Η Renault ανακοίνωσε την αναβίωση της Alpine το 2012, παρουσιάζοντας ένα πρωτότυπο διθέσιο sportscar, το Α110-50 το οποίο και θα αποτελούσε το πρώτο μοντέλο που θα φορούσε τα διακριτικά της φίρμας και το οποίο οι Γάλλοι θα συνεξέλισσαν με την Caterham. 

Η Caterham έχει πλέον αποχωρήσει από το project ωστόσο, η εξέλιξη του sportscar προχωράει με τις τελευταίες πληροφορίες να αναφέρουν ότι η Renault θα παρουσιάσει μια πρωτότυπη αλλά πιο κοντά στην παραγωγή έκδοση -σε σχέση με το A110-50 concept που βασιζόταν στο Megane Trophy- στον αγώνα αντοχής του Le Mans που πραγματοποιείται στις 13-14 Ιουνίου. 

Εξάλλου σύμφωνα με τον προγραμματισμό της Renault, το γαλλικό sportscar που θα κατασκευάζεται στη Διέππη, το «κέντρο» των προτάσεων RenaultSport, αναμένεται να περάσει στην παραγωγή από το τέλος του 2016 με την προοπτική να παραχθεί σε 3.000 μονάδες. 

Όπως και να έχει με το χρονικό σημείο άφιξής του, σύμφωνα με τις επίσημες συστάσεις το sportscar της Alpine θα έχει να κάνει «περισσότερο με την οδηγική ευχαρίστηση παρά με την απόλυτη ισχύ», όπως έχει πει ο Patrice Ratti επικεφαλής της RenaultSport η οποία και έχει αναλάβει την εξέλιξή του. 

Αξίζει, επιπλέον να σημειωθεί ότι οι μέχρι τώρα πληροφορίες δεν αποκλείουν η Renault να καταφύγει στη συνεργασία της με τις Nissan και Daimler για ορισμένες πτυχές του νέου της sportscar.

Δεδομένο, πάντως. θα πρέπει να θεωρείται ότι το γαλλικό sportscar θα επενδύσει ιδιαιτέρως στη διατήρηση του βάρους του το οποίο δεν αναμένεται να ξεπεράσει τα 1.100 κιλά στοιχείο που σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες προδιαγραφές του πλαισίου και τις χαρακτηριστικές αναλογίες που θα του εξασφαλίσουν ένα χαμηλό κέντρο βάρους, αναμένεται να κάνουν τη διαφορά. 

Το παζλ του γαλλικού sportscar αναμένεται να συμπληρώσει ένας υπετροφοδοτούμενος κινητήρας βενζίνης 1,6 λίτρου με ισχύ που θα αγγίξει τους 300 ίππους. 

Για πρώτη φορά οι επιστήμονες του CERN, μεταξύ των οποίων και Έλληνες φυσικοί, «είδαν» μια υπερβολικά σπάνια διάσπαση σωματιδίου, η οποία ποτέ δεν είχε παρατηρηθεί πειραματικά μέχρι σήμερα. 

Συγκεκριμένα, σε δημοσίευσή τους στο περιοδικό Nature, οι ερευνητικές ομάδες των πειραμάτων CMS και LHCb περιγράφουν την πρώτη παρατήρηση της εξαιρετικά σπάνιας διάσπασης του σωματιδίου B0s σε δύο μιόνια. 

Το λεγόμενο «Καθιερωμένο Πρότυπο» (η καλύτερη έως τώρα φυσική θεωρία που περιγράφει τα δομικά συστατικά της ύλης και τις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις - πλην της βαρυτικής) προβλέπει ότι αυτή η σπάνια υποατομική διεργασία συμβαίνει με συχνότητα τέσσερις φορές στο δισεκατομμύριο και γι' αυτό δεν είχε καταγραφεί ποτέ πριν. 

Τέτοιες διασπάσεις μάλιστα θα μπορούσαν να ανοίξουν ένα παράθυρο σε θεωρίες πέρα από το Καθιερωμένο Πρότυπο, όπως η υπερσυμμετρία. 

Η επιστημονική ανακοίνωση βασίσθηκε στην ανάλυση δεδομένων που συλλέχθηκαν από τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) μεταξύ 2011 και 2012. Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι τα πειραματικά δεδομένα ενδεχομένως υποδεικνύουν και μια δεύτερη, ακόμη σπανιότερη, διάσπαση, του B0 (‘ξαδέλφου' του B0s) σε δύο μιόνια.

Τα B0s και B0 είναι μεσόνια, δηλαδή μη στοιχειώδη ασταθή υποατομικά σωματίδια, που αποτελούνται από ένα κουάρκ και ένα αντι-κουάρκ, τα οποία συγκρατούνται μαζί μέσω της ισχυρής αλληλεπίδρασης. Τέτοια σωματίδια παράγονται μόνο σε συγκρούσεις υψηλής ενέργειας στο εσωτερικό των επιταχυντών ή στη φύση, για παράδειγμα κατά την αλληλεπίδραση των κοσμικών ακτίνων.

