Η BMW αναμένεται να αντικαταστήσει στους αγώνες Μεγάλου Τουρισμού σε όλο τον κόσμο την Ζ4 GT3 με την νέα Μ6 GT3, η οποία έχει ήδη εξελιχθεί στην πίστα με το καμουφλάζ που βλέπετε και η παρουσίαση της θα πραγματοποιηθεί στις 15 Σεπτεμβρίου στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης.

Πρόκειται περί ενός αγωνιστικού μεγαθήριου, το οποίο έναντι του ποσού των 379.000 ευρώ θα προσφέρεται στους ιδιώτες αγωνιζόμενους της διεθνούς GT αγωνιστικής σκηνής.

Η Ζ4 GT3 αναμένεται να αποσυρθεί μετά τον αγώνα 24 ωρών του Σπα στο Βέλγιο, και σύμφωνα με τους Βαυαρούς η Μ6 θα είναι κατά 30% λιγότερο δαπανηρή για ένα πλήρες αγωνιστικό πρόγραμμα.

Ο κινητήρας V8 των 4.4 λίτρων, διπλού Turbo, αναλόγως των κανονισμών κάθε κατηγορίας μπορεί να ρυθμίζεται σε αρκετές διαβαθμίσεις, μέχρι το peak των 585 ίππων. Συνδυάζεται με αγωνιστικό συριακό κιβώτιο 6 σχέσεων.

Το βάρος της M6 GT3 -μαζί με τον κλωβό ασφαλείας της FIA- κρατήθηκε κάτω από 1.300 κιλά. Αυτό χάρη στη χρήση δικτυώματος από ανθρακονήματα εμπρός και του υλικού CFRP (πλαστικό ενισχυμένο με ανθρακονήματα) στο πίσω μέρος.

Όλοι ζητούν δικαίωση: Η Νέα Δημοκρατία (και ο Άδωνις) γιατί επικράτησε η «λογική» των δανειστών. Ο Σταύρος γιατί, δεν μπορεί, κάτι θα ξέρει το enfant gate, (καλομαθημένο παιδί, η ακριβής μετάφραση), που νομίζει ότι μάζεψε στις όχθες του. Η Φώφη θέλει και αυτή δικαίωση, ως αναγνώριση των αγώνων που έδωσαν ο Σημίτης, ο Γιώργος και ο Βενιζέλος. Μέχρι και η Αριστερή Πλατφόρμα ψάχνει το λάβαρο της νίκης, και μαζί με αυτήν, ο Γιάνης και η Ζωή. Ο μόνος που φαίνεται να μην επιζητά τη δικαίωση είναι ο Αλέξης Τσίπρας και κάποιοι αληθινά πιστοί, οι οποίοι αρνούνται να υποδυθούν το ρόλο του ανήξερου (δεν ξέρω/ δεν απαντώ στις δημοσκοπήσεις).

Οι διαδρομές μιας ολόκληρης ζωής και οι απόψεις του καθενός/της καθεμιάς είναι απολύτως σεβαστά. Ούτε κρίνω, ούτε κατακρίνω. Όμως, εδώ που έχουν φθάσει τα πράγματα, -και με ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών-,  θεωρώ σκόπιμο να καταθέσω κάποιες εμπειρίες μου από τα λεγόμενα μεγάλα δημοσιογραφικά «μαγαζιά». Το κάνω, γιατί νομίζω ότι αφενός πλέον αναμετρούνται ανοιχτά και σκληρά δύο τελείως διαφορετικές αντιλήψεις και αφετέρου διότι ψυχανεμίζομαι πως σύντομα θα αλλάξει άρδην αυτό που ονομάζουμε πολιτικός «χάρτης».

