Ας αρχίσουμε από τον παραιτηθέντα.
Ο Αντώνης Σαμαράς ξεκίνησε πολύ καλά.
Αντελήφθη γρήγορα τις ολέθριες συνέπειες του πρώτου Μνημονίου και έθεσε σαν άξονα της πολιτικής του την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας, ώστε να μη διαλυθεί η κοινωνία.
Ο Παπανδρέου είχε αρχίσει να γίνεται αντιληπτός σιγά-σιγά για τον ρόλο του στην ιστορία, είχε ήδη τραυματίσει την αξιοπιστία της χώρας λέγοντας στους ξένους πόσο διεφθαρμένοι ήμασταν και πόση δουλειά είχε να κάνει αυτός με τ” αδέρφια του, για να μπορέσουμε κάποτε να τους μοιάσουμε. Αυτούς τους τόσο ηθικούς.
Για τον Σαμαρά ξεκίνησα να μιλάω αλλά κάθε που αναφέρομαι στον Παπανδρέου παρεκτρέπομαι. Έχω κι εγώ τις εμμονές μου!
Ο Σαμαράς έπιασε τον σφυγμό του μικρομεσαίου Δεξιού συντηρητικού οικογενειάρχη, ενώ τα Ζάππεια έθεταν τις βάσεις για να μπει ένα φρένο στην κατηφόρα του πρώτου Μνημονίου.
Φαίνεται όμως ότι για ν” ανέβει στην εξουσία υποχρεώθηκε να τα λησμονήσει όλα.
Οι ξένοι τον υποδέχτηκαν ως σοβαρό και υπεύθυνο και είναι αλήθεια ότι η αξιοπιστία της χώρας στην Ευρώπη ως ένα βαθμό αποκαταστάθηκε.
Το δεύτερο μνημόνιο όμως που τον ανάγκασαν να υπογράψει έναντι του δώρου που του έκαναν, τον οδήγησε γρήγορα στον θάλαμο της αποδόμησης.
Για να μπορέσει να κρατηθεί στην εξουσία ρίχτηκαν στη μάχη εφημερίδες και κανάλια, κι όταν δεν αρκούσαν αυτοί, αναλάμβαναν οι ακροδεξιοί γλείφτες του να κάνουν την βρώμικη δουλειά εξόντωσης των αντιπάλων του.
Με τη σύμφωνη πάντα εντολή του υπογείου του Μαξίμου , όπου δρούσε η κλειστή παρέα της εκδίκησης.
Ο χαρακτήρας του Αντώνη άρχιζε να σκεπάζει τα ηγετικά του χαρακτηριστικά, ο φόβος να μην χάσει την εξουσία τον οδηγούσε σε όλο πιο ακροδεξιά ρητορική ώσπου έμεινε με τον Άδωνη, τον Βορίδη, τον Πλεύρη και την Βούλτεψη.
Είχε ήδη τελειώσει.
Μετά τις εκλογές πείστηκε από τους ξένους και τα κανάλια που πλέον υπάκουαν πιστά – είχαν γίνει παραρτήματα της ΝΔ -οτι θα ανατρέψουν τον Ιούνιο την κυβέρνηση.
Απ” την χαρά τους το “καναν και διαφημιστικό της καμπάνιας τους προεκλογικά.
Τελικά έχασε.
Οι ακροδεξιοί δικοί του τον κράτησαν για να σώσουν εαυτούς έως ότου ήρθε η δεινή ήττα του δημοψηφίσματος, όπου δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε ώρα πλέον.
Αλλά έτσι συμβαίνει πάντα όταν ο χαρακτήρας κατατρώει σαν σκώρος την ικανότητα.
Ανέλαβε προσωρινά ο κύριος Μειμαράκης ο οποίος, στην προσπάθεια του να μην δείξει το ασύλληπτο μέγεθος της ήττας τους μιλάει με τσαμπουκά και απαξιωτικά. Σχεδόν σαν δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ.
Ο χαμογελαστός (λέει αναφερόμενος στον πρωθυπουργό).
Λησμονώντας ότι ο χαμογελαστός είναι πάντα πιο αγαπητός απ” τον γρουσούζη, απ” τον μαυρομάντη και τον κακορίζικο όπως έμοιαζε η φάτσα του Σαμαρά τον τελευταίο καιρό.
