Μαθητής του Ζίγκµουντ Φρόιντ, ένας από τους πατέρες της ψυχανάλυσης αλλά και «πράκτορας 488» της CIA, ο Καρλ Γιουνγκ (26 Ιουλίου 1875 - 6 Ιουνίου 1961) πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στο αντιναζιστικό μέτωπο την περίοδο του Β΄Παγκοσμίου πολέμου δημιουργώντας ψυχολογικά πορτρέτα για προσωπικότητες όπως ο Χίτλερ, ο Στάλιν και ο Μουσολίνι.

Μάλιστα, ο Νταλς θεωρούσε ότι «οι αναλύσεις του δόκτωρος Γιουνγκ για τη συμπεριφορά των ναζιστών ηγετών πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψιν» και έστελνε συχνά αναφορές μέσω της αμερικανικής πρεσβείας της Βέρνης.

Στις αναλύσεις του για το Χίτλερ ο Γιουνγκ ανέφερε ότι«σε µια στιγµή κρίσης, θα µπορούσε να αυτοκτονήσει»,κάτι που αποδείχθηκε απόλυτα ακριβές, όπως και πολλά άλλα στοιχεία των αναλύσεων.

Προέβλεψε επίσης ότι ο Φύρερ θα προσπαθούσε μέχρι τέλους και με κάθε μέσο να αποτρέψει την είσοδο των Σοβιετικών στο Βερολίνο. Ψυχολογικά προφίλ είχε σκιαγραφήσει και για τους δικτάτορες Στάλιν και Μουσολίνι.

Ακόμη και ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, επικεφαλής των συµµαχικών δυνάµεων στην Ευρώπη κατά τον Β’ Παγκόσµιο που αργότερα έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ, βασίστηκε σε αναλύσεις του Γιουνγκ για να αναπτύξει τη στρατηγική του, ώστε να πείσει τους Γερμανούς για την ήττα τους.

Έτσι, η ανάλυση των μεθόδων της ναζιστικής προπαγάνδας από τον Ελβετό ψυχολόγο αποδείχθηκε πολύτιμη.

Ο Νταλς είχε πει σε φίλο του ότι «δεν θα µάθει ποτέ κανείς την τεράστια συµβολή του δόκτορος Γιουνγκ στη συµµαχική νίκη», κάτι που αποδείχθηκε λανθασμένο.

Με την αποκάλυψη των αρχείων και την έκδοση της νέας βιογραφίας του Καρλ Γιουνγκ έγινε εμφανής η ιστορική σημασία του «πράκτορα 488».

Η απόβαση στη Νορμανδία ήταν η πιο φιλόδοξη επιχείρηση στην ιστορία. Σε μία ημέρα, αποβιβάστηκαν στις ακτές της Νορμανδίας 175.000 στρατεύματα, με τη βοήθεια περισσότερων από 5.000 πλοίων, που ήταν επανδρωμένα με 195.700 προσωπικό από τις ναυτικές δυνάμεις των Συμμάχων και το εμπορικό ναυτικό. 

«Eπιχείρηση Overlord» ή η αρχή του τέλους του πολέμου

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (1939-1945), η Μάχη της Νορμανδίας, η οποία διήρκεσε από τον Ιούνιο ως τον Αύγουστο του 1944, είχε ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση της Δυτικής Ευρώπης από τον έλεγχο της ναζιστικής Γερμανίας. Με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Overlord», η μάχη άρχισε στις 6 Ιουνίου του 1944, γνωστή και ως D-Day, όταν περίπου 156.000 αμερικανικές, βρετανικές και καναδικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στις πέντε παραλίες κατά μήκος μιας λωρίδας 50 μιλίων της βαριά οχυρωμένης ακτής της Νορμανδίας, στη Γαλλία. Η εισβολή ήταν μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές επιθέσεις στην ιστορία και εκτελέστηκε ύστερα από εκτενή προγραμματισμό. Πριν από την D-Day, οι Σύμμαχοι διεξήγαγαν μια μεγάλης κλίμακας εκστρατεία, που είχε σχεδιαστεί για να παραπλανήσουν τους Γερμανούς σχετικά με τον επιδιωκόμενο στόχο εισβολής. Από τα τέλη Αυγούστου του 1944, ολόκληρη η βόρεια Γαλλία είχε απελευθερωθεί, και μέχρι την επόμενη άνοιξη οι Σύμμαχοι είχαν νικήσει τους Γερμανούς. Η απόβαση στη Νορμανδία θεωρήθηκε η αρχή του τέλους του πολέμου στην Ευρώπη.
 
