"Δεν βγαίνει κάτι με την οργή.
Με την ελπίδα βγαίνει, την επιμονή στο όραμα, την πίστη στην αλλαγή..."
συνέντευξη στη Χαριτίνη Μαλισσόβα
Ο Γεώργιος Τζιζτζικάκης σε μια εκ βαθέων συνέντευξη μιλά για το βιβλίο του "Του Αηδονιού το δάκρυ"(εκδ.Ωκεανίδα).
Περιγράφοντας τη συγκονιστική ιστορία μιας οικογένειας που ζει στα Χανιά στις αρχές του ΄80,γίνεται σαφές πως αφορά κάθε αναγνώστη αφού άξονας του βιβλίου είναι η πίστη στον εαυτό μας και η αξιοπρέπειά μας.
Ποια είναι τα κίνητρα που διαθέτει κάποιος που θέλει να ξεφύγει από το πεπρωμένο του και πόσο δύσκολο είναι να κρατηθεί η ισορροπία και ο σεβασμός στις ανθρώπινες σχέσεις;
Ποιες είναι οι απόψεις του για τη ζωή και τις δυσκολίες της και τι έχει να πει ως εκπρόσωπος της γενιάς των 30 και κάτι;
"Τ" Αηδονιού το δάκρυ", ο τίτλος του βιβλίου σας, η ιστορία της οικογένειας Αηδονάκη, η απίστευτη ιστορία της Κλειώς, του Γιώργη και της Κωστούλας στα Χανιά, μιας οικογένειας που δοκιμάστηκε πολύ.
Πείτε μας λίγα λόγια..
Το «Αηδόνι» μιλάει για τις προσωπικές μας επαναστάσεις, την πίστη στον εαυτό μας, στις δυνάμεις μας, και την αξιοπρέπειά μας. Είναι μια ιστορία από την Κρήτη μα αφορά όλη την Ελλάδα.
Η ιστορία ξετυλίγεται σε πρώτο πλάνο τα Χανιά στις αρχές του ’80. Γνωρίζουμε τον Γιώργη Αηδονάκηκαι τη γυναίκα του Κωστούλα καθώς παλεύουν να σώσουν το παιδί τους που ανεξήγητα αργοσβήνει. Με οδηγό τους χρησμούς μια καλόγριας, ο Αηδονάκης πιστεύει πως το παιδί του κουβαλά μια κατάρα που πρέπει να σπάσει τρεις φορές για να σωθεί κι έτσι ξεκινά μια μαρτυρική πορεία ζωής. Πλεκτάνες, ναυάγια, φυλακές, μαντινάδες, χρησμοί, χοροί, κρητικές γεύσεις, τιμή, υπερηφάνεια και όλα να μοσχομυρίζουν Ελλάδα.
Σε δεύτερο πλάνο, στην Αθήνα του σήμερα, η Κλειώ ζει τη δική της κατάρα, άτεκνη, παραμελημένη μέσα σε έναν άπιστο γάμο ώσπου τελικά σπάνε οι αντοχές της και κάνει την επανάστασή της εκσφενδονίζοντας έναν κεσέ γιαούρτι στο κεφάλι του άντρα της. Από εκείνη τη στιγμή και ύστερα όλα αλλάζουν! Τραβάει τις γραμμές της και όσα διεκδικεί τα κατακτά, για να επιστρέψει στα Χανιά και να ανακαλύψει ποιος ήταν πράγματι ο πατέρας της και τι συνέβη εκείνα τα χρόνια που ήταν παιδί.
