Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους, σε μένα πάντως, αφού έχει κλείσει ένας κύκλος - ανεξάρτητα αν είναι καλός ή κακός -, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, μου έρχονται στο μυαλό μνήμες - αντίστοιχα όμορφες ή άσχημες - μέσα από χρώματα, αρώματα και γεύσεις. 

Αφού έκλεισε, λοιπόν, ο κύκλος των παρατεταμένων φετινών μου διακοπών, αφού πέρασε κι ένας μήνας περίπου στην Αθήνα, η απίθανη γεύση από το γλυκό ντομάτας της Ζωής ξανάρθε έντονα στο μυαλό μου ένα άσχετο απόγευμα καθώς περπατούσα σ' έναν κεντρικό αθηναϊκό δρόμο. Ίσως κάποια μυρωδιά; Ή μήπως η εικόνα ενός καροτσιού με κατακόκκινες καταπληκτικές ντομάτες που πουλούσε ένας πλανόδιος μανάβης; Τίποτα άλλο δεν θύμιζε πάντως τη φάση. Καθόμασταν χαλαροί σε μια παρά θίν' αλός βεράντα, βρεγμένοι ακόμα από τη θάλασσα, με καπέλα, αντιηλιακά και γυαλιά ηλίου, όταν εμφανίστηκε η πάντα γελαστή και φιλόξενη Ζωή με το υπέροχο γλυκό της. Με την αλμύρα της θάλασσας στο στόμα γευτήκαμε ντομάτες – γλυκό του κουταλιού με αμύγδαλο. Δύο συναισθήματα έχω όταν έρχεται στο μυαλό μου εκείνο το ζεστό καλοκαιρινό απομεσήμερο: ευδαιμονία από την υπέροχη γεύση και έκπληξη όσον αφορά τη χρήση του ασβέστη στην μαγειρική.

Έτσι έμαθα, λοιπόν, τα γλυκά του κουταλιού οφείλουν την τραγανότητά τους σε σβησμένο ασβέστη αραιωμένο με νερό. Παίρνεις, δηλαδή, ένα κιλό ασβέστη σε υγρή, κρεμώδη μορφή, τον αραιώνεις με δύο λίτρα νερό και βυθίζεις μέσα το φρούτο, στην περίπτωσή μας τις καθαρισμένες ντομάτες. Τις αφήνεις περίπου μια ώρα και αυτές σφίγγουν. Ο ασβέστης επιδρά στην εξωτερική επιφάνεια της ντομάτας και έτσι δημιουργείται μια καινούρια φλούδα, ένα νέο προστατευτικό στρώμα. Μετά από αυτή τη διαδικασία, ξεπλένουμε το φρούτο ή το λαχανικό με πάρα πολλά νερά ώστε να μη μείνουν υπολλείμματα. Αν ξεπλυθεί καλά, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα γιατί δεν ποτίζεται η σάρκα του. Αυτή η αίσθηση με συνοδεύει ακόμα. Εννοείται ότι αφού αγόρασα ντομάτες, έσπευσα σε μια μάντρα με υλικά οικοδομών, πήρα τον ασβέστη μου κι επέστρεψα γρήγορα-γρήγορα στο σπίτι για να φτιάξω το γλυκό.

Υλικά

Κόβουμε από πάνω τις ντομάτες. Τις ξεφλουδίζουμε και με ένα συρματάκι βγάζουμε τα σπόρια χωρίς να βγει η ψίχα. Τις πλένουμε καλά και τις βάζουμε σε μια λεκάνη όπου έχουμε αραιώσει περίπου ένα κιλό ασβέστη σε δύο λίτρα νερό.

Μόλις σφίξουν, είναι έτοιμες (μία με μιάμιση ώρα).Τις ξεπλένουμε με πολλά νερά για να καθαρίσουν τελείως από τον ασβέστη. Βάζουμε μέσα σε κάθε ντομάτα ένα αμύγδαλο, περίπου ½ κουταλιά του γλυκού βανίλια - ζάχαρη με μαστίχα, τις σφίγγουμε δίνοντας τους σχήμα και τις τοποθετούμε στην κατσαρόλα σε στοίβες.

Ρίχνουμε τη ζάχαρη, το νερό και τις αφήνουμε να βράσουν σε δυνατή φωτιά για περίπου είκοσι λεπτά. Στη συνέχεια χαμηλώνουμε τη φωτιά και τις βράζουμε μέχρι να δέσει το σιρόπι. Δέκα λεπτά πριν τις βγάλουμε, προσθέτουμε μια κουταλιά ξινό. Τις προσφέρουμε μ' ένα αμύγδαλο πάνω σε κάθε πομοντόρι

Θα σε χτυπήσω κάτω σαν χταπόδι, κοινώς, αν είσαι χταπόδι και σε πιάσω στα χέρια μου θα σε γουλίσω. Αυτή ήταν μια από τις εμβληματικές τιμωρίες που άφηνε πίσω του να αιωρείται σαν απειλή κρεμασμένη στον αέρα, ο θείος μου ενώ έφευγε συνοφρυωμένος για τη δουλειά κι εμείς τα τρία μέναμε να τον κοιτάμε βουβά και με φουσκωμένα μάγουλα, καθότι μπουκωμένα με μουρουνόλαδο. Το τέταρτο  πιτσιρίκι της παρέας -ο αδελφός μου- τη γλύτωνε συστηματικά γιατί ήταν ο πιο μικρός, καταπίεση δεν σήκωνε ο σβέρκος του και έκανε μεγάλη φασαρία, οπότε τον αφήνανε στην ησυχία του να μπουσουλάει ανάμεσά μας.

