Μπορεί να τον έχουμε συνηθίσει να απαντάει σε αυστηρό τόνο εκ μέρους της κυβέρνησης, αλλά από ότι φαίνεται ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης στην καθημερινότητα έχει κι ένα διαφορετικό πρόσωπο.

Η σάτιρα ωστόσο φαίνεται να μην είναι αποδεκτή από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της ΝΔ, ο οποίος έσπευσε να σχολιάσει το βιντεάκι μέσω twitter, γράφοντας το εξής:

Στις 27 Οκτωβρίου του 1782 έρχεται στον κόσμο ο Ιταλός βιολιστής, βιολονίστας, κιθαρίστας και συνθέτης Niccolò Paganini. Φεύγει από τη ζώη, σαν σήμερα στις 27 Μαΐου του 1840.

Η εκπληκτική του πορεία ανακόπτεται για λίγο λόγω ποτού και τζόγου αλλά, σε ηλικία των 23, επανέρχεται αναλαμβάνοντας τη θέση του μουσικού διευθυντή στην αυλή της πριγκίπισσας της Lucca και της αδερφής του Ναπολέοντα, Elisa Baciocchi όπου παραμένει το 1809 οπότε αρχίζει να περιοδεύει στις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης. Το 1813 εμφανίζεται στο Μιλάνο και αποσπά διθυραμβικές κριτικές. Το 1828 φεύγει για πρώτη φορά στο εξωτερικό με σταθμό τη Βιέννη και το 1831 για το Παρίσι και το Λονδίνο. Στα ταξίδια του γνωρίζει πολλούς μουσικούς και συνθέτες, όπως τον Hector Berlioz.

Από το 1834 και μετά πραγματοποιεί λίγες εμφανίσεις, ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του ταλαιπωρείται από μια ασθένεια (φυματίωση ή καρκίνο) του λάρυγγα. Στην κατοχή του έχει βιολιά φημισμένων κατασκευαστών όπως οι Stradivarious, Guarnerious και Amati, αλλά και μια βιόλα και ένα κοντραμπάσο του Stradivarious. Ως αγαπημένο όργανό του πάντως αναφέρεται ένα βιολί του Guarneri del Gesù, κατασκευασμένο το 1742, το οποίο ο ίδιος αποκαλούσε «Το κανόνι» (Il cannone). Ο Paganini χάνει τη φωνή του αλλά όχι την ικανότητα του στο βιολί, το οποίο συνεχίζει να παίζει μέχρι το τέλος του, στις 27 Μαΐου 1840 στην Νίκαια.

Ο Niccolò Paganini θεωρήθηκε ο πρώτος αυτόνομος καλλιτέχνης που περιόδευε χωρίς τη συνοδεία άλλων μουσικών, ενώ έθεσε ξεκάθαρα τις βάσεις για το ρόλο του σολίστα. Οι ικανότητες του ήταν τέτοιες, ώστε σύμφωνα με τις ιστορίες της εποχής, το κοινό παραληρούσε στις συναυλίες του, σε σημείο που οι κυρίες να λιποθυμούν και οι άντρες να κλαίνε. Για το λόγο αυτό κυκλοφορούσαν ευρέως και οι φήμες ότι ο Paganini είχε πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο σε αντάλλαγμα για το εξωπραγματικό του ταλέντο, φήμες που κόστισαν στη σορό του πέντε χρόνια στο δρόμο, αφού πουθενά δεν γινόταν δεκτή για ενταφιασμό.

Η οδύσσεια της ταφής

Η Καθολική Εκκλησία αρνήθηκε τη ταφή του Niccolò Paganini, αφού πέθανε χωρίς να προφτάσει να κοινωνήσει, αποκαλώντας τον «δούλο του Σατανά» και το πτώμα του μουσικού παρέμεινε επί μήνες αρχικά στα υπόγεια του νοσοκομείου, για να διωχθεί από εκεί όταν άρχισε να εκδηλώνεται μεταξύ των κατοίκων σχετική αναταραχή, που έμεινε γνωστή στα χρονικά της επιστήμης ως «ψύχωση Paganini», για να μεταφερθεί σε παλαιό λεπροκομείο της Βιλλαφράνκα.

