Η γαλλική φίρμα παρουσίασε με φόντο τον 24ωρο αγώνα αντοχής του Le Mans μια πρωτότυπη αλλά πολύ κοντά στην παραγωγή εκδοχή του sportscar με τα διακριτικά της Alpine που θα οδηγήσει στην παραγωγή το δεύτερο εξάμηνο του 2016.

Το Alpine Celebration Concept, όπως ονομάζεται το νέο πρωτότυπο μοντέλο αποτίοντας φόρο τιμής στα 60 χρόνια της Alpinem, παραπέμπει σχεδιαστικά στην κλασική Α110 Berlinetta, αναμιγνύοντας το γνώριμο μοτίβο των διπλών φωτιστικών σωμάτων και της χαρακτηριστικά καμπύλης οροφής με σύγχρονες γραμμές. 

Ξεχωρίζουν οι χαρακτηριστικής σχεδίασης ζάντες που θυμίζουν τις Α110 και Α310 της δεκαετίας του ’70, κρύβοντας πίσω τους τις πορτοκαλί δαγκάνες από το σύστημα πέδησης. 

Στο πίσω τμήμα διακρίνεται η σταθερή αεροτομή και οι δύο απολήξεις της εξάτμισης που ακροβολίζονται στα δύο άκρα του αεροδυναμικού διαχύτη ο οποίος «υποδέχεται» ένα κεντρικό αλά F1 φως ομίχλης. Την εικόνα του πρωτότυπου που στην έκδοση παραγωγής αναμένεται να ονομάζεται Alpine Sport 1 συμπληρώνει το αναγνωρίσιμο χρωματικό μοτίβο γαλάζιου πορτοκαλί.

H Renault εξακολουθεί να κρατά τα χαρτιά της κλειστά σε ό,τι αφορά τα μηχανικά και μη μέρη, ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες η έκδοση παραγωγής θα επωφεληθεί από turbo κινητήρα 1,6 ή 2,0 λίτρων, από το Clio ή το Megane RS αντιστοίχως.

Η μεγάλη αναδρομική έκθεση του πρωτοπόρου Alberto Burri

Senza titolo - 1963  

Από τον Οκτώβριο, το μουσείο Solomon R. Guggenheim θα παρουσιάσει μια μεγάλη αναδρομική έκθεση -η πρώτη στις Ηνωμένες Πολιτείες εδώ και 35 χρόνια- αφιερωμένη στο έργο του Ιταλού καλλιτέχνη Alberto Burri (1915-1995). Τίτλος της, Ο Alberto Burri και το τραύμα της ζωγραφικής. Ο Μπούρι ήταν κεντρικός πρωταγωνιστής της τέχνης μετά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που αναθεώρησε τις παραδοσιακές αφηγήσεις των πολιτιστικών ανταλλαγών ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη των δεκαετιών του 50 και του 60.  

Η ομορφιά και η πολυπλοκότητα των έργων του, ο ανορθόδοξος χειρισμός των χρωστικών υλών και τα ταπεινά υλικά που χρησιμοποιεί τα συνοψίζει ο ίδιος σε μια φράση του: «H φόρμα και ο χώρος είναι τα σπουδαία στοιχεία που μετρούν». Όμως στη δουλειά του μετρούν και τα υλικά που χρησιμοποίησε και το τι έκανε με αυτά για να πετύχει τις επιδιώξεις του, τη φόρμα μέσα στον χώρο. Παλιόπανα, φτηνά καυσόξυλα, παραμορφωμένα πλαστικά, σχίζες κόντρα πλακέ σε ασυνήθιστες συμμείξεις, ξεπροβάλλουν σε ολοκληρωμένα έργα συγκεκριμένα και απτά, προκαλώντας την επιθυμία της αφής. Όσο περισσότερο τα κοιτάζει κανείς τόσο περισσότερο θυμίζουν το ανθρώπινο σώμα σε ακραίες καταστάσεις.  

Αντί να χρησιμοποιεί το παραδοσιακό συνεκτικό κομμάτι του τεντωμένο καμβά, ο Burri συναρμολογούσε τα έργα του από κουρέλια, σπασμένο καπλαμά, συγκολλημένα φύλλα χάλυβα, ή στρώματα του λιωμένου πλαστικού.  

Στη μεταπολεμική Ιταλία, ένα τσουβάλι μπορούσε να γίνει κουβέρτα, κουρτίνα, επίδεσμος. Σε τσουβάλια μέσα ήταν κλεισμένη η βοήθεια Μάρσαλ που έφθασε στην Ιταλία. Το σπασμένο κόντρα πλακέ, το φθηνότερο τότε ξύλο, θυμίζει πράξη βίας ή θυμίζει την ίδια τη ζωγραφική πράξη. Το κόκκινο, το άσπρο και το μαύρο που χρησιμοποιεί τα υλικά μονοχρωμίας, αψηφούν τις έννοιες της καθαρότητας. Στην έκθεση σε εκατό έργα που έχουν συγκεντρωθεί και πολλά από αυτά  ταξιδεύουν για πρώτη φορά έξω από την Ιταλία, φαίνεται πόσο πολύ ο Μπούρι «θόλωσε» τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ζωγραφική και τη γλυπτική δημιουργώντας ένα είδος εικόνας-αντικειμένου, που επηρέασε το Neo-Dada, την Process art και την  Arte Povera.      

