ενημέρωση 1:32, 5 October, 2026

Ρωμαίικη διαπραγμάτευση

Γράφει ο Νίκος Δήμου

- Έχουμε κανέναν δικό μας εκεί;

- Βέβαια! Είναι ο Ντίνος. Κοντοχωριανός μου. Τώρα τον λένε Dean.

- Ωραία. Πιάσε τον, πες του να μιλήσει στον μεγάλο, για να σπρώξει λίγο τον πολύ Μεγάλο.

- Έγινε!

Στον στρατό μου έδωσαν δύο συμβουλές. Η μία: «Μην χάνεις την ώρα σου με τους μεσαίους. Κατευθείαν στον Αρχηγό – και η δουλειά σου έκλεισε». Η άλλη: «Ο λοχίας μπορεί να κάνει τα πάντα – δεν χρειάζονται τα γαλόνια».

Ακολούθησα και τις δύο – και δεν πέτυχα τίποτα.

Εμείς τώρα «πιάνουμε» (δηλαδή καλοπιάνουμε) τη Μέρκελ για να μιλήσει στον Σόιμπλε. Βάζουμε τον Ομπάμα να μιλήσει στον Λιου για να πιάσει τη Λαγκάρντ. Και μετά απορούμε πώς δεν έγινε η δουλειά, αφού έχουμε «δικούς μας» τους Μεγάλους.

Νομίζουμε πως πρόκειται για ρουσφέτι: διορισμό, μετάθεση ή δάνειο και πως με δύο κλεισίματα ματιού, μία καλή κουβέντα -άντε και ένα κέρασμα- θα κλείσει η δουλειά.

Δεν έχουμε καταλάβει τίποτα. Ούτε η Ευρώπη ούτε οι ΗΠΑ λειτουργούν σαν το ελληνικό Δημόσιο. Μάταια ο Τσίπρας κάνει χαρούλες και μοιράζει χαμόγελα στην Άνγκελα. Δεν υπάρχει περίπτωση να πιέσει τον Σόιμπλε. Ούτε μπορεί – αλλά ούτε θέλει. Μάταια ο Καμμένος χαρίζει νησιά στις ΗΠΑ. Την Λαγκάρντ τα ελληνικά νησιά την ενδιαφέρουν μόνο για διακοπές. Θεωρούμε δικό μας τον Γιουνκέρ (φιλέλλην, κ.λπ.) και μετά ξαφνιαζόμαστε όταν μας τα ψέλνει.

Αφελέστατοι επαρχιώτες είμαστε, που έρχονται στην πρωτεύουσα να τακτοποιήσουν τις δουλειές τους με γνωριμίες, κουμπαριές, και -αν χρειαστεί- κανένα λάδωμα. Ρωμαίικη διαπραγμάτευση σαν ανατολίτικο παζάρι, με μπλόφες, υπερβολές, νάζια και κουτοπόνηρους χειρισμούς. Κάποια στιγμή θα βρεθούμε στους πέντε δρόμους και δεν θα έχουμε καταλάβει τι μας συνέβη.

Πηγή:protagon

Δύο δις έχει κερδίσει η Γαλλία από το ελληνικό χρέος

Περίπου  2 δις ευρώ έχει κερδίσει η Γαλλία από το 2010, από τους τόκους του ελληνικού χρέους και τα κρατικά ομόλογα, σύμφωνα με τον Γάλλο αριστερό πολιτικό - επικεφαλής του του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος Ολιβιέ Μπεζανσενό.

Μιλώντας στο Désintox ο Ολιβιέ Μπεζανσενό εξήγησε τους υπολογισμούς του: «Υπάρχουν 800 εκατ. ευρώ τόκοι που προέρχονται από τα διμερή δάνεια, σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών όπως αναφέρει σε άρθρο η France Culture. Τα υπόλοιπα 1,2 δις  προέρχονται από κρατικά ομόλογα που έχουν εξαγοραστεί από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τα οποία θα της απέφεραν 6 δις ευρώ. Σύμφωνα με τις έρευνες που μπορέσαμε να κάνουμε στην Οικονομική Επιτροπή της παράταξής μας, δεν φαίνεται παράλογο να πούμε ότι η Τράπεζα της Γαλλίας έχει πάρει πίσω 1,2 δις ευρώ», είπε ο πρώην υποψήφιος πρόεδρος, επικρίνοντας την έλλειψη διαφάνεια του κράτους και της Ευρώπης.