Μία από τις πιο φημισμένες «σχολές» ήταν αυτή του Κώστα Σημίτη. Από την οποία αποφοίτησαν ευδοκίμως δεκάδες στελέχη της πολιτικής και της δημοσιογραφίας. Με ένα από αυτά τα στελέχη, το οποίο συνέχισε το διδακτορικό του στη «σχολή» Βενιζέλου, έτυχε να συνυπάρξουμε, όταν κατείχε υψηλή θέση σε μεγάλη εφημερίδα. Οι συσκέψεις ήταν χάρμα οφθαλμών και ώτων: Τα πόδια πάνω στο γραφείο, κινήσεις αυτοπεποίθησης που δεν μπορούν να αποτυπωθούν με απόλυτη ακρίβεια για λόγους ευπρέπειας, ειρωνεία στο φουλ. Βασικές έγνοιες ποιος την έχει πιο μεγάλη, τη μηχανή στην καινούργια Mercedes Class Coupe, που θα πιούμε κάνα ποτάκι το βράδυ και αν «θα ανέβουμε, ρε συ, Θεσσαλονίκη στη ΔΕΘ» για μπουζουκοκατάσταση.

Ο συγκεκριμένος δεν ήταν ο μόνος. Έτσι αντιμετώπιζαν τη ζωή -και εξακολουθούν ίσως να το κάνουν-  πολλοί άλλοι συνάδελφοί του/συνάδελφοί μου. Ήταν η απόλυτη αίσθηση της κυριαρχίας. Μία αίσθηση που προκάλεσε και συντήρησε, για τους εκλεκτούς του, ένα μεγάλο κομμάτι του λεγόμενου εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ. Μισθοί στα ύψη, bonus απ΄ τα αφεντικά, καλή ζωή, γκόμενες, Σαββατοκύριακα στη Μονεμβασιά. Από αυτόν ακριβώς τον σωλήνα του βολέματος ξεπετάχθηκαν δεκάδες υβρίδια, που σήμερα μεγάλωσαν και κουνούν και το δάχτυλο. Να αρχίσω την απαρίθμηση ή πάει το μυαλό σας;

Άνθρωποι οι οποίοι έχουν χάσει προ πολλού κάθε ίχνος αντίστασης, εύκαμπτοι μπροστά στις υποσχετικές και απόλυτα υπάκουοι σε ένα σύστημα που έμοιαζε, ως πρότινος τουλάχιστον, άτρωτο και παντοδύναμο. Τους αντικρίζεις κατάματα και δεν βλέπεις τίποτα. Γιατί έχουν στεγνώσει από ψυχή, πατώντας για χρόνια πάνω σε πτώματα. Κενοί και κούφιοι. Μπορούν μόνο να βοηθηθούν, αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν. Αν έχεις κάτι να τους προσφέρεις, είσαι καλός. Αν όχι, είσαι –στην καλύτερη- αδιάφορος. Από αυτόν ακριβώς τον σωλήνα βγήκαν δεκάδες δημοσιογράφοι, οι οποίοι εντυπωσιάζουν σήμερα με την ευρυμάθειά τους, το στιλ τους, την ορθότητά των απόψεών τους.  Τους ξέρετε, τους αναγνωρίζετε από τον ανεπαίσθητο ή κραυγαλέο σνομπισμό τους.

Σε ένα άλλο μεγάλο δημοσιογραφικό «μαγαζί» η προσέγγιση της επικαιρότητας ήταν κάπως έτσι: «Άντε μην ανοίξω το συρτάρι μου και βγάλω κάνα θέμα και τον κάψω…». Λόγια διευθυντικού στελέχους για κάποιον που θεωρούσε αντίπαλο. Και μιας και βρισκόμαστε σε λημέρια «γαλάζια», δεν μπορώ να ξεχάσω ατάκα πολύ γνωστού βουλευτή της ΝΔ, πριν από εκλογική αναμέτρηση, προς τεχνικούς και δημοσιογράφους τηλεόρασης: «Είτε με ψηφίσετε, είτε δεν με ψηφίσετε, ΝΑ! Βουλευτική σύνταξη έχω κατοχυρώσει…». Μην σταθούμε στα ονόματα δεν χρειάζεται. Αυτό το στυλάκι, αυτού του είδους τον κυνισμό, επίσης, τον γνωρίζετε.

Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί πολιτικά πρόσωπα με εγνωσμένο κύρος, προσωπική πορεία και αξιοπρέπεια θα επιτρέψουν, με τη στάση τους, να ξεπεταχθούν και πάλι όλα αυτά τα βαμπίρ του κυνισμού, της καλοπέρασης και του ατομικισμού. Αυτά τα πολιτικά πρόσωπα, τα οποία εκτιμώ, δεν έχουν το ελαφρυντικό της άγνοιας. Βρίσκονται στο κουρμπέτι χρόνια και γνωρίζουν πολύ καλά, ποια φαντάσματα θα πάρουν σάρκα και οστά σε περίπτωση που το σενάριο της παρένθεσης υλοποιηθεί. Από αυτά τα φαντάσματα, εξάλλου, έχουν υποστεί άπειρες επιθέσεις.

Υ.Γ.: Γιατί;

Πηγή:altsantiri

Αγαπητέ Γιάνη Βαρουφάκη,

Η νίκη του «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου ενίσχυσε την νομιμοποίηση της άρνησης σας των απαιτήσεων των δανειστών. Στις 13 Ιουλίου γνωστοποιήσατε (1) την πρόταση που κάνατε στον Αλέξη Τσίπρα την νύχτα του δημοψηφίσματος, « ένα τρίπτυχο δράσεων» για την αποφυγή της υποταγής: «έκδοση IOUs» (αναγνωρίσεων οφειλής σε ευρώ ήτοι ένα συμπληρωματικό νόμισμα που θα βασίζεται σε μελλοντικά φορολογικά έσοδα), «ένα κούρεμα των ελληνικών ομολόγων» που κατέχει η ΕΚΤ από το 2012 για την μείωση του χρέους και την «την θέση υπό έλεγχο της Τράπεζα της Ελλάδος που ελέγχεται από την ΕΚΤ.» Αλλά ο Αλέξης Τσίπρας απέρριψε το σχέδιο αυτό και δέχθηκε την παραίτηση σας.

Στις 20 Ιουλίου, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο αρνηθήκατε να πάτε να υπερψηφίσετε την Συμφωνία της 13 Ιουλίου παρατηρώντας αυτό το καίριο σημείο: “όταν οι κοινωνία θα αρχίσει να νοιώθει στα σπλάχνα της τις καταστροφικές συνέπειες του νέου σχεδίου λιτότητας, “όταν οι νέοι και οι ηλικιωμένοι θα βγουν στους δρόμους η θα μείνουν απελπισμένοι στα σπίτια τους, αντιμέτωποι αυτών των συνεπειών, ποιος θα αντιπροσωπεύει όλους αυτούς των οποίων ήμασταν ως τώρα η φωνή στον πολιτικό χώρο;”

Η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ, ένα εργαλείο που με υπομονή έχτισε η ελληνική αριστερά, είναι πολύτιμη. Αυτό εξηγεί μάλλον που δεν ηγηθήκατε της συζήτησης επί των εναλλακτικών σας προτάσεων. « Υπήρχε εναλλακτική λύση; με ρώτησε ο πρωθυπουργός την περασμένη Τετάρτη. Πιστεύω ότι ναι, υπήρχε. Αλλά δεν θα πω περισσότερα. Δεν είναι στιγμή να το συζητήσουμε. Το σημαντικό είναι ότι το βράδυ του δημοψηφίσματος ο πρωθυπουργός είπε ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση.»

Ωστόσο η  απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να υποκύψει, και, χειρότερα ακόμα, να υλοποιήσει ο ίδιος τις απαιτήσεις των δανειστών, είναι τραγική. Όπως και σεις είμαστε τρομοκρατημένοι από τιε πολιτικές συνέπειες της 13 Ιουλίου. Η ριζοσπαστική αριστερά που ήρθε στην εξουσία και της οποίας η νομιμοποίηση να βάλει τέλος στη λιτότητα επιβεβαιώθηκε μέσω του δημοψηφίσματος, εμφανίστηκε όχι μόνο ανίκανη να αρνηθεί ένα σχέδιο λιτότητας που καταστρέφει την δημοκρατία, αλλά και διεκδικεί να το διαχειριστεί η ίδια. Ακόμα και αν δεν υπάρχει άλλη επιλογή βραχυπρόθεσμα, η επιστροφή στην αντιπολίτευση, όπως την επιθυμήσατε, θα ήταν προτιμότερη για το μέλλον της.

