Το οπτικό ντοκουμέντο ξεκινά με ένα κείμενο που παραπέμπει σε υλικό επιστημονικού ενδιαφέροντος: «Αναφορά συμπεριφοράς ανθρωποειδούς πιθήκου αριθμός 21 από 27 – Ρ. Γουάιατ, 8 Νοεμβρίου 2009 / Ανέκδοτο υλικό από στρατιώτη της Δυτικής Αφρικής». Στα μόλις 42 δευτερόλεπτα της διάρκειάς του, παρουσιάζει μια μικρή ομάδα στρατιωτών από άγνωστη αφρικανική χώρα, που διασκεδάζουν με έναν χιμπαντζή. Κάποιος στρατιώτης δίνει, για πλάκα, ένα καλάσνικοφ στο ζώο αλλά αυτό αποδεικνύεται πολύ κακή ιδέα. Ο χιμπαντζής αρχίζει να πυροβολεί ανεξέλεγκτα, σκορπίζοντας τον πανικό στους στρατιώτες.

Το κείμενο στην αρχή του βίντεο κρύβει -επιμελώς- μια αλήθεια. Το «επιστημονικού ενδιαφέροντος» υλικό, απόλυτα πειστικό χάρη στον ερασιτεχνικό τρόπο λήψης και τη διακριτική επισήμανση στο κάτω μέρος της οθόνης, που το χαρακτηρίζει «υλικό έρευνας», ήταν στην πραγματικότητα ένα τρικ της 20th Century Fox για την προώθηση μιας ταινίας. Το ημι-αυθεντικό οπτικό υλικό δημιουργήθηκε (και) με τη βοήθεια των υπολογιστών, για να διαφημίσει την 7η κατά σειρά ταινία της γνωστής σειράς «Ο πλανήτης των πιθήκων («Η εξέγερση», 2011). Εκεί παραπέμπει έντεχνα η τελευταία εικόνα, με τον χιμπαντζή να υψώνει θριαμβευτικά το ΑΚ-47 στον αέρα.

Το βίντεο είχε εκατομμύρια «χτυπήματα» στο YouTube. Παράλληλα, όμως, έγινε αφορμή να γραφούν αναρίθμητα ρατσιστικά σχόλια από χρήστες που βρήκαν την ευκαιρία να χλευάσουν τους Αφρικανούς. Το εύρημα της 20th Century Fox έγινε μπούμερανγκ και η εταιρεία δέχτηκε σκληρή κριτική. Κατηγορήθηκε για τη χρήση του συγκεκριμένου βίντεο στο viral marketing, υπογραμμίζοντας τους κινδύνους που εγκυμονεί η ανεξέλεγκτη διάδοση ενός μηνύματος στο διαδίκτυο. Η αμερικανική εταιρεία μέσων ενημέρωσης GigaOM έγραψε στο blog της: «Το επικίνδυνο με το viral video είναι ότι ξεφεύγει από τον έλεγχό σου, μόλις το αφήσεις ελεύθερο στο φυσικό του περιβάλλον. Μπορεί να απλωθεί σαν πυρκαγιά, μπορεί να μεταλλαχτεί, μπορεί επίσης να στραφεί εναντίον σου».

Πηγή:protagon

Το 1933 η ναζιστική Γερμανία έζησε τον δικό της πνευματικό μεσαίωνα, με το «Ολοκαύτωμα των βιβλίων» των επιφανών γερμανών συγγραφέων. Ήταν το προοίμιο όσων θα ακολουθούσαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ο ναζιστής φοιτητής Χέρμπερτ Γκούτγιαρ, μόλις 23 χρονών, έβγαλε μια σύντομη ομιλία γεμάτη μίσος.«Παραδίδω στη πυρά ότι είναι αντιγερμανικό» είπε καταχειροκροτούμενος.

Μπροστάρηδες οι φοιτητές

Φοιτητές με ναζιστικές στολές μεταφέρουν βιβλία...
 
