Εν αναμονή των βραβείων του 68ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών και μόλις τέσσερις νέες ταινίες κάνουν την εμφάνιση τους στις κινηματογραφικές αίθουσες: Ο «Χαμένος Παράδεισος» με τον Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, η «Άγνωστη Γη» του Μάνουελ ντε Κόκο και το «The Humbling» με τον Αλ Πατσίνο. Η πιο αξιόλογη ταινία της νέας κινηματογραφικής εβδομάδας, μας έρχεται από τη Γαλλία και ακούει στο όνομα: «Η Συνταγή της Πωλέτ». Παράλληλα βρίσκεται εν εξελίξει το Ταινιόραμα και αυτές είναι οι προτάσεις μας, για την 2η εβδομάδα προβολών του.

Αραβική Άνοιξη, Υεμένη 2011, η επανάσταση συνεχίζεται. Είναι η εποχή των μουσώνων και στο νησί Σοκότρα η ζωή κυλά ήρεμα. Ένα ιστιοφόρο με Ισραηλινή σημαία βυθίζεται και οι έρευνες για επιζώντες ξεκινούν. Το σώμα ενός ναυαγού ξεβράζεται σε μια παραλία. Στην άλλη άκρη του νησιού ένας ντόπιος βλέπει στα όνειρά του τον ναυαγό, ο οποίος ζητά τη βοήθειά του. Μέσα από το σώμα του ναυαγού, ενός ανθρώπου που έβλεπε τη ζωή του να βυθίζεται, ξεκινά αυτή η περιπέτεια με σκοπό να τον αφυπνίσει και να του θυμίσει να είναι ευγνώμων. Θα καταφέρει να ανατρέψει το πεπρωμένο και να επιστρέψει πίσω ζωντανός;

Καθώς εναλλάσσεται μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, η «Άγνωστη Γη», στοιχειοθετεί την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία και παράλληλα μία ενδιαφέρουσα σκηνοθετική πρόταση, από τον Έλληνα δημιουργό Μάνουελ ντε Κόκο (το πραγματικό του όνομα είναι Μάνος Κοκορομύτης), ο οποίος πρωταγωνιστεί ταυτόχρονα και στο φιλμ. Η ιδέα προέκυψε όταν ο δημιουργός έλαβε ένα email με φωτογραφίες της Σοκότρα (Υεμένη), σηματοδοτώντας παράλληλα την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους που έχει γυριστεί στη Σοκότρα. To νησί έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και προστατεύεται από την UNESCO.

Η «Άγνωστη Γη» πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διεθνές Φεστιβάλ του Ιράν, τον Σεπτέμβριο του 2012, ενώ στην Ελλάδα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2013, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πελοποννήσου. Η οπτική της παραμένει ντοκιμαντερίστικη στο μεγαλύτερο μέρος της, μετατρέποντας το φιλμ σ' ένα διαφορετικό οδοιπορικό. Η προβολή της ταινίας έχει απαγορευτεί τόσο στον αραβικό κόσμο, όσο και στο Ισραήλ - τα γυρίσματα στο Ισραήλ κράτησαν μία ημέρα, η σκηνή με την Ισραηλινή σημαία στο ιστιοφόρο, οδήγησε στη λογοκρισία της ταινίας και στη μετέπειτα απαγόρευσή της. Επίσης στις κατηγορίες που επισημάνθηκαν είναι και το γεγονός πως η Ισραηλινή σημαία υψώθηκε σε μουσουλμανικό έδαφος, το οποίο δεν επιτρέπεται να συμβεί.

Ο Νικ (Τζος Χάτσερσον) θεωρεί ότι έχει βρει τον επί γης παράδεισο όταν φτάνει στην Κολομβία, εκεί όπου έχει μετακομίσει ήδη ο αδερφός του. Τιρκουάζ λίμνες, κατάλευκες αμμουδιές, τέλεια κύματα, όλα μοιάζουν ονειρικά για τον νεαρό Καναδό σέρφερ, ειδικά όταν συναντά τη Μαρία (Κλαούντια Τράισακ), μία πανέμορφη νεαρή Κολομβιανή, την οποία ερωτεύεται παράφορα. Ο πρώτος καιρός περνά ειδυλλιακά, μέχρι που η Μαρία τον συστήνει στον θείο της, που δεν είναι άλλος από τον έμπορο ναρκωτικών, Πάμπλο Εσκομπάρ (Μπενίτσιο Ντελ Τόρο). Σιγά-σιγά, ο Νικ θα διεισδύσει όλο και πιο βαθιά στην τεράστια εγκληματική οργάνωση του Εσκομπάρ, η δεσποτική αλλά και φαινομενικά χαρισματική προσωπικότητα του οποίου, ελέγχει τους πάντες γύρω του. Θα μπορέσει όμως ο Νικ να ξεφύγει από τα φονικά σχέδια του καρτέλ όταν πια η κατάσταση εκτροχιαστεί και κινδυνεύει τόσο ο ίδιος, όσο και οι άνθρωποι που αγάπα και βρίσκονται γύρω του;

