Δύο Κολομβιανοί συγγραφείς που βρίσκονται αυτές τις μέρες στην Αθήνα μιλούν για τον μεγάλο συγγραφέα

Το ρεπορτάζ, συνήθιζε να λέει ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, είναι το μυθιστόρημα της πραγματικής ζωής. Ποια ήταν όμως, η προσωπικότητα του Μάρκες και με ποιον ακριβώς τρόπο η λογοτεχνία του βρέθηκε στο επίκεντρο της παγκόσμιας σκηνής; Τι ρόλο, βάρος, διεκδίκησε η δημοσιογραφία; Πώς δούλευε ο ίδιος και πώς σκεφτόταν; Ποιες, και γιατί ήταν θαυμαστές οι εντυπώσεις των παιδικών του χρόνων; Κι ακόμα, πώς συνέβαλε ως συγγραφέας στην εδραίωση της ισπανικής γλώσσας;  Αυτά είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα στα οποία απαντούν, με κοινή τους συνέντευξη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του Μάρκες ή «Γκάμπο», δύο στενοί του φίλοι και συνεργάτες, σημαντικοί συγγραφείς και οι ίδιοι. Ο λόγος είναι για τον Δάσο Σαλντίβαρ, τον πρώτο βιογράφο του Μάρκες  με το βιβλίο του «Το ταξίδι στην πηγή», που είναι και μελετητής της κολομβιανής λογοτεχνίας, και για τον Ουίλιαμ Οσπίνα, ποιητή, ιστορικό μυθιστοριογράφο και αρθρογράφο, που έχει τιμηθεί με το διεθνές Βραβείο Romulo Callegos για το βιβλίο του «Η χώρα της κανέλας».  

Οι ολιγαρχικές και οι συντηρητικές δυνάμεις σκότωσαν το 1948, χρονολογία που εγκαινιάζει μια μακρά περίοδο βίας, τον Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν, τον ηγέτη της Αριστεράς και μεγαλύτερο πολιτικό της Κολομβίας, που αν ζούσε θα είχε αναλάβει τα ηνία έθνους. Τότε ο Μάρκες ενηλικιώθηκε: έπαψε να γράφει νεφελώδεις ιστορίες, και αποκτώντας συγκροτημένη πολιτική συνείδηση έγινε δημοσιογράφος και συγγραφέας  

Οι δύο συγγραφείς ταξίδεψαν από την Κολομβία στην Ελλάδα με την ευκαιρία του 7ου Ιβηροαμερικανικού Φεστιβάλ Literatura en Atenas, που πραγματοποιείται από την περασμένη Δευτέρα  σε ποικίλους αθηναϊκούς χώρους, και ολοκληρώνεται  στις 20 Ιουνίου και ώρα  21:30 στο Polis Art Café της Στοάς του Βιβλίου, με τάνγκο του Ρίο δε λα Πλάτα τα οποία θα τραγουδήσει η Ουρουγουανή Ζανέτ Καπούγια (στο φεστιβάλ έλαβαν μέρος συγγραφείς από τις χώρες της λατινοαμερικανικής ηπείρου και της ιβηρικής χερσονήσου).          

«Αν ο Μάρκες δεν είχε γεννηθεί στο Αρακατάκα της Μαγδαλένα και στο οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο γεννήθηκε» ξεκινάει την εξιστόρησή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ  ο Δ. Σαλντίβαρ, «μπορεί να ήταν αρκετά διαφορετικός από αυτόν που ξέρουμε, μπορεί να μην ήταν καν συγγραφέας. Οι ρίζες του τον καθόρισαν. Ο παππούς του ήταν ο Νικολάς Μάρκες και υπήρξε το σημαντικότερο πρόσωπο της ζωής του. Συνταγματάρχης στον πόλεμο που ξέσπασε μεταξύ των Συντηρητικών και των Φιλελεύθερων στο τέλος του 19ου αιώνα στην Κολομβία, ο παππούς μετέδωσε στον εγγονό όλα τα πολεμικά του βιώματα, μαθαίνοντάς του τι θα πει πόνος, φόβος, αλλά και ελπίδα.  

