ενημέρωση 3:18, 2 October, 2026

Η Μεγάλη Βδομάδα του πρεζάκη

«Ιστορίες αμαρτίας και αγιοσύνης» ονομάζεται η συλλογή διηγημάτων του Μ. Καραγάτση, που εκδόθηκε πριν έξι χρόνια από το Βιβλιοπωλείον της Εστίας, σε επιμέλεια Στρατή Πασχάλη. Πρόκειται για αταξινόμητα διηγήματα του συγγραφέα (1908-1960), που γράφηκαν σε μια περίοδο είκοσι περίπου χρόνων, με συνεκτικό ιστό το υπόβαθρο των ιστοριών που ανθολογούνται. Μιλούν για τη σκοτεινή πλευρά της ζωής, την ανθρώπινη κατάντια, αλλά και τη μαρτυρική εξιλέωση των ταπεινών (αντι)ηρώων που έπλασε ο συγγραφέας του «Γιούγκερμαν».

Ένα από τα διηγήματα αυτά μεταφέρθηκε στις σελίδες των κόμικς, με ένα graphic novel που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Τόπος. Είναι η «Μεγάλη Βδομάδα του πρεζάκη», ένα από τα λιγότερο γνωστά διηγήματα του Μ. Καραγάτση και -ταυτόχρονα- ένα από τα πιο «αιρετικά» στο συγγραφικό του έργο. Η πρωτότυπη αλληγορική σάτιρα με θέμα τον εθισμό στις ουσίες, την κατάπτωση, τον θάνατο και την αλληγορική επαναφορά στη ζωή ενός χρήστη, αποκτά μια άλλη δυναμική με τη γλώσσα των εικόνων.

Το κόμικς υπογράφουν ο σεναριογράφος Δημήτρης Βανέλλης και ο σχεδιαστής Θανάσης Πέτρου: ένα δημιουργικό δίδυμο που έχει… ειδικευθεί στην όσμωση λογοτεχνίας και κόμικς («Παραρλάμα και άλλες ιστορίες του Δημοσθένη Βουτυρά», «Το Γιούσουρι και άλλες φανταστικές ιστορίες» βασισμένο σε διηγήματα των Καβάφη, Καρυωτάκη, Παπαδιαμάντη κ.ά.). Η «Μεγάλη Βδομάδα του πρεζάκη», εξαιρετική στην εικονογράφηση και καλοδουλεμένη στην πλοκή, αναπτύσσεται σε επτά κεφάλαια που ακολουθούν, ημερολογιακά, την Εβδομάδα των Παθών. Ξεκινά μια Μεγάλη Δευτέρα, στα χρόνια του ’30, με τον Νυμφίο και τερματίζεται την Κυριακή του Πάσχα, με τη συμβολική λύτρωση.

«Η ωραία μυθολογία της Μεγάλης Εβδομάδας αξιοποιείται στο έπακρο εδώ», σημειώνει στον πρόλογο του άλμπουμ ο Άρης Μαραγκόπουλος, «με την έννοια ότι η “σταύρωση” και η “ανάσταση” του ήρωα, καθώς παραπέμπει στο δραματικό μαρτύριο του Ιησού, επιτρέπει το διάβασμα της ιστορίας υπό διαφορετικές οπτικές γωνίες. Έτσι, το μαρτύριο του περιθωριακού πρεζάκη σε σύγκριση με το μαρτύριο του θεϊκού προτύπου μπορεί να θεωρηθεί ακόμα και ασεβές από τον δογματικό πιστό/αναγνώστη (…) Από μια αντίθετη, όμως, γωνία το ίδιο αυτό μαρτύριο του “ταπεινού και καταφρονεμένου”, στεφανωμένο από τη θεία άλω της αλληγορίας, διαβάζεται ως λυτρωτική διέξοδος, ως ρεαλιστική πιθανότητα στην καθημερινή τρέλα που συνοδεύει το ταξίδι της ζωής».

 

Ζωντανό τσιμέντο επουλώνει τις ρωγμές του με βακτήρια

Oλλανδοί ερευνητές ανέπτυξαν ένα «βιοτσιμέντο» που αυτοεπιδιορθώνει τις ρωγμές του
 
Ο Χενκ Γιόνκερς καμαρώνει δίπλα στην εφεύρεσή του.
 