Πριν μπούμε στην ουσία του θέματος, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η Γαλλία δάνεισε στην Ελλάδα μέσω τριών διαφορετικών καναλιών χρηματοδότησης:

- Κατ 'αρχάς, η Γαλλία έχει δανείσει στην Ελλάδα € 11.390 εκατομμύρια ανάμεσα στον Μάιο 2010 και Οκτώβριο 2012 με τη μορφή διμερών δανείων.

- Στη συνέχεια έρχονται τα δάνεια που χορηγούνται από τον Ευρωπαϊκό Ταμείο Διευκόλυνσης Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), που μετονομάστηκε το 2012 σε Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕΜΣ), όπου η Γαλλία είναι εκτεθειμένη με το ποσό των € 31 δισεκατομμυρίων ως εγγυητής, όπως και τα άλλα κράτη που συμβάλλουν στο ευρωπαϊκό ταμείο.

- Τέλος, η Τράπεζα της Γαλλίας είναι μέρος της ΕΚΤ, η οποία απέκτησε  € 25 δισεκατομμύρια από ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου.

Συνολικά, 695 εκατ. ευρώ από τόκους που έχουν συλλεχθεί μεταξύ του 2010 και του 2013. Το άρθρο στη France Culture  στο οποίο αναφέρεται ο Ολιβιέ Μπεζανσενό κάνει λόγο και για το ποσό των 729 εκατ. ευρώ, το οποίο «επέστρεψε ως έσοδο στον κρατικό προϋπολογισμό », σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών. Που μας κάνει «μόνο» 34 εκατ. ευρώ για το 2014. Μια διαφορά που εξηγείται από το γεγονός ότι το Eurogroup αποφάσισε τρεις φορές μεταξύ του 2011 και του 2012 για να μειώσει δραστικά τα επιτόκια του ελληνικού χρέους, παρατείνοντας τη διάρκεια του δανείου - δηλαδή την προθεσμία αποπληρωμής, όπως υπενθύμισε ο Bruno Bézard, γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών, σε ένα σημείωμα. Το ποσοστό φτάνει σήμερα στο 0,5%.

Όσον αφορά τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας πληρώνει γενικά περίπου 1,5%, αλλά η καταβολή των τόκων αυτών αναβάλλεται για δέκα χρόνια. Είναι σαφές ότι η Ελλάδα δε χρειάζεται να πληρώσει πριν από το 2023. Επιπλέον, τα δάνεια αυτά  δεν είναι προσοδοφόρα για τα ευρωπαϊκά κράτη που δεν είναι παρά μόνο εγγυητές και όχι πιστωτές.

Τελευταία δυνητική πηγή εσόδων, τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου. Σε αυτό το σημείο, Ολιβιέ Μπεζανσενό έχει δίκιο, τα 25 δισεκατομμύρια ευρώ ομολόγων που αγοράστηκαν από την ΕΚΤ το 2010, της αποφέρουν τόκους. Ωστόσο, παραλείπει να τονίσει ότι το Eurogroup αποφάσισε τον Νοέμβριο του 2012 να καταβάλει αυτούς του τόκους στην ελληνική Κεντρική Τράπεζα, από το 2013, σε έναν ειδικό λογαριασμό που προορίζεται  για να διευκολύνει την πληρωμή των μελλοντικών οφειλών  της χώρας -  ο οποίος είναι μπλοκαρισμένος για την ώρα. Εκτιμάται ότι η Ελλάδα θα εισέπραττε έτσι μεταξύ 2 και 3 δις το 2013, χωρίς καμία επίσημη επιβεβαίωση. Η νέα ελληνική κυβέρνηση ζήτησε επίσης € 1,9 δις που δεν καταβλήθηκαν ως τέτοια από την ΕΚΤ για το έτος 2014. Ωστόσο, είναι δύσκολο να μάθουμε πόσα η ΕΚΤ έχει κερδίσει από τους τόκους που έχει συλλέξει μεταξύ 2010 και 2013, πόσο μάλλον η Τράπεζα της Γαλλίας ...

Τέλος, ο Ιησούς Καστίγιο, οικονομολόγος στο Natixis, δήλωσε ότι μπορεί κανείς να μιλά για «κέρδος», εάν υποτεθεί ότι η Ελλάδα θα αποπληρώσει το χρέος της στο σύνολό του. «Ωστόσο, εάν το σύνολο ή μέρος του ελληνικού χρέους ακυρωθεί, θα υπάρξει απώλεια για τη Γαλλία, διότι δεν μπορεί να αποφύγει την αποπληρωμή του δανείου που έχει συνάψει η ίδια για να βοηθήσει την Ελλάδα. Είναι όπως όταν το κράτος δανείζεται για να συμμετέχει στο μετοχικό κεφάλαιο μιας επιχείρησης: θεωρείται αγορά περιουσιακών στοιχείων. Αλλά εάν η επιχείρηση χρεοκοπήσει, αυτό δημιουργεί απώλεια που μετατρέπεται σε δημόσιες δαπάνες στον προϋπολογισμό», θα πει.