Αν όμως ένα σχέδιο Β ήταν εφικτό, όπως το πιστεύετε, τότε το λάθος είναι ακόμα πιο τραγικό. Αυτή η κρίσιμη συζήτηση αναπτύσσεται σήμερα εντός της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Η Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ είχε προτείνει στις 24 Μαΐου η παύση πληρωμών και την κρατικοποίηση  των τραπεζών. Ο Éric Toussaint υπέβαλε στις 13 Ιουλίου ένα πιο εκτενές κατάλογο μέτρων (2) αναγνωρίζοντας ότι, όπως φαίνεται, η απόρριψη της λιτότητας επιβάλει την υιοθέτηση αναγκαίων και επειγόντων μονομερών ενεργειών που σίγουρα θα θεωρηθούν ως ενδείξεις ανυπακοής από τους σημερινούς ηγέτες της ΕΕ, ακόμα και αν δεν αντιβαίνουν υποχρεωτικά στις υπάρχουσες συνθήκες (3).

Αντίθετα των όσων υποστηρίζουν αξιόλογες προσωπικότητες όπως οι Etienne Balibar, Sandro Mezzadra και Frieder Otto Wolf (4), τέτοιες εναλλακτικές προτάσεις δεν πρέπει να θεωρούνται ως « αυταρχικές και μη εφαρμόσιμες θεωρίες ‘ελέγχου’ της νομισματικής πολιτικής και των κινήσεων κεφαλαίου». Κατά τον ίδιο τρόπο μπορούμε να αντιπαραθέσουνε στην άποψη του μεγάλου κοινωνιολόγου Boaventura de Sousa Santos ότι « αν μία χώρα δείξει ανυπακοή, θα πρέπει να διωχθεί και το χάος δεν θα μπορέσει να αποφευχθεί»(5)», ότι, με δεδομένο το περιεχόμενο της « συμφωνίας» της 13 Ιουλίου, το χάος είναι εγγυημένο αν το κράτος συμμορφωθεί.

Ο Pablo Iglesias, ηγέτης του Podemos, δεν βλέπει καμία εναλλακτική επιλογή από αυτή της «συμφωνίας» της 13ης Ιουλίου, « το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, αυτή είναι η αλήθεια της εξουσίας» (6). Αλλά αν δεν υπάρχει άλλη επιλογή, αν καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν μπορεί να σταματήσει την λιτότητα χωρίς να βουλιάξει στο χάος – και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ισπανία, η Ιταλία και η Γαλλία θα αντιμετωπίσουν ανάλογες δυσκολίες με αυτές της Ελλάδας (7) – η νεοφιλελεύθερη παγίδα δεν αφήνει κανένα περιθώριο. Αν καμία χώρα δεν μπορεί από μόνη της να κάνει ένα βήμα διαφορετικό και να πάρει ένα διαφορετικό μονοπάτι για να δείξει έναν άλλο δρόμο, το μόνο που μένει είναι να κρατήσουμε ρητορικά την προοπτική μίας «άλλης Ευρώπης» περιμένοντας μία πανευρωπαϊκή πολιτική κρίση και/η μία συστημική κατάρρευση της ευρωζώνης που θα βάλει όλες τις χώρες στην ίδια μοίρα.

Επί χρόνια, με άλλους, αντισταθήκαμε σε όσους υποστήριζαν ότι η έξοδος από την ευρωζώνη είναι μία προϋπόθεση για όποια εναλλακτική πολιτική. Η εγκατάλειψη του ευρώ έχει σημαντικό οικονομικό και πολιτικό κόστος για την χώρα που το εγκαταλείπει. Επίσης η υπόδειξη της Γερμανίας σαν τον κυριότερο ένοχο, και η υποστήριξη της επιστροφή της εξουσίας σε εθνικό επίπεδο ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε λύση, είναι ένα σημαντικό λάθος που αγνοεί την τεράστια ευθύνη όλων των εθνικών ελίτ στην διαμόρφωση της παρούσας κατάστασης και τροφοδοτεί μία εθνικιστική ηθολογία.

