Η νέα κινηματογραφική εβδομάδα - από την Πέμπτη 18 έως και την Τετάρτη 24 Ιουνίου - μας υποδέχεται με έξι νέες ταινίες να κυκλοφορούν στις αίθουσες, με την πλειοψηφία όμως των φιλμ να μένουν στο επίπεδο της απλής διασκέδασης. Εξαίρεση αποτελεί η νέα δημιουργία του Ισπανού σκηνοθέτη Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ, «Το Μικρό Νησί», που αποτελεί και την κινηματογραφικής μας πρόταση. Παράλληλα βρίσκεται σε εξέλιξη το Ταινιόραμα και αυτές είναι οι προτάσεις μας, για την 6η εβδομάδα προβολών του, ενώ έως και την Παρασκευή 26 Ιουνίου το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης διοργανώνει το 6ο Φεστιβάλ Βωβού Κινηματογράφου, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Ισπανικός Νότος, 1980. Η χώρα πασχίζει ακόμα να επουλώσει τις πληγές της από τις αγριότητες της περιόδου της δικτατορίας του Φράνκο. Μια σειρά από βάναυσες δολοφονίες έφηβων κοριτσιών σε μια απομονωμένη πόλη φέρνει κοντά δύο παντελώς ανόμοιους χαρακτήρες. Πρόκειται για δύο ντετέκτιβ του τμήματος ανθρωποκτονιών που στέλνονται από τη Μαδρίτη για να εξιχνιάσουν την υπόθεση. Στοιχειωμένοι και οι ίδιοι από το παρελθόν τους στη σκιά του απολυταρχικού καθεστώτος, ο Χουάν και ο Πέδρο θα πρέπει να παραμερίσουν τις προσωπικές τους διαφωνίες και τις βαθιές ιδεολογικές διαφορές τους, προκειμένου να καταφέρουν να εντοπίσουν τον αδίστακτο δολοφόνο, ο οποίος για χρόνια τρομοκρατεί την τοπική κοινωνία της περιοχής. Η έρευνά τους θα τους οδηγήσει σε επικίνδυνα μονοπάτια, καθώς ανασύρει στην επιφάνεια τα σκοτεινά μυστικά της μικρής αυτής κοινότητας.

Το «Μικρό Νησί» - εξελίσσεται με φόντο τους δυσοίωνους βάλτους του Γουαδαλκιβίρ - και αποτελεί την έκτη μεγάλου μήκους δημιουργία του Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ. Ο Ισπανός σκηνοθέτης, μας χαρίζει απλόχερα την πιο αξιόλογη ταινία της νέας κινηματογραφικής εβδομάδας, μ' ένα προσεγμένο και αισθητικά τέλειο, αστυνομικό θρίλερ. Ένα θρίλερ, που παρά τη σχετικά προβλέψιμη εξέλιξη του σεναρίου, καταφέρνει με τη δεξιοτεχνία του σκηνοθέτη, με την πανέμορφη φωτογραφία, τα πανοραμικά πλάνα αλλά και τιςαξιόλογες ερμηνείες των δύο βασικών πρωταγωνιστών του (Χαβιέ Γκουτιέρεζ, Ραούλ Αρεβάλο), να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον και την αγωνία του θεατή, μέχρι να πέσει η αυλαία...

Η ταινία απέσπασε δέκα (10) Βραβεία Γκόγια της Ισπανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου και Καλύτερης Φωτογραφίας. Ενώ παράλληλα με την καλλιτεχνική αξία του φιλμ, αξιόλογη ήταν και η εμπορική του επιτυχία, ειδικά στην Ισπανία. Ο σκηνοθέτης Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Για μερικούς μήνες κατά τη διάρκεια του 2009, ο Ραφαέλ Κόμπος κι εγώ φλερτάραμε με την πιθανότητα να γράψουμε μια «νουάρ» ιστορία, έχοντας ως έμπνευση το μυθιστόρημα «2666» του Μπολάνιο και ταινίες όπως «Το Δόλωμα» του Βάιντα, και άλλες όπως η «Chinatown», το «Bad Day at Black Rock», κ.α. Ως πηγή έμπνευσης είχαμε επίσης οτιδήποτε ξυπνούσαν μέσα μας οι βαλτότοποι, ένα μαγικό και μυστηριώδες μέρος όπου ο πλούτος και η εξουσία βάδιζαν χέρι χέρι με τον πόνο και τη μιζέρια χαρακτήρων που αποτελούσαν προϊόν των κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών του παρελθόντος. Με όλες αυτές τις πληροφορίες ξεκινήσαμε να γράφουμε μια ιστορία. Αποφασίσαμε να την τοποθετήσουμε χρονικά στο 1980, μια χρονιά μεγάλης πολιτικής έντασης στην Ισπανία, μια ένταση που έπρεπε να γίνεται αντιληπτή στο φόντο, όπως κανείς αντιλαμβάνεται το τρίξιμο των δοντιών.».

