30 αριστουργήματα από την μεγάλη έκθεση για τον "επινοητή του Ιμπρεσιονισμού" Πολ Ντυράν – Ρυέλ στη βρετανική πινακοθήκη και ένας μικρός οδηγός για τον Ιμπρεσιονισμό

Ο Ντυράν Ρυέλ στη γκαλερί του. Φωτογραφία: Dornac, 1910. © Archives Durand-Ruel © Durand-Ruel & Cie

Μαζί με του Germaine Hoschedé, Lili Butler, Mme Joseph Durand-Ruel, Claude Monet στο Ζιβερνί 1900. © Archives Durand-Ruel © Durand-Ruel & Cie  

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τον Μονέ. Γνωρίζουμε εξ αιτίας κυρίως των σταρ εκπροσώπων του κινήματος και τον ιμπρεσιονισμό. Ίσως κανένα άλλο κίνημα της τέχνης δεν έχει υπάρξει πιο ποπ και δημοφιλές. Οι αναφορές και οι εκθέσεις από όλα τα μεγάλα μουσεία είναι συνεχείς και συνήθως sold out. Η έκθεση στη National Gallery, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τα τέλη Μαΐου είναι αφιερωμένη στον άνθρωπο που «επινόησε» τον ιμπρεσιονισμό, στον Πολ Ντυράν – Ρυέλ. Inventing Impressionism, ο τίτλος της, με υπότιτλο «Ο άνθρωπος που πούλησε χίλιους Μονέ». Ο ίδιος ο Μονέ έλεγε ότι «χωρίς τον Ρυέλ δε θα είχαμε επιβιώσει». Στην έκθεση παρουσιάζονται 85 έργα που έχουν «περάσει από τα χέρια του», ανάμεσά τους, τρία έργα με χορεύτριες του Ρενουάρ και πέντε από τη σειρά  «Λεύκες» του Μονέ.  

Η γκαλερί Grafton, Λονδίνο, 1905. © Archives Durand-Ruel © Durand-Ruel & Cie  

Ο Ντυράν Ρυέλ ήταν Γάλλος έμπορος έργων τέχνης που συνδέθηκε  με το κίνημα των ιμπρεσιονιστών. Το σημαντικότερο είναι ότι ήταν ένας από τους πρώτους σύγχρονους εμπόρους τέχνης που παρείχε υποστήριξη σε ζωγράφους του με υποτροφίες και ατομικές εκθέσεις. Ο Ντυράν Ρυέλ γεννήθηκε στο Παρίσι και ο πατέρας  του ήταν έμπορος εικόνων.Ο νεαρός γιός ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση η οποία αντιπροσώπευε καλλιτέχνες όπως ο Corot. Ήταν ένας σημαντικός υποστηρικτής και επιτυχής έμπορος έργων τέχνης της Σχολής Barbizon. Ωστόσο ο Durand-Ruel σύντομα απέκτησε σχέση με μια ομάδα ζωγράφων που θα γινόταν γνωστή ως Impressionists.  

Στη διάρκεια του γαλλο-πρωσικού πολέμου, του 1870-71, εγκατέλειψε το Παρίσι και διέφυγε στο Λονδίνο, όπου συναντήθηκε με ένα αριθμό Γάλλων καλλιτεχνών, συμπεριλαμβανομένων των Σαρλ Φρανσουά Ντομπινί, Κλοντ Μονέ και Καμίλ Πισαρό. Αναγνώρισε αμέσως τη δυναμική του Ιμπρεσιονισμού οργανώνοντας εκθέσεις και έφερε το έργο τους στη Νέα Υόρκη, καθορίζοντας  τη δημοτικότητα των ιμπρεσιονιστών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη διάρκεια των τελευταίων 30 ετών του 19ου αιώνα έγινε ο πιο γνωστός παγκοσμίως έμπορος τέχνης στον κόσμο. Ο Ντεγκά, ο Mανέ, ο Μονέ, η Μπερθ Μορισό, ο Πισαρό, ο Ρενουάρ, ο Σίσλεϊ, συμπεριλαμβάνονται μεταξύ των σημαντικών καλλιτεχνών που εκπροσωπούσε. Για το αμερικανικό κοινό είχε κάποτε πει: "Το αμερικανικό κοινό δεν θα γελάσει. Θα αγοράζει!». Πρώτα αγόρασαν οι Αμερικανοί τους ιμπρεσιονιστές. Οι Γάλλοι ακολούθησαν.    