Αλλά ούτε κι εκεί ήταν ευπρόσδεκτος ο Paganini και οι λεπροί εγκατέλειψαν το φέρετρο στην έρημη ακτή, για να το πάρουν ένα μήνα μετά τρεις Γάλλοι θαυμαστές του στη Σαιν Ζαν, απ’ όπου ο γιος του μουσικού τρία χρόνια αργότερα, επιτυγχάνοντας άδεια ταφής από τον Πάπα, μετέφερε δια θαλάσσης το φέρετρο στη Γένοβα. Λόγω όμως της επιδημίας της πανώλους που ήδη είχε προκύψει το πλοίο δεν ξεφόρτωσε και σάλπαρε ξανά για τη Μασσαλία – όπου οι Μασσαλιώτες αρνήθηκαν να προσφέρουν γη για τη ταφή του νεκρού, ο οποίος τελικά κατέληξε σε μια μικρή Μονή της νησίδας του Αγίου Ονωρίου.

Χρειάστηκε η επέμβαση της Μεγάλης Δούκισσας της Πάρμας, τέλος, για να πάρει ένα τέλος ο μεταθανάτιος αυτός διωγμός, οπότε το φέρετρο μεταφέρθηκε στη Πάρμα το 1845 όπου και τάφηκε στο ναό της Στεκάτας. Μετά τη παρέλευση 22 ακόμη ετών ο γιος και κληρονόμος της τεράστιας κληρονομιάς του Paganini ανήγειρε περισπούδαστο τάφο στο νεκροταφείο της Πάρμας όπου και αποτέθηκαν οριστικά τα λείψανα.

Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου, το αίτημα της «αλλαγής» γίνεται ξανά επίκαιρο και... γαλάζιο: Το θέτουν, από κοινού, Ντόρα Μπακογιάννη και Ευάγγελος Αντώναρος κόντρα στον Αντώνη Σαμαρά.

Η κοινή εμφάνιση Ντόρας και Αντώναρου μπορεί να σημαίνει πολλά, μπορεί και τίποτα σε επίπεδο εσωκομματικών συσχετισμών και διεργασιών, όπως σημειώνουν γαλάζια κοινοβουλευτικά στελέχη. Σίγουρα, όμως, κατά τους ίδιους, σηματοδοτεί μια ακόμη πηγή ανάφλεξης για τον Αντώνη Σαμαρά στην πιο κρίσιμη καμπή της υπόγειας εσωκομματικής αναμέτρησης στη ΝΔ.

Σ’ αυτήν την καμπή ο Αντώνης Σαμαράς υιοθετεί τη σκληρή γραμμή, αρνείται κάθε συζήτηση για συνέδριο και θέμα ηγεσίας, αγνοεί επιδεικτικά τη διαφορά των 20 μονάδων στις δημοσκοπήσεις κι επιμένει να φλερτάρει με την καταψήφιση της διαγραφόμενης συμφωνίας με τους πιστωτές και την επιστροφή στους αντιμνημονιακούς δρόμους των Ζαππείων.

Σύμφωνα, δε, με τις τελευταίες πληροφορίες από το γαλάζιο στρατόπεδο στέλνει αυστηρά προειδοποιητικά μηνύματα προς τους διαφωνούντες, τονίζοντας πως έρχεται η ώρα να αναλάβουν άπαντες τις ευθύνες τους.

Σ’ αυτό το προεδρικό κλίμα, Ντόρα Μπακογιάννη, Νίκος Δένδιας, Ευριπίδης Στυλιανίδης και αρκετά ακόμη στελέχη επιμένουν από την πλευρά τους ότι «ακόμη και μια κακή συμφωνία είναι καλύτερη από τη μη συμφωνία». Και ζητούν επανεξέταση και αλλαγή των πάντων δίνοντας στην πράξη ραντεβού ευθείας αμφισβήτησης του Αντώνη Σαμαρά μόλις κλείσει το μέτωπο των διαπραγματεύσεων με τους πιστωτές.

Στο μήνυμα αυτό η Ντόρα Μπακογιάννη ήταν, για ακόμη μια φορά, σαφής στην χθεσινοβραδυνή ομιλία της στην εκδήλωση της ΔΑΠ: Ζήτησε «να αλλάξουν όλα στη ΝΔ», τονίζοντας ότι το κόμμα έχει σταματήσει να συνομιλεί στο εσωτερικό του.