«Spy» (2015) του Πολ Φέιγκ (Η.Π.Α.), με πρωταγωνιστές τους: Τζέισον Στέιθαμ, Μελίσα Μακάρθι, Τζουντ Λο, Άλις Τζάνεϊ, Ρόουζ Μπερν, Μπόμπι Καναβάλε, 50 Σεντ και Μορένα Μπακαρέν.

Η Σούζαν Κούπερ (Μελίσα ΜακΚάρθι) είναι μία φιλήσυχη αναλύτρια της CIA, που κάνει κυρίως δουλειά γραφείου, αλλά ταυτόχρονα είναι και ο αφανής ήρωας πίσω από τις πιο επικίνδυνες αποστολές. Όταν όμως ο συνεργάτης της (Τζουντ Λο) εξαφανίζεται, ενώ ένας ακόμη κορυφαίος πράκτορας (Τζέισον Στέιθαμ) βρίσκεται επίσης σε κίνδυνο, η Σούζαν δηλώνει εθελοντικά συμμετοχή σε μια κρίσιμη μυστική αποστολή. Ως μυστική πράκτορας πλέον, η Σούζαν θα χρειαστεί να εισχωρήσει στον κόσμο μίας θανάσιμης εμπόρου όπλων (Ρόουζ Μπερν) έτσι ώστε να αποτρέψει μια επικείμενη παγκόσμια καταστροφή...

Στην τρίτη του συνεργασία με τη Μελίσα ΜακΚάρθι - μετά τις εμπορικές επιτυχίες «Bridesmaids» και «The Heat» - ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Πολ Φιγκ, παρουσιάζει μία χαλαρή κωμωδία, με στοιχεία περιπέτειας, χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις, πέρα από την αξιοπρεπής εμφάνιση της Μελίσα ΜακΚάρθι, η οποία για μία ακόμη φορά δεν διστάζει να αυτοσαρκαστεί.

Ο αστέρας του κινηματογράφου Βίνσεντ Τσέιζ (Έιντριαν Γκρένιερ) μαζί με την παρέα του: τον Έρικ/I (Κέβιν Κόνολι), τον Τέρτλ (Τζέρι Φεράρα) και τον Τζόνι/Ντράμα (Κέβιν Ντίλον), επιστρέφουν, έχοντας πάντα στο πλάι τους τον ατζέντη του Βινς, Άρι Γκολντ (Τζέρεμι Πίβεν). Με την πάροδο του χρόνου, οι φιλοδοξίες και οι στόχοι έχουν εν μέρει αλλάξει, αλλά ο δεσμός που τους συνδέει παραμένει ισχυρός, καθώς κινούνται μέσα στον ιδιαίτερο και αδυσώπητο κόσμο του Χόλιγουντ.

Πρόκειται για μεταφορά της ομώνυμης δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς «Entourage» (2004–2011) στην μεγάλη οθόνη. Εξάλλου στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το φιλμ, το οποίο μπορεί κάλλιστα να ιδωθεί κι ως ένα μεγάλο επεισόδιο, καθώς όλοι οι βασικοί πρωταγωνιστές δίνουν το παρών. Όπως στη σειρά, έτσι και στην ταινία, αυτός που ξεχωρίζει είναι ο αναγεννημένος Τζέρεμι Πίβεν (Mr Selfridge - 2013), που για την ερμηνεία του ως ιδιότροπος μάνατζερ, τιμήθηκε με Χρυσή Σφαίρα το 2008.

Μια φορά κι έναν καιρό, ο σεναριογράφος Κιθ Μάικλς (Χιου Γκραντ) τα είχε όλα - μία Χρυσή Σφαίρα, μια τεράστια επιτυχία με την υπογραφή του κι ανεξάντλητα αποθέματα Βρετανικού χιούμορ και γοητείας. Αυτά όμως συνέβησαν δεκαπέντε χρόνια πριν. Τώρα είναι χωρισμένος, πλησιάζει τα πενήντα και δεν έχει γράψει τίποτα καλό εδώ και χρόνια, με αποτέλεσμα να βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Ένα πανεπιστήμιο στη Νέα Υόρκη ψάχνει καθηγητές σεναρίου και ο Κιθ αναγκάζεται να δεχτεί, αρχικά για βιοποριστικούς λόγους.

Αυτή είναι η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη Μαρκ Λόρενς, ενώ αξίζουμε να σημειώσουμε ότι σε όλες ήταν πρωταγωνιστής ο Χιου Γκραντ: Two Weeks Notice (2002), Music and Lyrics (2007), Did You Hear About the Morgans? (2009). Ο «Καθηγητής Με Το Ζόρι» είναι μάλλον η πιο επιτυχημένη συνεργασία τους, όπου παρά το τετριμμένο σενάριο, η χημεία του Γκραντ με την Μαρίσα Τομέι είναι καλή, ενώ σε δεύτερο ρόλο βλέπουμε και τον βραβευμένο πλέον με Όσκαρ ηθοποιό,Τζέι Κέι Σίμονς.