Πιστεύουμε όπως εσείς, ότι υπάρχουν αξιόλογες εναλλακτικές οικονομικές και νομισματικές πολιτικές που μπορούν να αποφασιστούν μονομερώς. Ριζικές πολιτικές, σίγουρα, αλλά απολύτως λογικές και σίγουρα προτιμότερες από την βέβαιη οικονομική και πολιτική καταστροφή στην οποία θα οδηγήσει η « συμφωνία» της 13ης Ιουλίου. Πιστεύουμε, όπως και εσείς, ότι η Ελλάδα, στην παρούσα κατάσταση επείγουσας αναγκαιότητας, θα έπρεπε – και μπορεί ακόμα – να προκηρύξει μονομερώς μία προσωρινή παύση πληρωμών (moratorium) επί του χρέους, να δημιουργήσει ένα συμπληρωματικό νόμισμα, να επιτάξει την Κεντρική Τράπεζα και να κρατικοποιήσει τις τράπεζες, να επιβάλει μία αποτελεσματική φορολόγηση των πιο εύπορων τάξεων (έχοντας υπόψη ότι οι μισθωτοί και συνταξιούχοι τόσο για το ΦΠΑ όσο για την φορολογία του εισοδήματος τους δεν έχουν ουσιαστικά περιθώρια φοροδιαφυγής).

Τέτοια μέτρα εγκυμονούν βεβαίως κινδύνους, ιδίως αν αυτοσχεδιάζονται βιαστικά: κατάρρευση των τραπεζών, μη αποδοχή του συμπληρωματικού νομίσματος, απόδραση κεφαλαίων. Αλλά όσο η λαϊκή υποστήριξη είναι μεγάλη, τόσο μικρότεροι θα είναι οι κίνδυνοι. Η επιτυχία του δημοψηφίσματος και η λαϊκή αποδοκιμασία της « συμφωνίας» της 13ης Ιουλίου δείχνουν ότι μία ευρύτατη λαϊκή κοινωνική βάση υπάρχει στην Ελλάδα για την υποστήριξη μίας πολιτικής βασισμένης στην αξιοπρέπεια και την δικαιοσύνη, αξίες που καταπατήθηκαν από τους δανειστές. Αυτή η πολιτική θα έδινε ελπίδα στους λαούς της Ευρώπης και θα ενίσχυε την αλληλεγγύη τους που ως τώρα παραμένει αδύναμη.

Τέτοια μονομερή μέτρα προφανώς θα οδηγήσουν τους δανειστές να επιθυμήσουν την αποβολή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, έστω και αν αυτό εκμηδενίσει τις πιθανότητες να αποπληρωθούν κάποτε. Η έλλειψη μίας νομικής βάσης για μία αποβολή θα προκαλούσε έντονες γεωπολιτικές εσωτερικές διαμάχες σε ένα τέτοιο αντίποινο. Η τιμωρία μίας χώρας που προσπαθεί με θάρρος να βγει από την άβυσσο και να λύσει μία ανθρωπιστική κρίση θα είχε σίγουρα ένα σημαντικό πολιτικό κόστος για τους γκρίζους ανθρώπους των δανειστών. Η συζήτηση που θα άνοιγε θα ενίσχυε την οικοδόμηση ενός δημόσιου ευρωπαϊκού χώρου χωρίς τον οποίο η αναγκαία επανίδρυση θα παραμείνει ένα σχήμα λόγου. Γιατί είναι άλλο να γυρίζεις την πλάτη στη Ευρώπη, ως την υπεύθυνη όλων των προβλημάτων και άλλο να αποδείξεις με πράξεις ότι ο σεβασμός της βούλησης των ψηφοφόρων και η υπεράσπιση των συμφερόντων των κατώτερων κοινωνικών τάξεων απαιτεί μία ρήξη με τις υποδείξεις των γκρίζων ανθρώπων που έχουν κατακτήσει την εξουσία στην Ευρώπη.