Πρόκειται για τον συνταγματάρχη που πρωταγωνιστεί στα "Εκατό χρόνια μοναξιάς". Μια πληγή στο κορμί του παππού από τον πόλεμο, τον έκανε σύμβολο στα μάτια του Γκάμπο ενώ η πατρογονική φράση που τον προσδιόρισε ήταν εμβληματική: "Δεν ξέρεις πόσο ζυγίζει ένας νεκρός". Δεν ήταν μικρότερη η επίδραση που άσκησε στον Μάρκες η γιαγιά του: μια γιαγιά η οποία τον διαπαιδαγώγησε με την κουλτούρα της βορειοδυτικής Κολομβίας, λέγοντάς του επίσης ιστορίες από τον πόλεμο. Με τη διαφορά πως στις δικές της ιστορίες οι νεκροί του πολέμου ζούσαν και βασίλευαν.  

Ένα γεγονός, για να πάμε πέρα από τα πρόσωπα, που τον σημάδεψε ήταν η δολοφονική επίθεση του καλομβιανού στρατού το 1928, όταν ο ίδιος ήταν ακόμη νεογέννητο, εναντίον ανυπεράσπιστων εργατών οι οποίοι διαδήλωναν για το ψωμί τους. Τέλος, εκείνη που μύησε τον Μάρκες στη λογοτεχνία, ήδη από τα οχτώ του χρόνια, ήταν η δασκάλα του. Την είχε ερωτευτεί και της άρεσε να του απαγγέλλει  ποίηση από τον Χρυσό Ισπανικό Αιώνα ή να του διαβάζει τις "Χίλιες και μία νύχτες"».  

Και τι συνέβη όταν η λογοτεχνία πήρε το πάνω χέρι; «Ο Μάρκες» λέει με έμφαση ο Ουιλ. Οσπίνα «μετέφερε τα παιδικά του χρόνια στα μυθιστορήματά του με μαγικό τρόπο. Όταν καταπιάστηκε με το να συνθέσει την αυτοβιογραφία του, την οποία άφησε ημιτελή (η αφήγηση κάλυψε την περίοδο μέχρι τα σαράντα του), έκανε το ίδιο πράγμα, αλλά, αυτή τη φορά, με ρεαλιστικό τρόπο. Μόνο έτσι θα μπορούσε να πετύχει ό,τι προηγουμένως είχε πετύχει με την παραμυθία του».            

Η ιστορική εμπειρία της χώρας του έπαιξε τον δικό της ρόλο στη διαμόρφωση της ψυχολογικής και της λογοτεχνικής ταυτότητας του Μάρκες. Όπως εξηγεί ο Δ. Σαλντίβαρ «οι ολιγαρχικές και οι συντηρητικές δυνάμεις σκότωσαν το 1948, χρονολογία που εγκαινιάζει μια μακρά περίοδο βίας, τον Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν, τον ηγέτη της Αριστεράς και μεγαλύτερο πολιτικό της Κολομβίας, που αν ζούσε θα είχε αναλάβει τα ηνία έθνους. Τότε ο Μάρκες ενηλικιώθηκε: έπαψε να γράφει νεφελώδεις ιστορίες, και αποκτώντας συγκροτημένη πολιτική συνείδηση έγινε δημοσιογράφος και συγγραφέας».  