Η προετοιμασία των γερμανικών δυνάμεων

Μετά την εισβολή και την επακόλουθη πτώση της Γαλλίας το 1940, ο γερμανικός στρατός έλεγχε το σύνολο των ακτών της Βόρειας Γαλλίας. Με την εκκένωση των Συμμάχων στη Δουνκέρκη, ο Χίτλερ ήλπιζε ότι η Βρετανία θα συμφωνήσει να συνεργαστεί μαζί τους, για τη διευθέτηση του πολέμου. Όμως, εξαιτίας της βρετανικής αποφασιστικότητας και της γερμανικής αδυναμίας για εισβολή στην Αγγλία, οι γερμανικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να διατηρήσουν αμυντική στάση κατά μήκος της ακτής.

Παρόλο που η Γερμανία, συγκριτικά με τις ΗΠΑ και την Αγγλία, κατείχε εξαιρετικά έμπειρο και εκπαιδευμένο στρατιωτικό δυναμικό και πολύ πιο σύγχρονο οπλισμό (όπως τεθωρακισμένα, βαρέα πυροβολικά όπλα και αντιαρματικά), οι Σύμμαχοι προσπαθούσαν να καλύψουν την ποιοτική αυτή διαφορά με την ποσότητα των δυνάμεων που κατείχαν. Η υπεροχή των ναζιστικών δυνάμεων σε ποιότητα είχε δώσει μια ιδιαίτερη δυναμική και αυτοπεποίθηση τους Γερμανούς και έτσι, η βασική εντολή σχετικά με μια επερχόμενη εισβολή των Συμμάχων ήταν περισσότερο προληπτική. Αυτό σήμαινε ότι οι Γερμανοί πίστευαν ότι θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τη βρετανική και την αμερικανική απειλή άπαξ και διά παντός, και να μεταφέρουν μονάδες στο ανατολικό μέτωπο. Και οι δύο πλευρές γνώριζαν ότι η έκβαση της εισβολής ήταν πολύ πιθανό να οδηγήσει στην καθοριστική τροπή του πολέμου.

Το 1943, και αφού οι ναζιστικές δυνάμεις είχαν χτίσει ένα εκτεταμένο αμυντικό σύστημα οχυρώσεων κατά μήκος των δυτικών ακτών της Ευρώπης και της Σκανδιναβίας, ο Χίτλερ διόρισε στρατάρχη τον Έρβιν Ρόμελ και του ανέθεσε να διοικήσει την Ομάδα Β του στρατού όπως και την υπεράσπιση της Νορμανδίας. Όταν ο Ρόμελ επιθεώρησε την άμυνα των ακτών, τη βρήκε εντελώς ανεπαρκή και διέταξε βελτιώσεις στα κτίρια και στα ναρκοπέδια, ενίσχυση των οχυρώσεων, και τοποθέτηση εμποδίων στο νερό ώστε να καλύψει όλες τις πιθανές τοποθεσίες αποβίβασης των αντιπάλων.

Εντούτοις, ο Ρόμελ λειτουργούσε πάντα υπό τις εντολές του Στρατάρχη Γκερντ φον Ρούντστεντ και χρειαζόταν δική του άδεια ώστε να μετακινήσει μονάδες του στρατού. Αυτό στη συνέχεια θα δημιουργούσε πρόβλημα στην αντιμετώπιση της εισβολής των Συμμαχικών δυνάμεων, καθώς σήμαινε ότι ο Ρούντστεντ θα έπρεπε να στείλει αίτηση στον Χίτλερ και ύστερα να δώσει άδεια για οποιαδήποτε κίνηση των στρατευμάτων.

Ήδη μέχρι το 1944, η γερμανική πολεμική μηχανή ήταν ακόμη πολύ ισχυρή. Μέχρι τον Ιούνιο, οι γερμανικές δυνάμεις στη Γαλλία αριθμούσαν 46 μεραρχίες πεζικού και 9 τμήματα panzer (τανκς και τεθωρακισμένα). Παράλληλα, ο Χίτλερ είχε διατηρήσει 7 μεραρχίες πεζικού και 1 panzer κατά μήκος της ακτής κοντά στη Ιταλία για να αντιμετωπίσει πιθανή εισβολή από εκεί. Σε κάθε περίπτωση, ο Χίτλερ υποπτευόταν ότι η εισβολή θα γινόταν αρκετά κοντά στο Ηνωμένο Βασίλειο γιατί ήξερε ότι οι αντίπαλες του δυνάμεις θα χρειάζονταν στενή εναέρια υποστήριξη.

Η αντεπίθεση των Συμμαχικών δυνάμεων

Η αντεπίθεση των δυνάμεων του Άξονα δεν άργησε να έρθει. Μετά την πτώση της Γαλλίας τον Ιούνιο του 1940, η Βρετανική δύναμη υπεράσπισης, παγιδεύτηκε κατά μήκος της βόρειας ακτής της Γαλλία. Αφού οι Γερμανοί εισέβαλαν στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941, ο Σοβιετικός ηγέτης Ιωσήφ Στάλιν άρχισε να πιέζει για τη δημιουργία ενός δεύτερου μετώπου στη Δυτική Ευρώπη, την οποία ο Τσώρτσιλ αρνήθηκε επειδή, ακόμη και με την αμερικανική βοήθεια, οι Βρετανοί δεν είχαν επαρκείς δυνάμεις για ένα τέτοιο χτύπημα.