«Η διαφορετική άποψη ήταν ποινικοποιημένη. Δεν υπήρχε εσωτερικός διάλογος. Δεν μπορείς να πετύχεις σύνθεση αν δεν ενσωματώσεις διαφορετικές απόψεις. Πώς θα εκφράσεις ευρύ φάσμα κόσμου αν δεν ακούς και δεν συνθέτεις;», είπε προσθέτοντας:
«Το πρόβλημα δεν είναι τα πρόσωπα. Το θέμα είναι να συζητήσουμε. Όχι σε μια συνδιάσκεψη που θα χειροκροτηθούμε μεταξύ μας. Το θέμα είναι η Ν.Δ. να ανοίξει αυτόν τον διάλογο. Αν δεν το κάνει, η πορεία της ειναι προδιαγεγραμμένη. Δεν θα το επιτρέψουμε. Θα επιδιώξουμε και θα τον κάνουμε αυτόν τον διάλογο».

Η Ντόρα Μπακογιάννη επανέφερε και το αίτημα στήριξης της συμφωνίας με τους δανειστές, την οποία προδιέγραψε ως «πολύ κακή»: "Η συμφωνία θα είναι κακή, πολύ κακή", είπε, προσθέτοντας όμως ότι, έστω κι έτσι, «θα πρέπει οπωσδήποτε να υπάρξει συμφωνία άμεσα. «Αν δεν πληρώσουμε το ΔΝΤ στις 6 Ιουνίου, θα γίνουμε Ζιμπάμπουε. Μόνο αυτή η χώρα δεν έχει πληρώσει ΔΝΤ και δεν θέλω η χώρα μου να γίνει Ζιμπάμπουε», τόνισε.

Για «δαιμονοποίηση» του διαλόγου στην κεντροδεξιά την τελευταία 5ετία μίλησε, από την πλευρά του, και ο Ευάγγελος Αντώναρος: «Η ΝΔ», είπε, «έχει χάσει την κλασική της φυσιογνωμία, έχει απομακρυνθεί αισθητά από ιδρυτικές αρχές και αξίες του Κωνσταντίνου Καραμανλή, έχει χάσει την επαφή της με την κοινωνία και δεν εκλαμβάνεται από την κοινωνία ως πειστική εναλλακτική δύναμη άσκησης εξουσίας. Η κεντροδεξιά έγινε δυνατή στην κοινωνία, όταν λειτούργησε με όρους πολυσυλλεκτικούς, μεγάλης αγκαλιάς». Σε ό,τι αφορά τη συμφωνία με τους πιστωτές, και εκείνος υποστήριξε ότι «θα πρέπει να ψηφίσουμε έστω και μία μέτρια συμφωνία, αρκεί να αποφύγουμε τη χρεοκοπία».

Από τον 18o αιώνα και τους αγωνιστές εναντίον του δουλεμπορίου στη Βρετανία, μέχρι το κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα των Αφροαμερικανών του 20ου αιώνα και τις σημερινές συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, το μποϊκοτάζ  αποτελεί ένα ευρέως γνωστό τρόπο διαμαρτυρίας είτε για κοινωνικοπολιτικούς λόγους είτε ως μέθοδος ακτιβισμού κατά του καταναλωτισμού. Ποια είναι, όμως, η ιστορία του μποϊκοτάζ; Από πού προήλθε ο όρος που εδώ και αιώνες εκφράζει την αντίθεση και την αποδοκιμασία; Επιμέλεια: Μικαέλα Κόλλια

 
Η λέξη μποϊκοτάζ πρωτοεμφανίστηκε στο Αγγλικό λεξικό κατά τη διάρκεια του ιρλανδικού «Πολέμου της Γης» και προέρχεται από το όνομα ενός Βρετανού στρατηγού, του Τσαρλς Κάνινγκχαμ Μπόικοτ. Η ιστορία του Μπόικοτ ξεκινά να παρουσιάζει ενδιαφέρον με την αποστράτευσή του, το Μάιο του 1874, όταν νοίκιασε για 53 χρόνια την περιουσία του Λόρδου Ερν στην πόλη Κάουντυ Μάγιο της Ιρλανδίας, επειδή εκείνος είχε εξοστρακιστεί από το ιρλανδικό σωματείο γης. Οι ευθύνες του περιελάμβαναν την είσπραξη ενοικίων από τους αγρότες που μίσθωναν κομμάτια της γης ενώ, παράλληλα, το προσωπικό του αποτελούνταν από ντόπιους εργάτες, αχθοφόρους, αμαξάδες και υπηρέτες.
 

