Ο Dotan Negrin ήταν πάντα ένας ανήσυχος άνθρωπος, με πολλές τάσεις φυγής από τα καθιερωμένα και τετριμμένα αυτού του κόσμου. Αν και ξεκίνησε να εργάζεται από μικρός, ποτέ δεν του άρεσε να είναι κλεισμένος σε ένα γραφείο και να βλέπει τη φύση έξω… Ήθελε να να ζει εκεί… Λάτρης της μουσικής και του πιάνου, οι μελωδίες ήταν αυτό που τον έκανε να ονειροπολεί και να ταξιδεύει με το μυαλό του.

Μέχρι που μια μέρα του 2010 αποφάσισε να αλλάξει τη ζωή του μια για πάντα. Παράτησε τη δουλειά του και ξεκίνησε να ταξιδεύει στον κόσμοπαρέα με το πιάνο του! Μέχρι στιγμής έχει επισκεφθεί πάνω από 300 πόλεις σε 21 χώρες και συνεχίζει. Σε κάθε στάση που κάνει στήνει το πιάνο του και παίζει αγαπημένα κομμάτια απολαμβάνοντας το τοπίο…

Στη ζωή μας όλα τα αντικείμενα τείνουν να γίνονται όλο και μικρότερα. Κάτι τέτοιο μας φαίνεται φυσιολογικό όταν μιλάμε για κινητά τηλέφωνα, μπαταρίες ή άλλα προϊόντα τεχνολογίας. Όταν όμως μιλάμε για καρπούζια τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Το πρώτο που θα μας ερχόταν στο μυαλό είναι ότι πρόκειται για γεννετικά τροποποιημένο προϊόν. Αντίθετα όμως από τη σκέψη μας τα Pepquinos είναι 100% φυσικά και προέρχονται από ένα φυτό που ευδοκιμεί για χιλιάδες χρόνια στη Νότια Αμερική.

Έχουν μήκος 3 εκατοστά και διάμετρο 2 και εκτός από το μέγεθός τους είναι πανομοιότυπα εξωτερικά με τα καρπούζια. Μια κάθετη τομή βέβαια μας αποδεικνύει ότι στο εσωτερικό τους υπάρχει μια πράσινη σάρκα σαν του αγγουριού. Πράγματι έχουν την υφή και τη γεύση του αγγουριού και χρησιμοποιούνται σαν ορεκτικά, συστατικό σε καλοκαιρινές σαλάτες ή ακόμη και τηγανητά.

Τα σπάνια Pepquinos ανακαλύφθηκαν μόλις το 1987, από μια ολλανδική εταιρεία που στη συνέχεια άρχισε να τα καλλιεργεί και να πουλάει σπόρους. Σχετικές καλλιέργειες αρχίζουν να αναπτύσσοβται στις ΗΠΑ και την Ασία και η δημοφιλία ανάμεσα στους γευσιγνώστες αυξάνεται ραγδαία.

Έζησε μόνο 28 χρόνια, ζωγράφισε τη γυναίκα με μοναδικό τρόπο.

Female Nude Lying on Her Stomach, 1917  

Γνωστός για τους ερωτικούς του πίνακες και τις αγωνιώδεις αυτοπροσωπογραφίες του,  ο Έγκον Σίλε παραμένει μέχρι και σήμερα μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στην ιστορία της τέχνης. Ο Κλιμτ έγινε ένας από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές του και μέντοράς του. Ο Κλιμτ βοήθησε τον Σίλε να εισαχθεί στην Wiener Werkstätte, καθώς ήταν απογοητευμένος από την αυστηρότητα της σχολής Καλών τεχνών της Βιέννης. Ηγετικό στέλεχος του ιμπρεσιονισμού έγραψε κάποτε στο ημερολόγιό του, όταν κατηγορήθηκε για πορνογραφία: "δεν αρνούμαι ότι έχω κάνει σχέδια και υδατογραφίες της ερωτικής φύσης. Αλλά είναι πάντα έργα τέχνης».  

Μερικές ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για τη ζωή του:  

Ο Σίλε ήταν ο νεότερος μαθητής που είχε εγγραφεί ποτέ στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης. Ήταν μόλις 16 ετών όταν μπήκε στην Ακαδημία, την οποία εγκατέλειψε μετά από τρία χρόνια απογοητευμένος από τη συντηρητική διδασκαλία. Με πολλούς συμμαθητές του οργάνωσαν την Νέα Ομάδα Τέχνης. Ο Σίλε συναντήθηκε με τον κριτικό και συγγραφέα Arthur Roessler ο οποίος στη συνέχεια τον σύστησε σε σημαντικούς συλλέκτες.  

