«Μαραμπού», «Πούσι», «Τραβέρσο»: Τρεις ποιητικές συλλογές του σπουδαίου Νίκου Καββαδία, αμέτρητοι στοίχοι ναυτοσύνης και αναζητήσεων από τα θρυλικά ταξίδια που έκανε ως ασυρματιστής σε πλοία σε όλη τη Γη πριν και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Αυτή τη μοναδική οδύσσεια στις μακρινές θάλασσες, την οποία μας μετέφερε μέσα από τους στίχους των ποιημάτων του, «ακολούθησε» ένας χρήστης του Διαδικτύου, φτιάχνοντας έναν χάρτη της Google: Σε κάθε σημείο που αναφέρεται ένας στίχος του Καββαδία τοποθέτησε ένα σημάδι - ο επισκέπτης του χάρτη μπορεί να «κλικάρει» και να δει τόσο πού είναι το συγκεκριμένο μέρος όσο και να διαβάσει το απόσπασμα.

Δείτε εδώ τον χάρτη των ποιημάτων/ταξιδιών του Νίκου Καββαδία

Δεδομένου ότι ο γεννημένος το 1910 στη μακρινή Ματζουρία Καββαδίας, συχνά στα ποιήματά του χρησιμοποιούσε γεωγραφικούς ιδιωματισμούς (πχ. τα στενά Kara Straits πάνω από τη Ρωσία τα αναφέρει ως «Καράστρα», ή τη Χιλή «Τσίλι») ο χάρτης προσφέρει και μια «ερμηνεία» των λογοτεχνικών τοπωνυμίων του ποιητής.

Αυτές τις ημέρες συμπληρώθηκαν οι 100 πρώτες ημέρες της νέας κυβέρνησης, οι οποίες έχουν μονοπωληθεί από τις διαπραγματεύσεις με τους «εταίρους».

Έχω γράψει άπειρες φορές πως οι διπλές εκλογές του 2012 ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για τους Έλληνες, την οποία πέταξαν στα σκουπίδια.

Η διατήρηση στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ μαζί με την αριστερή τσόντα της ΔΗΜΑΡ ήταν η ταφόπλακα για την ελληνική κοινωνία, σε μια εποχή που το παιχνίδι με την Ευρωπαϊκή Ένωση παιζόταν ακόμα.

Σε κάθε περίπτωση, οι επιλογές των πολιτών είναι απόλυτα σεβαστές, ενώ θα πρέπει να παραδεχτώ πως, τελικά, εμένα μάλλον μου έκανε καλό το αποτέλεσμα των εκλογών του 2012, γιατί το πήρα απόφαση πια πως η Ελλάδα δεν θέλει να αλλάξει και ηρέμησα.

Προσωπικά, δεν έχω πολλές απαιτήσεις από τη σημερινή κυβέρνηση, αφού καταλαβαίνω πως η νέα κυβέρνηση προέκυψε από την απελπισία μεγάλου μέρους των πολιτών, και ενώ σχεδόν όλα είχαν πια κριθεί.

Αυτή η κυβέρνηση έπρεπε να είχε προκύψει στις εκλογές του 2012 -όταν όλα ήταν ακόμα ανοιχτά-, και τότε θα την έκρινα ανάλογα.

Αλλά οι Έλληνες δεν τόλμησαν το 2012. Και τώρα -μετά από τα δυόμισι καταστροφικά χρόνια που ακολούθησαν- ξέρουν πως θα έπρεπε να έχουν τολμήσει. Αυτό δίνει χρόνο και ανοχή στην κυβέρνηση.

Ο μεγαλύτερος σύμμαχος αυτής της κυβέρνησης είναι οι κυβερνήσεις που προηγήθηκαν.

Με τους Σαμαράδες, τους Βενιζέλους, τους Γεωργιάδηδες -και όλο αυτό τον εμετό- ακόμα παρόντες, η νέα κυβέρνηση μοιάζει με ομάδα από αγγελούδια.

