Τι σημασία έχει ποια είναι η μούσα του Jarvis;

Σε μια σκηνή του «Pulp: a Film about Life, Death & Supermarkets» η κάμερα καταγράφει μια παρέα από θαυμάστριες της μπάντας 24 ώρες πριν ξεκινήσει η τελευταία συναυλία των Pulp, στο μέρος από όπου ξεκίνησαν όλα, στο Sheffield της Αγγλίας. Ανάμεσα τους βρίσκεται μια νοσοκόμα από την Αμερική, νομίζω από το Σηάτλ.

Μια single μητέρα που χρειάστηκε να πάρει δυο αεροπλάνα για να βρεθεί στο τελευταίο live της μπάντας. Ο δημοσιογράφος την ξαναβρίσκει μετά το τέλος της συναυλίας στα ίδια σκαλιά, ενθουσιασμένη από το live, λίγο πριν φύγει για το ταξίδι της επιστροφής. Και της κάνει την εξής ερώτηση: «Και τώρα πάλι νοσοκόμα;». Εκείνη κουνάει το κεφάλι χαμογελώντας.  

Είναι μια φαινομενικά αθώα ερώτηση αλλά κρύβει τον βαθύτερο λόγο για τον οποίο πηγαίνουμε σε μια συναυλία. Δεν είναι μόνο η αγάπη για την μουσική. Θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας ένα κομμάτι του εαυτού μας(ή και ολόκληρο) και να ενωθούμε με τον άγνωστο διπλανό μας. Να γίνουμε κομμάτι ενός συνόλου. Να ανήκουμε για δύο ώρες κάπου. Να χάσουμε την ταυτότητα μας μέσα στο πλήθος. Να κλείσουμε τα μάτια και να φαντασιωθούμε ότι είμαστε κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαστε στην πραγματικότητα. Όσο κρατάει ένα live τόσο αυτοί που είναι πάνω στην σκηνή όσο και αυτοί που βρίσκονται από κάτω ανατροφοδοτούν μια ψευδαίσθηση. Οι συναυλίες είναι κατά την γνώμη μου οι πιο αθώες μαζικές συγκεντρώσεις και τα τραγούδια τα πιο ωραία παραμύθια για το λαό.  

Για να καταλήξω στην αφορμή από την οποία ξεκίνησα να γράφω το ποστ. Δεν ξέρω πια από τις δυο εικαστικούς έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για το κομμάτι του Jarvis. Μπορεί και οι δυο να λένε ψέματα, μπορεί να λέει η μία, μπορεί και οι δυο να λένε την αλήθεια, μπορεί το κομμάτι να είναι ένα κόψε-ράψε στο μυαλό του τραγουδιστή από τις συναντήσεις και με τις δυο. Ειλικρινά τώρα, ποιον ενδιαφέρει; Τι σημασία έχει ποια είναι η μούσα του κομματιού; Τo Common People δεν ανήκει στις μούσες του αλλά σε όλους τους Common People. Σε όλους όσους ζούμε για λίγο το όνειρο σε ένα live και μετά σκάμε με γδούπο στην πραγματικότητα.   

Μικρές λέρες καταχρώνται τον χώρο των αδύναμων ή των αδιάφορων και η μεγαλύτερη λέρα καταχράται τον χώρο όλων   

Στο Θερμοκήπιο του Πίντερ υπάρχει μια σκηνή που την έχω ζήσει. Η σκηνή που το αφεντικό καλεί τα πρωτοπαλίκαρά του, στο τέλος της μέρας, να πιουν ουίσκια και να χαλαρώσουν. Εννοείται, χαλαρώνει μόνο το αφεντικό. Τα πρωτοπαλίκαρα λουφάζουν δήθεν με άνεση, παίζοντας ένα ρόλο μεταξύ υπηρέτη, κόλακα και σκυλιού που περιμένει το φαί που θα πέσει απ' το τραπέζι.  

Αυτή η σκηνή είναι εφιαλτική και μεγαλειώδης γιατί εικονίζει ένα συνηθέστατο μοτίβο κάθε μηχανισμού ιεραρχικής εξουσίας. Από τις εφημερίδες μέχρι τα πολιτικά κόμματα. Και θεωρείται μια ταπείνωση δεδομένη, αν και πολτοποιεί κάθε αξιοπρέπεια.   