Η «Λύσσα Κακιά» εστιάζει στην καθημερινότητα των φοιτητών μιας σχολής υποκριτικής: στα ερωτικά τους, στα θέματα της σχολής και γενικότερα στα προβλήματα που έχουν, τα οποία και αντιμετωπίζουν με χιούμορ. Πρόκειται για μια νεανική κωμωδία σε σενάριο της Ζωής Ζέρβα, η οποία έχει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μαζί της η Στέλλα Γιαμπουρά, η Βίκυ Κουλιανού, που υποδύεται την αυστηρή καθηγήτρια και ο Γιώργος Καραμίχος, στον ρόλο ενός μπάρμαν ο οποίος είναι φίλος των παιδιών που σπουδάζουν στη σχολή, ενώ ο Τάκης Χρυσικάκος είναι ο πατέρας της πρωταγωνίστριας και έχει δικό του μαγαζί για τατουάζ.

Είχαμε την ευκαιρία να δούμε την ταινία στην πρώτη της επίσημη προβολή, παρουσία των περισσότερων συντελεστών. Μία ταινία που κινείται στο γνωστό ύφος των ταινιών του Ζερβού («Ο Δράκουλας των Εξαρχείων», «Τήλε - κανίβαλοι», «Βίτσια Γυναικών», «Γυναίκες Δηλητήριο») και απευθύνεται κατά βάση στους λάτρεις του συγκεκριμένου κινηματογραφικού είδους...

Ο Νίκος Ζερβός, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Συνειδητά το έργο δεν έχει καμία σχέση με την κρίση και την Ελληνική επικαιρότητα. Αν θες να μιλήσεις για την κρίση, κάνεις μια ταινία σκληρή και καταγγελτική. Διαφορετικά πας στο άλλο άκρο και κάνεις μια ανάλαφρη κωμωδία για να χαλαρώσει ο κόσμος και να γελάσει λίγο.»

Γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης

Είναι πάντα δύσκολο να γράφω για συναδέλφους. Όχι γιατί πιστεύω στην κακώς νοούμενη συναδελφική αλληλεγγύη. Είμαστε αλληλέγγυοι για να αποκαλυφθεί η αλήθεια, όχι για να συγκαλυφθεί το ψέμα. Αυτή είναι αλληλεγγύη. Η σιωπή και η απόκρυψη δεν είναι αλληλεγγύη, είναι υπόσχεση πως στο μέλλον θα γίνουμε χειρότεροι και θα απολογηθούμε σε πράγματα που δεν αξίζουν και δεν μας ταιριάζουν.

Είναι όμως πάντα δύσκολο να γράφεις για ανθρώπους που ξέρεις, είτε τους εκτιμάς είτε όχι. Σημαίνει πως σε ένα βαθμό έχεις αποτύχει και εσύ αφού κατάφεραν να επικρατήσουν έτσι ώστε να απαιτείται η δημόσια έκθεση και ο κολασμός. Πως η δημοσιογραφία, τα όργανά της, οι αναστολές που πρέπει να έχει όποιος υπηρετεί την κοινωνία απ τη θέση του δημοσιογράφου έχουν αποτύχει. Δεν υπάρχουν αλάθητοι, αλλά ακόμη και όσοι κάνουν λάθος μπορούν να είναι αξιοπρεπείς. Ζούμε την εποχή που η αξιοπρέπεια εχθρεύεται τη δημοσιογραφία.

Αρκετοί σοκαρίστηκαν από τις αποκαλύψεις του Ρουμελιώτη στην Επιτροπή της Βουλής, πως δημοσιογράφοι παρακολουθούσαν με το αζημίωτο σεμινάρια του ΔΝΤ. Κι όμως το είχε παραδεχθεί ο “επικοινωνιολόγος” της SIEMENS και διοργανωτής των σεμιναρίων το 2011, εξεταζόμενος από τον Πάνο Καμμένο στην Επιτροοπή για τη SIEMENS, Γιώργος Φλέσσας. Η διαφορά είναι πως τότε το σύστημα ήταν παντοδύναμο και δεν έβγαινε από την πόρτα της Βουλής παρά μόνο η βουή για τους βουλευτές που θέλουν να καταστρέψουν την Ελλάδα.