Αντί για άμεση επιστροφή στη Γαλλία, οι Δυτικοί Σύμμαχοι οργάνωσαν επιθέσεις στη Μεσόγειο. Μέχρι τα μέσα του 1943, είχαν κερδίσει στην εκστρατεία της Βόρειας Αφρικής, γνωστή και ως «Επιχείρηση Πυρσός». Έτσι, το καλοκαίρι του 1943, ο πόλεμος στη Β. Αφρική έλαβε τέλος, με τους Συμμάχους να εκκαθαρίζουν τα νότια παράλια της Μεσογείου. Η επιτυχία ήταν μεγάλη, καθώς κατάφεραν να αποσπάσουν μεγάλο αριθμό ικανών Γερμανών στρατιωτών και ηγετών από το ρωσικό μέτωπο. Από την άλλη, το αποτέλεσμα του πολέμου στη Β. Αφρική ενείχε και μια θετική εξέλιξη και για τους Γερμανούς: είχε σχεδόν αποκλειστεί πια η πιθανότητα επίθεσης εντός του 1943 στη Γαλλία. Η εξάμηνη αντίσταση των δυνάμεων του Χίτλερ είχε, επίσης, καταδείξει τις ικανότητες και το υψηλό ηθικό του στρατού του.

Μακροπρόθεσμα, όμως, οι Σύμμαχοι είχαν καταφέρει να βρεθούν σε πλεονεκτικότερη θέση, αφού με την κατάληψη των παραλίων της Β. Αφρικής και την εξουδετέρωση των δυνάμεων του Άξονα μπορούσαν πλέον να προετοιμαστούν για την επικείμενη απόβαση στη Σικελία. Έτσι, ξεκίνησαν την εισβολή στη Σικελία (τον Ιούλιο του 1943), και στην Ιταλία (τον Σεπτέμβριο του 1943). Αν και ο Χίτλερ είχε διατάξει πόλεμο μέχρις εσχάτων, οι γερμανοϊταλικές δυνάμεις παραδόθηκαν στις 4 Μαΐου 1943 εξαιτίας, κυρίως, της έλλειψης καυσίμων. Έχοντας πρώτα καταστρέψει τον οπλισμό τους, 150.000 Γερμανοί και 90.000 Ιταλοί παραδόθηκαν στους Βρετανούς και Αμερικανούς.

Η οργάνωση της απόβασης στη Νορμανδία

Η απόφαση για την πραγματοποίηση της απόβασης στις βόρειες γαλλικές ακτές πάρθηκε στη διάσκεψη Trident, που έγινε τον Μάιο του 1943 στην Ουάσιγκτον. Τότε οι Αμερικανοί κατάφεραν να πείσουν τους Βρετανούς για την ανάγκη εισβολής στη Γαλλία. Η προβλεπόμενη ημερομηνία για την πραγματοποίηση της απόβασης ορίστηκε ένα χρόνο μετά. Ωστόσο, ο σχεδιασμός της απόβασης στη Γαλλία ξεκίνησε ήδη από το καλοκαίρι του 1943, με την εκπαίδευση και την οργάνωση στρατευμάτων γι' αυτόν τον σκοπό.

Η «επιχείρηση Overlord», η κωδική ονομασία για την εισβολή στη Νορμανδία, οργανώθηκε με τη συμμετοχή περισσότερων από 150.000 ανδρών και 5.000 πλοίων. Αποτελούνταν από αμερικανικές, βρετανικές, καναδικές, πολωνικές, και γαλλικές δυνάμεις στρατού υπό τις διαταγές του Ανώτατου Διοικητή των Συμμαχικών Δυνάμεων, Αϊζενχάουερ (η επιλογή του Αϊζενχάουερ είχε γίνει επισήμως από τον Πρόεδρο Ρούζβελτ και τη συμφωνία των Βρετανών, τον Δεκέμβριο του 1943). Αναπληρωτής Ανώτατος Διοικητής της εισβολής ορίστηκε ο Βρετανός Μάρσαλ Άρθουρ Τέντερ, ο οποίος ήταν διοικητής των Συμμαχικών Αεροπορικών Δυνάμεων στη Μεσόγειο. Παράλληλα, ο Βρετανός Ναύαρχος Μπέρτραμ Ράμσεϋ διορίστηκε διοικητής του Ναυτικού, και, όσο αφορά στις εναέριες δυνάμεις, διοικητής ορίστηκε ο Μάρσαλ Τράφονρτ Λι.