Ντελφτ, Ολλανδία 

Είναι το δημοφιλέστερο δομικό υλικό από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, φαίνεται όμως ότι επιδέχεται ακόμα πολλές βελτιώσεις: ολλανδοί ερευνητές ανέπτυξαν ένα «βιοτσιμέντο» που διορθώνει τις ρωγμές του στρατολογώντας ζωντανά βακτήρια. Το ζωντανό μπετόν είναι τώρα υποψήφιο για ευρωπαϊκό βραβείο καινοτομίας, και τα πρώτα τρία προϊόντα έχουν ήδη φτάσει στην αγορά.

Οι ρωγμές

Όσο καλά κι αν έχει προετοιμαστεί, το τσιμέντο πάντα κινδυνεύει να εμφανίσει ρωγμές, οι οποίες αφήνουν το νερό να περάσει και να διαβρώσει τις σιδερένιες ράβδους του οπλισμένου σκυροδέματος. Τη λύση θα μπορούσε να δώσει η εφεύρεση του Χενκ Γιόνκερς, μικροβιολόγου στο Πανεπιστήμιο της Ντελφτ, ο οποίος εργάζεται στην ιδέα του από το 2006.

Το βιοτσιμέντο είναι κανονικό τσιμέντο που περιέχει σφαιρίδια βιοδιασπώμενου πλαστικού, γεμάτα με αποξηραμένα σπόρια βακτηρίων. Τα σφαιρίδια μπορούν να παραμείνουν άθικτα για δεκαετίες μέχρι να έρθουν σε επαφή με νερό, οπότε διαλύονται και απελευθερώνουν το περιεχόμενό τους. Τα βακτήρια ξυπνούν τότε από το λήθαργο και αρχίζουν να γεμίζουν τις ρωγμές με ασβεστίτη, το βασικό συστατικό του ασβεστόλιθου.

Τα βακτήρια

Ο Γιόνκερ επέλεξε βακτήρια του γένους Bacillus, των οποίων τα σπόρια μπορούν να παραμείνουν ζωντανά για δεκάδες ή εκατοντάδες χρόνια. «Χρειαζόμαστε βακτήρια που μπορούν να επιζήσουν στο σκληρό περιβάλλον του τσιμέντου» λέει ο ερευνητής. Εκτός του ότι είναι πολύ ξηρό, το τσιμέντο είναι επίσης υπερβολικά αλκαλικό (έχει υπερβολικά υψηλό pH) για τους περισσότερους μικροοργανισμούς. Οι βάκιλοι, όμως, δεν έχουν τέτοιο πρόβλημα.

Το μόνο που χρειάζονται τα βακτήρια όταν συνέλθουν από το λήθαργο είναι τροφή και πρώτες ύλες για το σχηματισμό ασβεστόλιθου. Ως τροφή θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν απλά σάκχαρα, ωστόσο το τσιμέντο που θα προέκυπτε θα ήταν μαλακό και αδύναμο. Ο Γιόνκερ επέλεξε τελικά το γαλακτικό ασβέστιο, το οποίο οποίο συνδυάζεται με ανθρακικά ιόντα και δίνει ασβεστίτη.

Όπως ανακοίνωσε τον Απρίλιο το Πανεπιστήμιο της Ντελφτ, ο ερευνητής είναι υποψήφιος για το φετινό Ευρωπαϊκό Βραβείο Εφευρέτη, το οποίο απονέμεται από το Ευρωπαϊκό Γραφείο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας. Μόνο φέτος έχουν φτάσει στην αγορά τρία προϊόντα που βασίζονται στη νέα τεχνολογία: τσιμέντο που αυτοεπιδιορθώνεται, στερεό κονίαμα επιδιόρθωσης και μια υγρή παραλλαγή.

Το βίντεο εξηγεί. Credit: (TU Delft)

Μονταζιέρα, μια λέξη

Στο σημερινό άρθρο θα μιλήσουμε για μια λέξη που ακούγεται αρκετά συχνά τα τελευταία χρόνια στον πολιτικό σχολιασμό με μεταφορική σημασία, ενώ με την κυριολεκτική της σημασία υπάρχει εδώ και αρκετό καιρό στην ειδική ορολογία του κινηματογράφου και της τυπογραφίας. Πρόκειται για τη λέξη «μονταζιέρα».