Η ταινία «Χαμένος Παράδεισος» - που πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της πέρσι τον Σεπτέμβριο στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Τορόντο - αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του ηθοποιού Αντρέα Ντι Στέφανο (Nine - 2009, Life of Pi - 2012). Πέρα από το προβλέψιμο σενάριο - το οποίο βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα - και την μέτρια ερμηνεία του πρωταγωνιστή Τζος Χάτσερσον (γνωστός κυρίως από τη συμμετοχή του στη σειρά των ταινιών: The Hunger Games), το φιλμ επιβιώνει κυρίως λόγω της χαρισματικής παρουσίας του βραβευμένου με Όσκαρ, Μπενίσιο Ντελ Τόρο (Traffic - 2000), ο οποίος αναφέρει σχετικά με την ταινία και τον σκηνοθέτη της:

«Αφού είναι και ο ίδιος ηθοποιός, έχει συναίσθηση της πίεσης που βιώνει όποιος είναι μπροστά στην κάμερα. Υπάρχει πολλή ένταση πριν από μία σκηνή. Το σημαντικότερο είναι να αποφορτίζεις την ατμόσφαιρα και να χαλαρώνεις τους ηθοποιούς του, ενώ ταυτόχρονα να παίρνεις αυτό που θέλεις από αυτούς. Με εντυπωσίασε η δουλειά του και παρόλο που σκηνοθετούσε ένα δικό του σενάριο, ήταν ανοιχτός σε ιδέες και προσθήκες, κάτι πολύ ευχάριστο.»

Η γιαγιά Πωλέτ (Μπερναντέτ Λαφόν) από τότε που έχασε τον αγαπημένο της σύζυγο βρίσκεται σε άρνηση και έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή. Όμως εκτός από τη μοναξιά, αντιμετωπίζει και τεράστια οικονομικά προβλήματα. Ζει σε μία φτωχογειτονιά στα προάστια του Παρισιού, δεν έχει ιδιαίτερες σχέσεις με την κόρη της, σιχαίνεται τον γαμπρό της και απεχθάνεται τον ρόλο της γιαγιάς. Όμως μία αναπάντεχη «ανακάλυψη» θα της αλλάξει για πάντα τη ζωή! Η Πωλέτ αντιλαμβάνεται ότι στη γειτονιά της ανθεί ένα ιδιαίτερα επικερδές εμπόριο: αυτό της κάνναβης. Αποφασίζει λοιπόν, να ανοίξει τους επιχειρηματικούς της ορίζοντες και να πάρει την τύχη στα χέρια της. Ξεκινάει έτσι μία διαφορετική «καριέρα» που χάρη στη μυστική της «συνταγή», θα της φέρνει χρήμα και επιτυχία, αλλά παράλληλα θα την μπλέξει και σε ευφάνταστες περιπέτειες...

Η καλύτερη ταινία της νέας κινηματογραφικής εβδομάδας, μας έρχεται από τη Γαλλία και ακούει στο όνομα: «Η Συνταγή της Πωλέτ». Το βασικό πλεονέκτημα της είναι το έξυπνο σενάριο, καθώς και η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας, Μπερναντέτ Λαφόν - μίας αξιόλογης ερμηνεύτριας, που το 2003 παρέλαβε για την προσφορά της, τιμητικό βραβείο Σεζάρ (César). Ενδιαφέρουσα δημιουργία με επιρροές τόσο από τις ιταλικές κωμωδίες του ’50, όσο και από μερικά νεότερα έργα του Βρετανού σκηνοθέτη, Κεν Λόουτς.