Ω, μην ταράζεστε.  Εννοείται ότι ο θείος δεν πραγματοποιούσε ποτέ την απειλή του. Κι εμείς το ξέραμε και αντιδρούσαμε αναλόγως. Η ιστορία είχε ως εξής. Κάθε πρωί η θεία μου μας έστηνε στη σειρά να πιούμε το επιβεβλημένο δυναμωτικό της εποχής. Στο δικό μας σπίτι δεν είχαμε τέτοια. Δεν σ'αρέσει; Μην πίνεις. Δεν σ'αρέσει; Μην τρώς. Αυτό ήταν το δόγμα της μάνας μου, δηλαδή όλα καλά, αλλά προκειμένου να είμαι με τα ξαδέλφια μου, δεχόμουν να υποστώ όλα τα "μαρτύρια" που επέβαλε η αδελφή της. Αδιαμαρτύρητα.

Τέλος πάντων, αφού τελειώναμε και με τις απειλές που εκτόξευε ο θείος στο καθένα από μας προσωπικά, βγαίναμε στην αυλή, τον αποχαιρετούσαμε κουνώντας το χέρι και μόλις έστριβε στη γωνία, εγώ έφτυνα το αηδιαστικό υγρό στη ρίζα της μουσμουλιάς και ξέπλενα το στόμα μου με την πορτοκαλάδα μου, ο ξάδερφός μου το κατάπινε χωρίς πρόβλημα -απλά εκείνος έμενε μπουκωμένος μέχρι να φύγει ο πατέρας του για συμπαράσταση- και έπινε την πορτοκαλάδα του μονορούφι ενώ η ξαδέρφη μου περιφερόταν μουγκή και μπουκωμένη, με το ποτήρι στο χέρι μέχρι που την ώρα του μεσημεριανού φαγητού. Το μουρουνόλαδο στο στόμα της είχε πια αλλάξει γεύση και το κατάπινε πανεύκολα. Μετά καθόμαστε στο τραπέζι, ο θείος μάς ρώταγε αν είμαστε καλά παιδιά κι εμείς του απαντούσαμε όλα μαζί με μια φωνή, ναιιιιι...

Σήμερα, λοιπόν, που κάνει τόση ζέστη, ονειρεύτηκα διακοπές στην Αλυκή και τα φιλαράκια μου, την Αννούλα και τον Αντρέα να γουλίζουν χταπόδια στα βράχια, στην άκρη της παραλίας. Συνειρμικά νάσου και το μουρουνόλαδο. Γιατί χταπόδι/ μουρουνόλαδο είναι ένα αχώριστο ντουέτο σε κάποιο κουτάκι της μνήμης μου και όταν βλέπω χταπόδια να χτυπούνται ή να λιάζονται θυμάμαι πάντα αυτή την ιστορία και βάζω τα γέλια. Εντωμεταξύ μεγάλωσα και λατρεύω το χταπόδι σε κάθε δυνατή παραλλαγή. Κι ας μου θυμίζει μουρουνόλαδο. Αυτή η βενετσιάνικη χταποδοσαλάτα είναι μια από τις αγαπημένες μου συνταγές.

Υλικά

• 1 μέτριο χταπόδι (1,5-2 κιλά)
• 1 φινόκιο
• 1 ξερό κρεμμύδι
• 2 κλωνάρια σέλερι
• 1 ματσάκι μαϊντανό
• 3 μέτριες πατάτες
• 2 σκελίδες σκόρδο
• 1 κ.τ.γλ νιφάδες τσίλι ή μπούκοβο
• Χοντρό αλάτι και μαύρο πιπέρι φρεσκοτριμμένο
• 4 κ.τ.σ. εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο
• 1 κ.τ.σ. χυμό λεμονιού

Σε μια μεγάλη κατσαρόλα βάζουμε το χταπόδι, νερό (χωρίς αλάτι), το φινόκιο (μαραθόριζα) και το κρεμμύδι κομμένα στη μέση, μία σκελίδα σκόρδο, το σέλινο και τα κοτσάνια από το μαϊντανό (κόβουμε τα φύλλα και τα κρατάμε στην άκρη) και βράζουμε για περίπου μία ώρα ώσπου να μαλακώσουν αρκετά τα πλοκάμια. Βγάζουμε το χταπόδι και το αφήνουμε να κρυώσει. Το κόβουμε σε μπουκιές, πετάμε τα μάτια και το ράμφος του. Αφαιρούμε το δέρμα και ξεπλένουμε τα κομμάτια με καθαρό νερό.

Καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες σε μικρά κομμάτια και τις βάζουμε σε μια κατσαρόλα με κρύο αλατισμένο νερό. Μόλις πάρουν βράση, χαμηλώνουμε τη φωτιά και τις αφήνουμε να σιγοβράσουν. Τις στραγγίζουμε και τις ρίχνουμε σε ένα μεγάλο μπολ. Προσθέτουμε το χταπόδι, μια σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη, τα φύλλα του μαϊντανού ψιλοκομμένα και τσίλι ή μπούκοβο. Αλατοπιπερώνουμε και περιχύνουμε με λάδι και χυμό λεμονιού.

Στην Αμερική οι αγώνες dragster είναι πιο συνηθισμένοι απ’ ότι στην Ευρώπη.

Ιδιαίτερα οι αγώνες dragster με μοτοσικλέτες – γουρούνες κερδίζουν ολοένα και περισσότερους οπαδούς λόγω της θηριώδους εμφάνισης τους. 

με την οπτική του έξοχου Τάσου Χαλά