Χάρις στην σαφήνεια και την επιμονή που εσείς και ο Αλέξης Τσίπρας δείξατε αυτούς τους μήνες διαπραγμάτευσης ήσασταν πολύ κοντά να μας το αποδείξετε. Αγαπητέ Γιάνη Βαρουφάκη, θα προσφέρατε μία μεγάλη υπηρεσία στην Ελλάδα και στην Ευρώπη αν αναλαμβάνατε, ανοιχτά και δημόσια, την μάχη για το σχέδιο Β, δηλαδή τον αγώνα για την δημοκρατία στην Ελλάδα και την Ευρώπη. 
Σημειώσεις:

1 http://www.newstatesman.com/world-affairs/2015/07/exclusive-yanis-varouf..., δημοσιεύτηκε 13 Ιουλίου 2015

2 Eric Toussaint, "Une alternative est possible au plan négocié entre Alexis Tsipras et les créanciers à Bruxelles" – Υπάρχει εναλλακτική λύση για το σχέδιο που διαπραγματεύτηκαν ο Αλέξης Τσίπρας και οι δανειστές στις Βρυξέλλες, http://cadtm.org/Une-alternative-est-possible-au

3 Attac and Fondation Copernic, Que faire de l’Europe. Désobéir pour reconstruire, Les liens qui libèrent – Τι να κάνουμε την Ευρώπη. Ανυπακοή για να την ξαναχτίσουμε – Οι δεσμοί που ελευθερώνουν, 2014

4 Etienne Balibar, Sandro Mezzadra Frieder Otto Wolf: "Le Diktat de Bruxelles et le dilemme de Syriza »,http://blogs.mediapart.fr/blog/ebalibar/190715/etienne-balibar-sandro-mezzadra-frieder-otto-wolf-le-diktat-de-bruxelles-et-le-dilemme-de-syriza

5 Boaventura de Sousa Santos, "Fatal tests", 23.7.2015

6 http://www.europapress.es/nacional/noticia-pablo-iglesias-resignado-ocur...

7 Αντίθετα με την Ελλάδα, η Ισπανία αναχρηματοδοτεί το χρέος της και τα ελλείμματα της μέσω των χρηματοπιστωτικών αγορών, αλλά θα αντιμετώπιζε μία εκτίναξη των επιτοκίων δανεισμού αν πειραματιζόταν εναλλακτικές πολιτικές.

* Των Thomas Coutrot (οικονομολόγος, επιστημονική επιτροπή Attac Γαλλίας) και Bruno Théret (οικονομολόγος, διευθυντής ερευνών, Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών - CNRS)

Μετάφραση: Θάνος Κονταργύρης
ΠΗΓΗ: www.contra-xreos.gr

Επικοινωνία με την Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, τον Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ και τον  επικεφαλής στης Κομισιόν Ζακ Κλοντ Γιούνκερ είχε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας το βράδυ της Δευτέρας. Στο επίκεντρο της επικοινωνίας βρέθηκαν οι διαπραγματεύσεις επί ελληνικού εδάφους με τους θεσμούς και η ολοκλήρωση της συμφωνίας.

Σύμφωνα με πληροφορίες από κυβερνητικές πηγές, με την Άνγκελα Μέρκελ, που έκλινε περισσότερο προς τις μεθοδεύσεις Σόιμπλε, δεν υπήρξε συναντίληψη και το κλίμα ήταν βαρύ με τη Γερμανίδα καγκελάριο να επαναφέρει το ζήτημα της συμφωνίας-«γέφυρα».

Ήδη από τητο πρωί της Δευτέρας το Βερολίνο είχε δείξει το σκληρό του πρόσωπο με τον εκπρόσωπο της γερμανικής καγκελαρίας Στέφεν Ζάιμπερτ να δηλώνει πως «μία γρήγορη ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων είναι ευκταία, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα πρόγραμμα τριών ετών, ένα πρόγραμμα με ένα σημαντικό κατάλογο μεταρρυθμίσεων και άλλων μέτρων, ένα πρόγραμμα που οφείλει να είναι μια σταθερή και μακροπρόθεσμη βάση για να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε μαζί». Στο ίδιο κλίμα ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών είχε δηλώσει ότι η καταβολή της πρώτης δόσης πρέπει να συνδεθεί με την πρόοδο της Αθήνας.

Αντίθετα, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διέρρευσαν, ο Γάλλος πρόεδρος, αλλά και ο πρόεδρος της Κομισιόν ήταν πιο υποστηρικτικοί. Την προηγούμενη εβδομάδα άλλωστε στη συνάντηση που είχαν Τσίπρας και Ολάντ στο Σουέζ είχαν συμφωνήσει ότι θα ήταν καλό η συμφωνία να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τις 15 Αυγούστου.