O Burri είναι περισσότερο γνωστός για τη σειρά του Sacchi (σάκοι) από απομεινάρια λινάτσας, σε ορισμένες περιπτώσεις σε συνδυασμό με κουρέλια. Πολύ λιγότερο γνωστό στο αμερικανικό κοινό είναι άλλες σειρές του καλλιτέχνη, Catrami, Muffe, Gobbi, Bianchi,  Legni, Ferri, Combustioni Plastiche και Cellotex. Η έκθεση αναπτύσσεται στις ράμπες του Γκούγκενχάιμ και αποκαλύπτει τόσο την ιστορική σειρά του έργου του, όσο και το διάλογό του με την αμερικανική τέχνη.  

Ο Μπούρι γεννήθηκε στην Città di Castello, στην Ιταλία, το 1915. Εκπαιδεύτηκε ως γιατρός και υπηρέτησε ως γιατρός στο ιταλικό στρατό,  στη Βόρεια Αφρική κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη σύλληψη της μονάδας του στην Τυνησία το 1943, κλείστηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων όπου άρχισε τη ζωγραφική. Μετά την επιστροφή του στην Ιταλία το 1946, ο Burri αφοσιώθηκε στην τέχνη και αποφάσισε να να αποτυπώσει τις εμπειρίες του από τον πόλεμο, τη  στέρηση, και την ολέθρια ήττα της Ιταλίας.  Η πρώτη του ατομική έκθεση, στην Galleria La Margherita της Ρώμης το 1947, χαρακτηρίστηκε από τα τοπία και τις νεκρές φύσεις.  

Μετά από ένα ταξίδι στο Παρίσι το 1948-1949, άρχισε να πειραματίζεται με πισσώδεις ουσίες, ελαφρόπετρα, βιομηχανικά χρώματα σμάλτου, και μεταλλικό οπλισμό, και άρχισε να σχηματίζει  προσθήκες και χαρακιές που καταστρέφουν την ακεραιότητα του επιπέδου εικόνας. Αντί να χρησιμοποιεί το παραδοσιακό συνεκτικό κομμάτι του τεντωμένο καμβά, ο Burri συναρμολογούσε τα έργα του από κουρέλια, σπασμένο καπλαμά, συγκολλημένα φύλλα χάλυβα, ή στρώματα του λιωμένου πλαστικού. Στο έργο του κατεδαφίστηκε και αναδιαρθρώνεται η Δυτική ζωγραφική παράδοση, μετατρέποντας την κλίμακα και τη συναισθηματική δύναμη του μοντερνισμού σε κολάζ.  

Ο Μπούρι έζησε στην Ιταλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γαλλία. Πέθανε στη Νίκαια το 1995. Δώρισε χιλιάδες δολλάρια και τα έργα του σε μουσεία που φέρουν το όνομά του στη γενέτειρά του και εξασφάλισε τη βιωσιμότητά τους επιτρέποντας να βγαίνουν σε δημοπρασίες έργα του.   

sacco e nero      

Bianco plastica  

Composition in White 1955  

Cretto, 1971  

Rosso plastica (1966)  

Alberto Burri, Grande Cretto di Gibellina, 1985/2006  

Milano Design Week, ο Μπούρι σε περφόρμανς  

Sacco,-1956,  

Ο Μπούρι σε έκθεση έργου του    

Ο κορυφαίος επιστήμονας μιλά για την δύσκολη επαφή με τους ανθρώπους και όσα δεν έζησε εξαιτίας της πάθησής του

O κορυφαίος επιστήμονας Stephen Hawking αποκαλύπτει πόσο μόνος νιώθει και αισθάνθηκε πολλές στιγμές της ζωής του. Διεγνώσθη με την νόσο του κινητικού νευρώνα σε νεαρή ηλικία και τελικά καθηλώθηκε σε αναπηρικό αμαξίδιο, ενώ πια μιλά μέσω ειδικού μηχανισμού σύνθεσης φωνής. Ο καθηγητής Stephen Hawking βιώνει τη μοναξιά όταν οι άνθρωποι φοβούνται να του μιλήσουν. Ακόμη και ο Nέλσον Μαντέλα παρέμεινε μέσα στη σιωπή και μόνο κοιτούσε στη διάρκεια συνάντησής τους, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο επιστήμονας.  

