Η Άνγκελα Μέρκελ βρίσκεται μπροστά στα ερείπια της πολιτικής της γράφει το Spiegel σε άρθρο με τίτλο: «Βοήθεια για τους Έλληνες: Η έσχατη ευκαιρία».

«Γι’ αυτό, όποτε σκέπτεται κανείς ότι δεν πάει άλλο, έρχεται μία νέα σύνοδος κορυφής. Έτσι το έργο για τη σωτηρία της Ελλάδας πλησιάζει την κορύφωσή του. Η τρελή τροπή: Η Ελλάδα είναι μικρή, αδύναμη και χρεοκοπημένη. Και παρ’ όλα αυτά δεν είναι κι άσχημες οι πιθανότητες ο Αλέξης Τσίπρας και ο Γιάνης Βαρουφάκης, οι ήρωες των Αθηνών, να νικήσουν. Ο έκπληκτος θεατής διαπιστώνει ότι: Στη σκηνή της ευρωκρίσης συμπίπτουν το θέατρο του παραλόγου και η ελληνική τραγωδία. Η σκηνοθεσία έχει ξεφύγει από τον έλεγχο της Άνγκελα Μέρκελ. Αν πράγματι το κόστος ανέβει κι άλλο, οι Γερμανοί δεν θα έπρεπε να αναζητήσουν το φταίξιμο στην Αθήνα, αλλά στο Βερολίνο».

Το Spiegel, σχολιάζοντας το αίτημα της κυβέρνησης για συγκέντρωση των διαθέσιμων όλων των ελληνικών πρεσβειών στον κεντρικό λογαριασμό του κράτους, γράφει πως πλέον «το κάθε cent μετράει». «Αλλά φυσικά αυτό δεν φτάνει. Από καιρό αναβλύζει και μια πολύ πλουσιότερη πηγή χρήματος: η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία επιτρέπει στην Τράπεζα της Ελλάδος, όταν δυσκολεύει η κατάσταση, να εφοδιάζει τη χώρα με μετρητά από την πρέσα χαρτονομισμάτων. Αυτός ο μηχανισμός λέγεται "ELA", "Emergency Liquidity Assistance”», αναφέρεται στο άρθρο και προστίθεται:

«Δεν προοριζόταν για τη χρηματοδότηση κρατών – άλλωστε αυτή δεν ανήκει στην πραγματικότητα στα καθήκοντα της ΕΚΤ. Αλλά ευτυχώς που υπάρχουν τέτοια εργαλεία και η ευρω-τράπεζα τα χρησιμοποιεί με τόση σοβαρότητα. Ο Μάριο Ντράγκι στέλνει τους χαιρετισμούς του. Ο κεντρικός τραπεζίτης παρεμβαίνει όπου απουσιάζει η Άνγκελα Μέρκελ».

Όπως τονίζει το Spiegel η καγκελάριο της Γερμανίας διεκδικεί μεν την ηγεσία της Ευρώπης αλλά δεν πληρώνει το αντίτιμο. «Έχει καταστεί όμηρος ενός αντιευρωπαϊκού γερμανικού εθνικισμού του μάρκου – γιατί βέβαια εκεί έχουμε μείνει, έχουμε δεν έχουμε το Ευρώ: Άπληστοι Έλληνες βάζουν χέρι στα λεφτά των Γερμανών. Αλλιώς δύσκολα μπορεί να επικοινωνηθεί η ευρωκρίση εδώ σε μας».

Η γερμανική πολιτική διάσωσης είναι καταστροφική

Πρόσφατα ο αυστριακός δημοσιογράφος Robert Misik επεσήμανε ότι η γερμανική ‘φιλολογία’ περί πολιτικής τάξης και μιντιακής καθεστηκυίας τάξης λαμβάνει χώρα πολύ πέρα από τα ευρωπαϊκά ειωθότα. «Ενώ εδώ, ακόμα και αριστερά φιλελεύθερα ΜΜΕ περιέγραφαν σαν καρικατούρα τον ‘ριζοσπάστη Υπ. Οικονομικών’ Γιάνη Βαρουφάκη και έβαζαν στο στόμα του πανάρχαια και επιπλέον παραποιημένα ρητά, έπρεπε να διαβάσει κανείς τους "New York Times", τον "Guardian" oder και τον υπερσυντηρητικό "Telegraph" για να μάθει την αλήθεια: Παγκόσμιος οικονομολόγος σουπερστάρ, μετακεϋνσιανός, όχι ριζοσπάστης αριστερός, γίνεται Υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας! Ο ποπστάρ των οικονομολόγων παρατάει την καθηγητική του έδρα στο Τέξας, για να αναλάβει το δυσκολότερο επάγγελμα του κόσμου! Τι συναρπαστικό! Πόσο αξιοθαύμαστο! Αλλά εδώ στη Γερμανία: εντελώς άλλη εκδοχή», αναφέρεται στο δημοσίευμα.