Ο Μοντγκόμερι, που είχε επιλεχθεί ως διοικητής των δυνάμεων του εδάφους,  έφτασε στη Βρετανία τον Ιανουάριο του 1944 και, αφού άρχισε να αξιολογεί τη σκοπιμότητα του εγχειρήματος, πρότεινε την επέκταση του χώρου εισβολής στα δυτικά του ποταμού Vire με σκοπό την περικύκλωση του Χερβούργου.

Η παραπλάνηση- «Επιχείρηση Ανδρεία»

Αφού οργάνωσαν την επιχείρηση της απόβασης, οι Σύμμαχοι κατέβαλλαν περίτεχνες προσπάθειες με σκοπό να παραπλανήσουν τους Γερμανούς και να τους κάνουν να πιστέψουν ότι συγκέντρωσαν στο Κεντ (ακριβώς απέναντι από το Pas de Calais) τεράστιες δυνάμεις. Προκειμένου να δώσουν κύρος στην υποτιθέμενη επιχείρηση του Κεντ, δόθηκε εντολή ανάληψης του ψεύτικου στρατού (γνωστό ως 1η Ομάδα Στρατού των ΗΠΑ) στο στρατηγό Τζορτζ Πάτον. Επιπλέον, έφτιαξαν πλαστές ομιλίες ασυρμάτων και ραδιοκύμματα, καθώς και ψεύτικες εγκαταστάσεις, δεξαμενές και οχήματα. Το σχέδιο, που είχε την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Ανδρεία», θεωρήθηκε μεγάλη επιτυχία στον αποπροσανατολισμό της Γερμανικής Ανώτατης Διοίκησης σχετικά με την πραγματική εισβολή.

Οι κακές καιρικές συνθήκες και η καθυστέρηση της επιχείρησης

Ο Αϊζενχάουερ είχε επιλέξει την 5 Ιούνη 1944, ως ημερομηνία για την εισβολή. Ωστόσο, οι κακές καιρικές συνθήκες προκάλεσαν καθυστέρηση της επιχείρησης για 24 ώρες. Το πρωί της 5ης Ιουνίου, και αφού οι μετεωρολόγοι του Αϊζενχάουερ πρόβλεψαν τη βελτίωση των συνθηκών για την επόμενη ημέρα, εκείνος έδωσε στην «Επιχείρηση Overlord» το πράσινο φως, λέγοντας στα στρατεύματα: «Είστε έτοιμοι να ξεκινήσετε τη Μεγάλη Σταυροφορία. Τα μάτια του κόσμου είναι στραμμένα πάνω σας».

Αργότερα εκείνη την ημέρα, περισσότερα από 5.000 πλοία και αποβατικά σκάφη, που μετέφεραν στρατεύματα και εφόδια, άφησαν την Αγγλία για το ταξίδι πέρα ​​από τη Μάγχη της Γαλλίας. Την ίδια στιγμή, περισσότερα από 11.000 αεροσκάφη είχαν κινητοποιηθεί για να παρέχουν στην επιχείρηση εναέρια κάλυψη και υποστήριξη.

D-Day : 6 Ιουνίου 1944

Την αυγή της 6ης Ιουνίου 1944, χιλιάδες αλεξιπτωτιστές και εναέρια στρατεύματα ήταν έτοιμα και παραταγμένα πίσω από τις γραμμές του εχθρού, ώστε να προστατεύουν τις γέφυρες εξόδου. Η επιδρομή ξεκίνησε μέσω θαλάσσης στις 6:30 π.μ. Οι Βρετανοί και οι Καναδοί, αφού ξεπέρασαν τη μικρή αντίσταση του εχθρού, κατέλαβαν τις παραλίες με τις κωδικές ονομασίες Gold, Juno και Sword. Αν και οι δυνάμεις των ΗΠΑ αντιμετώπισαν βαριά αντίσταση και αρκετές απώλειες στην παραλία Ομάχα, στο τέλος κατάφεραν να αποβούν στις παραλίες της Νορμανδίας. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η εισβολή στοίχισε τη ζωή σε περισσότερους από 4.000 στρατιώτες, ενώ οι τραυματίες ξεπέρασαν τους χιλιάδες.

Λιγότερο από μία εβδομάδα αργότερα, στις 11 Ιουνίου, οι παραλίες ήταν πλήρως εξασφαλισμένες και είχαν αποβιβαστεί στη Νορμανδία πάνω από 326.000 στρατιώτες, 50.000 οχήματα και περίπου 100.000 τόνοι εξοπλισμού.