Σύμφωνα με τα όσα έχει δηλώσει σε συνέντευξη του ο σκηνοθέτης και συν-σεναριογράφος Ζερόμ Ενρικό: «Η ιστορία αυτή μοιάζει με παραμύθι! Παραδίδοντας μαθήματα σεναρίου στο ESEC, έφτιαξα διάφορα εργαστήρια για τους φοιτητές μου. Η Πωλέτ γεννήθηκε μέσα σε αυτά. Η Bianca Olsen, μία φοιτήτριά μου, μας διηγήθηκε μια ημέρα την ιστορία μιας ηλικιωμένης κυρίας που ζούσε στις εργατικές κατοικίες και ασχολούνταν με τη διακίνηση κάνναβης προκειμένου να συμπληρώσει το εισόδημά της. Έτσι γεννήθηκε η ιστορία της Πωλέτ, την οποία βρήκα τόσο ενδιαφέρουσα, όσο και αστεία.»

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούει ο γενικός γραμματέας του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης Άνχελ Γκουρία τονίζοντας ότι «οι ανισότητες στις χώρες του ΟΟΣΑ ουδέποτε ήταν τόσο υψηλές από τότε που τις μετράμε». 

Παράλληλα, ο επικεφαλής του διεθνούς οργανισμού ανέφερε ότι η αύξηση των ανισοτήτων από το 1985 έως το 2005 στις 19 χώρες του ΟΟΣΑ που αναλύθηκαν ακρωτηρίασε σωρευτικά την ανάπτυξη από το 1990 έως το 2010 κατά 4,7 ποσοστιαίες μονάδες.

Εξάλλου, ο κ. Γκουρία τόνισε ότι μείζονα ζητήματα παραμένουν η προώθηση της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών στην απασχόληση, η πρόσβαση σε σταθερές θέσεις εργασίας αλλά και η επένδυση στην παιδεία και την επαγγελματική εκπαίδευση.

Αρνητικές «πρωτιές» ανισότητας

Ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ οι ανισότητες είναι περισσότερο έντονες στη Χιλή, το Μεξικό, την Τουρκία, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και λιγότερο έντονες στη Δανία, τη Σλοβενία, τη Σλοβακία και τη Νορβηγία. Επιπλέον, ακόμη πιο σημαντικές είναι στις μεγάλες αναδυόμενες οικονομίες, όμως έχουν μειωθεί σε ορισμένες από τις χώρες αυτές, όπως στη Βραζιλία.

Ο ρόλος της οικονομικής κρίσης

Ο ΟΟΣΑ, μέσω της έκθεσης, τονίζει και τον αντίκτυπο της κρίσης στην όξυνση των ανισοτήτων. Εστιάζοντας στην Ιταλία, η έκθεση καταδεικνύει ότι το 1% του πληθυσμού της χώρας κατέχει το 14,3% του εθνικού πλούτου, ενώ το 40% των φτωχότερων πολιτών κατέχει μόνον το 4,9%. Κι αν συνυπολογιστεί το πλουσιότερο 5% του ιταλικού πληθυσμού τότε αυτό φτάνει να κατέχει το 32,1% του εθνικού πλούτου.

Επίσης, από το 2007 η οικονομική κρίση είχε ως συνέπεια το φτωχότερο 10% του πληθυσμού να χάσει το 4% του εισοδήματός του ενώ, αντίθετα, το πλουσιότερο 10% απώλεσε μόνον το 1% των συνολικών απολαβών του.

Σε ότι αφορά τις θέσεις εργασίας σημειώνεται ότι το 26,6% των Ιταλών εποχικών και έκτακτων υπαλλήλων βρίσκεται κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας, ποσοστό που περιορίζεται στο 5,4% για τους μόνιμους υπαλλήλους. Επιπλέον αν υπολογισθεί ότι οι απολαβές των μονίμων υπαλλήλων αγγίζουν σε σχετική κλίμακα τις εκατό μονάδες, εκείνες των εποχικών και έκτακτων εργαζομένων, δεν ξεπερνούν τις πενήντα επτά μονάδες.