Ετυμολογικά, η μονταζιέρα είναι παράγωγο του μοντάζ. Το μοντάζ είναι βέβαια δάνειο από τα γαλλικά (montage), ρηματικό ουσιαστικό από το ρήμα monter που σημαίνει αφενός ανεβαίνω/ανεβάζω και αφετέρου εγκαθιστώ, στήνω και που ανάγεται στη λατινική λέξη mons (βουνό). Κάποιοι παρουσιαστές της τηλεόρασης μάλιστα θέλουν να δείξουν ότι ξέρουν και γαλλικά, κι έτσι όταν αναφέρονται στο μοντάζ (και σε μερικές ακόμα συναφείς λέξεις όπως το μακιγιάζ) προφέρουν παχύ το ζ, μοντάge θα το γράφαμε.

Το montage είναι λέξη γαλλική, αλλά η μονταζιέρα δεν έχει αντίστοιχο στα γαλλικά -στα γαλλικά λεξικά δεν υπάρχει λέξη montagère ή montagière (αν και κάποιες ελάχιστες γκουγκλιές βγάζουν). Η ελληνική λέξη έχει πλαστεί από το μοντάζ με το παραγωγικό επίθημα -ιέρα, όπως στη φρουτιέρα ή την αλατιέρα. Άλλες λέξεις με την κατάληξη -αζιέρα στα λεξικά μας βρίσκουμε την κρουαζιέρα, τη γκαζιέρα και τη μπαγκαζιέρα, που έχουν αντίστοιχες λέξεις στα γαλλικά. Μια άλλη λέξη με -αζιέρα, που δεν την έχει κανένα λεξικό μας (ούτε καν το Αντίστροφο) είναι η μασαζιέρα -μηχάνημα που κάνει μασάζ.

Τα λεξικά βέβαια καταγράφουν την κυριολεκτική σημασία της λέξης, όμως η δημοτικότητά της τα τελευταία χρόνια γίνεται με μια μεταφορική σημασία. Μονταζιέρα με τη μεταφορική σημασία είναι η προπαγανδιστική μηχανή ενός κόμματος που εκπέμπει διαστρεβλωμένες και χαλκευμένες ειδήσεις -και κατ’ επέκταση κάθε «κέντρο» εκπομπής παρόμοιας προπαγάνδας ή και η ίδια η προπαγάνδα. Εύλογα, η νέα αυτή σημασία έχει καταγραφεί μόνο στο slang.gr, ήδη από πέρυσι.

Ήδη το μοντάζ, που βέβαια είναι απολύτως απαραίτητη διαδικασία στα κινηματογραφικά και τηλεοπτικά έργα, εμπεριέχει έστω και σαν δυνατότητα την έννοια της παραποίησης, αφού μοντάροντας, κόβοντας και ράβοντας, τις σεκάνς των εικόνων ή τους ήχους μπορείς να παρουσιάσεις περίπου ό,τι θέλεις ή τουλάχιστον να διαστρεβλώσεις την πραγματικότητα -και έχουμε το φωτομοντάζ (στην εικόνα) και το φωνομοντάζ (στον ήχο). Πολλές φορές όσοι ακούγονται σε ενοχοποιητικές καταγραμμένες συνδιαλέξεις ισχυρίζονται ότι είναι θύματα φωνομοντάζ. Φωτομοντάζ έχουμε στις φωτογραφίες, αν και με την ψηφιακή φωτογραφία οι δυνατότητες δημιουργικής ή παραπειστικής επεξεργασίας είναι πια πολύ περισσότερες -υπάρχει και ο αργκοτικός όρος «φωτοσοπιά» από το πρόγραμμα Photoshop και τα παρεμφερή.

Η μονταζιέρα λοιπόν, με τη σημασία του προπαγανδιστικού μηχανισμού, είναι λέξη της νεότερης τεχνολογίας -σχεδόν συνώνυμη λέξη, αλλά σε πολύ παλιότερη τεχνολογία, είναι το «χαλκείο», από το ρήμα «χαλκεύω» (επεξεργάζομαι τον χαλκό) που πήρε μεταφορική σημασία ήδη από την αρχαιότητα.