Ο τσαμπουκάς θα αφαιρέσει, δεν θα προσδώσει.
Η ΝΔ πρέπει να ξαναβρεί τα κεντρώα της χαρακτηριστικά και να μιλήσει στο σήμερα.
Η εποχή άλλαξε, η γλώσσα άλλαξε, το ύφος άλλαξε, η στρατηγική πρέπει να αλλάξει.
Όλες αυτές οι κουρασμένες δεξιόφατσες, με το κομοδινί μαλλί, τα μαντηλάκια στα μπλε κουστούμια και τις χρυσές ή κροκί γραβάτες πέρασαν ανεπιστρεπτί.
Άρα το πρόσωπο που αναζητούν ως αρχηγό δεν είναι από τους υπάρχοντες.
Αυτοί κάηκαν σαν κούτσουρα στη φωτιά που ανάψανε.
Η Ντόρα δεν έχει να πει κάτι.
Δεν μπορεί να πάρει την συντριβείσα παράταξη στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και να την ανασυντάξει.
Ο Τσίπρας έχει πολύ έντονα αρχηγικά χαρακτηριστικά . Η Ντόρα δεν έχει , νομίζει ότι έχει. Υπερβάλει περί του εαυτού της.
Έχει πλάτες, είχε πάντα. Και σχέσεις με τον Χριστοφοράκο είχε όμως γι” αυτό και ουδέποτε έδειξε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την υπόθεση της Siemens.
Είναι η εταιρεία που είχε τοποθετήσει και όλο το τηλεφωνικό κέντρο του Κυριάκου στο πολιτικό του γραφείο, που είχε ξεχάσει ο καημένος να το πληρώσει, επειδή παράπεσε το χαρτί; χάθηκε καθώς πήγαινε στην τράπεζα να το πληρώσει ο υπάλληλος του; Δεν θυμάμαι.
Ούτε ο Κυριάκος το χει για αρχηγός.
Νεώτερος μεν αλλά δεν δουλεύει αυτή η φάτσα για πρωταγωνιστή. Δεν του δίνεις πρώτο ρόλο. Δεν κόβει εισιτήρια. Δεν τον παίρνεις σε ωτο-στοπ. Γκαζώνεις.
Ο γιος της Ντόρας που έχει το όνομα του Μπακογιάννη, έχει πιο σωστά πολιτικά χαρακτηριστικά δεξιού, αλλά το Μητσοτακέικο έχει πιστούς φίλους και ορκισμένους εχθρούς.
Δύσκολα θα… στην παρούσα φάση. Αργότερα ίσως.
Ο Δένδιας έχει στήριξη μεγάλη, πριμοδοτείται,αλλά δεν έχει χαρακτηριστικά αρχηγού, είναι τριτοτέταρτο βιολί. Πιο πολύ τον βλέπω στο μέλλον να αποκοιμίζει με τα λόγια του γριές που έχουν ανήσυχο ύπνο.
Ο Κικίλιας νέος κι αυτός αλλά έχει κούφιο λόγο, λέει κοινοτοπίες, δεν έχει βάθος σκέψης ενώ το βλέμμα αυτό, του μοσχαριού που έχει τελειώσει πανεπιστήμιο, τον κάνει απαγορευτικό. Σαν απόπλου.
Ο Στυλιανίδης είναι κεντρώων χαρακτηριστικών, Καραμανλικής λογικής, μετριοπαθής και πήρε έγκαιρα τις αποστάσεις του απ” το Σαμαρέικο.
Έχει καλό βιογραφικό δεν έχει όμως καλή σχέση με τα τηλεοπτικά καταστήματα της διαπλοκής, όποτε δεν θα έχει προώθηση.
Ο Τατούλης δεν κάνει, με συνοπτικές αυτονόητες διαδικασίες.
Η Όλγα Κεφαλογιάννη θα επιχειρήσει κι αυτή να μπει μπροστά. Είναι η Γκερέκου της δεξιάς.
Δεν παρουσιάζει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον πολιτικά, δεν πάνε τα στυλό από μόνα τους δηλαδή να γράψουν γι” αυτήν.