Εν κατακλείδει, τα διμερή δάνεια έχουν επιφέρει στη Γαλλία περίπου € 730 εκατομμύρια σε τέσσερα χρόνια, ενώ η δέσμευση της Γαλλίας στον ΕΜΣ δεν έχει προσκομίσει έσοδα τα ταμεία του κράτους. Όσο για ένα πιθανό κέρδος της Τράπεζα της Γαλλίας από τα κρατικά ομόλογα, αυτό μένει να εξακριβωθεί, αλλά το ποσό που ανέφερε ο Ολιβιέ Μπεζανσενό είναι ​​είναι μια υπέρ του δέοντος γενναιόδωρη εκτίμηση.

Πηγή: Liberation

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Μέρκελ σε Τσίπρα: Εγώ κυβερνώ τη Γερμανία (…και όχι ο Σόιμπλε)

Μέρκελ και Σόιμπλε μοιράζονται για μια ακόμη φορά τους ρόλους του «καλού» και του «κακού» στην κορύφωση της διαπραγμάτευσης – ρόλους, που μένει να φανεί μέσα στις επόμενες εάν, και σε ποιόν βαθμό, υπηρετούν την ίδια πολιτική και στόχευση.

Σύμφωνα με την ανταπόκριση και όπως φέρεται να είπε Αμερικανός διπλωμάτης που μίλησε στο Real.gr, oι δύο τελευταίες τηλεφωνικές συνομιλίες μεταξύ του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του Αμερικανού υπουργού Οικονομικών, Τζακ Λιού, μέσα σε διάστημα μόλις πέντε ημερών, έχουν ένα έντονο όσο και πολυσύνθετο παρασκήνιο στο οποίο εμπλέκεται προσωπικά η Γερμανίδα Καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ.

Ο Αμερικανός διπλωμάτης αποκάλυψε ότι στην Ρίγα της Λετονίας και στο τετ α τετ που υπήρξε μεταξύ Μέρκελ-Τσίπρα την περασμένη εβδομάδα, η Γερμανίδα Καγκελάριος  προέτρεψε τον Έλληνα πρωθυπουργό να ζητήσει την βοήθεια του Μπαράκ Ομπάμα για να τεθεί - παρά το γεγονός ότι δεν είναι στην ατζέντα - το ελληνικό ζήτημα στην Σύνοδο του G7 στην Δρέσδη, αλλά και να μεσολαβήσει ώστε καμφθούν οι αντιστάσεις του ΔΝΤ  και να ανοίξει ο δρόμος για μια συμφωνία.

Μέρκελ και Τσίπρας, σύμφωνα πάντα με τον Αμερικανό διπλωμάτη, είχαν μια ενδελεχή συζήτηση για τις δυσκολίες της διαπραγμάτευσης και τα εμπόδια τα οποία συνεχώς προβάλει, όχι μόνο το ΔΝΤ, αλλά και για την αντιπαραγωγική στάση που κρατά ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε με τον οποίο η κ.Μέρκελ έχει διαφορετικές απόψεις για την οικονομία. 

Μάλιστα, κατά τις ίδιες πληροφορίες, όταν ο πρωθυπουργός σημείωσε την αντιπαραγωγική και σκληρή στάση που κρατά ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην διαπραγμάτευση η κυρία Μέρκελ φέρεται να του είπε: «Eγώ κυβερνώ την Γερμανία». Οι ρόλοι του καλού και του κακού εναλλάσσονται για τους δυο κορυφαίους Γερμανούς αξιωματούχους καθώς, η ναι μεν πρώτη επιθυμεί απαραιτήτως να εμποδίσει ένα Grexit, o δεύτερος επιμένει στην σκληρότητα.