«Φυσικά και πρέπει να αλλάξει η Ελλάδα. Αλλά ο βαλκανο-βυζαντινισμός δεν μπορεί να καταπολεμηθεί τόσο γρήγορα. Τι περίμεναν στην Καγκελαρία του Βερολίνου; Μια Δανία της Μεσογείου; Ήθελε η Άνγκελα Μέρκελ να ανοίξει ένα λογαριασμό γύρου στην Αθήνα – και μετά διαπίστωσε ότι αυτό δεν είναι ούζο; Δυστυχώς η γερμανική πολιτική διάσωσης για την Ελλάδα δεν είναι αστείο, αλλά καταστροφή. Η συνταγή της κυρίας δρ. Μέρκελ ήταν δηλητήριο για την Ελλάδα: η νεανική ανεργία βρίσκεται στο 60%, το χρέος από το 124% στην αρχή της κρίσης έχει φτάσει στο 180% του ΑΕΠ. Αλλά όπου η Μέρκελ απλώς παρακολουθεί, άλλοι αναλαμβάνουν δράση. Τα δεινά των Ελλήνων αναγκάζουν την Ευρώπη να αλλάξει ρότα», τονίζεται.

Η Μέρκελ μπροστά στα ερείπια της πολιτικής της

Το δημοσίευμα του Spiegel καταλήγει: «Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Γιούνκερ είπε ότι υπάρχει «ανθρωπιστική κρίση» στην Ελλάδα. Όποιος δεν τη βλέπει είναι «τυφλός και κουφός» για το τι συμβαίνει εκεί. Ο επικεφαλής του γραφείου του, Martin Selmayr, έγινε πιο σαφής: Το μέχρι τώρα πρόγραμμα διάσωσης «αποδείχτηκε μη ρεαλιστικό και κοινωνικά μη ισορροπημένο», ο ελληνικός λαός πλήρωσε «μεγάλο τίμημα» για τις μεταρρυθμίσεις. Είναι χαστούκι για τους Γερμανούς. Η πολιτική λιτότητας της Μέρκελ είναι αυτή που στα μάτια του κόσμου έχει αποτύχει.

Η Άνγκελα Μέρκελ βρίσκεται μπροστά στα ερείπια της πολιτικής της. Οι Αριστεροί της Αθήνας έκαναν δύναμη την αδυναμία τους. Έχουν βάλει ένα πιστόλι στον κρόταφό τους και απειλούν να αυτοκτονήσουν. Τίποτα άλλο δεν σημαίνει η απειλή να φύγουν από την Ευρωζώνη και να σταματήσουν να πληρώνουν για το χρέος τους. Αλλά αυτό δεν είναι θράσος. Είναι απελπισία».

Η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Ιουνίου και έχει οριστεί από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) από το 1972, με σκοπό την υπενθύμιση και ενημέρωση του παγκόσμιου κοινού για τα περιβαλλοντικά προβλήματα. Πρόκειται για μία ημέρα που υπενθυμίζει σε όλους μας την καταλυτική σημασία του περιβάλλοντος για τη βιωσιμότητα της ανθρωπότητας και το μέλλον του πλανήτη. Επιλέξαμε να τιμήσουμε την συγκεκριμένη ημέρα, ξαναβλέποντας το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ «Βιρούνγκα» του Ορλάντο φον Άινζιντελ.

Όλοι μαζί, προσπαθούν να διασώσουν αυτό το Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από την ένοπλη πολιτοφυλακή, τους λαθροθήρες και τις σκοτεινές δυνάμεις που παλεύουν να ελέγξουν τους πλούσιους φυσικούς πόρους του Κονγκό. Παράλληλα γινόμαστε μάρτυρες από στις παράνομες ενέργειες της βρετανικής εταιρείας πετρελαίων SOCO international, που εποφθαλμιά τα πλούσια κοιτάσματα της περιοχής.

Όταν η νεοσύστατη ομάδα ανταρτών Μ23 κηρύσσει τον πόλεμο, μία νέα σύγκρουση απειλεί τις ζωές και τη σταθερότητα όλων όσων έχουν προστατευτεί με τόσο κόπο. Ξαφνικά οι σκηνοθέτες, αλλά και οι συμμετέχοντες στο ντοκιμαντέρ βρίσκονται ανάμεσα σε διασταυρωμένα πυρά.