Και εφόσον η συζήτηση είναι περί δημοσιογραφίας, πώς συνταίριαξε ο Μάρκες το δημοσιογραφικό επάγγελμα με την τέχνη του μυθιστορήματος; «Η λογοτεχνία» παρατηρεί ο Ουιλ. Οσπίνα «σχετίζεται με τη δημοσιογραφία υπό την έννοια ότι έχει συνεχή επαφή με την καθημερινή, λαϊκή γλώσσα. Πολλοί συγγραφείς προερχόμενοι από τη δημοσιογραφία γνώρισαν μεγάλη απήχηση επειδή ήξεραν πώς να απευθύνουν  τα μηνύματά τους στο ευρύ κοινό. Έτσι κι ο Μάρκες, που συνδύαζε την τρέλα της δημιουργίας με την αυστηρότητα της λογικής πειθαρχίας». Ο Δ. Σαλντίβαρ σπεύδει εδώ να συμπληρώσει: «Η λογοτεχνία του Μάρκες τροφοδοτούνταν από το δημοσιογραφικό γράψιμο και αντιστρόφως. Η δημοσιογραφία αποτυπώνει την πραγματικότητα του λαού της. Το ρεπορτάζ, έλεγε και ξαναέλεγε ο Μάρκες, είναι το μυθιστόρημα της πραγματικής ζωής».  

Πώς, όμως, μεταμορφώθηκε ο Μάρκες σε πρωταγωνιστή της παγκόσμιας λογοτεχνικής ζωής; «Η κολομβιανή λογοτεχνία», σημειώνει ο Ουιλ. Οσπίνα, «έγινε ξαφνικά, με τον Μάρκες, διεθνής. Τα στοιχεία, βεβαίως, που την έκαναν διεθνή προϋπήρχαν, στο πρόσωπό του, ωστόσο, διεθνοποιήθηκε όχι μόνο η λογοτεχνία της Κολομβίας, αλλά ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής. Κι αυτό είχε επίπτωση και στα ίδια τα ισπανικά. Μετά το λογοτεχνικό της μπουμ, η λατινοαμερικανική ήπειρος μετέτρεψε μιαν επιφανή και επίσημη γλώσσα, μια γλώσσα που τής ήρθε έξωθεν, σε γλώσσα ριζωμένη, πραγματική και σύγχρονη». Υπάρχουν, παρόλα αυτά, και άλλοι παράγοντες που συνέβαλαν στη διεθνοποίηση του Μάρκες. Τους ξεκαθαρίζει ο Δ. Σαλντίβαρ: «Ο Μάρκες έδωσε στα προσωπικά, οικογενειακά και τοπικά στοιχεία των ιστοριών του μια καθολική διάσταση, κατόρθωσε να μετατρέψει το προσωπικό σε παγκόσμιο χάρη στη δύναμη της φαντασίας και την αμέριστη ποιητική του διάθεση».     

Βαγγέλης Χατζηβασιλείου για ΑΠΕ                

Ο πρώην καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ υπογραμμίζει μέσω συνέντευξής του την Παρασκευή πως τα θέματα των πολεμικών αποζημιώσεων και του αναγκαστικού δανείου δεν έχουν κλείσει ούτε νομικά ούτε πολιτικά και πως τα χρήματα της βοήθειας προς την Ελλάδα βρίσκονται απλώς στα βιβλία.

Κατά τον πρώην καγκελάριο η κρίση στην Ελλάδα θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν είχε διατηρηθεί στη ζωή το ελληνικό νόμισμα.

«Η Ευρώπη», κατά τον κ. Σμιτ, «δεν είναι ασυνεπής μόνο ως προς την Ελλάδα, αλλά και σε μια σειρά άλλων θεμάτων.  Το μέλλον της Ευρώπης συνεχίζει να το βλέπει πάντως θετικά και παραμένει Ευρωπαίος».

Ολόκληρη η συνέντευξη:

Ερ: Kύριε Σμιτ, ορισμένοι υποστηρίζουν ακόμα και την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Είναι νοητή η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα;

Απ: Νοητή είναι (όπως λ.χ. στην περίπτωση της  Νορβηγίας), αλλά εξαιρετικά ανεπιθύμητη.  