Το κάψιμο των βιβλίων οργανώθηκε από το ναζιστικό καθεστώς που ήθελε να «καθαρίσει» την πνευματική ζωή της ναζιστικής Γερμανίας από την «αντεθνική» ιδεολογία. 20.000 βιβλία συγγραφέων, όπως ο Χάινριχ Μαν, οΈριχ Μαρία Ρεμάρκ ή ο Γιόαχιμ Τίνγκελνατςπαραδόθηκαν στην πυρά.

Η ίδια εικόνα επαναλήφθηκε και σε άλλες γερμανικές πόλεις, κυρίως σε πόλεις με πανεπιστήμια. Εκεί οι φοιτητές είχαν «καθαρίσει» από καιρό τις δημόσιες βιβλιοθήκες από βιβλία συγγραφέων και δημοσιογράφων με «εχθρική» προς το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς ιδεολογία. Ανάμεσά τους ειρηνιστές, σοσιαλιστές και εβραίοι συγγραφείς.

Οι εργαζόμενοι στις βιβλιοθήκες, οι καθηγητές αλλά και ο φοιτητικός κόσμος δεν αντέδρασαν, ακόμη κι αν δεν συμμετείχαν ενεργά, σε αυτό που ο ξένος τύπος ονόμασε«Ολοκαύτωμα των Βιβλίων».

Από την πυρά δεν γλύτωσαν ούτε τα βιβλία για παιδιά τουΈριχ Κέστνερ, ο οποίος μάλιστα ήταν και αυτόπτης μάρτυρας της πυράς εκείνο το βράδυ στην πλατεία της Όπερας. «Βρισκόμουν μπροστά από το Πανεπιστήμιο, ανάμεσα σε φοιτητές, το άνθος του έθνους μας, με ναζιστικές στολές, και έβλεπα τα βιβλία μας να γίνονται παρανάλωμα του πυρός» έγραφε αργότερα.

Έξοδος ή «γύψος»

...για να τα ρίξουν στην πυρά
 
Οι αντιδράσεις στο εξωτερικό ήταν έντονες. Ο συγγραφέας Χάινριχ Χάινε, βιβλία του οποίου κάηκαν, έγραφε κάτι που αποδείχθηκε προφητικό: «Όπου καίνε βιβλία, στο τέλος θα κάψουν και ανθρώπους».

Οι άνθρωποι του πνεύματος δεν μπορούσαν να μείνουν άλλο στη χώρα και έτσι άρχισε η έξοδος. Ο Τόμας Μαν, ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ και ο Λίον Φοϊχτβάνκεργύρισαν τα νώτα τους στη ναζιστική Γερμανία. Στις χώρες της νέας εγκατάστασής τους άρχισαν να πολεμούν τους εθνικοσοσιαλιστές.

Από το 1940 ο Τόμας Μαν, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ, κατήγγειλε το ναζιστικό καθεστώς από το BBC. «Είναι μια φωνή προειδοποίησης. Το να σας προειδοποιώ είναι μια μοναδική αποστολή που μπορεί να αναλάβει απέναντί σας ένας Γερμανός» είπε από τις συχνότητες του βρετανικού σταθμού.

Όποιος δεν μπόρεσε να φύγει, όπως ο Έριχ Κέστνερ, μπήκε στο γύψο. Λογοκρισία και απαγόρευση έκδοσης των έργων του. Η πλειοψηφία των Γερμανών, ανθρώπων του πνεύματος και καθηγητών αποδέχθηκε σιωπηλά χωρίς καμιά αντίδραση την πυρά των βιβλίων, ορισμένοι μάλιστα την επιδοκίμασαν.

Το πιο πικρό ήταν ότι στο κάψιμο της γερμανικής πνευματικής προσφοράς στην ανθρωπότητα συνέβαλαν με μεγάλο ενθουσιασμό φοιτητές.

Deutsche Welle 

Μάνα για μένα είναι κάθε γυναίκα που έχει καταφέρει να γίνει μάνα και πατέρας του ενήλικου εαυτού της και συνεχώς προσπαθεί γι' αυτό, ώστε αποφασίζει ότι μπορεί να αναλάβει να γεννήσει, να φροντίσει, να μεγαλώσει και να σταθεί ουσιαστικά δίπλα σε μια άλλη ζωή, αυτή του παιδιού της.