Ένα ερώτημα αγκαλιάζει όλο το βιβλίο: Η ζωή αλλάζει αν το θελήσεις;
Οι λέξεις μοίρα, γραφτό και κατάρα διακατέχουν τη μυθοπλασία και την εξέλιξή της, ενώ οι ήρωές σας δείχνουν να ξεφεύγουν από αυτά. Εσείς τι πιστεύετε γι’ αυτές τις «δυνάμεις»;
Τα θαύματα είναι συνήθως δάκτυλος ανωτέρας δύναμης, ενώ σε αντίθεση οι κατάρες μπορεί να είναι και καθημερινές καταστάσεις. Ένας βίαιος πατέρας, μια αδιάφορη μάνα, μια κοινωνία που δε μιλά για όσα γνωρίζει. Η μοίρα ωστόσο, γράφεται κάθε μέρα από το δικό μας χέρι, το γραμμένο μας είναι λευκό χαρτί στα χέρια μας που επάνω του δημιουργούμε ή μουντζουρώνουμε και τα θαύματα μένει να αποκαλυφθούν σε όσους έχουν την πίστη να αλλάξουν τη ζωή τους. Εύχομαι όλοι όσοι βιώνουν κατάρες, να βρουν τη δύναμη για το θαύμα τους.
Ποια είναι η κινητήριος δύναμη για να ξεφύγει κάποιος από την "μοίρα" που επέβαλλαν οι γεννήτορες και το περιβάλλον του;
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν αλλάζουν τις ζωές τους επειδή δεν έχουν την απαραίτητη δύναμη ή ίσως φοβούνται. Υπάρχουν όμως και πολλοί που την αλλάζουν! Συνήθως από παθητικός στη ζωή μεταμορφώνεσαι μέσα σε μια μέρα σε αγρίμι. Μαζεύεις κουράγια καθημερινά, λες λίγο ακόμα, δεν πειράζει, ίσως αλλάξει κάτι, όμως τίποτα δεν αλλάζει αν δε το αλλάξεις εσύ, κι έτσι κάποτε λυγίζεις και στο τέλος πριν σπάσεις, φρενάρεις το χέρι του δυνάστη σου τη στιγμή που κατευθύνεταιπάνω σου για στερνή φορά. Πιστεύω πως η κινητήριος δύναμη για αλλαγή είναι να ανακαλύψεις και να πιστέψεις το πόσο δυνατός και ικανός είσαι για τα πάντα, πόση δύναμη κρύβεις μέσα σου ως άνθρωπος
Το ζευγάρι Γιώργης-Κωστούλα παρά τις αντιξοότητες, είναι στενά δεμένο μέχρι την τελευταία στιγμή.
Πόσο εύκολο είναι να συμβεί αυτό στην πραγματική ζωή;
Είναι δύσκολο, όμως έχω γνωρίσει και ανθρώπους που έζησαν δεμένοι μέχρι το τέλος. Για εμένα, οι αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους έχουν να κάνουν με την έλλειψη συζήτησης, κατανόησης και τακτικών διαλειμμάτων στους εγωισμούς τους. Το να σπάσει κάτι είναι εύκολο· έχει να κάνει με τα προσωπικά μας κάστρα, τις εγωπαθείς απομονώσεις μας μέσα σε έναν γάμο και το ότι δε συζητάμε αλλά καταπίνουμε τη φωνή μας μέχρι που εκείνη γίνεται κραυγή. Αν δεις τη ζωή πιο απλά, όπως πράγματι είναι, 70-80 χρόνια ύπαρξης δηλαδή και τίποτα παραπάνω, καταλαβαίνεις τη χαζομάρα μιας εγωιστικής στάσης.
Βλέπουμε συχνά ανθρώπους με μικρά προβλήματα να εγκαταλείπουν τον αγώνα για τη ζωή και να πέφτουν στην κατάθλιψη και στις εξαρτήσεις, ενώ αντίθετα άλλοι που αντιμετωπίζουν σχεδόν αξεπέραστες δυσκολίες να προσπαθούν και να αγωνίζονται, κάτι που συμβαίνει και στους ήρωές σας.
Αυτό συνέβη στο βιβλίο επειδή έντυσα τους ήρωες με τις δικές μου εμπειρίες. Έχω ζήσει στον δρόμο, βρέθηκα σε αδιέξοδο κατώφλι στην εφηβεία μου, όμως επέλεξα να μην το βάλω κάτω, ανάγκασα τον εαυτό μου να μην παραιτηθεί και να νικήσει. Επιβίωσα από την καλοσύνη των ξένων χεριών και είμαι περήφανος γι’ αυτό, κι επειδή έχω κοιμηθεί πλάι σε ανθρώπους με εξαρτήσεις, έχω δει πώς είναι να παλεύουν με τους δαίμονές τους.Δυστυχώς, και λυπάμαι που το λέω, δεν έχουν όλοι όπλα και δύναμη για να αντισταθούν.