Ερ: 'Ηταν η Ελλάδα προετοιμασμένη για την ένταξή της στην Ευρωζώνη; Θα είχατε συμφωνήσει εσείς;

Απ: Πρέπει να σας ομολογήσω, ότι οπωσδήποτε δεν θα δεχόμουν την Ελλάδα στην ευρωζώνη. Ήμουν πολύ επιφυλακτικός κάποτε, όταν η Ελλάδα έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, ταυτόχρονα με την Ισπανία και την Πορτογαλία. Γνώριζα πολύ καλά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Του είχα μεγάλη εμπιστοσύνη. Ωστόσο, γνώριζα ότι οι Ελληνες εφοπλιστές δεν πλήρωναν αρκετούς φόρους στην πατρίδα τους και αυτό το γεγονός απέκλειε να ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Μπορεί για την ένταξη στην ΕΟΚ να το άφησα στην άκρη, αλλά δεν θα έβαζα την Ελλάδα στην ευρωζώνη.

Ερ: Μπορούσε να αποφευχθεί η κρίση;

Απ: Η κρίση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν είχε διατηρηθεί στη ζωή το ελληνικό νόμισμα.

Ερ: Πώς κρίνετε τη διαπραγματευτική στρατηγική της γερμανικής κυβέρνησης;

Απ: Δεν μπορώ να αξιολογήσω τη διαπραγματευτική στρατηγική της γερμανικής κυβέρνησης στις λεπτομέρειές της.

Ερ: Ποιες θα ήταν οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης χρεοκοπίας της Ελλάδας, μιας προσωρινής παύσης πληρωμών;

Απ: Οι συνέπειες μιας ελληνικής χρεοκοπίας είναι δύσκολο να εκτιμηθούν.  Προσωρινή στάση πληρωμών έχει υπάρξει πολλές φορές στο παρελθόν. (Μια νέα) θα ήταν μια επανάληψη. Αν είχε η Ελλάδα το δικό της νόμισμα, οι συνέπειες δεν θα ήταν μακράν τόσο καταστροφικές όπως τώρα που η Ελλάδα εγκατέλειψε το νόμισμά της.

Ερ: Είναι μια διαγραφή του ελληνικού χρέους -κατά το πρότυπο της συμφωνίας του Λονδίνου το 1958 για τη διαγραφή των γερμανικών χρεών- δυνατή ή αναγκαία;
Απ: Θέλω να σας πω, ότι θεωρώ πως αποκλείεται παντελώς να μπορέσει η Ελλάδα να εξοφλήσει το χρέος της. Το μεγαλύτερο μέρος του πρέπει να διαγραφεί. Κάνω εδώ μια υποσημείωση: H Eλλάδα δεν συμμετείχε όταν οι ΗΠΑ, η Μ. Βρετανία, η Γαλλία, η Σοβιετική Ένωση, και οι δύο Γερμανίες συμφώνησαν, με τη συνθήκη «2+4».  Συμφώνησαν να μη δοθούν πολεμικές αποζημιώσεις με μόνη εξαίρεση την καταβολή τους στη Σοβιετική Ενωση. Η Ελλάδα δεν συμμετείχε στη συμφωνία αυτή και είναι δυνατόν να υποστηριχθεί πλήρως η άποψη, ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε λάβει μέρος. Σε κάθε περίπτωση οι απόψεις του Έλληνα υπουργού Οικονομικών, οι οποίες βασίζονται  σε αυτό, δεν μπορούν να θεωρηθούν εντελώς εσφαλμένες. Δεν θεωρώ ότι οι απαιτήσεις αυτές για τις αποζημιώσεις έχουν κλείσει νομικά και πολιτικά.