Μάνα για μένα είναι εκείνη που έχει αρκούντως υποψιαστεί, ή στην καλύτερη περίπτωση έχει επίγνωση, ότι ο ρόλος της είναι αναντικατάστατος για τα παιδιά της, και το οποιοδήποτε κενό, θα χάσκει μέχρι το θάνατό τους.

Μάνα είναι εκείνη που ξέρει πως αν αναγκαστεί να γίνει ήρωας για να μεγαλώσει αυτά τα παιδιά της, τότε εκείνα θα αναγκαστούν να γίνουν διπλά ήρωες για να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της ζωής -μεγαλώνοντας συνήθως μόνα τον εαυτό τους- αλλά και να αντέξουν το βάρος της ηρωίδας μάνας τους.

Μάνα είναι η γυναίκα, που μεγαλώνει τα παιδιά της όχι μόνο παρέχοντάς τους τα αναγκαία, αλλά εμφυσώντας τους και αρετές όπως τον σεβασμό στον άλλον, τα όρια, τη συμμετοχή στον πολιτισμό και στην εξέλιξη του είδους, τονίζοντάς τους ότι δεν είναι αρκετό να μην κάνουν κακές/άδικες πράξεις αλλά να μην μένουν και απαθή απέναντι σε αυτές, διότι εκτός των άλλων "η μεγαλύτερη βία..." όπως έχει πει η κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα "...είναι το να μην κάνουμε".

Μάνα είναι εκείνη που δεν αγνοεί -επειδή δεν μπορεί να διαχειριστεί- τις κοινωνικές κατασκευές, την ιστορία και τους μύθους των προγόνων της, του συστήματος και του υπερσυστήματος που προέρχεται, γιατί διαισθάνεται ότι θα αναγκαστούν να τις διαχειριστούν με μεγαλύτερο κόστος τα παιδιά της.

Μάνα είναι εκείνη που δεν αγνοεί και τα όποια δικά της τραύματα, γνωρίζοντας ότι το κάθε αδιαχείριστο τραύμα σταματά το χρόνο με το να επαναλαμβάνεται ακόμα και στις επόμενες γενιές.

Μάνα είναι εκείνη, που έχει επίγνωση στον επίσης αναντικατάστατο ρόλο που παίζει στη ζωή του παιδιού και ο άλλος γονιός του, ο πατέρας, κι όταν για οποιονδήποτε λόγο απουσιάζει από τη ζωή του, δεν προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι μπορεί να τον καλύψει, αλλά προσπαθεί να συμπαρασταθεί στο παιδί της όχι μόνο για την απώλειά του αλλά και για το ακόμα πιο δύσκολο έργο που το περιμένει, όταν θα έχει ανάγκη να βασιστεί σε ένα ανύπαρκτο πρότυπο κατά την ενηλικίωσή του, ώστε να γίνει το ίδιο ο πατέρας του εαυτού του (όπως και μητέρα).

Μάνα είναι εκείνη που έχει τουλάχιστον ψυλλιαστεί κι αυτό που έχει πει ο Μπερτ Χέλινγκερ, πως «όποιος δεν έχει μάνα, δεν έχει σύντροφο». Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Μάνα είναι εκείνη που η αγάπη για το παιδί της πηγάζει από την αγάπη της για τη ζωή, τους ανθρώπους, τη συνύπαρξη, και άρα την κοινωνία, γι’ αυτό δημιουργεί ζωές, για να φροντίσει και για τους επόμενους και να τιμήσει τους προηγούμενους.

Παιδιά δεν γεννάς για να είσαι εσύ καλά, ή καλύτερα, αλλά για να είναι καλά και καλύτερα από σένα τα παιδιά σου.

(Χρόνια πολλά σε όλες τις μανάδες που δίνουν στα παιδιά τους όσα χρειάζονται -κι ας "είναι η αγάπη να χρωστάς"- για να ανεξαρτητοποιηθούν, να διαφοροποιηθούν, και να συνυπάρξουν).

*Ομοίως και για τους πατεράδες.

afigisizois.wordpress.com

(Mandy's Painting - mother & father with baby print by Katie m. Berggren)

Πηγή:tvxs