Οι πολιτικοί των προηγούμενων κυβερνήσεων μοιάζουν να μην έχουν αντιληφθεί την αηδία που προκαλούν σε μεγάλο μέρος των πολιτών, και συνεχίζουν να ουρλιάζουν στα τηλεπαράθυρα των ολιγαρχών, τους οποίους η νέα κυβέρνηση δεν έχει αγγίξει ακόμα, και αυτό είναι λάθος της.

Παράλληλα, οι υποστηρικτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ -τουλάχιστον στο διαδίκτυο που παρακολουθώ γιατί τηλεόραση βλέπω αποσπασματικά πάλι στο διαδίκτυο- είναι αμετανόητοι γκαιμπελίσκοι, ελεεινοί και τρισάθλιοι.

Όσο αυτό το σύστημα είναι ενάντια στην κυβέρνηση, η κυβέρνηση δεν έχει να φοβάται τίποτα.

Η Ελλάδα βρέθηκε το 2015 σε μια πολύ άσχημη θέση, την οποία θα μπορούσε -και θα έπρεπε- να έχει αποφύγει, αν οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν ήταν ξεπουλημένες.

Τώρα, οι πολίτες ξέρουν πως πρέπει να κάνουν υπομονή και πως, με μια καμμένη και ανύπαρκτη αντιπολίτευση, δεν έχουν εναλλακτικές.

Τα λάθη πληρώνονται.

(Την Κυριακή είναι η γιορτή της Μητέρας. Αν έχετε την τύχη να ζει η μητέρα σας, να πάτε να την δείτε, να την πάρετε αγκαλιά και να της πείτε πόσο την αγαπάτε. Αυτά είναι τα σημαντικά στη ζωή. Η Ελλάδα χρεοκόπησε, όχι οι άνθρωποι που ζουν στην Ελλάδα.)

Πηγή: pitsirikos

Ο υπουργός Οικονομικών, σε νέο του άρθρο στο Project Syndicate, περιγράφει τα βήματα που είναι αναγκαία για μια βιώσιμη ανάπτυξη στην Ελλάδα. Τι πρέπει να γίνει με τις τράπεζες τις ιδιωτικοποιήσεις αλλά και τις επιχειρήσεις.

Εάν επιζητούμε να λύσουμε το σημερινό αδιέξοδο, σημειώνει ο Έλληνας υπουργός, θα πρέπει πρώτα απ' όλα να οραματιστούμε μία υγιή ελληνική οικονομία. Μια βιώσιμη ανάκαμψη απαιτεί τη συνδυαστική επίδραση μεταρρυθμίσεων που θα απελευθερώσουν τις σημαντικές, ανεκμετάλλευτες δυνατότητες της χώρας, απομακρύνοντας τις αγκυλώσεις που υπάρχουν σε αρκετούς τομείς: στις παραγωγικές επενδύσεις, την παροχή πιστώσεων, την καινοτομία, τον ανταγωνισμό, την κοινωνική ασφάλιση, τη δημόσια διοίκηση, την δικαστική εξουσία, την αγορά εργασίας, την πολιτιστική παραγωγή, και, τέλος, στο εξίσου σημαντικό ζήτημα της δημοκρατικής διακυβέρνησης, σημειώνει ο κ. Βαρουφάκης.