Το «κατώτερο προσωπικό», βυθισμένο στα δικά του βάσανα, δεν έχει ιδέα τι εξευτελισμούς υφίσταται το «ανώτερο προσωπικό». Πολύ πιο χειρουργικούς και απροκάλυπτους. Γιατί μεταξύ αφεντικού και πρωτοπαλίκαρου δεν υπάρχουν νόμοι, καλοί τρόποι και συμβάσεις εργασίας. Υπάρχει η κυνική συμφωνία: είμαστε δυο τέρατα, αλλά ο ένας έχει την εξουσία που ο άλλος θέλει μια μέρα να αποκτήσει. Πιστεύω, μετά λόγου γνώσεως, ότι οι διευθυντές είναι συνήθως οι πιο εξευτελισμένοι υπάλληλοι μιας επιχείρησης.  

Έβαλα τα δυνατά μου, ενάντια σε κάθε κλίση μου, να καταφέρω να στήσω ένα δικό μου μαγαζί, όταν είδα ότι προκειμένου να κάνω τη δουλειά μου, πρέπει προηγουμένως να γίνω η πατσαβούρα ανθρώπων που περιφρονώ. Δεν είχα κανένα καημό να βάλω τόσες έγνοιες στο κεφάλι μου, και υπάκουα έκανα το γύρο των εκδοτών. Αλλά τσακώθηκα με όλους. Γιατί όλοι ήθελαν, ευθέως ή πλαγίως, να με ταπεινώσουν.  

Το στιλ αυτό το είχα δει πρώτη φορά στο σπίτι ενός εκδότη (ο οποίος εθεωρείτο και φωτισμένος!). Ήμουν 26 ετών και είχα προσκληθεί για μια δουλειά. Η βίζιτα έγινε αρμένικη και κατέληξε σε ένα ψιλοπαραλυμένο δείπνο, απ’ όπου παρέλασε ολόκληρη η Αθήνα της δύναμης και της ελαφράς τέχνης, με σφηνάκια και κόκες. Παρακολουθούσα με γουρλωμένα μάτια. Ο εκδότης είχε εξαναγκάσει το πρωτοπαλίκαρό του (το, κατά τα άλλα, πολύ σεβάσμιο και διδακτικό στα επικολυρικά του σημειώματα) να δέχεται ολόκληρο το βράδυ έναν οχετό προσβολών με το χαζό, καλοσυνάτο χαμόγελο που έχουν οι άνθρωποι χωρίς περηφάνια.  

Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτός ο εντελώς περιφρονημένος διευθυντής θα έβγαινε αύριο να κάνει το κομμάτι του στις τηλεοράσεις, με το μαντηλάκι στο πέτο και τη στοχαστική έκφραση, ότι θα άναβε το τσιγάρο στα ζαλισμένα δείπνα να αφηγηθεί νόστιμες ιστορίες και ότι θα μάζευε τους αρχισυντάκτες του για να πουλήσει με τη σειρά του εξουσία. Κι όμως, βγήκε. Εξόχως αδιάβροχος. Εξόχως έξοχος. Και μένα με κοιτούσε πάντα με ένα γλοιώδες ύφος συνενοχής.  

Είδα ανθρώπους υπεράνω κάθε υποψίας να γίνονται σκουπίδια, να σκύβουν και να φιλούν το χέρι που τους χαστούκισε. Ανθρώπους μεγάλης παιδείας (και εξουσίας) να χασκογελούν σε βλακώδη ανέκδοτα.  Είδα πνευματικούς ανθρώπους να συγκατανεύουν στις πορνογραφικές περιγραφές, στις κακόγουστες πλάκες, στους γρυλισμούς του κάθε αφεντικού.      

Την ίδια κυνική τελετουργία την είδα στα πιο απίθανα μέρη. Είδα ανθρώπους υπεράνω κάθε υποψίας να γίνονται σκουπίδια, να σκύβουν και να φιλούν το χέρι που τους χαστούκισε. Ανθρώπους μεγάλης παιδείας (και εξουσίας) να χασκογελούν σε βλακώδη ανέκδοτα. Να λένε «ναι-ναι-ναι» σαν κατατονικοί - πηγαίνοντας πίσω μπρος το άσπρο τους κεφάλι. Στα αχανή γραφεία των αφεντικών, στον ήλιο του απογεύματος (συνήθως με τα πόδια στο τραπέζι και με λυτά πουκάμισα), είδα πνευματικούς ανθρώπους να συγκατανεύουν στις πορνογραφικές περιγραφές, στις κακόγουστες πλάκες, στους γρυλισμούς του κάθε αφεντικού.  