«Αποτελεί μαρτυρία της εξαιρετικής λειτουργίας του LHC και της ευαισθησίας των πειραμάτων μας, το γεγονός ότι μπορέσαμε επιτέλους να παρατηρήσουμε αυτή την εξαιρετικά σπάνια, όσο και σημαντική διάσπαση», ανέφερε ο εκπρόσωπος του LHCb Γκάι Ουίλκινσον.

«Η έρευνα για τον εντοπισμό νέων σωματιδίων και η μελέτη σπάνιων διασπάσεων είναι συμπληρωματικές στρατηγικές για την ανακάλυψη μιας νέας Φυσικής. Η ακρίβεια με την οποία τα πειράματά μας μπορούν να παρατηρήσουν αυτές τις διασπάσεις-κλειδιά και να μετρήσουν τον ρυθμό τους, θα βελτιώνεται συνεχώς, θέτοντας επομένως όρια στην επέκταση του Καθιερωμένου Προτύπου», ανέφερε ο εκπρόσωπος του CMS Τιζιάνο Καμπορέζι.

Τα δεδομένα που θα συλλεχθούν μελλοντικά κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του LHC, αναμένεται να βελτιώσουν ακόμη περισσότερο την ακρίβεια της μέτρησης του B0s και θα καθορίσουν αν οι υποψίες για την σχετική διάσπαση του B0 τελικά επιβεβαιωθούν. 

Καθώς ο επιταχυντής του CERN τέθηκε ξανά σε λειτουργία πρόσφατα, χιλιάδες φυσικοί έχουν επιδοθεί στην αναζήτηση στοιχείων που θα συνηγορούν για την ύπαρξη μιας νέας Φυσικής η οποία θα μπορούσε να εξηγήσει μερικά από τα μεγαλύτερα επιστημονικά αινίγματα, όπως της φύσης της σκοτεινής ύλης.

Λίγες αλλά καλές είναι οι ταινίες που μας επιφυλάσσει η νέα κινηματογραφική εβδομάδα. Ξεχωρίζει η νέα δημιουργία του Ολιβιέ Ασαγιάς, «Τα Σύννεφα του Σιλς Μαρία», με πρωταγωνίστριες τη Ζιλιέτ Μπινός και την Κρίστεν Στιούαρτ. Τριάντα χρόνια μετά την ολοκλήρωση της σχετικής τριλογίας, ο Τζορτζ Μίλερ, επιστρέφει παρέα με τον Τομ Χάρντι, τη Σαρλίζ Θερόν και το εντυπωσιακό «Mad max: Ο Δρόμος της Οργής». Την τριάδα συμπληρώνει το φιλμ του Αμπέλ Φεράρα, «Παζολίνι», με τον Γουίλεμ Νταφόε. Παράλληλα, εχθές σήκωσε αυλαία το 68ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών, με έντονη και φέτος την ελληνική παρουσία. Ενώ από σήμερα οι λάτρεις της Έβδομης Τέχνης, δίνουν ραντεβού στο Ταινιόραμα.

Στο αποκορύφωμα της διεθνούς της καριέρας, η διάσημη ηθοποιός Μαρία Έντερς (Ζιλιέτ Μπινός) δέχεται μια πρόταση για να παίξει σε μία αναβίωση του θεατρικού έργου που την έκανε διάσημη πριν από είκοσι χρόνια. Τότε όμως ερμήνευε τον ρόλο της Σίγκριντ, μιας ελκυστικής νέας κοπέλας που σαγηνεύει και τελικά οδηγεί στην αυτοκτονία το αφεντικό της, την Ελένα. Τώρα, της ζητείται να αναλάβει τον κόντρα ρόλο, δηλαδή εκείνον της μεγαλύτερης σε ηλικία Ελένα. Μαζί με την προσωπική της βοηθό (Κρίστεν Στιούαρτ) αναχωρεί για να ξεκινήσει πρόβες στο Σιλς Μαρία, μια απομονωμένη περιοχή των Άλπεων. Μια νεαρή στάρλετ του Χόλιγουντ με έφεση στα σκάνδαλα (Κλόε Γκρέις Μόριτς) πρόκειται να υποδυθεί το ρόλο της Σίγκριντ και η Μαρία βρίσκει τον εαυτό της στην άλλη πλευρά του καθρέφτη, πρόσωπο με πρόσωπο με μια διφορούμενα γοητευτική γυναίκα που αποτελεί, στην ουσία, μια ανησυχητική αντανάκλαση του ίδιου της του εαυτού.