δεν ανησηχώ, δεν κάνω τίποτα, έχει ο θεός,

όλα στην πόλη είναι οκ, έχει ο θεός,

στην πόλη ταλαιπωρούνται οι πολίτες, έχει ο θεός,

με την οπτική του υπέροχου Τάσου Χαλά 

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Πώς θα θελα να ξεριζώσω τις γλώσσες και τα @ρχίδι@ αυτών των πιθήκων!», έγραψε ένας παλιός μου φίλος στο facebook, κάτω από μια φωτογραφία των «αρχόντων» της Δημοτικής αρχής. Η υποδοχή της φαντασίωσής του ήταν θριαμβευτική: Διακόσια likes πήρε μέσα σε μία ώρα. «Κατάντησες ανεπαισθήτως σαν κι εκείνους;», τον ρώτησα. Όχι μονάχα διέγραψε αυθορεί το σχόλιό μου, αλλά με πέταξε και στο πυρ το εξώτερον. «Δεν θέλω να έχω πλέον καμιά σχέση μαζί σου!», μου ανακοίνωσε. Θα με θεώρησε φαίνεται μαλθακό, φλώρο. Μπορεί -ποιος ξέρει;- και να με υποπτεύθηκε ακόμα ως κρυφοσυμπαθούντα τα θρησκευόμενα-μεσαιωνικά ανθρωπάκια…

Ο θρησκευτικός «καθώς-πρέπει-σμός» στις μέρες μας δεν σηκώνει ενστάσεις. Όσο αφήνεις να κυλιούνται στη λάσπη μαζί με τους συνήθεις ύποπτους τους παλιούς, τόσο πρέπει εμείς να ανεβάζουμε τους τόνους. Συγκροτούμε έτσι ένα μαχητικό και αρραγές δημοκρατικό μέτωπο, που οι μπροστάρηδές του μπορεί να κάνουν κοινωνική ή ακόμα και πολιτική καριέρα. Στους κόλπους μας, η μόνη διαφωνία που νοείται είναι ανάμεσα στους οπαδούς της θεωρίας των δύο άκρων -του «κατάμαυρου μετώπου»- και σε εκείνους που πιστεύουν ότι οι «Χομεϊνί-δες» πάντα και παντού ως το μακρύ χέρι του θρησκευτικού «καθώς-πρέπει-σμού». Ενώπιον ωστόσο του κοινού κινδύνου, και οι μεν και οι δε τραγουδάνε στη διαπασών το «Ακορντεόν» του Λοΐζου και επαναλαμβάνουν σαν ξόρκι την περίφημη φράση που αποδίδεται στον Μπρεχτ ενώ ανήκει σε έναν Γερμανό πάστορα: «Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής... Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου». Στο μεταξύ, η ομάδα, ας και αν την εκλάβουμε σαν τέτοια ακάθεκτη καλπάζει…

Αν θέλουμε να ’μαστε ειλικρινείς, πρέπει καταρχάς να παραδεχθούμε ότι το πνεύμα του Θωμάκου έχει διαποτίσει ένα κρίσιμο τμήμα της Κηφισιώτικης κοινωνίας, εδώ και περίπου 8 μήνες: «Χομεϊνί -στικης» έμπνευσης δεν ήταν το παραλήρημα Αυλίτη «το έχεις παραξηλώσει»»; Βαθειά- παλιοκοματικής έμπνευσης η δήλωση πάλι του Βαγγέλη Αυλίτη, δεξί χέρι του Δήμαρχου Γ. Θωμάκου, ότι όλα πρέπει να έχουν τα όρια τους, ή αλλοπρόσαλλης  νοοτροπίας δεν ήταν οι λαοσυνάξεις, με τους παπάδες να ανεμίζουν λάβαρα και να καλούν το ποίμνιο να πάρει την Πόλη και την Αγιά Σοφιά; Βαθειά παρα-θρησκευτικής νοοτροπίας δεν είναι η θέση του ότι πρέπει να μπει φραγμός στην έστω σάτιρα αισθητικής δεν ήταν κάτι τέτοια παλληκάρια με το μυαλό πτηνού, που θριάμβευαν στα ριάλιτι τηλεπαιχνίδια, Big Brother και δεν συμμαζεύεται;

Απλώς όλοι οι παραπάνω, που δονούνταν από τα «Ελληνόψυχα ιδανικά», όποτε ερχόταν η ώρα της κάλπης, εξαγοράζονταν με ρουσφέτια και πύκνωναν τις γραμμές των κομμάτων εξουσίας. Με το που χρεοκόπησε το κράτος και οι πολιτικοί στερήθηκαν τη δυνατότητα να «εξυπηρετούν» τον κάθε ψηφοφόρο και το σόι του, η οργή ξεχείλισε και οι μάσκες έπεσαν.