Κατάλαβα σιγά σιγά ότι αυτός είναι ο κανόνας στα «ανώτερα κλιμάκια». Κάτι σαν τελετή S/M. Σαν ορμή θανάτου. Και ότι αυτό συμβαίνει επειδή η δημοσιογραφία στην Ελλάδα δεν είναι πια (ίσως πότε δεν ήταν) χώρος αξιών, αλλά διαπλοκής και υποκρισίας. Συνεπώς, οι άνθρωποι που τον «τρέχουν» αντιγράφουν τη δομή ενός διεφθαρμένου κόμματος εξουσίας: μικρές λέρες καταχρώνται τον χώρο των αδύναμων ή των αδιάφορων και η μεγαλύτερη λέρα καταχράται τον χώρο όλων. Γλώσσα, αλλά και τελική κατάληξη αυτής της συμπεριφοράς είναι η βία - μια βία που ακκίζεται, το γλεντάει, αφοδεύει επί δικαίων και αδίκων. Φαντάζομαι, έχετε δει το Σαλό του Παζολίνι.  

Βλέποντας αυτή την σκηνή του Πίντερ, πριν λίγα χρόνια από τον Βογιατζή στο θέατρο της Κυκλάδων (όπου το μεγάλο τέρας παίζει με τα μικρότερα τέρατα όπως η ύαινα με τα μικρά της), με το ουίσκι, τα υποτιμητικά βλέμματα, τον στιγμιαίο εναγκαλισμό στη λάσπη της κοινής τους μοίρας αλλά και την ανάκληση στην τάξη με το μαστίγιο που έχουν μόνο οι αρχηγοί, συνειδητοποίησα ότι το να γίνει κανείς αφεντικό του εαυτού του είναι η κορυφαία κίνηση ελευθερίας (σχετικής βέβαια) σε μια κοινωνία θεσμικού σαδομαζοχισμού.  

Πηγή:lifo

Η αδιαπραγμάτευτη επιμονή και βεβαιότητα, το θριαμβευτικό άλμα και η εκκωφαντική σιωπή της Οδύσσειας, όπως τη συνέλαβε και την ερμήνευσε αποσπασματικά, αλλά μέσα από μια προσωπική της οπτική η Πορτογαλίδα χορογράφος και εικαστικός Τάνια Καρβάλιο

Μια εξπρεσιονιστική χορογραφία που θυμίζει ζωντανή τοιχογραφία με αναφορές στο σκοτεινό σύμπαν του Δάντη ή στα αναγεννησιακά φρέσκο και οπτικοποιημένους ρυθμούς, όπου ένας Χορός που αποτελείται από 12 περφόρμερ ενσαρκώνουν μια σειρά χαρακτήρων από την Οδύσσεια...

Οι χορευτές πέφτουν και αμέσως σηκώνονται, συστέλλονται και μετά εκτινάσσονται προς τα εμπρός, πάλι πέφτουν και πάλι σηκώνονται, ξανά και ξανά. Η αδιαπραγμάτευτη επιμονή και βεβαιότητα, το θριαμβευτικό άλμα και η εκκωφαντική σιωπή της Οδύσσειας, όπως τη συνέλαβε και την ερμήνευσε αποσπασματικά, αλλά μέσα από μια προσωπική της οπτική η Πορτογαλίδα χορογράφος και εικαστικός Τάνια Καρβάλιο μετά από ανάθεση της Μπιενάλε Χορού της Λυών, δημιουργώντας τη χορογραφία Weaving Chaos. Η επιμονή του Οδυσσέα, αλλά και της Πηνελόπης, το γεγονός ότι δεν αποθαρρύνονται και δεν παύουν να κυνηγούν τον στόχο τους, που για τον Οδυσσέα δεν είναι άλλος από την επιστροφή στην Ιθάκη – μια ατέρμονη περιπλάνηση κατά την οποία αναλαμβάνει, με τέλεια συμμετρία, κάθε επόμενο βήμα του, ξεμπερδεύοντας με το κάθε εμπόδιο και κακοτυχία, όπως παράλληλα η Πηνελόπη κάθε πρωί υφαίνει το σάβανο του Λαέρτη και τη νύχτα το ξηλώνει, αναβάλλοντας συνεχώς τη δέσμευσή της να παντρευτεί έναν από τους μνηστήρες. Εν τέλει και οι δύο εξυφαίνουν κάτι. Το Weaving Chaos είναι μια ιστορία ανθρώπινων συναισθημάτων, όπου η Οδύσσεια παραλληλίζεται με χορευτές του μπαλέτου και την εμμονή τους για τελειότητα, επαναλαμβάνοντας συνεχώς τις ίδιες κινήσεις χωρίς να το βάζουν ποτέ κάτω, όπως και ο Οδυσσέας, που στην προσπάθειά του να επιστρέψει, δεν παραιτείται ποτέ.