Τρία χρόνια μετά το αξιόλογο φιλμ του «Μετά τον Μάη» (Après Mai / Something in the Air), ο σκηνοθέτης Ολιβιέ Ασαγιά, επιστρέφει ίσως με την πιο ώριμη και σύνθετη δουλειά της καριέρας του, με όμορφο μουσικό σκορ και τέλεια φωτογραφία. Αν και φαινομενικά πραγματεύεται μία απλή ιστορία, ο Γάλλος δημιουργός εκμεταλλεύεται στο έπακρο το υπέροχο καστ του, όπου ξεχωρίζει η πάντα υπέροχη Ζιλιέτ Μπινός, αλλά και η Κρίστεν Στιούαρτ, σε μία ερμηνεία - έκπληξη η οποία της χάρισε το Σεζάρ Γυναικείας Ερμηνείας, γράφοντας ιστορία, όντας η πρώτη Αμερικανίδα ηθοποιός που αποσπά τη συγκεκριμένη βράβευση.

Στοιχειωμένος από το ταραχώδες παρελθόν του, ο Mad Max (Τομ Χάρντι) πιστεύει πως ο καλύτερος τρόπος για να καταφέρεις να επιβιώσεις, είναι να περιπλανιέσαι μόνος σου. Παρόλα αυτά, θα ακολουθήσει μια ομάδα που προσπαθεί να δραπετεύσει στην Άγονη Γη, σ' ένα Πολεμικό Καραβάνι και την οποία καθοδηγεί η αρχηγός τους, Furiosa (Σαρλίζ Θερόν). Δραπετεύουν από ένα Οχυρό που το διοικεί ο τύραννος Immortan Joe (Χιου Κέις-Μπερν), από τον οποίο και έκλεψαν κάτι αναντικατάστατο. Εξοργισμένος, o πολέμαρχος θα συγκεντρώσει όλη τη συμμορία του και θα κυνηγήσει τους αντάρτες στον Πόλεμο του Δρόμου που θα ακολουθήσει...

Τριάντα χρόνια μετά την ολοκλήρωση της σχετικής τριλογίας, ο Αυστραλός, με ελληνικές ρίζες, σκηνοθέτης Τζορτζ Μίλερ, πραγματοποιεί επιτυχημένα την μεγάλη επιστροφή με το «Mad max: Ο Δρόμος της Οργής». Ο Τομ Χάρντι παίρνει επάξια την σκυτάλη από τον Μελ Γκίμπσον, η χημεία με την αγνώριστη αλλά πάντα δυναμική Σαρλίζ Θερόν είναι καλή, τα οπτικά εφέ εντυπωσιακά και η φωτογραφία μας ταξιδεύει στο μετά-αποκαλυπτικού genre του θρυλικού franchise, υπό τους ήχους ενός δυνατού μουσικού σκορ. Οι σκηνές δράσεις, εναλλάσσονται με την φαινομενική ηρεμία και το χτίσιμο των χαρακτήρων και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από αντάξιο για τους λάτρεις των ταινιών της επιτυχημένης και ιδιαίτερης αυτής σειράς του Μίλερ.

Νοέμβριος του 1975. Σε μία διεφθαρμένη Ιταλία, όπου ο φόβος της αλήθειας και του πάθους βασιλεύει, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο οποίος ολοκληρώνει το αριστούργημα του SALO, καταγγέλλει και επιτίθεται διαρκώς στους πολιτικούς της χώρας του, γράφοντας οργισμένα άρθρα, τα οποία τελικά βάζουν την ζωή του σε κίνδυνο. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας ημέρας της ζωής του ο Παζολίνι περνά τις ώρες του με την πολυαγαπημένη του μητέρα και αργότερα με τους καλούς του φίλους, πριν τελικά μπει στην Alpha Romeo του για την αναζήτηση νυχτερινών περιπετειών στην Αιώνια Πόλη. Την αυγή βρίσκεται νεκρός σε μια παραλία στην Όστια, στα περίχωρα της Ρώμης...

Τρία χρόνια μετά την ταινία του «4:44 Last Day on Earth» (2011) με τον Γουίλεμ Νταφόε, ο ιδιόρρυθμος δημιουργός Αμπέλ Φεράρα, επέστρεψε το 2014 με δύο φιλμ: «Welcome to New York» με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ και «Παζολίνι», με πρωταγωνιστή και πάλι τον Νταφόε. Ο σκηνοθέτης, αναλαμβάνει εξαρχής ένα δύσκολο εγχείρημα, προσπαθώντας να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη, τη ζωή και το έργο ενός κορυφαίου καλλιτέχνη, όχι μόνο του ιταλικού αλλά και του παγκόσμιου κινηματογράφου: του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Ο Γουίλεμ Νταφόε - ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, αν και ιδιαίτερα αδικημένος από άποψη συγκομιδής βραβείων - είναι για μία ακόμα φορά εξαιρετικός, δίνοντας νόημα και ψυχή σ' ένα εγχείρημα που έμοιαζε εξ αρχής καταδικασμένο...