Τι σημαίνει για εσάς "ζωή";
Η ζωή για εμένα συνοψίζεται σε απλές λέξεις που όμως χωρούν μέσα τους ηπείρους σημασιών. Καλοσύνη, φιλία, αυτογνωσία, δύναμη, φως, αξιοπρέπεια, αυτοεκτίμηση, αγώνας, χαμόγελο, ελπίδα, επιμονή, νίκη.
Ποιοι λογοτέχνες σας επηρέασαν να ασχοληθείτε με την πεζογραφία;
Καββαδίας, Καζαντζάκης, Γκιμπράν, Μπουκόφσκι, Κίνγκ, Μουρσελάς, Κουμανταρέας και κάμποσοι ακόμα.
Οι μνήμες, οι αναμνήσεις μας, πόσο σημαντικές είναι για την εξέλιξη της ζωής μας;
Θεωρώ πως είναι σημαντικές και προσφέρουν εφόδια για τη ζωή, αν όμως ίσχυε απόλυτα αυτό, τότε θα έπρεπε και όσοι έχουν άσχημες μνήμες να είναι έρμαια του παρελθόντος. Προσωπικά έχω άσχημες μνήμες από την παιδική μου ηλικία και ξέρεις… ίσως καμιά φορά… να συμβαίνει να αφαιρείς μνήμες από μέσα σου, ίσα για να τοποθετήσεις άλλες, όμορφες… και αυτό τελικά να είναι το σημαντικότερο, το τι δημιουργείς στο σήμερα και όχι το τι υπήρχε στο χθες.
Και τα θαύματα; Πιστεύετε σ αυτά;
Πιστεύω απόλυτα στα θαύματα. Στα μικρά, καθημερινά θαύματα, όπως αυτό της πρώτης αναπνοής σαν ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί και της ευλογίας να σηκώνεσαι υγιής από το κρεβάτι σου. Πιστεύω όμως και στα «θαύματα» με τη γνωστή έννοιά τους. Αυτά συνήθως συντελούνται εν αγνοία μας και επιθυμούν να φανερώνονται σε λίγους. Εμένα προσωπικά η ζωή, ο Θεός, το σύμπαν, μου έχουν προσφέρει κάμποσα θαύματα για να μπορώ σήμερα να σου δίνω αυτή τη συνέντευξη (και είμαι ευγνώμων που μου τα έζησα!).
Ανήκετε στη γενιά των 30 και κάτι, η γενιά που δοκιμάζεται από την Κρίση, ίσως περισσότερο από τις άλλες. Θέλετε να σχολιάσετε;
Γραπώνομαι από την προηγούμενη ερώτηση και απαντώ: Πώς είναι δυνατόν να ζεις στην Ελλάδα του σήμερα και να μην αποτελεί η επιβίωσή σου ένα θαύμα; Είμαι και εγώ άνεργος, είμαι και εγώ σε αναζήτηση εργασίας και με πιάνει συχνά το παράπονο για τα όνειρά μου που κατακρημνίζονται. Είμαι όμως αντίθετος στο να είμαι θυμωμένος. Δεν βγαίνει κάτι με την οργή, απλό ξέσπασμα είναι για να εκτονώνονται οι μάζες και αποτελεί κομμάτι του σχεδίου όσων μας έφτασαν εδώ. Με την ελπίδα βγαίνει, την επιμονή στο όραμα, την πίστη στην αλλαγή, τη θετική σκέψη και το χαμόγελο.