Από την πλευρά τους, οι Γερμανοί υπέστησαν τεράστια σύγχυση στις τάξεις τους. Αρχικά, επειδή ο Χίτλερ πίστευε ότι η εισβολή ήταν μια προσποίηση των Συμμαχικών Δυνάμεων με σκοπό να αποσπάσουν την προσοχή  και να επιτεθούν βόρεια του ποταμού Σηκουάνα, αρνήθηκε να απελευθερώσει τα κοντινά στρατιωτικά τμήματα και δίστασε να καλέσει τεθωρακισμένες μεραρχίες. Αντιθέτως, κάλεσε ενισχύσεις από πιο μακρινές περιοχές, προκαλώντας καθυστερήσεις. Επιπλέον, οι Γερμανοί παρεμποδίστηκαν από την αποτελεσματική στήριξη των ναυτικών και εναέριων συμμαχικών δυνάμεων, οι οποίες ανάγκασαν τους Γερμανούς να κάνουν μεγάλες παρακάμψεις.

Στις επόμενες εβδομάδες, οι Σύμμαχοι πάλεψαν σε ολόκληρη τη Νορμανδία και μέχρι το τέλος του Ιουνίου, είχαν καταλάβει το ζωτικής σημασίας λιμάνι του Χερβούργου, συνεχίζοντας την πορεία τους σε όλη τη Γαλλία.

Η νίκη στη Νορμανδία

Μέχρι το τέλος του Αυγούστου του 1944, οι Σύμμαχοι είχαν φθάσει στον ποταμό Σηκουάνα, στο Παρίσι, εκτοπίζοντας τους Γερμανούς από τη βορειοδυτική Γαλλία. Στη συνέχεια, ετοιμάζονταν να εισέλθουν στη Γερμανία, όπου θα συναντιούνταν με τα σοβιετικά στρατεύματα που κινούνταν από τα ανατολικά.

Η εισβολή Νορμανδία αποτέλεσε την αρχή της ήττας των Ναζί. Ήταν όχι μόνο ένα σημαντικό ψυχολογικό πλήγμα, αλλά και ένα εμπόδιο για τον Χίτλερ στο να στείλει στρατεύματα από τη Γαλλία στο Ανατολικό Μέτωπο ενάντια στους Σοβιετικούς. Την επόμενη άνοιξη, στις 8 Μαΐου 1945, η ναζιστικές δυνάμεις παραδόθηκαν επίσημα στους Συμμάχους. Ο Χίτλερ είχε αυτοκτονήσει μια εβδομάδα νωρίτερα, στις 30 Απριλίου.

Ο έλληνας υπουργός Οικονομίας, Γ. Βαρουφάκης, κατηγορήθηκε ως «τζογαδόρος» όταν εξήγησε στη συνάντηση των υπουργών Οικονομίας της Ευρωζώνης στη Ρίγα ότι δε θα γίνουν κι άλλες μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις στην Ελλάδα. Όλοι μιλάνε για το ελληνικό χρέος. Εμείς μιλάμε για το γερμανικό χρέος και τις γερμανικές οφειλές. Γιατί στην πραγματικότητα η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος οφειλέτης στην Ευρώπη.

Κάθε αίτημα να πληρωθούν αποζημιώσεις για τα χιλιάδες θύματα των σφαγών που διέπραξαν τα ΕςΕς και η Βέρμαχτ απορρίπτεται. Η Γερμανία επικαλείται την κρατική ασυλία και για τα εγκλήματα πολέμου. Σύμφωνα με αυτή την άποψη δεν είναι δυνατό να υποβάλουν αγωγή κατά της Γερμανίας σε δικαστήριο της χώρας τους τα θύματα των ναζιστικών θηριωδιών  και να ζητήσουν αποζημίωση. Όμως οι αγωγές που κατατέθηκαν στη Γερμανία από τα θύματα απορρίφθηκαν με το σκεπτικό  ότι οι σφαγές ήταν μέρος της διεξαγωγής του πολέμου και ότι ο πόλεμος είναι ένας λόγος να αρνηθεί μια χώρα τις ευθύνες της. 

Η Ελλάδα έχει την έννομη αξίωση να της καταβληθούν οι πολεμικές επανορθώσεις και να αποπληρωθεί το κατοχικό δάνειο

Είναι παράδοξο. Η Ελλάδα χρειάζεται λεφτά. Όμως έχει να λαβαίνει. Τα οφειλόμενα βρίσκονται στη Γερμανία και ως γερμανική περιουσία στο εξωτερικό σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Η Γερμανία χρωστάει στην Ελλάδα εδώ και 70 χρόνια ένα ποσό που σύμφωνα με πρόσφατους υπολογισμούς του Ελληνικού Κοινοβουλίου ανέρχεται στα 278,7 δις €.