Ο Τσαρλς Μπόικοτ

Η αγγλική καταγωγή, σε συνδυασμό με τη σκληρότητα και την υπεροψία του γαιοκτήμονα, έπλεξαν μια ιδιαίτερα κακή φήμη στους κύκλος των Ιρλανδών αγροτών. Όπως αναφέρει ο ιστορικός Tζόυς Μάρλοου, η κοσμοθεωρία του Μπόικοτ συνοψιζόταν στην αντίληψη ότι, «τα αφεντικά έχουν θεϊκή δύναμη και δίκιο, χωρίς να χρειάζεται να λαμβάνουν υπόψιν τα συναισθήματα και τις απόψεις του λαού». Παρ’ όλο που σε διάφορες πηγές ο ίδιος ο Μπόικοτ αναφέρει ότι διατηρούσε άριστες σχέσεις με τους ενοικιαστές της γης του, είχε επιβάλλει μια σειρά από σκληρούς κανονισμούς και τεράστιο πρόστιμα τα οποία δυσχέραιναν τη ζωή των αγροτών αλλά και τη σχέση του με αυτούς.
 
Η καθοριστική ρήξη με το Σωματείο Αγροτών
 
Η κατάσταση επιδεινώθηκε το 1880, όταν οι αγρότες ζήτησαν μείωση ενοικίων εξαιτίας της χαμηλής παραγωγής του έτους. Αν και αρχικά ο λόρδος Ερν δέχθηκε να προσφέρει 10% μείωση, το Σεπτέμβρη του ίδιου έτους ξέσπασαν διαμαρτυρίες γιατί αρνήθηκε να προβεί σε περαιτέρω μείωση. Τότε ο Μπόικοτ προσπάθησε να κάνει έξωση σε 11 αγρότες.  Σε απάντηση των εξώσεων, η Ένωση Αγροτών που μαχόταν υπέρ το δίκαιου και σταθερού μισθώματος και του ελεύθερου εμπορίου, αποφάσισε να απέχει από τις εργασίες που αφορούσαν το σπίτι και τα χωράφια του γαιοκτήμονα.
 
Μάλιστα, ο Τσαρλς Στιουαρτ Πάρνελ, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας αγροτών και ηγέτης του Ιρλανδικού Εθνικιστικού Κόμματος, τόνισε ότι χωρίς προσφυγή στη βία, οι ενοικιαστές θα έπρεπε να αποφεύγουν κάθε επικοινωνία με εκείνους που αρνήθηκαν το αίτημά τους για χαμηλότερα ενοίκια. Έτσι, παρ’ όλες τις δυσχέρειες που αντιμετώπισαν όσοι δέχθηκαν να απέχουν, ο Μπόικοτ βρέθηκε στην απομόνωση. Ακόμα και οι τοπικοί επιχειρηματίες σταμάτησαν να διαπραγματεύονται μαζί του ενώ ο ταχυδρόμος αρνιόταν να παραδώσει την αλληλογραφία του.

Ο ίδιος ο Μπόικοτ, ανίκανος να βρει νέους εργάτες, αναφέρει σε γράμμα του στην εφημερίδα Times: «Οι καλλιέργειες μου καταπατούνται, παρασύρονται κατά ποσότητες και καταστρέφονται. Οι κλειδαριές στις πόρτες μου έσπασαν, οι πύλες έχουν ανοίξει διάπλατα, οι τοίχοι έχουν ριφθεί κάτω, και τα αποθέματα έχουν πεταχτεί έξω στους δρόμους. Δε μπορώ να προσλάβω κανένα εργάτη και η καταστροφή δε θα σταματήσει εάν δεν εγκαταλείψω η χώρα. Δε θα αναφερθώ καν στον κίνδυνο για τη δική μου ζωή, η οποία είναι εμφανής σε όποιον γνωρίζει τη χώρα».
 