Ο Αλέξης Τσίπρας, μετά το ραντεβού, πήρε το μήνυμα της κυρίας Μέρκελ και τηλεφώνησε την περασμένη Παρασκευή στον Αμερικανό υπουργό Οικονομικών Τζακ Λιού ζητώντας την παρέμβαση του Λευκού Οίκου τόσο στη σύνοδο του G7 όσο και προς το ΔΝΤ. Από εκείνη την χρονική στιγμή και μετά υπάρχει παρασκηνιακά μια συντονισμένη δράση  του αμερικανικού παράγοντα  για να «απομονωθεί» ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών και συγχρόνως να υποχωρήσει στις απαιτήσεις του το ΔΝΤ.

Το Μέγαρο Μαξίμου αναμένει ότι ο Τζακ Λιου θα θέσει το ελληνικό ζήτημα στην Σύνοδο της G7 που αρχίζει σήμερα, Τετάρτη, στη Δρέσδη, με συγκεκριμένες προτάσεις και ένα σχέδιο για να αποφευχθεί η κρίση, αν και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει διαμηνύσει ότι στη G7 δεν θα  βρεθεί λύση στο ελληνικό πρόβλημα.

Η στρατηγική Τσίπρα και η αντεπίθεση των «θεσμών»

Με επίθεση… σύγκλισης από την πλευρά της Αθήνας και με αντεπίθεση νέων, σκληρότερων αξιώσεων από την πλευρά των πιστωτών, κορυφώνεται η μάχη στην τελική ευθεία της διαπραγμάτευσης.

Η δήλωση του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα ότι «είμαστε κοντά στη συμφωνία» και η διαρροή του Μαξίμου ότι «έχει ήδη αρχίσει η συγγραφή της Staff Level Agreement» κινούνται ακριβώς στη γραμμή αυτής της στρατηγικής, με την ελληνική πλευρά να ποντάρει παράλληλα στην αμερικανική παρέμβαση και πίεση για άμεση λύση.

Η γραμμή αυτή, ωστόσο, απαντάται επί του παρόντος με την – αναμενόμενη μεν, σκληρή δε – αντεπίθεση των πιστωτών. Σόιμπλε και Ντάισελμπλουμ απέκρουσαν ευθέως την ελληνική αισιοδοξία, αμφισβήτησαν ότι έχουμε φθάσει στη φάση της συγγραφής κειμένου συμφωνίας και ακολούθησε ένα μπαράζ διαρροών από Βρυξέλλες και Βερολίνο που, στην καλύτερη των περιπτώσεων, χρεώνει έλλειψη ρεαλισμού στην ελληνική πλευρά. Παραπλεύρως, δε, το ΔΝΤ ήρθε και εκείνο να δώσει το δικό του στίγμα, με τον επικεφαλής οικονομολόγο του Ταμείου Ολιβιέ Μπλανσάρ να δηλώνει ότι η ευρωζώνη «μπορεί να αντέξει τους κινδύνους ενός Grexit».

Τι ακριβώς συμβαίνει λοιπόν; Και πόσο κοντά, ή λιγότερο κοντά, είναι η συμφωνία; Κατά την ανάλυση του Economist, είναι «ένα παιχνίδι πολιτικής μπλόφας», ένα ακόμη blame game. Σ’ αυτά τα παιχνίδια πάντοτε οι δύο αντίπαλοι παίκτες προσπαθούν να αντέξουν όσο το δυνατόν περισσότερο για να εξασφαλίσουν την καλύτερη δυνατή συμφωνία. Κι ο Economist υποστηρίζει ότι το παιχνίδι ανάμεσα στην Ελλάδα και τους πιστωτές της πλησιάζει στο τέλος του, «διότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει άλλο» – εξ αυτού, δε, σπεύδει να εξάγει και το συμπέρασμα ότι «ο Τσίπρας ετοιμάζεται για μια συμφωνία γεμάτη με τσιρότα».

Κατά τους ρεαλιστές της τετράμηνης πολιτικής μάχης, τόσο στην Αθήνα όσο και στην Ευρώπη, πρόκειται απλώς για το τελικό κρεσέντο, την αναγκαία επικοινωνιακή δραματοποίηση πριν κλείσει η συμφωνία. Το ποιο μπορεί να είναι το τελικό περιεχόμενο, και ο πολιτικός αντίκτυπος αυτής της συμφωνίας, θα το δείξουν τα επόμενα 24ωρα. Όπως θα δείξουν κι εάν ο μαξιμαλισμός των απαιτήσεων των πιστωτών είναι εξίσου επικοινωνιακός με τη ρητορεία της καταστροφολογίας ή εάν οι «θεσμοί» έχουν ήδη αποφασίσει ότι η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη προϋποθέτει και την πλήρη αποδοχή του γερμανικού δόγματος και των γερμανικών όρων.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0