Μια εξπρεσιονιστική χορογραφία που θυμίζει ζωντανή τοιχογραφία με αναφορές στο σκοτεινό σύμπαν του Δάντη ή στα αναγεννησιακά φρέσκο και οπτικοποιημένους ρυθμούς, όπου ένας Χορός που αποτελείται από 12 περφόρμερ ενσαρκώνουν μια σειρά χαρακτήρων από την Οδύσσεια. Η χορογράφος εξηγεί: «Μου αρέσει να συνθέτω τα πράγματα, να επινοώ καταστάσεις που δεν υπήρξαν ποτέ και να τις κάνω να συμβούν – αυτό είναι που με έλκει στον χορό. Έτσι, η μεγαλύτερη αγωνία μου την ώρα που δημιουργώ είναι να καταφέρω να φτιάξω κάτι που θα ταξιδέψει το κοινό μου συναισθηματικά, ώστε να μπορέσει να εισπράξει την ιδέα χωρίς την ανάγκη λέξεων. Να τους πάρει μαζί του εξ ολοκλήρου την ώρα που το παρακολουθούν και να ξεχάσουν πού βρίσκονται. Αν και μοιάζει ακατόρθωτο, αυτό είναι που πάντα προσπαθώ. Έτσι, αντιμετωπίζω την τέχνη ως μια δυνατότητα που διευρύνει τον νου και τα αισθήματα σε μεγέθη που η καθημερινότητα δεν μας πηγαίνει. Αυτό με αφορά περισσότερο από το να πει ένας θεατής ότι κάτι του άρεσε ή όχι. Νιώθω ευτυχής όταν αυτό φτάνει στο κοινό».  

27-28 Ιουνίου Πειραιώς 260 Χώρος Η 21:00   Η προπώληση έχει ήδη ξεκινήσει! Επωφεληθείτε από τα νέα πακέτα προσφορών και ενημερωθείτε για το αναλυτικό πρόγραμμα μέσα από το site του Φεστιβάλ.

Η προπώληση των εισιτηρίων για τις παραστάσεις του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου έχει ήδη ξεκινήσει. Μπορείτε να προμηθεύεστε εισιτήρια για όλες τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ online στην ανανεωμένη ιστοσελίδα του ή τηλεφωνικά στο 210 3272000, καθημερινά από τις 9:00 έως τις 21:00. Και στις δύο περιπτώσεις η χρέωση γίνεται μέσω πιστωτικής κάρτας. Τα κεντρικά εκδοτήρια απ' όπου μπορείτε επίσης να αγοράσετε εισιτήρια βρίσκονται στη στοά Πεσμαζόγλου (Πανεπιστημίου 39) και λειτουργούν από Δευτέρα έως Παρασκευή, 9:00-17:00, και Σάββατο, 9:00-15:00, ενώ εισιτήρια εκδίδονται και στα βιβλιοπωλεία Παπασωτηρίου, Ιανός, στα καταστήματα Public και στα Reload Stores. Θα διατίθενται εισιτήρια μειωμένης τιμής για παιδιά, νέους, φοιτητές, πολύτεκνους, στρατιώτες, άτομα άνω των 65 ετών καθώς και ανέργους και άλλες κοινωνικές ομάδες. Επίσης, φέτος, για πρώτη φορά, οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να φτιάξουν «πακέτα» εισιτηρίων για παραστάσεις της επιλογής τους: επιλέγοντας 3 παραστάσεις, θα έχουν έκπτωση 5% επί του συνόλου της τιμής, στις 4 παραστάσεις έκπτωση 7% και στις 5 παραστάσεις έκπτωση 10%. Η προσφορά ισχύει για παραγωγές του Φεστιβάλ και για ατομικά ή εισιτήρια 2 ατόμων ανά παράσταση.

Οι χώροι διεξαγωγής του Φεστιβάλ είναι, μεταξύ άλλων, η Πειραιώς 260, το Ηρώδειο, το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, η Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, το Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν κ.ά.