Ο όρος μονταζιέρα με τη μεταφορική σημασία (πρέπει να) μπήκε στη γλώσσα μετά το 2012 και συνήθως χρησιμοποιήθηκε από την τότε αξιωματική αντιπολίτευση, τον ΣΥΡΙΖΑ, για την προπαγανδιστική μηχανή της ΝΔ, γι’ αυτό και οι εκφράσεις «γαλάζια μονταζιέρα» ή «μονταζιέρα της Συγγρού» είναι πολύ πιο διαδεδομένες από τις αντίστοιχες για «μονταζιέρα της Κουμουνδούρου».

Προσωπικά, θυμάμαι ότι άκουσα πρώτη φορά τον όρο σε σχέση με ένα βίντεο που έδωσε στη δημοσιότητα η «Ομάδα αλήθειας» της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο παρουσίαζε τον βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλη Διαμαντόπουλο να καλεί τον λαό «να πάρει τα όπλα», τον Γενάρη του 2013. Το συγκεκριμένο βίντεο ήταν πράγματι μονταρισμένο, διότι είχαν παρουσιαστεί δύο φράσεις σαν διαδοχικές ενώ δεν ήταν κι έτσι, για το περιστατικό αυτό πρωτοείδα τη λέξη μονταζιέρα (ας πούμε εδώ) -αν και βέβαια δεν αποκλείω να είχε χρησιμοποιηθεί και νωρίτερα.

Στην περίπτωση Διαμαντόπουλου, η μονταζιέρα ήταν σχεδόν κυριολεκτική, αφού διαδόθηκε ένα κατάλληλα μονταρισμένο βίντεο, αλλά βέβαια στην πορεία η λέξη χρησιμοποιείται για κάθε είδος προπαγανδιστικής διαστρέβλωσης, ακόμα κι αν δεν περιλαμβάνει μοντάζ. Συνήθως όμως, η μονταζιέρα πρέπει να περιλαμβάνει διαστρέβλωση. Όταν κάποιος απλώς επαναλαμβάνει την προπαγάνδα ενός πολιτικού χώρου είναι φερέφωνο ή παπαγαλάκι, αλλά δεν είναι υποχρεωτικά μονταζιέρα.

Κατά σύμπτωση, καθώς γκούγκλιζα τη λέξη, για να δω κι άλλα παραδείγματα χρήσης της, διαπίστωσα ότι μόλις προχτές  δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο popaganda άρθρο του Παναγιώτη Μένεγου με τίτλο «Μια μονταζιέρα σε κάθε ελληνικό σπίτι» -και εκεί βλέπουμε και άλλες πρόσφατες περιπτώσεις λειτουργίας της μονταζιέρας.

Αλλά την αφορμή για να πάρω αυτό το άρθρο δεν την πήρα από το άρθρο του Μένεγου, που μόλις τώρα το είδα. Την πήρα από την πρόσφατη ανοιχτή επιστολή της Έλλης Στάη προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, όπου η δημοσιογράφος αναφέρει ότι ο ιστότοπός της (thetoc.gr) είχε καταγγελθεί από τη Νέα Δημοκρατία ως μονταζιέρα του ΣΥΡΙΖΑ ενώ πρόσφατα χαρακτηρίστηκε «μονταζιέρα του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας». Μου κίνησε το ενδιαφέρον το γεγονός ότι αφενός έχουμε τη σχετικά σπανιότερη σύνδεση της μονταζιέρας με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά κυρίως ότι ο όρος χρησιμοποιείται εδώ περισσότερο με την έννοια του φερέφωνου (που αναπαράγει προπαγάνδα) παρά του χαλκείου (που διαστρεβλώνει).

Αυτό είναι, βλέπετε, το κακό όταν έχεις το κουσούρι με τις λέξεις -εστιάζεσαι σε τέτοιες ανθυπολεπτομέρειες σε ένα κείμενο που περιέχει εκπληκτικές χιουμοριστικές ατάκες όπως τη διαβεβαίωση της κυρίας Στάη ότι ανήκει στην κατηγορία «των ανεξάρτητων και ανυπότακτων προς κάθε εξουσία»!