Ερ: Πως κρίνετε το ενδεχόμενο (εναλλακτικό) άνοιγμα της Ελλάδας προς τη Ρωσία και την Κίνα;

Απ: Σε ότι αφορά στην ιδέα να προσανατολιστεί η Ελλάδα προς τη Ρωσία και την Κίνα πρόκειται για μια ρομαντική τρέλα. Μπορεί κανείς να το φανταστεί, αλλά δεν θα λειτουργήσει. Η Ελλάδα δεν εξάγει μηχανές. Η Κίνα αγοράζει από μας μηχανήματα…

Ερ: …Ναι, αλλά οι Κινέζοι θα αγόραζαν ευχαρίστως το λιμάνι του Πειραιά επί παραδείγματι …
Απ: Ναι, μπορεί να το κάνουν, αλλά δεν θα εξαχθούν μολαταύτα προϊόντα από την Ελλάδα στην Κίνα. Θα έχει βέβαια η Κίνα ένα λιμάνι στην Ευρώπη, μπορώ να το καταλάβω, αλλά αυτό το λιμάνι δεν βοηθά την ελληνική οικονομία ιδιαίτερα. Το θεωρώ άσκοπο, αλλά δεν το αποκλείω.

Ερ: Τι γνώμη έχετε για τις μέχρι τώρα διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους δανειστές της;

Απ: Το έχω ήδη πει. Η Eλλάδα δεν θα μπορέσει ποτέ να εξοφλήσει αυτό το μέγεθος του χρέους.

Ερ: Πιθανολογείται η χρεοκοπία της Ελλάδας έως το τέλος Ιουνίου. Τι θα σήμαινε αυτό;
Απ: Εξαρτάται πάρα πολύ από το εάν η χρεοκοπία που λέτε ή η πτώχευση της χώρας, γίνει με μια μορφή οργανωμένη, διοικητικά προετοιμασμένη ή αν θα γίνει με καταστροφικό τρόπο. Υπάρχει μια πολύ μεγάλη διαφορά. Προτιμητέος θα ήταν σε κάθε περίπτωση ο συντεταγμένος τρόπος.  

Ερ: Ηταν τα λεγόμενα προγράμματα σωτηρίας σωστά;

Απ: Υπήρξαν πάρα πολλά προγράμματα σωτηρίας. Βρίσκεται κανείς ακριβώς στο ίδιο σημείο που βρισκόταν και πριν από οκτώ μήνες.

Ερ: Πρέπει να συνεχιστεί η ίδια φιλοσοφία, δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος για να βγούμε από το αδιέξοδο;

Απ: Κατά την πεποίθησή μου ήταν ένα τεράστιο λάθος να εντάξουμε την Ελλάδα στην ευρωζώνη το 1991 στο Μάαστριχτ. Θεωρώ δυνατό να επανορθώσουμε αυτό το λάθος αναδρομικά με συντεταγμένο τρόπο. Θεωρώ, επίσης δυνατό ότι μπορεί να συμβεί με άτακτο τρόπο, με καταστρεπτικό τρόπο.  Η σοφία των ενωμένων δανειστών της Ελλάδας δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη.

Ερ: Η νέα αριστερή ελληνική κυβέρνηση υπόσχεται πολλές μεταρρυθμίσεις. Γιατί δεν υποστηρίζεται από τους δανειστές;

Απ: Υπήρξα υπουργός Οικονομικών και γνωρίζω ότι δεν μπορεί κανείς να χρηματοδοτήσει καμιά ιδεολογία και ότι με μια ιδεολογία δεν μπορεί κανείς να χειραγωγήσει κανέναν αριθμό. Είμαι της γνώμης ότι πρέπει να διαγραφεί το χρέος της Ελλάδας επίσημα.

Ερ: Πώς κρίνετε τη μέχρι τώρα δημόσια συζήτηση για την Ελλάδα στη Γερμανία, πως εξηγείτε αυτήν την πολεμική;

Απ: Ναι, υπάρχει ήδη εδώ και πολλές βδομάδες και μήνες. Θεωρώ τη συγκεκριμένη συζήτηση εντελώς ανούσια, αλλά διαπιστώνω ότι δεν περιορίζεται μόνο στη Γερμανία. Είναι λάθος να πιστεύεται ότι είναι μόνο οι Γερμανοί οι οποίοι δεν θέλουν να πληρώσουν.