Αναλυτικές πληροφορίες στο www.greekfestival.gr 

Η βρετανική εφημερίδα Telegraph προτείνει τα λιγότερα γνωστά αλλά μαγευτικά νησια της Ελλάδας.

Αστυπάλαια
Η αρχιτεκτονική του νησιού με κτίρια από ασβέστη, κοβάλτιο και πέτρα σε συνδυασμό με την μακρόχρονη ιστορία του καθιστούν την Αστυπάλαια ανάμεσα στα πιο ελκυστικά νησιά των Κυκλάδων. Η Παναγιά η Φλεβαριώτισσα, χτισμένη κατά το ήμισυ μέσα σε σπηλιά, είναι από τα σημεία που πρέπει να επισκεφτείτε οπωσδήποτε. Για να απολαύσετε το μπάνιο σας προτιμήστε την παραλία του Αγίου Κωνσταντίνου, την Παχιά άμμο, τον Πέρα γιαλό ή αν θέλετε κάτι πιο απομονωμένο πάρτε το καραβάκι προς τα νησιά Κουτσομύτη και Σύρνα.

Αλόννησος
Αν θέλετε να δείτε σπάνια είδη πουλιών, φώκιες και δελφίνια, η Αλόννησος είναι το νησί που πρέπει να επισκεφτείτε. Αν και απομακρυσμένη και δασώδης, διαθέτει παραδεισένιες παραλίες με κρυστάλλινα νερά όπως ο Μεγάλος Μυρτιάς, η Μηλιά και η Χρυσή Μηλιά.

Φολέγανδρος
Όταν όλος ο κόσμος προτιμά την Σαντορίνη για να δει το ηλιοβασίλεμα, εσύ μπορείς να πας στη Φολέγανδρο. Είναι το ίδιο μαγευτικά και ειδυλλιακά αλλά με λιγότερο κόσμο. Η γραφικότητα του νησιού και τα απομονωμένα μέρη της αναδεικνύουν την μοναδικότητα των ελληνικών νησιών.

Μήλος
Ποιο είναι το καλύτερο μέρος για να δοκιμάσεις καρπουζόπιτα; Η Μήλος, φυσικά! Επίσης, οι 80 και παραπάνω παραλίες που διαθέτει το νησί σε βάζουν σε δίλημμα για το ποια να διαλέξεις. Μην ξεχάσεις να επισκεφτείς την ανοιχτή σπηλιά του Παπαφράγκα, τα ιαματικά λουτρά και, αν είσαι φαν των καταδύσεων, την υποβρύχια σπηλιά.

Αμοργός
Η Αμοργός βρίσκεται στο μακρινό νότιο-ανατολικό τόξο των Κυκλάδων. Εκεί μπορείς να δοκιμάσεις παραδοσιακές συνταγές του νησιού, όπως τα ξεροτήγανα, οι λευκές τηγανιτές πίτες με τεύτλα και μάραθο και ρακόμελο. Το μεγάλο αξιοθέατο του νησιού είναι η το μοναστήρι της Παναγιάς της Χοζοβιώτισσας, χτισμένο εκεί από τον 11ο αιώνα, 300 μέτρα πάνω από το Αιγαίο και ορατό μόνο από τη θάλασσα.

Πάτμος
Το νησί, όπου ο Άγιος Ιωάννης εμπνεύστηκε το βιβλίο της Αποκάλυψης, είναι απλώς μαγευτικό. Ελκυστικό για αυτούς που θέλουν να κάνουν θρησκευτικό τουρισμό με πολλά μοναστήρια, εκκλησίες και παραδοσιακές γιορτές κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα. Προσελκύει ακόμα και λάτρεις της φύσης αφού διαθέτει βουνά, σπηλιές και βράχια.

Κουφονήσια
Αν και αποτελείται από τρία νησιά, μόνο ένα από αυτά κατοικείται. Πάρτε το καραβάκι και επισκεφτείτε τα Πάνω και τα Κάτω Κουφονήσια με τις μαγευτικές αμμώδης παραλίες τους και το υπέροχο θαλασσινό φαγητό.

Ύδρα
Χτισμένη αμφιθεατρικά πάνω στον κόλπο του Σαρωνικού, η Ύδρα βρίσκεται στο κέντρο της θάλασσας. Το νησί θα σας γυρίσει μερικές δεκαετίες πίσω, τότε που το μόνο μεταφορικό μέσο ήταν τα γαιδουράκια - έτσι κι αλλιώς τα μικροσκοπικά δρομάκια δεν επιτρέπουν τη χρήση αυτοκινήτου.