Αυτό το κοινό μυστικό και η κοινή διαπίστωση, πως δεν μπορεί στην Ελλάδα να υπάρχουν τόσοι δημοσιογράφοι μουτζαχεντίν της λιτότητας και του μνημονίου, κάποιο λάκκο έχει η φάβα ή μάλλον τρύπα ο κουμπαράς,  σήμερα αποκτά άλλη διάσταση αλλά ακόμη όχι τηλέφωνα και διευθύνσεις. Ποιοί είναι οι δημοσιογράφοι; Η ΕΣΗΕΑ δεν έκανε τον κόπο να ρωτήσει ποιοί είναι αυτοί που πληρώνονταν για να γράφουν άρθρα με παραγγελία. Το συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων ασχολείται για να μοντάρει την προεδρική καρέκλα, με τίποτα άλλο.

Την ίδια ώρα, το HOT DOC αποκαλύπτει πως ο Τάκης Χατζής, εξέχον μέλος της δημοσιογραφικής κοινότητας με εκπομπές, sites και δημόσια αναγνώριση, ο οποίος κανοναρχεί το φιλοθέαμον κοινό στα μυστικά της παγκόσμιας κρίσης και οικονομίας, έχει μόλις απολυτήριο Δημοτικού, ενώ εξαπάτησε το Ελληνικό Δημόσιο, εκτός από τους θεατές, εισπράττοντας 1 περίπου εκατομμύριο ευρώ ως διευθυντής της ΕΡΤ και δημοσιογράφος της Γενικής Γραμματείας Τύπου. Δυό μισθοί έπεφταν στην τσέπη του την ώρα που κουνούσε το δάχτυλο δηλώνοντας την αναγκαιότητα της λιτότητας και την παθογένεια του Δημοσίου. Μίλαγε για τα πάντα, για τους τεμπέληδες έλληνες, για την ανεύθυνη αριστερά, για τη νομιμότητα ακόμη και για τα πλαστά πτυχία. Για όλους και για όλα. Έπαιρνε και συνεντεύξεις από τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά ενώ ήταν αποσπασμένος στη ΝΔ, δηλαδή έπαιρνε συνέντευξη απ τον εργοδότη του κάνοντας διάφορα χατζηαβατικά προς επιβεβαίωση της αντικειμενικότητάς του.

Πρόκειται αναμφίβολα για επιτυχία του δόγματος «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις» ή ό,τι επιλέξει η διαπλοκή. Ένας άνθρωπος με ελάχιστα γράμματα, υπηρέτησε το επάγγελμα των γραμμάτων, οι δημοσιογραφικές ενώσεις τον έκαναν μέλος τους, οι υπουργοί του έδωσαν θέσεις και συνεντεύξεις.

Από την ημέρα που του γνωστοποιήσαμε τα συμπεράσματα της έρευνας για το πρόσωπό του, επισκέπτεται γραφεία υπουργών και επιχειρεί να βρει έναν τρόπο να στρογγυλοποιηθεί η υπόθεση που βγάζει μάτι. Να κινηθεί η κυβέρνηση με τρόπο που να μην τον εκθέτει. Σε προσωπικές κουβέντες μιλά για πολιτική δίωξη. Δεν χρειάζεται να έχεις τελειώσει πανεπιστήμιο για να ξέρεις τον όρο πολιτική δίωξη. Τον χρησιμοποίησε ο Κουτσόγιωργας όταν δικαζόταν, ο Άκης όταν συνελήφθη και όποιος από τους πολιτικούς τύχει να πιαστεί στα πράσα.

Ο Τάκης Χατζής είναι η απόδειξη για το ποιά είναι η ελληνική δημοσιογραφία, περισσότερο και απ όσο την εκθέτουν οι συμμετέχοντες στα σεμινάρια του ΔΝΤ. Γι’ αυτούς που υποστηρίζουν πως είναι η ντροπή της δημοσιογραφίας θα διαφωνήσω. Είναι η εικόνα της. Δεν χρειαζόταν η αποκάλυψη του HOT DOC ότι έχει απολυτήριο Δημοτικού για να αξιολογηθεί. Έφτανε η στάση και ο λόγος του. Τα «κυρά τέτοια» που αποκαλούσε τις γυναίκες στο στούντιο, οι λαϊκότροπες εκφάνσεις του που εμφάνιζε επιτηδευμένα ως ευθύτητα, το λεξιλόγιο των 100 λέξεων. Αλλά όπως έλεγε παλιότερα και ο Λαζόπουλος «ακόμη και μια γριά με 10 εγκεφαλικά να βάλεις μπροστά στην κάμερα και να την δείχνεις κάθε μέρα, θα γίνει αντικείμενο θαυμασμού».

Κάποτε δημοσιογραφούσαν ο Καζαντζάκης, ο Βενέζης και ο Βιδάλης. Σήμερα η κοινωνία αποδέχεται να δημοσιογραφείται από τον Τάκη Χατζή.

Πηή:κουτί της Πανδώρας

με την οπτική του έξοχου Τάσου Χαλά