Ερ: Τη γερμανική κυβέρνηση πως την κρίνετε στο θέμα;

Απ: Τη συμπεριφορά της γερμανικής κυβέρνησης δεν θέλω να την κρίνω.

Ερ: Τι θα συμβουλεύατε την ελληνική κυβέρνηση, τι χρειάζεται η Ελλάδα για να ανακάμψει;
Απ: Θα ήθελα να θέσω ένα άλλο θέμα. Κατά τη γνώμη μου, χρειαζόμαστε ένα ευρωπαϊκό επενδυτικό πρόγραμμα και προς όφελος της Ελλάδος, το οποίο να μην πρέπει να χρηματοδοτείται μόνο από τη Γερμανία αλλά και από τη Γερμανία και ταυτόχρονα μια συμφωνία για τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του συσσωρευμένου χρέους της Ελλάδας.

Ερ: Γίνεται λόγος για τα δισεκατομμύρια που δίνονται στην Ελλάδα, αλλά η χώρα διαρκώς φτωχαίνει. Πώς το εξηγείτε;

Απ: Ο ελληνικός λαός υποφέρει, το βλέπω ξεκάθαρα. Η αιτία βρίσκεται και στο ότι ο Ελληνες εφοπλιστές, για παράδειγμα, δεν πλήρωσαν ποτέ φόρους πραγματικά.

Ερ: ...αλλά τώρα δίνονται χρήματα…

Απ: Δεν διαφωνήσατε. Ηταν παράδοση να είναι δωρεάν ο εφοπλισμός και να λειτουργεί χωρίς φόρους. Ο Ωνάσης δεν πλήρωσε ποτέ φόρους στην Αθήνα. Είναι λάθος των κεϋνσιανιστών ότι το χρήμα από μόνο του φέρνει την ευτυχία. Στην πραγματικότητα πολλά από τα χρήματα (της βοήθειας προς την Ελλάδα) βρίσκονται στα βιβλία μόνο και δεν μπορείς να τα αγγίξεις.

Ερ: Εννοείτε λογιστικά… Λέγεται, όμως, ότι ο Γερμανός φορολογούμενος ματώνει.

Απ: Αυτά είναι κουταμάρες, ανοησίες. Ο γερμανικός λαός δεν έχει ματώσει..

Ερ: Το ισχυρίζονται Γερμανοί πολιτικοί…

Απ: Μπορεί. Εγώ είμαι ένα ηλικιωμένος άνθρωπος, δεν είμαι πολιτικός του σήμερα.

Ερ: Είσθε ένας επιφανής άντρας, η γνώμη σας μετράει, γι΄ αυτό θέτω αυτές τις ερωτήσεις…

Απ: Το ελπίζω, αλλά δεν είμαι και τόσο σίγουρος…

Ερ: Πώς βλέπετε το μέλλον της Ευρώπης δεδομένης της ελληνικής κρίσης;

Απ: Το μέλλον της Ευρώπης δεν το βλέπω τόσο θετικά όπως πριν από 6 μήνες, αλλά συνεχίζω να το βλέπω θετικά. Έχω την ίδια γνώμη, όπως και πριν 30-40 χρόνια. Παραμένω ακόμα Ευρωπαίος… Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει αντιδράσει με ασυνέπεια μόνο στην περίπτωση της Ελλάδας, αλλά αυτό ισχύει και σε σχέση με τη Ρωσία και τη διαμάχη στην Ουκρανία. Ισχύει, επίσης, το ίδιο και σε σχέση με τον ISIS  στο Ιράκ και στη Συρία, ισχύει για πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Από ελληνικής σκοπιάς το ελληνικό πρόβλημα φαίνεται ως το μοναδικό πρόβλημα. Αλλά δεν είναι σωστό. Υπάρχουν πολλά προβλήματα τα οποία πιέζουν την Ευρώπη και για τα οποία δεν προσφέρονται αυτή τη στιγμή λύσεις.