Βιογραφικό
Ο Γεώργιος Ελ. Τζιτζικάκης γεννήθηκε το 1981, ζει στην Αθήνα και κατάγεται από τα Χανιά. Εργάζεται στον τομέα της Καλλιτεχνικής Βιβλιοδεσίας, έχει σπουδάσει Διοίκηση Αθλητικών Επιχειρήσεων και Δημόσιες Σχέσεις, είναι Διαιτητής Ποδοσφαίρου του Συνδέσμου Αθηναίων Διαιτητών και από το 2008 κατέχει τον τίτλο του Reiki Therapist Of UsuiSystem of Natural Healing.
Επί σειρά ετών έχει ασχοληθεί με την παραγωγή μουσικών εκπομπών στο ραδιόφωνο, είναι στιχουργός, και αρθρογραφεί σε έντυπα, εφημερίδες και περιοδικά ανά την Ελλάδα όπως και σε διαδικτυακούς τόπους που αφορούν στη λογοτεχνία.
Η ενασχόλησή του με τη συγγραφή ξεκινά από τα εφηβικά του χρόνια όταν στα δεκαεπτά του κερδίζει βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για το διήγημά του «Ο Ζητιάνος». Έκτοτε, βιβλία του έχουν εκδοθεί, κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί σε λογοτεχνικές συλλογές πλάι σε καταξιωμένους σύγχρονους πεζογράφους και στίχοι του έχουν μελοποιηθεί.
Το έργο «Τ’ αηδονιού το δάκρυ» είναι το πέμπτο του βιβλίο.
Έργα του ιδίου :
«Σιωπή... η δυνατότερη κραυγή...» (2000 - εξαντλημένο)
«Ένα γέλιο... που έκλαιγε...» (2005 – εξαντλημένο)
«Να μην ξεχάσω να ξυπνήσω» (2010 - Εκδόσεις Ιωλκός)
«Γυναίκα η Κόλαση... Γυναίκα κι ο Παράδεισος» (2012 – Εκδόσεις Περίπλους)
Γεώργιος Τζιτζικάκης,"Τ' αηδονιού το δάκρυ",εκδ.Ωκεανίδα.
Η ζωή αλλάζει αν το θελήσεις;
Ένα βρέφος που αργοσβήνει, μια κατάρα που πρέπει να λυθεί τρεις φορές, άνθρωποι που δοκιμάζεται το κουράγιο τους και ψυχές κυνηγημένες επί σαράντα χρόνια.
Ο Γιώργης και η Κωστούλα είχαν ρισκάρει τα πάντα για να σωθεί η μικρή τους κόρη, η Κλειώ, κι παρόλα όσα τους βρήκαν δεν λύγισαν στιγμή την αγάπη τους. Τριάντα χρόνια μετά η Κλειώ ζει παγιδευμένη σ’ έναν γάμο που βυθίζει τη ζωή της σε κινούμενη άμμο, ώσπου κάποτε αφυπνίζεται και θεριεύει.
Σε δεύτερους ρόλους, η κυρά Δήμητρα με το αλλήθωρο μάτι της, ο γέροντας Τυροθόδωρας με τις συμβουλές του, ο Σήφης με το άσβεστο μίσος του και η καλόγρια Σταυροκατίνα πλέκουν όλοι μαζί το κρητικό υφαντό της οικογένειας Αηδονάκη. Μυστικά, χρησμοί, επαναστάσεις, λυτρωμοί, θαύματα, μαντινάδες, μπαλωθιές, χοροί και γύρω όλα να μοσχομυρίζουν άρωμα από ζεστό ψωμί, λάδι και ρίγανη.
Η απίστευτη ιστορία της οικογένειας Αηδονάκη - ένας ζωντανός θρύλος στα Χανιά.
Απόσπασμα από το βιβλίο:"
"Το μεγάλο σχέδιο της ζωής, της τύχης του καθενός, της μοίρας κάθε πλάσματος, είναι ένα τεράστιο χαρτί με γραμμές, άλλες ίσιες κι άλλες μπερδεμένες. Στα μάτια των ανθρώπων δείχνει μια ακαταλαβίστικη μουντζούρα, στα μάτια του Θεού, όμως είναι ξεκάθαρο το σχέδιο, ευδιάκριτο το καταπού τραβά η κάθε γραμμή».