Πηγή:sarantakos.wordpress.com

Ο φλογερός Μάλκολμ Χ

«Ο,τι κι αν κάνω σήμερα, το θεωρώ επείγον. Όταν λέω πως οποιαδήποτε στιγμή της μέρας ή της νύχτας μπορεί να αντιμετωπίσω το θάνατο είμαι απλώς αντικειμενικός. Το ότι σκέφτομαι το θάνατο δεν με ενοχλεί, όπως ίσως μερικούς άλλους ανθρώπους. Ποτέ δεν πίστευα πως θα ζήσω αρκετά ώστε να γεράσω. Ακόμα και προτού γίνω μουσουλμάνος -όταν ήμουν ένας αβανταδόρος στη ζούγκλα του γκέτο κι ύστερα ένας εγκληματίας στη φυλακή- πάντα είχα στο μυαλό μου ότι θα πέθαινα από βίαιο θάνατο» Μάλκολμ Χ.
 

Ο Μάλκολμ Λίτλ γεννήθηκε στις 19 Μαϊου 1925, στην Ομάχα της Νεμπράσκα, από πατέρα βαπτιστή ιερωμένο και μητέρα μιγά, τέκνο βιασμού από ένα λευκό. Ο πατέρας του άνηκε στην οργάνωση του Μάρκους Γκάρβεϊ, η οποία είχε ως κυρίαρχη ιδεολογία την επιστροφή των μαύρων στη «γη της επαγγελίας» τους την Αφρική. Λόγω της δραστηριότητάς του με το κίνημα των μαύρων ο πατέρας του Μάλκολμ είχε στοχοποιηθεί από ρατσιστικές οργανώσεις, οι οποίες τελικά τον δολοφόνησαν, δένοντάς τον σε γραμμές τρένου.

Ο μόλις έξι χρονών Μάλκολμ είδε την ασφαλιστική εταιρεία να αρνείται την αποζημίωση με την αιτιολογία της αυτοκτονίας και την κοινωνική πρόνοια να κρίνει ψυχικώς ακατάλληλη την μητέρα του για να τον μεγαλώσει και να επιτυγχάνει τον εγκλεισμό της σε ψυχιατρείο. Ο ίδιος βρέθηκε οικότροφος από λευκή οικογένεια. Αρχικά προσπάθησε να αποποιηθεί την «κοινωνική μοίρα» του που στην αμερικανική κοινωνία της εποχής οριζόταν από το χρώμα του. Ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του αναφέρει ένα περιστατικό από το σχολείο.

«Είχα του καλύτερους βαθμούς στα αγγλικά και εκμυστηρεύτηκα στον καθηγητή Οστρόβσκι ότι ήθελα να γίνω δικηγόρος. Εκείνος πατρικά με παρότρυνε να είμαι ρεαλιστής και να διαλέξω ένα καλό και αξιοσέβαστο επάγγελμα για μαύρους όπως ο ξυλουργός». Τελικά, ο Μάλκολμ υποτάχθηκε στα ρατσιστικά προστάγματα της κοινωνίας του. Εξελίσσεται σε ένα συνηθισμένο μαύρο νεαρό της εποχής του. Επισφαλής εργασία, τυχοδιωκτισμός, επεισόδια, «αντικοινωνική συμπεριφορά» κτλ. Λίγο αργότερα εισήλθε στο χώρο της παρανομίας και το 1946 συλλαμβάνεται μαζί με τη συμμορία του και καταδικάζεται για ληστεία σε δέκα χρόνια κάθειρξη.

Ισλαμισμός και Μάλκολμ Χ

Στη φυλακή ο Μάλκολμ Λίτλ προσηλυτίζεται, από έναν παλαιότερο τρόφιμο, στο «Εθνος του Ισλάμ», την οργάνωση του Ελιγιά Μουχάμαντ, η οποία έθετε ως βασικό αίτημα τον διαχωρισμό λευκών και μαύρων και την παραχώρηση στους τελευταίους μίας τουλάχιστον πολιτείας των ΗΠΑ.

Ο «μαύρος εθνικισμός» μοιάζει να είναι το στήριγμα που έψαχνε, η αντίδραση στο σκληρό ρατσισμό που βίωσε, μοιάζει μία κραυγή οργής και απόγνωσης. Είναι η δική του αντεπίθεση. «Ήρθα να σας πω ότι κατηγορώ τον λευκό. Είναι ο μεγαλύτερος δολοφόνος στη γη. Είναι ο μεγαλύτερος άρπαγας στη γη. Σε κανένα μέρος της γης δεν δημιούργησε ειρήνη και αρμονία. Όπου πήγε δημιούργησε χάος. Όπου πήγε δημιούργησε καταστροφή [...] Δεν είμαστε Αμερικανοί, είμαστε θύματα της Αμερικής. Ανήκετε στα 22 εκατομμύρια θύματα της Αμερικής. Εσείς κι εγώ δεν είδαμε ποτέ τη δημοκρατία», ανέφερε σε ομιλίες του, όπως παρουσιάζει και η αυτοβιογραφική ταινία «Malcolm-X» του Spike Lee.