Η συντεταγμένη δημοκρατική μας πολιτεία άργησε -όπως σχεδόν πάντα συμβαίνει- να αντιληφθεί και να αντιδράσει στην απειλή. Εάν η κάθε ομάδα Θωμάκου με αυτά τα αναχρονιστικά-Μεσαιωνικά  μυαλά και θέτουν τα όρια της σάτιρας προφανώς ξεπετιούνται τα γνωστά λαμόγια, αντίπαλοι, και στην αναμπουμπούλα χαίρετε ο λύκος, ο οποίος επεδίωκε να μπει στα μουλωχτά στο σύστημα κι όχι να το ανατρέψει. Εάν κάποιος με αποφασιστικότητα είχε συλλάβει την ιδέα της νόμιμης σύγχρονης τάξης, ίσως και να δινόταν εγκαίρως το μήνυμα του νόμου και της τάξης. Το λυσσασμένο ροντβάιλερ αν δεν μπορείς να το θεραπεύσεις, τουλάχιστον ας του φορέσεις φίμωτρο. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, ότι σύντομα και το ανθεκτικότερο φίμωτρο θα αποδειχθεί ανεπαρκές…

Δεν είναι η εξηνταπεντάχρονη κυρία, η οποία αντιλαμβάνεται τη ομάδα Θωμάκου σαν ασπίδα εναντίον των «κακών άλλων». Δεν είναι καν ο σαραντάρης που θέλει να τιμωρήσει το κατεστημένο. Είναι ο πιτσιρίκας εκείνος που κυρίως με τρομάζει. Μια ένταση της παρά-θρησκευτικότητας στις γειτονιές, θα φέρει πιθανότατα την κυρία στα συγκαλά της. Για τα παιδιά όμως που γεννήθηκαν στο γύρισμα της χιλιετίας, η κρίση αποτελεί απλώς την αφορμή. Και το τυχόν αργό ξεπέρασμά της δεν θα τους συγκινήσει στο ελάχιστο.

Δεν ξέρω εάν το έχουν αντιληφθεί οι επαγγελματίες παρατηρητές και οι επίδοξοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, αλλά οι αναχρονιστικές- Χομεϊνί-στικες ομάδες, σαν αυτή του Δήμαρχου Θωμάκου, με τον πιστό «υπασπιστή του» Βαγ. Αυλίτη, παίρνουν το θάρρος και «απειλούν» όσους κάνουν κριτική, αριστοφανική κριτική, διακωμωδούν τις όλες αυτές γελοίες τάσεις   είναι στις νεαρότερες ηλικίες πολύ «της μόδας». Είναι trendy, όπως θα λέγαμε τον καιρό του life-style. Οι τρείς πολύ πετυχημένοι συνεργάτες-φίλοι  «ο σκωπτικός-ανίκητος Μούφα press, ο εμπνευσμένος-διορατικός σκιτσογράφος Τάσος Χαλάς και ο μεγαλειώδης ”,με τις τόσο εύστοχες-καυστικές-σκωπτικές αναρτήσεις-σκίτσα-θέσεις τους, έχουν γίνει σε πολύ μικρό διάστημα must-viral από το portal "". Αυτός είναι προφανώς  ο λόγος που ενοχλήθηκε η αναχρονιστική φωνή της Διοίκησης Θωμάκου. Και εκφράστηκε μέσω του μισαλλόδοξου «υποδιοικητή του» Βαγ. Αυλίτη, που μας είπε εμμέσως πλην σαφώς –καλοπροαίρετα- ότι η καυστική κριτική των πιο πάνω συναδέλφων το έχει παρατραβήξει.

Δηλαδή θα πρέπει να αλλάξουμε ρότα να μην δυσαρεστήσουμε τους Γ. Θωμάκο και Β. Αυλίτη;

Θα πρέπει ίσως να στέλνουμε τα κείμενα για έγκριση από το ιερατείο Θωμάκου-Αυλίτη πριν τα δημοσιεύσουμε;  

Ενθουσιάζονται με τις επιδείξεις δύναμης και αρρενωπότητας, με το «δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου», με το «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος». Δεν είναι δα παράξενο: Όταν ο δημόσιος λόγος ηχεί τόσο ξύλινος, το γνήσιο ξύλο από φρικιαστικό γίνεται ελκυστικό. Όταν οι μεγάλοι μπερδεύουν διαρκώς τα λόγια και τα βήματά τους, βουλιάζουν στο έλος των αντιφάσεών τους, δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται παρά για τα προσχήματα, τότε οι μικροί ενδίδουν στη γοητεία των «καθαρών μηνυμάτων». Εντάσσονται στις παρα-θρησκευτικές ομάδες και νιώθουν καταλύτες και κληρονόμοι του μέλλοντος. “Tommorrow belongs to me”, έψαλλε ο κατάξανθος εκπρόσωπος της ναζιστικής νεολαίας στην ανατριχιαστικότερη ίσως σκηνή του “Cabaret”.