Ερ: Προς τα πού βαδίζει η Ευρώπη, ποιος είναι ο προσανατολισμός της;

Απ: Δύσκολα μπορεί κανείς να τον διακρίνει. Ζήσαμε κάποτε καλύτερες καταστάσεις στο παρελθόν. Θα ζήσουμε και στο μέλλον κάποτε καλύτερα. Ενα σημαντικό σημείο είναι το γεγονός, ότι πάρα πολλοί πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική πάνε με μικρά πλοία στην Ελλάδα ή την Ιταλία. Αυτό τους επόμενους μήνες, τα επόμενα τρίμηνα θα γίνει ένα τεράστιο πρόβλημα. Για την ώρα δεν υπάρχει λύση γι΄ αυτό. Η Ευρώπη δεν είναι αυτή τη στιγμή  ιδιαίτερα αποφασιστική.

Ερ: Ποιο μήνυμα θα στέλνατε στους Έλληνες;

Απ: Μια κυβέρνηση κάνει πολλά λάθη και άλλα τα κάνει σωστά. Είχα μεγάλη εμπιστοσύνη, επαναλαμβάνομαι, στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, έχουν περάσει από τότε πάνω από 40 χρόνια. Ήταν συντηρητικός, αλλά υπεύθυνος άνθρωπος και οι συνεπείς άνθρωποι είναι σημαντικότεροι από ανθρώπους που λένε μεγάλα λόγια

Διάσημοι ηθοποιοί όπως ο Σον Πεν, ο Νικ Νόλτε, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς, ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο παρακολούθησαν τα μαθήματα που έκανε για μία και μοναδική φορά στη ζωή του το 2001 για να ανταποκριθεί στις οικονομικές του υποχρεώσεις

Μαθήματα υποκριτικής σε καταξιωμένους ηθοποιούς και σε φοιτητές δραματικών σχολών παρέδωσε ο Μάρλον Μπράντο το 2001, σύμφωνα με δημοσίευμα του έγκριτου αμερικανικού περιοδικού «Hollywood Reporter» που ειδικεύεται στον κινηματογράφο. Πιο συγκεκριμένα, ο διάσημος ηθοποιός έκανε για μία και μοναδική φορά στη ζωή του μια σειρά δέκα μαθημάτων στα οποία πήραν μέρος ηθοποιοί όπως ο Σον Πεν, ο Νικ Νόλτε, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς, η Γούπι Γκόλντμπεργκ, ο Γιον Βόιτ, ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις οικονομικές του υποχρεώσεις, οι οποίες περιελάμβαναν τη συντήρηση του πολυτελούς σπιτιού στο Μαλχόλαντ Ντράιβ του Λος Αντζελες και του νησιού του στην Ταϊτή.

 

Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ο Μάρλον Μπράντο για τη διδασκαλία θεωρήθηκαν αρκετά πρωτοποριακές. Για παράδειγμα, σε ένα μάθημα έφερε μαζί του έναν άστεγο άνδρα από τον δρόμο, σε ένα άλλο υποχρέωσε τους μαθητές να βγάλουν τα ρούχα τους, ενώ μια φορά ο ίδιος εμφανίστηκε μεταμφιεσμένος γυναίκα (κάτι που είχε κάνει και στο γουέστερν «Οι φυγάδες του Μιζούρι»). Ακόμη και ένας θίασος νάνων μαζί με μια ομάδα παλαιστών Σαμόα ήρθε στα μαθήματα για να αυτοσχεδιάσει επί σκηνής.