Ένα μέρος του ποσού αυτού αποτελούν οι πολεμικές επανορθώσεις, το ύψος των οποίων καθορίστηκε στη Διάσκεψη των Παρισίων για τις Πολεμικές Επανορθώσεις το 1946 στα 7,2 δις δολάρια Αμερικής. Η γερμανική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι επανορθώσεις αυτές καταβλήθηκαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’60 μετά από συμφωνία που έκλεισε με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Στη Σύμβαση, μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδος και της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας που υπογράφηκε στις 18 Μαρτίου 1960, ρυθμίζεται η καταβολή 115 εκατ. μάρκων από τη Γερμανία στην Ελλάδα, προς όφελος των Ελλήνων πολιτών οι οποίοι διώχθηκαν από τους Εθνικοσοσιαλιστές λόγω της φυλής ή της θρησκείας ή των πεποιθήσεών τους. Αυτά τα λεφτά δόθηκαν για τις αποζημιώσεις των Ελλήνων Εβραίων, για τις φριχτές και απάνθρωπες διώξεις που υπέστησαν. Μόνο στη Θεσσαλονίκη διώχθηκαν, εκτοπίστηκαν και δολοφονήθηκαν περίπου 50.000 Εβραίοι. Οι αποζημιώσεις που δόθηκαν στα πλαίσια της Σύμβασης αυτής δεν έχουν καμία σχέση με τις υποχρεώσεις της Γερμανίας για τις επανορθώσεις. Αυτό προκύπτει και από το κείμενο της Σύμβασης.

Οι επανορθώσεις στο ύψος που ορίστηκε το 1949 δε δόθηκαν ποτέ. Επιπλέον η Γερμανία χρωστά ακόμη το «αναγκαστικό δάνειο». Το 1942 η Τράπεζα της Ελλάδος  υποχρεώθηκε να δώσει τα συναλλαγματικά αποθέματά της στους Ναζί κατακτητές. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Εξωτερικών του Γερμανικού Ράιχ τον Απρίλη του 1945 το υπόλοιπο του δανείου, που έμενε να εξοθληθεί μετά το τέλος του πολέμου, ήταν 476 εκατομμύρια μάρκα (ράιχσμαρκ). Η εξόφληση του δανείου αυτού δεν έχει να κάνει με την καταβολή των επανορθώσεων, αλλά καθαρά και μόνο με το δάνειο. Η Γερμανία όμως δεν πλήρωσε τίποτα.

Τα θύματα των ναζιστικών εγκλημάτων δικαιούνται να πάρουν αποζημιώσεις οι οποίες δεν πρέπει να συμψηφιστούν με τις πολεμικές επανορθώσεις 

Πέρα όμως και ανεξάρτητα από τις επανορθώσεις και το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο η Γερμανία χρωστάει αποζημιώσεις για τις σφαγές που διέπραξαν οι ναζί κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στις οποίες υπήρξαν τουλάχιστον 30.000 θύματα. Δεν δολοφονούσαν μόνο, αλλά  κατέστρεφαν ολόκληρα χωριά και το μέλλον τους. Για αυτά τα εγκλήματα δε δόθηκε στους επιζώντες και τους συγγενείς των θυμάτων μέχρι σήμερα ούτε μία δραχμή.

Οι επιζώντες του Διστόμου και οι συγγενείς που κάθε χρόνο στις εκδηλώσεις που γίνονται  τιμούν τη μνήμη των 218 θυμάτων της σφαγής της 10 Ιούνη 1944  κατόρθωσαν μετά από αγωγή που κατέθεσαν στην Ελλάδα να τους αναγνωριστούν αποζημιώσεις ύψους 28 εκατομμυρίων ευρώ. Από τη ημέρα που βγήκε η απόφαση το 1997 υπολογίζονται και οι τόκοι επάνω στο αρχικό ποσό. Όμως η Γερμανία δεν πληρώνει. Για να μπορέσουν να πάρουν τις αποζημιώσεις κατέφυγαν στην Ιταλία και επιχείρησαν την κατάσχεση της εκεί περιουσίας του γερμανικού κράτους – σε πείσμα της αποτελεσματικής και διαρκής αντίστασης της Γερμανίας. Τον Οκτώβριο όμως του περασμένου χρόνου το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ιταλίας πήρε σε μια παρόμοια υπόθεση μια απόφαση που ενισχύει τη θέση και το αίτημα των θυμάτων.