Το υπέροχο ντοκιμαντέρ «Βιρούνγκα» του Ορλάντο φον Άινζιντελ, αποτέλεσε για το 2015 ένα από τα πέντε υποψήφια για Όσκαρ Ντοκιμαντέρ τα οποία επέλεξε η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου στην 87η τελετή απονομής των βραβείων - με το χρυσό αγαλματίδιο στην κατηγορία του Καλύτερου Ντοκιμαντέρ, να καταλήγει ως γνωστόν στο επίσης σπουδαίο ντοκιμαντέρ της Laura Poitras, «Citizenfour» που παρουσιάζει το χρονικό των συναντήσεων του Edward Snowden με τον δημοσιογράφο Glenn Greenwald.

Το γεμάτο σασπένς και ένταση «Virunga» - σε εκτέλεσηπαραγωγής του Λεονάρντο ντι Κάπριο - ισορροπεί ανάμεσα στο οικολογικό ντοκιμαντέρ και το πολιτικό θρίλερ, με επίκεντρο τον αγώνα μιας ομάδας ανθρώπων, που όρισαν ως σκοπό της ζωής τους να προστατέψουν το ομώνυμο πάρκο στο Κονγκό, το οποίο αποτελεί μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

«Το πάρκο προχωράει με μεγάλη ταχύτητα τα σχέδια ανάπτυξής του για το φιλόδοξο πρόγραμμα «Virunga Alliance». Αυτό το πρόγραμμα στοχεύει να δημιουργήσει 100.000 θέσεις εργασίας στα επόμενα χρόνια μέσα από τον τουρισμό, την υδροηλεκτρική ενέργεια και την αλιεία, και είναι η καλύτερη ελπίδα για να υπάρξει σταθερότητα και ειρήνη στην περιοχή που έχει βιώσει 20 χρόνια πολέμου. Ωστόσο, παρά τις θετικές εξελίξεις, το θέμα με το πετρέλαιο ακόμα επισκιάζει τα πάντα. Η SOCO international δεν έχει δεσμευτεί να μην ξαναερευνήσει για πετρέλαιο μέσα στα όρια του πάρκου, ούτε έχει απαντήσει επαρκώς στις πολύ σοβαρές κατηγορίες που τίθενται από την ταινία.» - Ορλάντο φον Άινζιντελ

Στην Ελλάδα είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε το«Βιρούνγκα» (Virunga - 2014) στην μεγάλη οθόνη, τον Μάρτιο στο πλαίσιο του 17ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, όντας μία από τις καλύτερες δημιουργίες που προβλήθηκαν στη φετινή διοργάνωση. Το φιλμ αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς και είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι τιμήθηκε τόσο με τοΒραβεία Κοινού (FISCHER 2015) για ξένη παραγωγή -«Βραβείο Κοινού Πίτερ Ουιντόνικ» - όσο και με τοΒραβείο WWF που απονέμεται σε ταινία της ενότητας «Περιβάλλον», με θέμα το περιβάλλον και την αμφίδρομη σχέση του ανθρώπου με τη φύση.

Μιλώντας στην ειδική έκδοση του Φεστιβάλ (Πρώτο Πλάνο), ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ Ορλάντο φον Άινζιντελ, δήλωσε σχετικά: «Προσπαθω να πω αισιόδοξες ιστορίες από αφρικανικές χώρες εδώ και καιρό, και μια μέρα, ενώ δούλευα στη Σιέρα Λεόνε, αγόρασα μια εφημερίδα. Μέσα είδα μια φωτογραφία του Αντρέ Μπάουμα, του ανθρώπου που προσέχει τους γορίλες στην ταινία. Το άρθρο που συνόδευε την φωτογραφία ήταν για τους φύλακες του εθνικού Πάρκου Βιρούνγκα που ρισκάρουν τη ζωή τους για να προστατεύσουν τους τελευταίους γορίλες του βουνού, αλλά και για τα ανθρωποκεντρικά αναπτυξιακά σχέδια που γίνονται για να οδηγήσουν το πάρκο προς την οικονομική ανάπτυξη και την ειρήνη στην περιοχή. Δεν ήμουν πολύ καιρό στο ανατολικό Κονγκό, όταν έμαθα ότι οι άνθρωποι του πάρκου ανησυχούσαν για τις παράνομες ενέργειες της βρετανικής εταιρείας πετρελαίων SOCO international. Ξαφνικά το ενδιαφέρον της ιστορίας μετακινήθηκε και έγινε μια ιστορία για μια διαμάχη Δαβίδ εναντίον Γολιάθ, όπου οι φύλακες προστατεύουν το σπίτι τους, απέναντι σε διάφορες δυνάμεις που το καταπατούν.»

με τον θάνατο του Engo Ferrari οι δημοσιογράφοι έγραψαν, έφυγε ο πατέρας του πιο απόλυτου, κόκκινου, ονειρικού "παιχνιδιού" κάθε άντρα.

Αυτό σήμερα Χ 4