Το αυτί αυτών των παιδιών δεν ιδρώνει με «Ακορντεόν», Μπρεχτ και Ρίτσους. Τους θεωρούν φλύαρους και παρωχημένους. Οι δε εξάρσεις του παρα-θρησκευτικού μετώπου τούς φαίνονται απλώς υστερικές. «Για να έχουν πάθει όλοι ετούτοι πανικό, κάτι θα παίζει με τη ομάδα Θωμάκου», σκέφτονται. Όπως περίπου σκεφτόμασταν κι εμείς στην ηλικία τους όταν οι μαμάδες μας μάς απαγόρευαν να καπνίζουμε και να τρώμε τζανκ-φουντ. Όποιος γνωρίζει στοιχειώδη παιδαγωγική, γνωρίζει το μηδενικό -ή και αντίθετο του επιθυμητού- αποτέλεσμα που φέρνουν οι απαγορεύσεις γενικά. Ο γονιός ή κηδεμόνας που εμμένει σε αυτές είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ένας αφελής και στη χειρότερη ένας οκνηρός με μόνη του έννοια να μην έχει το κρίμα στο λαιμό του…    

Τι προτείνω; - θα ρωτήσετε. Να περιμένουμε απ’ τους πιτσιρικάδες να μεγαλώσουν και να ωριμάσουν; Να επενδύσουμε σε μια εκ βάθρων εκπαιδευτική μεταρρύθμιση -όχι από το πανεπιστήμιο και το λύκειο, αλλά από το νηπιαγωγείο- η οποία, φευ!, και αύριο να ξεκινούσε, θα απέδιδε καρπούς μετά από μια δεκαετία; ΄Η μήπως να συμφιλιωθούμε με το ενδεχόμενο να γίνει η ομάδα Θωμάκου μόνιμη δύναμη; Θεός φυλάξοι!

Εάν είχα την οικονομική δυνατότητα, θα απευθυνόμουν στην καλύτερη διαφημιστική εταιρεία, στους πιο δαιμόνιους κειμενογράφους και γραφίστες. Θα τους παράγγελνα μιαν εκστρατεία όχι με αντιθρησκευτικά-αναχρονιστικά συνθήματα και εικόνες από τα «στρατόπεδα τύπου Χομεϊνί» συγκέντρωσης, σε εκείνα οι έφηβοι έχουν δυστυχώς αποκτήσει ανοσία, ας όψονται οι βαρετοί τους δάσκαλοι. Χωρίς επικολυρικές εξάρσεις - με «ύπουλα», καυστικά αστεία. Με ευρήματα τα οποία δεν θα προβάλλουν τον κίνδυνο, αλλά τη γελοιότητα της ομάδας Θωμάκου. Που θα περνούν το μήνυμα ότι ο θρησκόληπτος Αυλίτης είναι ένας τζάμπα μάγκας, ένα στερημένο μαμόθρεφτο, ένας μπουχέσας καλυπτόμενος πίσω από τα εκκλησιάσματα και τις δοξασίες. Θα διοχέτευα στην κοινωνία ανέκδοτα -όπως εκείνα που αδίκως φορτώθηκαν οι Πόντιοι- με ήρωες παρα-θρησκευτικούς λεκέδες. Θα κατεδείκνυα ότι τα μπολιασμένα με ημιμάθεια τους κρανία είναι ακατοίκητα, πως κάτω απ’ τα θρησκευτικού τύπου τους παντελόνια συνήθως κρύβεται ένα μικρούτσικο πουλάκι… Όταν η λέξη «Αυλίτης» γίνει στη γειτονιά, στο Δήμο, στην κοινωνία και στο σχολείο συνώνυμο του σούργελου, ο εφιάλτης θα έχει λάβει τέλος.

Ο Ιησούς Χριστός δίδαξε «αγάπα τον πλησίον ως εαυτόν»

Κοντολογής, μονάχα ένα γέλιο θα τους θάψει.