Χρειάζεται τηλεφώνημα πρώτα απ” τον διευθυντή των ειδήσεων, αν είμαι σαφής εν τη ασάφεια μου.
Τον Βορίδη τον θέλει το Mega.
Είναι ο ακροδεξιός που προτιμούν. Μέσα στις άπειρες τον αριθμό εκπομπές του Πρετεντέρη, μέσα από ένα δυνατό πορτραίτο που του έκανε ο Θεοδωράκης, βαφτίστηκε δημοκράτης ο βαμμένος αρχιχουντικός, υπουργοποιήθηκε και τώρα πλασάρεται σαν πιθανός μνηστήρας. Για την παλιά δεξιά μπορεί και να κανε.
Για την δεξιά της καινούργιας εποχής είναι σα να της χαρίζεις ένα ρολόι που θα δείχνει πάντα λάθος ώρα.
Ο Καραμανλής χρειάστηκε να περιμένει τόσο καιρό για να καεί σε μια δήλωση.
Ποιος το περίμενε; Ο μουγγός να καεί την πρώτη φορά που θα ξαναμίλαγε.
Μ” αυτή την δήλωση πραγματικά έχασε μεγάλο μέρος του κύρους του.
Είναι σα να φύλαγε μια περιουσία στο μπαούλο και άνοιξε το καπάκι τη μέρα που φύσαγε ο πιο δυνατός αέρας και του τα σκόρπισε όλα στον αέρα.
Ο Καραμανλής βαριέται να κυβερνήσει. Προσποιείται τον δραστήριο.
Απομένει ο Τζιτζικώστας.
Έχει τα χαρακτηριστικά. Είναι δεξιός αλλά τραβάει και τον δικό του δρόμο. Δεν φοβάται να συγκρουστεί. Η απόφαση του να αυτονομηθεί στις νομαρχιακές τώρα του δίνει γαλόνια ως προς την πιθανότητα επιλογής του. Είναι νέας κοπής και μοιάζει να μπορεί να συνεννοηθεί στο σήμερα
Η Θεσσαλονίκη βοηθάει. Η Βόρεια Ελλάδα βγάζει συντηρητικούς αλλά και χαλαρούς. Δεν είναι τσιτωμένος φλούφλης τύπου Βαρβιτσιώτης.
Άρα μπαίνει στην ουρά.
Ίσως και ο Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ ο Σάκης Ιωαννίδης έχει κι αυτός πιο πολλές πιθανότητες αυτή την εποχή.
Είναι αυτός που παρέδωσε στον Σαμαρά την απαίτηση σχεδόν να παραιτηθεί μετά το δημοψήφισμα.
Ο Τσίπρας θα επηρεάσει την επιλογή στη ΝΔ. Ψάχνουν κάποιον που να μπορεί να σταθεί απέναντι του. Με παρεμφερή χαρακτηριστικά. Θα μπει και ο Ιωαννίδης στην κούρσα. Θα μπουν ίσως και νεότεροι που δεν τους ξέρουμε.
Θα μου πεις τι ζόρι τραβάς τι θα γίνει στη ΝΔ.
Κομμάτια να γίνουν. Θα γίνουν.
Αλλά απαιτείται πάντα στην πολιτική σκηνή να υπάρχει αντίπαλος με νου.
Αν στις ρακέτες χρειάζονται δυο, σκέψου στη πολιτική. Η πολιτική χρειάζεται πολύ περισσότερους.
Απαιτείται διαμόρφωση του παλαιού. Ανατροπή και ανασύνταξη.
Η ΝΕΟΠΟΛΙΤΕΥΣΗ είναι πλέον εδώ. Η μεταπολίτευση έκλεισε οριστικά τον κύκλο της.
Μην σας μπερδεύουν μερικές τηλεοράσεις που ουρλιάζουν ακόμα.
Όταν σφάξεις την κότα αυτή συνεχίζει να τρέχει χωρίς κεφάλι.
Η ιδεολογία τους πέθανε, το κεφάλι λείπει, τα λόγια μόνο μείναν να τρέχουν στα κανάλια τους, σαν αποκεφαλισμένες κότες.
Πηγή:altsantiri