Η πρώτη του αγάπη ήταν καταδικασμένη, καθώς η Margarete Partonek, ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας, κόρη ενός δάσκαλου, τον άφησε. Η Margarete κράτησε έξι από τις επιστολές του μέχρι τον θάνατό της. Σε μια επιστολή ο Σίλε αναφέρει ότι θα «έδινε το ένα χέρι για την τέχνη του» και «τα δυο του χέρια για την ομορφότερη κοπέλα».  

Παρά το γεγονός ότι οι γυναίκες που απεικονίζει μοιάζουν αλλόκοτες, ο Σίλε λάτρευε τις γυναίκες, τα έργα του με αυτό τον τρόπο αντικατοπτρίζουν την λατρεία του σε αυτές. Βάζει τη γυναίκα στο επίκεντρο της δημιουργίας του. Η σεξουαλική ενέργεια της γυναίκας τον εμπνέει να κάνει μερικά από τα καλύτερά του έργα. Δεν απεικονίζει τις γυναίκες σε λοξή στάση όπως άλλοι ζωγράφοι. Τ απόδια τους είναι ανοιχτά και βλέπουμε τα γεννητικά τους όργανα με ένα ένδοξο ροζ χρώμα.  

Female Torso, Squatting, 1912  

Ο Σίλε συνελήφθη με την κατηγορία της απαγωγής και της αποπλάνησης ανηλίκου. Όταν συνάντησε την μούσα του Valerie (Wally) Neuzil, το 1911, μετακόμισαν στο Neulengbach,  δυτικά της Βιέννης. Το στούντιό του έγινε τόπος συγκέντρωσης για τα παραβατικά παιδιά της πόλης και ο ίδιος κατηγορήθηκε ότι αποπλάνησε μια νεαρή κοπέλα. Πέρασε στη φυλακή 24 ημέρες και αφέθηκε ελεύθερος με μόνη κατηγορία να τον βαραίνει,  αυτή εναντίον της ηθικής. Ο Σίλε είχε βαθιά ψυχολογικά τραύματα μετά από αυτή την περιπέτεια και παιδιά πολύ σπάνια εμφανίζονται στα έργα του.  

Το πιο ακριβό έργο που πουλήθηκε ποτέ σε δημοπρασία είναι ένα τοπίο. Μια ελαιογραφία του 1914, που πουλήθηκε για 40.000.000 εκατομμύρια λίρες. Η πώληση έγινε στους Σόθμπις, στις 22 Ιουνίου, 2011.  

Ο Σίλε επέλεξε να παντρευτεί την Ήντιθ Χαρμς επειδή ήταν κοινωνικά πιο αποδεκτή από την ερωμένη του Γουίλι, ένα μοντέλο και πρώην πόρνη. Πρότεινε την εξής συμβιβαστική λύση στην Γουόλι: να κάνουν διακοπές μαζί κάθε καλοκαίρι χωρίς την Ήντιθ. Η Γουόλι δε δέχτηκε και ο ένας δεν ξανάδε ποτέ τον άλλο. Ο Σίλε και η Ήντιθ παντρεύτηκαν το 1915. Τέσσερις ημέρες μετά τον γάμο του, ο Σίλε κατατάχθηκε στο στρατό.  

Ο Σίλε κλήθηκε κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο να υπηρετήσει στην Πράγα. Οι στρατιωτικοί αναγνώρισαν το ταλέντο του και ήταν σε θέση να ασκεί την τέχνη του σε όλη αυτή την περίοδο. Έτσι μπόρεσε να συγκεντρωθεί στην καλλιτεχνική του καριέρα, ενώ υπάρχουν πολλά έργα από αυτή την περίοδο.  

Ο Σίλε πέθανε στα 28 του χρόνια. Στην Ευρώπη είχε ξεσπάσει η ισπανική γρίπη που σκότωσε περίπου 20.000.000 άτομα στην Ευρώπη. Οι τοπικές εφημερίδες αναφέρουν ότι την εβδομάδα του θανάτου του Σίλε είχαν καταγραφεί στην Αυστρία 2.200 θάνατοι. Η σύζυγός του Ήντιθ, έγκυος 6 μηνών πέθανε στις 28 Οκτωβρίου. Την ακολούθησε τρεις μέρες αργότερα ο Σίλε. Στο διάστημα αυτών των τριών ημερών ζωγράφισε ορισμένα σχέδια της Ήντιθ που είναι και τα τελευταία του έργα.  