Η προσπάθεια διάσωσης των καλλιεργειών
 
Μετά τη δημοσίευση της επιστολής του Μπόικοτ, ένας ειδικός ανταποκριτής της Daily News, ο Μπέρναντ Μπέκερ, ταξίδεψε στην Ιρλανδία για να καλύψει την κατάσταση του. Σύμφωνα με τον Μπέκερ, η απόχη θα μπορούσε να στοιχίσει 5000 λίρες. Στην αναφορά του προσθέτει ότι ο ίδιος ο Μπόικοτ δεν διέτρεχε κανένα κίνδυνο αλλά κανείς δεν ήταν πρόθυμος να του προσφέρει οποιαδήποτε υπηρεσία, καθαριότητα ή φαγητό.
 
Και ενώ όλοι ζητούσαν την απομάκρυνση του από την περιοχή, ο Μπόικοτ δήλωνε ότι δε μπορούσε να εγκαταλείψει την περιουσία του. Η έκθεση του Μπέκερ, που δημοσιεύθηκε στη Daily Express του Δουβλίνου, πρότεινε τη σύσταση ταμείου χρηματοδότησης ώστε να οργανωθεί ομάδα εργατών που θα πήγαινε στο Κάουντυ Μάγιο για να σώσει τις καλλιέργειες του Μπόικοτ. Μεταξύ άλλων, η Daily Express, Daily Telegraph, Daily News, και News Letter πρόσφεραν £ 2000 για να χρηματοδοτήσουν την εκστρατεία.
 
Παράλληλα, ιδρύθηκε στο Μπέλφαστ Ταμείο Αρωγής για τη σωτηρία των καλλιεργειών. Σύντομα, το σχέδιο απέκτησε τεράστια απήχηση, λαμβάνοντας πολλές αιτήσεις συνδρομών. Οι εθνικιστές, που εξέλαβαν την έλευση των αμαξών βοήθειας ως εισβολή, κατήγγειλαν την εκστρατεία για υποκίνηση βίας και πολεμικών συγκρούσεων. Ο Μπόικοτ, φοβούμενος μια πιθανή βίαιη αντίδραση εκ μέρους των αγροτών, δήλωσε τότε, ότι δεν επιθυμούσε τόσους πολλούς εργάτες και ότι 10, 15 άτομα έφταναν ώστε να ασχοληθούν με τη συγκομιδή. Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του σωματείου είπε ότι, αν ο στόχος ήταν απλά η συγκομιδή των καλλιεργειών, δεν θα υπήρχε πρόβλημα από τους αγρότες και ότι τα πιο ακραία τμήματα του πληθυσμού είναι που απειλούν την ειρηνική έλευση των αμαξών. Τελικά, αν και δεν έλειψαν οι διαδηλώσεις, η εκστρατεία συγκομιδής στέφθηκε με επιτυχία.
 
O απόηχος του πρώτου Μποϊκοτάζ
 
Στις 27 Νοεμβρίου 1880, ελλείψει οδηγού, ο Μπόικοτ και η οικογένειά του εγκατέλειψαν την περιοχή με ένα στρατιωτικό ασθενοφόρο. Αφού οδηγήθηκαν στο σιδηροδρομικό σταθμό, ταξίδεψαν στο Δουβλίνο όπου ούτε εκεί τους επιφύλαξαν ιδιαίτερα θερμή υποδοχή. Έτσι, αν και είχαν προγραμματίσει να μείνουν εκεί μια εβδομάδα, συνέχισαν εσπευσμένα το ταξίδι τους για την Αγγλία.
 
Η λέξη «μπόικοτ»
 
Το ρήμα μποϊκοτάρω εισήχθη στο Αγγλικό λεξικό από τον Tζον Ο Μάλλευ το Σεπτέμβρη του 1880, πριν η ιστορία του Μπόικοτ γίνει γνωστή. Ο Μάλλευ έψαχνε μια λέξη που να εκφράζει τον εξοστρακισμό ενός γαιοκτήμονα. Όχι τον εξοστρακισμό γενικά αλλά συγκεκριμένα την εκδίωξη κάποιου που κατέχει γη. Όπως αναφέρει ο ιστορικός Μάρλοου, ο Μάλλευ συνέδεσε την κατάσταση του Μπόικοτ με τον ορισμό της λέξης που έψαχνε και έτσι της έδωσε το όνομά του. Με τα χρόνια, η λέξη συνδέθηκε τόσο με την αποχή από τις εργασίες για χάρη του Μπόικοτ και έτσι, απέκτησε το νόημα που έχει σήμερα.

Πηγή:tvxs