 

Ο ηθοποιός Εντουαρντ Τζέιμς Ολμος που πήρε μέρος στα μαθήματα δήλωσε ότι βασίζονταν στον αυτοσχεδιασμό και οι συμμετέχοντες έπρεπε να κάνουν ό,τι τους ζητούσε ο Μπράντο. Για τις ανάγκες των μαθημάτων ο Μπράντο νοίκιασε μια αποθήκη στη Σάνσετ Μπούλεβαρντ, στην οποία κατασκευάστηκε μια ξύλινη σκηνή, ενώ προσέλαβε τον σκηνοθέτηΤόνι Κέι (του φιλμ «Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας» με πρωταγωνιστή τον Εντουαρντ Νόρτον) και ένα συνεργείο με κάμερες για να μαγνητοσκοπήσουν τα μαθήματα. Οι κασέτες με το υλικό πέρασαν στα χέρια του παραγωγού Μάικ Μένταβοϊ, σύμφωνα με την επιθυμία του ίδιου του Μπράντο, ο οποίος δεν επιθυμεί να τις βγάλει στη δημοσιότητα.

Ωστόσο, υπάρχει και η αντίθετη άποψη, την οποία εκφράζει ο ηθοποιός Πίτερ Κογιότ, ο οποίος παρακολούθησε κάποια από τα τελευταία μαθήματα: «Το υλικό θα πρέπει να δημοσιοποιηθεί. Εχει να κάνει με τη μεταφορά της γνώσης του Μπράντο προς τους ηθοποιούς και όσους ενδιαφέρονται για την υποκριτική. Αλλωστε είναι ο Μπράντο, δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά κάποιος σαν αυτόν».

 

Για την ιστορία, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς παρακολούθησε όλα τα μαθήματα. Μάλιστα, έκανε και έναν αυτοσχεδιασμό τριάντα λεπτών με έναν πραγματικό πωλητή μεταχειρισμένων αυτοκινήτων (τον οποίο είχε φέρει ο Μπράντο). Ο 27χρονος την εποχή των μαθημάτων Λεονάρντο Ντι Κάπριο αποχώρησε μόλις στο δεύτερο μάθημα.

 

Συμπτωματικά ή όχι, το 2001 που ήταν η χρονιά των εν λόγω μαθημάτων, ο Μ. Μπράντο έπαιξε και στην τελευταία κινηματογραφική ταινία του, το «The score» του Φρανκ Οζ, δίπλα στους Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Εντουαρντ Νόρτον.

Σε λίγες ημέρες κλείνουν ένδεκα χρόνια από τον θάνατό του καθώς ο Μάρλον Μπράντο πέθανε την 1η Ιουλίου 2004 σε ηλικία 80 ετών. Είχε γεννηθεί στις 3 Απριλίου του 1924 στην Ομαχα της Νεμπράσκα.

 

 

Ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης με ανάρτηση στο προσωπικό του blog δημοσιεύει τις συμβιβαστικές προτάσεις που κατέθεσε η Ελλάδα στο σημερινό Eurogroup για τον τερματισμό της κρίσης.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξη Τύπου μετά το Eurogroup, ο Γιάνης Βαρουφάκης μίλησε για ένα μηχανισμό ελέγχου του προϋπολογισμού που θα συνδυάζεται με ένα αυτοματοποιημένο σύστημα το οποίο σε περίπτωση εκτροχιασμού θα προκαλεί άμεση μείωση των δαπανών του δημοσίου.

Όπως γράφει ο υπουργός Οικονομικών «το μόνο αντίδοτο στην προπαγάνδα των κακόβουλων διαρροών είναι η διαφάνεια. Μετά από τόση παραπληροφόρηση σχετικά με την παρουσίασή στο Eurogroup των θέσεων της ελληνικής κυβέρνησης η μόνη απάντηση είναι να δημοσιεύσω αυτό που είπα μέσα στη συνεδρίαση. Διαβάστε και μπορείτε να κρίνετε μόνοι σας αν οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης μπορούν να αποτελέσουν βάση για την επίτευξη μιας συμφωνίας». 

Διαβάστε αναλυτικά την τοποθέτηση του Γιάνη Βαρουφάκη στο Eurogroup, όπου παρουσίασε τις προτάσεις της ελληνικής πλευράς.