Η κατάσχεση γερμανικής περιουσίας είναι δυνατή και στην Ελλάδα

Οι έννομες αξιώσεις των θυμάτων για αποζημίωση θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν και στην Ελλάδα. Αμέσως μετά την αμετάκλητη απόφαση του Αρείου Πάγου για την υπόθεση το 2000, ο δικηγόρος Ιωάννης Σταμούλης ξεκίνησε τη διαδικασία της κατάσχεσης του Ινστιτούτου Γκαίτε, του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και των γερμανικών σχολείων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη ώστε μετά τη δήμευση των περιουσιακών αυτών στοιχείων να μπορέσουν να αποζημιωθούν τα θύματα. Όμως όλη αυτή η διαδικασία σκάλωσε το 2001 στην άρνηση του υπουργού Δικαιοσύνης να βάλει την υπογραφή του μετά από την απειλή του Βερολίνου πως θα εμποδίσει την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και σε ανακοίνωση που έκανε αρχές Μαρτίου ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης, Ν.Παρασκευόπουλος, αναφέρθηκε σε αυτό το θέμα των αποζημιώσεων και όχι των επανορθώσεων, για το οποίο, σε αντίθεση με τους προκατόχους του, διαφωνεί με  το επιχείρημα της Γερμανίας περί κρατικής ασυλίας για τα εγκλήματα πολέμου.

Η Συνθήκη  2+4 δεν μπορεί να αφαιρέσει από τα θυμάτα το δικαίωμα για αποζημίωση

Η στάση αυτή του υπουργού Δικαιοσύνης είναι αυτονόητη και ο λόγος που η Γερμανία φοβάται τόσο πολύ είναι γιατί το παράδειγμα του Διστόμου θα μπορούσαν να ακολουθήσουν κι άλλοι. Για να το αποτρέψει λοιπόν αυτό η γερμανική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι με τη συνθήκη 2+4 έχει λήξει το θέμα των αποζημιώσεων εφόσον δεν έχει ρυθμιστεί εκεί (!) Το επιχείρημα αυτό είναι και νομικά εσφαλμένο και ηθικά απαράδεκτο.

Τα τελευταία χρόνια ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Γ. Γκάουκ, ο υπουργός εξωτερικών Φ. Στάινμάιερ και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μ. Σούλτς επισκέφτηκαν τους τόπους- σύμβολο των ναζιστικών εγκλημάτων (το Οραντούρ/Γαλλία, Σαντ’ Άννα ντι Στατσέμα/Ιταλία, Λυγκιάδες/Ελλάδα) και εξέφρασαν με συγκινητικά εν μέρει λόγια τη γερμανική ευθύνη. Όμως ο ισχυρισμός τους ότι η συνθήκη  2+4 της 12ης Σεπτεμβρίου 1990 έχει ισχύ και για την Ελλάδα, σε βάρος της, και πως έτσι ακυρώνονται οι αξιώσεις των θυμάτων για αποζημίωση, δείχνει πως τα λόγια αυτά είναι λόγια του αέρα που γίνονται χλευασμός για όσους υπέφεραν από τα φασιστικά εγκλήματα.

Πέρα από το γεγονός πως συνθήκες ή συμβόλαια για λογαριασμό τρίτων- γιατί η Ελλάδα δεν ανήκε στα συμβαλλόμενα μέρη- δεν έχουν ισχύ σύμφωνα με το συμβατικό δίκαιο (ούτε στο συμβατικό διεθνές δίκαιο), οι αποζημιώσεις που ζητάν τα θύματα στην Ελλάδα δεν είναι κάποιου είδους πολεμικές επανορθώσεις αλλά ατομικές αξιώσεις που μπορεί να θέσει ο κάθε παθών σε βάρος του γερμανικού κράτους και αυτό του το δικαίωμα δεν περιορίζεται από καμία συμφωνία διεθνούς δικαίου.

Η ικανοποίηση του αιτήματος για αποζημιώσεις προωθεί την ειρήνη

Το ΑΚ Δίστομο δε θεωρεί την ανακοίνωση για την άδεια εκτέλεσης της κατάσχεσης, ώστε να ικανοποιηθούν οι νόμιμες οφειλές προς τα θύματα επιθετική ενέργεια ενάντια στη Γερμανία. Αντίθετα, τη θεωρεί μια δίκαιη πράξη και μια προειδοποίηση για τους σημερινούς πολεμοκάπηλους, που πρέπει να καταλάβουν πως τα εγκλήματα διεθνούς δικαίου και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν μπορούν να  τακτοποιηθούν με κανα δυο λόγους που βγάζουν, όσο ωραίοι και να είναι αυτοί και πως οι υπεύθυνοι –όσο ισχυροί και να έχουν γίνει στο μεταξύ- πρέπει να αναλάβουν και σε οικονομικό επίπεδο την ευθύνη για τα εγκληματα που διαπράχθηκαν, ακόμη και 70 χρόνια μετά.

Να αποζημιωθούν τα θύματα του εθνικοσοσιαλισμού τώρα!
Τα ναζιστικά εγκλήματα δε συγχωρούνται  - να μην ξεχνάμε την αντιφασιστική αντίσταση!
Κοινός είναι ο αγώνας ενάντια στο φασισμό που σηκώνει πάλι κεφάλι στην Ευρώπη!