Όταν ο Μάλκολμ αποφυλακίζεται είναι πλέον ένα παθιασμένος ριζοσπάστης αγωνιστής και ένας δεινός ρήτορας, αλλάζοντας παράλληλα το όνομά του σε Μάλκολμ Χ. Με τις ομιλίες του βοηθάει στην εξάπλωση των ιδεών του «Έθνους του Ισλάμ». Γίνεται ηγέτης για τον καταπιεσμένο μαύρο πληθυσμό και εφιάλτης της λευκής άρχουσας τάξης. Σταδιακά ο λόγος του απομακρύνεται από «εθνικιστικές» πλατφόρμες και αποκτά μία ταξική συνείδηση. Με το προσκύνημα του στη Μέκκα κατανοεί το ανθρωπιστικό στοιχείο του Ισλαμισμού πέρα από χρώμα δέρματος και φυλετικές διακρίσεις, χωρίς ωστόσο να χάνει των ριζοσπαστικό αγωνιστικό του χαρακτήρα. Η δημοφιλία του συνεχώς αυξάνεται, οι οπαδοί του ασπάζονται τα ταξικά οράματά του, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με την ηγεσία της οργάνωσής του, η οποία σταδιακά τον περιθωριοποιεί και τελικά τον αποβάλει.

Η απόφαση του Μάλκολμ Χ να δημιουργήσει τη δική του οργάνωση το «Μουσουλμανικό Τέμενος» ήταν η οριστική ρήξη με τους άλλοτε συντρόφους του, οι οποίοι πλέον επιθυμούν τον αφανισμό του. Στις 21 Φεβρουαρίου 1965 ο Μάλκολμ Χ δολοφονείται κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Χάρλεμ.

Η επίδραση του Μάλκολμ Χ στην αριστερή στροφή του «Μαύρου Κινήματος»

Ο Μάλκολμ Χ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ριζοσπαστικοποίηση και ιδεολογικοποίηση του κινήματος της «Μαύρης Δύναμης», το οποίο έρχεται να αντικαταστήσει το «Κίνημα των Πολιτικών Δικαιωμάτων». Η αντίδραση του ουσιαστικά ήταν μία ρήξη με το καθεστωτικό αμερικανικό πολιτικό σύστημα και καταδείκνυε τον ρατσισμό από όπου κι αν πήγαζε, αναδεικνύοντας παράλληλα και το ταξικό ζήτημα.

«Η εξέγερση των μαύρων δεν είναι μια φυλετική διαμάχη μεταξύ μαύρων και λευκών. Είναι κομμάτι της παγκόσμιας εξέγερσης που ζούμε σήμερα, της εξέγερσης των καταπιεσμένων ενάντια στους καταπιεστές τους», έλεγε συχνά στις ομιλίες του. Το σύνθημα του Μάλκολμ Χ «by any means necessary» έγινε σύνθημα για το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων, της οργάνωσης που αναφερόταν στην ανατροπή του καπιταλισμού και ανέδειξε πρωτοποριακά τους διαχωρισμούς ανάμεσα στους μαύρους καταπιεσμένους και τους μαύρους καταπιεστές, όπως και στους λευκούς καταπιεσμένους και καταπιεστές.

Ο Μάλκολμ Χ υπήρξε μία από τις φλογερότερες και δυναμικότερες φυσιογνωμίες του «Μαύρου Κινήματος» στις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60 στις ΗΠΑ, ακόμη και αν από αρκετούς αναγνωρίζεται ως η πλέον αμφιλεγόμενη. Ο Μάλκολμ Χ ταξίδεψε στις δεκαετίες ως το σύμβολο του «Μαύρου Κινήματος» αλλά και της ριζοσπαστικής κοινωνικής πάλης.

Πηγή:tvxs