Επτά χρόνια αποπληθωρισμού των χρεών, ενισχυμένου ταυτόχρονα κι από την προσδοκία μιας αέναης λιτότητας, έχουν αποδεκατίσει τις ιδιωτικές και της δημόσιες επενδύσεις κι έχουν εξαναγκάσει τις φοβισμένες και εύθραυστες ελληνικές τράπεζες σε παύση παροχής δανείων, σημειώνει ο κ. Βαρουφάκης. Με την κυβέρνηση να μην έχει δημοσιονομικά περιθώρια και με τις τράπεζες να επιβαρύνονται από μη εξυπηρετούμενα δάνεια είναι σημαντικό να κινητοποιήσουμε τα εναπομείναντα κεφάλαια του δημοσίου και να απελευθερώσουμε τη ροή των τραπεζικών πιστώσεων προς τα υγιή τμήματα του ιδιωτικού τομέα. Για να αποκαταστήσουμε τα επίπεδα επένδυσης και πίστωσης που απαιτούνται για μια ταχύτητα ανάπτυξης ικανή να βγάλει τη χώρα από την κρίση, η Ελλάδα χρειάζεται δύο νέους δημόσιους θεσμούς που συνεργαστούν με τον ιδιωτικό τομέα και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς: μία αναπτυξιακή τράπεζα που θα κινητοποιήσει τα δημόσια κεφάλαια και μία «bad bank», η οποία θα επιτρέψει στο τραπεζικό σύστημα να ξεφύγει από τα μη-αποδοτικά κεφάλαιά του, αποκαθιστώντας έτσι τη ροή πιστώσεων σε επικερδείς και εξωστρεφείς επιχειρήσεις.

Φανταστείτε, όπως λέει ο κ. Βαρουφάκης, μια αναπτυξιακή τράπεζα που θα μπορεί να μοχλεύει εγγυήσεις, οι οποίες θα συνδυάζουν μερίδια μελλοντικών ιδιωτικοποιήσεων που θα κατέχει το δημόσιο μαζί με άλλα κεφάλαια (π.χ. ακίνητα) τα οποία θα μπορούσαν να κερδίσουν απ' ευθείας σε αξία χάρις στην αναμόρφωση της ιδιοκτησιακής τους δομής. Φανταστείτε ότι η τράπεζα αυτή θα συνδέει την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και το σχέδιο επενδύσεων 315 δισ. ευρώ του προέδρου της Κομισιόν Jean-Claude Juncker με τον ιδιωτικό τομέα. Με αυτό το σχέδιο, υποστηρίζει ο κ. Βαρουφάκης, αντί οι ιδιωτικοποιήσεις να μοιάζουν με ξεπούλημα όσο-όσο για να καλυφθούν δημοσιονομικές τρύπες, θα αποτελέσουν μέρος μια μεγάλης συνεργασίας μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα για χάρη της ανάπτυξης.

Σκεφτείτε επίσης ότι η «bad bank» θα βοηθήσει τον χρηματοπιστωτικό τομέα, ο οποίος έχει ανακεφαλαιωθεί γενναιόδωρα από τους καταβεβλημένους Έλληνες φορολογουμένους εν μέσω κρίσης, να ξεφορτωθεί την κληρονομιά των μη-εξυπηρετούμενων δανείων και να ξαναρχίσει τη λειτουργία του. Μαζί με τη θετική συνεισφορά της αναπτυξιακής τράπεζας, οι πιστώσεις και οι επενδύσεις θα πλημμύριζαν το μέχρι τώρα άγονο ελληνικό τοπίο, βοηθώντας σιγά-σιγά και την bad-bank να σημειώσει κέρδη και στο τέλος να γίνει και αυτή «καλή».

Τέλος, προσθέτει ο κ. Βαρουφάκης, φανταστείτε την επίδραση που θα έχουν όλα αυτά στο χρηματοπιστωτικό, δημοσιονομικό και ασφαλιστικό «οικοσύστημα»: με την άνοδο των τραπεζικών μετοχών, θα εξαλείφονταν οι απώλειες του κράτους από την ανακεφαλαίωση των τραπεζών, καθώς η συμμετοχή του σε αυτές θα ανέβαινε σε αξία. Εν τω μεταξύ, τα μερίσματα της αναπτυξιακής τράπεζας θα κατευθύνονταν προς τα εδώ και καιρό προβληματικά ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία υπέστησαν ξαφνική μείωση των αποθεμάτων τους το 2012 (οφειλόμενη στο κούρεμα που έγινε στα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου). Σε αυτό το σενάριο, ο στόχος της ενίσχυσης της κοινωνικής ασφάλισης θα εκπληρωνόταν με την ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων και την άνοδο των εισφορών – η τελευταία ως αποτέλεσμα της ανόδου της απασχόλησης και της επιστροφής στη νόμιμη εργασία όσων εργαζομένων έχουν «εξοριστεί» στη μαύρη εργασία εξ' αιτίας της βάναυσης απορρύθμισης της αγοράς κατά τα σκοτεινά χρόνια του πρόσφατου παρελθόντος.

Μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί, συνεχίζει ο υπουργός, την Ελλάδα να ανακάμπτει δυναμικά ως αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής. Σε έναν κόσμο με εξαιρετικά χαμηλές αποδόσεις, η Ελλάδα θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν μία χώρα ευκαιριών, διατηρώντας ένα σταθερό ρεύμα εισροής άμεσων επενδύσεων από το εξωτερικό. Αλλά, θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς, γιατί το αποτέλεσμα να είναι διαφορετικό από τις προ-2008 κεφαλαιακές εισροές, οι οποίες δημιούργησαν μια ανάπτυξη βασισμένη στο χρέος; Θα μπορούσε στα αλήθεια να αποφευχθεί μία ακόμα μακροοικονομική πυραμίδα; Κατά την εποχής της πυραμιδικού τύπου ανάπτυξης, τονίζει ο κ. Βαρουφάκης, οι ροές κεφαλαίων κατευθύνονταν αφενός, μέσω των εμπορικών τράπεζών, σε μία καταναλωτική φρενίτιδα κι αφετέρου, μέσω του κράτους, σε ένα όργιο ύποπτων προμηθειών και κατάφορης σπατάλης. Για να εξασφαλιστεί ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά, η Ελλάδα θα χρειαστεί να μεταρρυθμίσει την κοινωνικοοικονομική της δομή και το πολιτικό της σύστημα.

Αντιθέτως, αυτή τη φορά, η αναπτυξιακή τράπεζα θα ηγηθεί της προσπάθειας να διοχετευτούν οι ελάχιστοι εγχώριοι πόροι σε επιλεγμένες παραγωγικές επενδύσεις. Αυτές περιλαμβάνουν τις νέες επιχειρήσεις start up, τις εταιρίες πληροφορικής που αξιοποιούν το εγχώριο δυναμικό, τις μικρού και μεσαίου μεγέθους βιολογικές καλλιέργειες, τις εξαγωγικές φαρμακευτικές εταιρίες, τις προσπάθειες να έρθουν εταιρίες κινηματογραφικής παραγωγής σε ελληνικές τοποθεσίες και τα εκπαιδευτικά προγράμματα που εκμεταλλεύονται την πνευματική παραγωγή της χώρας και τα απαράμιλλα ιστορικά της τοπία, ανέφερε ο κ. Βαρουφάκης.

Πηγή: Euro2Day

Σε ηλικία 71 ετών έφυγε από τη ζωή, από καρκίνο στο πάγκρεας, ο Βρετανός τραγουδιστής Λέστερ Έρολ Μπράουν, τραγουδιστής των «Hot Chocolate», με τους οποίους ερμήνευσε μεγάλες επιτυχίες μεταξύ αυτών το θρυλικό «You Sexy Thing».

Η διάλυση των Beatles θα φέρει και τη διάλυση της δισκογραφικής εταιρείας. Όμως η αρχή για τους Hot Chocolate είχε γίνει και το συγκρότημα το 1970, με άλλη δισκογραφική εταιρεία (RAK), θα σημειώσει τις πρώτες επιτυχίες του με τραγούδια όπως τα «Love Is Life», «Emma», «You Could Have Been a Lady», «I Believe in Love» και «Brother Louie». Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70 οι Hot Chocolate θα επιστρέψουν στο νούμερο 1 με το "So You Win Again"

Το 1983, η Βασίλισσα Ελισάβετ τίμησε τον Έρολ Μπράουν για τις υπηρεσίες του στην μουσική, χρίζοντάς τον ιππότη και μέλος του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.