A.Κ. Δίστομο, Αμβούργο: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.,https://www.nadir.org/nadir/initiativ/ak-distomo/
Martin Klingner, Budapester Straße 49, 20359 Hamburg
Τραπεζικός λογαριασμός για την οικονομική  ενίσχυση του Α.Κ. Δίστομο: Martin Klingner | Sparda Bank | IBAN: DE75 2069 0500 0001 0195 38 | BIC: GENODEF1S11
Κωδικός: AK Distomo

Υπό τον τίτλο «Πολιτικό Σινεμά», ξεκινάει τη Δευτέρα 8 Ιουνίου μια νέα σειρά εκδηλώσεων του Ιδρύματος Friedrich Ebert στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, προβάλλοντας ταινίες για επίκαιρα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Μετά από κάθε προβολή, θα ακολουθεί συζήτηση με τους σκηνοθέτες, καθώς και προσωπικότητες της πολιτικής και της κοινωνίας των πολιτών. Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Στην εποχή της κρίσης, τρεις Έλληνες επιχειρούν να πάρουν το μέλλον στα χέρια τους. Παρακολουθώντας τις ιστορίες τους, συνειδητοποιούμε ότι υπάρχει μια δυναμική αλλαγής στη σημερινή Ελλάδα. Μπορεί άραγε το δεδομένο της οικονομικής κρίσης να προξενήσει αλλαγές σε κοινωνικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο;

Η σκηνοθέτης Έλενα Ζερβοπούλου (Το Χαμόγελο του Παιδιού - 2008, Ενάντια στον Σχολικό Εκφοβισμό - 2013), παρουσιάζει μέσα από τρεις ενδιαφέρουσες και επίκαιρες ιστορίες, μία ελπιδοφόρα οπτική στην Ελλάδα της κρίσης, μέσα από την αλληλεγγύη και τη συμμετοχή όλων των πολιτών.

O Γιώργος, που έμεινε άστεγος εν μία νυκτί, βρίσκει τη δύναμη να υπερβεί τις δυσκολίες, να ενταχθεί σ' ένα κοινωνικό δίκτυο και να ξαναχτίσει τη ζωή του. Ο Γρηγόρης επιστρέφει στη γενέτειρά τουαναζητώντας καλύτερη ποιότητα ζωής για τον ίδιο και την οικογένειά του. Ο Ηλίας, με την Εθελοντική Ομάδα Δράσης Νομού Πιερίας, γνωστή από το «κίνημα της πατάτας» και απόδειξη ότι όλα είναι δυνατά όταν η κοινωνία λειτουργεί με διαφάνεια και αλληλεγγύη, κλονίζει τους ισχύοντες κανόνες εμπορικής συναλλαγής, προκαλώντας τους μεσάζοντες που εκμεταλλεύονται την αγορά τροφίμων.

Τρεις προσωπικές ιστορίες που μας προτρέπουν να συμμετάσχουμε ενεργά, αντιδρώντας στις επιθετικές εξωτερικές αλλαγές που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας, να κατανοήσουμε πως καθένας μας μπορεί να διεκδικήσει βασικά δικαιώματα, επαναπροσδιορίζοντας τους προσωπικούς του στόχους και συμμετέχοντας σεκοινωνικά δίκτυα συλλογικής δράσης.

«Οι ιστορίες των πρωταγωνιστών αναδεικνύουν την παρούσα ανάγκη και δυνατότητα για αλλαγή στην Ελλάδα, για κάθε άτομο αρχικά και κατ’ επέκταση για την κοινωνία. Η ιδέα πίσω από τις αφηγηματικές γραμμές είναι να βιώσουμε την εξέλιξη, τις προκλήσεις και το δυναμικό μιας θετικής αλλαγής. Πέρα από τις απογοητεύσεις και την οργή για τα λάθη του παρελθόντος που μας οδήγησαν σ’ αυτή την κρίση, πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να πραγματοποιηθεί μια πραγματική αλλαγή των αξιών και του τρόπου διαβίωσής μας προς μια πιο αλληλέγγυα και έντιμη κοινωνία.» - Έλενα Ζερβοπούλου

Greece: Days οf Change
Σκηνοθεσία: Έλενα Ζερβοπούλου
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Ηλίας Αδάμης, Έλενα Ζερβοπούλου
Μοντάζ: Kenan Akkawi
Μουσική: Drog_A_tek
Ελλάδα, Ιταλία - 2014
Διάρκεια: 78 λεπτά
Εταιρεία Παραγωγής: One Vibe Films

Το ντοκιμαντέρ «Greece: Days οf Change» εγκαινιάζει μια νέα σειρά εκδηλώσεων του Ιδρύματος Friedrich Ebert στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, υπό τον τίτλο «Πολιτικό Σινεμά». Η προβολή θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 8 Ιουνίου στις 21:00 και η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.