Female nude, 1910  

House on a River (Old House I), 1915  

Long haired nude, bent over forward, jerk view, 1918  

Seated Woman in Violet Stockings, 1917  

Reclining Female Nude, 1917  

Reclining Woman with Blond Hair, 1914  

Reclining Woman with Green Stockings (Adele Harms), 1917  

Two Female Nudes, One Reclining, One Kneeling, 1912  

Wally with a Red Blouse, 1913  

Woman with Blue Stockings, 1912  

Πηγή: lifo

Απόσπασμα από ένα παλαιότερο (12.08.2010) άρθρο του γάλλου καθηγητή νευρολογίας Laurent Cohen δημοσιευμένο στην εφημερίδα Libération με αφορμή τη συζήτηση για τη μπούρκα [Μπούρκα, αυτό που οι νευροεπιστήμες λένε για το πρόσωπο].  

(...) Πριν υπάρξει ένα πολιτιστικό αντικείμενο, το πρόσωπο ήταν ένα φυσικό αντικείμενο, κι όπως είναι γνωστό, η ανθρώπινη φύση, κάτω από τα ρούχα, το δέρμα, τις γνώμες όλες και τις λατρείες είναι αυτό που μοιραζόμαστε πιο πολύ. Εδώ και μερικά χρόνια, οι νευροεπιστήμες είδαν στο πρόσωπο ένα συναρπαστικό αντικείμενο μελέτης. Για μας, που είμαστε ένα κοινωνικό είδος, που ζούμε πάντα περιτριγυρισμένοι από χιλιάδες ομοίους μας, η ικανότητα να αναλύουμε τα πλούσια μηνύματα που φέρουν τα πρόσωπα είναι εξαιρετικά σημαντική. Οι επιστήμες αυτές προσπαθούν να κατανοήσουν πως ο εγκεφαλός μας, με έναν απλό αντίκρυσμα του προσώπου του άλλου, αντιδρά με μία πληθώρα γνώσεων, συναισθημάτων, αναμνήσεων και προθέσεων.  

Ο εγκέφαλος διαθέτει μία πανοπλία μηχανισμών που χρησιμεύουν αποκλειστικά στην ανάγνωση των προσώπων. Η πιο χαρακτηριστική απόδειξη είναι αυτό που οι νευρολόγοι ονομάζουν προσωπαγνωσία. 'Επειτα από έναν τραυματισμό σε μία πολύ συγκεκριμένη περιοχή του φλοιού, χάνουμε την ικανότητα της αναγνώρισης των προσώπων που έχουμε απέναντι μας, ενώ εξακολουθούμε να βλέπουμε καθαρά τα πρόσωπα και να διακρίνουμε το φύλο, την ηλικία, τα συναισθήματα, εν ολίγοις οτιδήποτε δεν αποτελεί την ταυτότητα. Το ίδιο μας το πρόσωπο στον καθρέφτη μοιάζει με το πρόσωπο ενός ξένου (...)  

Η ταυτότητα, το βλέμμα, ο λόγος, η ομορφιά, η προσοχή και η πρόθεση, όλα αυτά αποκρυπτογραφούνται αδιάκοπα από τον εγκεφαλικό μας μηχανισμό : είναι αδύνατο να δούμε στο πρόσωπο που έχουμε απεναντί μας μόνο ένα σαρκικό αντικείμενο χωρίς νόημα. Μίλησα ως εδώ μόνο για την αντίληψη των προσώπων, αλλά το προσωπό μας το ίδιο δεν παύει να προβάλει αντιστοίχως ένα παρόμοιο κύμα πληροφοριών. Υπάρχει εδώ κάτι που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε "βιολογική εμπιστοσύνη", δηλαδή μία αδιάκοπη εγκεφαλική δραστηριότητα που μας κάνει να αποκαλύπτουμε το προσωπό μας και να δεχόμαστε πίσω ό, τι ο άλλος αποκαλύπτει από το δικό του πρόσωπο, μία εμπιστοσύνη που επιτρέπει μία εξισορροπημένη κοινωνική ανταλλαγή (...).

Πηγή: lifo