Ο καθηγητής, στα 73 του πια, παραπονιέται ακόμη και για την αδυναμία των ανθρώπων να περιμένουν την απάντησή του μέσα από το φωνητικό μηχανισμό. «Ορισμένες φορές νιώθω μόνος επειδή οι άνθρωποι φοβούνται να μου μιλήσουν ή δεν μπορούν να περιμένουν να γράψω την απάντηση». Η κατάσταση γίνεται χειρότερη καθώς, όπως ο ίδιος αποκαλύπτει, είναι και αρκετά ντροπαλός.  

«Είμαι ντροπαλός και δεν μιλώ εύκολα πολλές φορές. Μου είναι αρκετά δύσκολο να μιλήσω σε ανθρώπους που δεν γνωρίζω», δηλώνει ο Hawking που δίνει διαλέξεις στο πανεπιστήμιο του Cambridge. Τις εξομολογήσεις αυτές τις έκανε στο ντοκιμαντέρ του BBC που πρόκειται να προβληθεί αύριο.

H πρώην βοηθός του, Judith Croasdell, η οποία μίλησε για τον καθηγητή στο ντοκιμαντέρ, περιέγραψε τη σκηνή της γνωριμίας του Ηawking με το Mandela το 2008. «Ο Hawking στην αρχή νόμιζε ότι ο Mandela ήταν περίεργος. Μου είπε κιόλας: Αυτός με κοιτάζει επίμονα. Ενώ εγώ του απάντησα πώς ίσως να προβληματιζόταν με ποιον τρόπο θα τον πλησίαζε. Kαι οι δύο κοιτάχτηκαν σαν να ήταν από άλλο πλανήτη ».  

Αστειευόμενος για τον έρωτα, ο δύο φορές παντρεμένος Hawking, η ιστορία του οποίου μεταφέρθηκε πρόσφατα στη μεγάλη οθόνη με τίτλο «Η θεωρία των πάντων» με πρωταγωνιστή τον Eddie Redmayne , ανέφερε πως «οι γυναίκες παραμένουν ένα μυστήριο, αλλά ακόμη για μένα και αυτό είναι το διασκεδαστικό κομμάτι».  

Στο ντοκιμαντέρ που πρόκειται να προβληθεί συμπεριλαμβάνονται και σπάνιες συνεντεύξεις των παιδιών του Hawking, -της 45χρονης Lucy και του 36χρονου Tim-, αλλά και της πρώτης του συζύγου, Jane. Ο Tim επεσήμανε πως χάρη στο μηχάνημα της φωνής του πατέρα του αναπτύχθηκε και βελτιώθηκε η σχέση ανάμεσά τους. «Όταν ήμουν τριών δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς έλεγε. Στα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής μου δεν είχα, στην πραγματικότητα, καμία επικοινωνία μαζί του. Όταν απέκτησε το μηχάνημα, τότε μόνο μπορούσαμε να αναπτύξουμε συζητήσεις».  

Από την άλλη, η Lucy παραδέχτηκε ότι η ταινία για τη ζωή του πατέρα της ήταν αρκετά συναισθηματική. «Η καλύτερη στιγμή της ταινίας για μένα ήταν όταν ο Eddie Redmayne προσπάθησε να πιάσει το στυλό κατά τη διάρκεια μιας διάλεξης. Δεν είχα δει ποτέ τον πατέρα μου να περπατά και ένιωθα ότι έτσι θα ήταν χωρίς την ασθένεια». Ο επιστήμονας, ωστόσο, δηλώνει πως θα το στεναχωρεί πάντα που ως πατέρας έχασε τις στιγμές παιχνιδιού με τα παιδιά του όταν αυτά ήταν νέα, λόγω της φυσικής αδυναμίας του.      

Παρελθόν από τα ράφια των γαλλικών καταστημάτων θα αποτελεί από εδώ και πέρα το γνωστό ζιζανιοκτόνο της Mosanto, Roundup.

«Η Γαλλία οφείλει να δώσει τη μάχη για να σταματήσουν τα φυτοφάρμακα. Οφείλει επίσης να δώσει τη μάχη για να σταματήσουν τα φυτοφάρμακα στους κήπους και σας ανακοινώνω πως ζήτησα από τα καταστήματα ειδών κηπουρικής να σταματήσουν να διαθέτουν προς πώληση το Roundup της Monsanto, της γιγάντιας αμερικανικής εταιρείας βιοτεχνολογίας», δήλωσε η Σεγκολέν Ρουαγιάλ.

Ο Διεθνής Οργανισμός Ερευνών για τον Καρκίνο (IARC), τμήμα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), ανακοίνωσε τον Μάρτιο πως η γλυφοσάτη, το βασικό συστατικό του Roundup της Monsanto, είναι πιθανόν καρκινογόνα για τους ανθρώπους.