Μικρός Οδηγός του Ιμπρεσιονισμού:   Ο όρος «ιμπρεσιονιστικό» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως απάντηση σε μια προσβολή, με μια έκθεση νέων έργων ζωγραφικής στο Παρίσι το 1874. Μια διαφορετική ομάδα των ζωγράφων, απορρίφθηκε από το καλλιτεχνικό κατεστημένο και το Paris Salon και προκλητικά δημιούργησαν τη δική τους έκθεση. Στα έργα των ζωγράφων περιλαμβάνονται οι Μονέ, Ρενουάρ, Ντεγκά και Πισαρό. Αυτό που χαρακτηρίζει τον Ιμπρεσιονισμό για τους περισσότερους ανθρώπους στις μέρες μας, είναι το θέμα και η τεχνική. Τοπία και σκηνές από τη σύγχρονη αστική και προαστιακή ζωή με φωτεινά, καθαρά χρώματα είναι τυπικά δείγματα. Οι Ιμπρεσιονιστές συχνά ξεκίνησαν (και μερικές φορές ολοκλήρωσαν) τα έργα τους  σε εξωτερικούς χώρους και όχι σε στούντιο. Η ταχεία εφαρμογή  στις πινελιές τους είναι συχνά ορατή. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής και ο τρόπος που οι απλοί άνθρωποι ξοδεύουν τον ελεύθερο χρόνο τους, ήταν δημοφιλή θέματα πολλών ιμπρεσιονιστών ζωγράφων. Οι Μονέ, Ρενουάρ και Ντεγκά μας δείχνουν τα θέατρα, τα καφέ και δημοφιλή θέρετρα της υπαίθρου στα τέλη του 19ου αιώνα στο Παρίσι. Παραδοσιακά στη Γαλλία οι μεσαίες τάξεις τον 19ο αιώνα δεν θεωρούνται κατάλληλα άτομα ώστε να απεικονίζονται από σοβαρούς ζωγράφους, ενώ οι εργαζόμενοι και οι αγρότες υπάρχουν ως κωμικές φιγούρες. Ο ιμπρεσιονισμός είχε επικεντρωθεί σε απλούς ανθρώπους. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, μυθιστοριογράφοι, όπως ο Ζολά και Φλωμπέρ έγραψαν και αυτοί για τη ζωή των μεσαίων και κατώτερων τάξεων. Έγιναν το τραγικό και μερικές φορές το ηρωϊκό επίκεντρο των λογοτεχνικών έργων. Οι μυθιστοριογράφοι Περιέγραφαν την καθημερινή ζωή, αυτή που απεικόνιζαν και οι ιμπρεσιονιστές με τη ζωγραφική τους, στα καφέ, τα μπαρ και τα θέατρα του Παρισιού. Οι επιστημονικές ανακαλύψεις και εφευρέσεις του 19ου αιώνα, είχαν μια σημαντική επιρροή στον τρόπο εργασίας των ζωγράφων. Οι νέες έρευνες ενθάρρυναν τους καλλιτέχνες να πειραματιστούν με τα συμπληρωματικά χρώματα.   

Ακόμη πιο σημαντικό για τους ιμπρεσιονιστές ήταν ένα ενδιαφέρον για τον τρόπο με τον οποίο ο ανθρώπινος νους επεξεργάζεται ό, τι βλέπει. Όταν κοιτάζουμε ένα τοπίο ή ένα πλήθος ανθρώπων, δεν βλέπουμε αμέσως κάθε πρόσωπο, ή φύλλο σε λεπτομερή εστίαση, αλλά ως μια μάζα του χρώματος και του φωτός. Τα έργα των Ιμπρεσιονιστών ζωγράφων προσπάθησαν να εκφράσουν αυτή την εμπειρία. Ένας άλλος παράγοντας που άλλαξε τον τρόπο ζωγραφικής των καλλιτεχνών ήταν η καινοτομία των έτοιμων χρωμάτων σε σωλήνες. Η μίξη χρωστικών ουσιών, προκειμένου να συνθέτουν λαδομπογιά ήταν μια επίπονη διαδικασία Η διαθεσιμότητα ενός ευρέως φάσματος έτοιμων χρώματα σήμαινε ότι οι καλλιτέχνες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σε εξωτερικούς χώρους, και όχι σε ένα στούντιο. Θα μπορούσε επίσης να λειτουργήσουν σε πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα, με την άμεση εφαρμογή της βαφής κατευθείαν από το σωληνάριο, χωρίς καν να χρησιμοποιήσουν ένα πινέλο.  

The Mill on the Couleuvre near Pontoise, Paul Cézanne, about 1881. © Photo Scala, Florence / bpk, Bildagentur für Kunst, Kultur und Geschichte, Berlin / Photo: Klaus Goeken  

Dance at Bougival. Pierre-Auguste Renoir, 1883. © 2014 Museum of Fine Arts, Boston  

The Child's Bath. Mary Cassatt, 1893. © The Art Institute of Chicago, Illinois  

Two Sisters (On the Terrace). Pierre-Auguste Renoir, 1881. © The Art Institute of Chicago, Illinois  

The Woman in the Waves. Gustave Courbet, 1868. © The Metropolitan Museum of Art, New York  

Boy with a Sword. Edouard Manet 1861. © The Metropolitan Museum of Art, New York  

The Bridge at Villeneuve-la-Garenne. Sisley, Alfred 1872. © The Metropolitan Museum of Art, New York  

The Ballet Class. Hilaire-Germain-Edgar Degas, about 1880. © Philadelphia Museum of Art, Pennsylvania  

Portrait of Mademoiselle Legrand. Pierre-Auguste Renoir, 1875. © Philadelphia Museum of Art, Pennsylvania

The Salmon. Edouard Manet, 1869. © Shelburne Museum, Shelburne, Vermont  

The Artist's Garden in Argenteuil (A Corner of the Garden with Dahlias). Claude Monet, 1873. © Image courtesy of the Board of Trustees, National Gallery of Art, Washington, DC  

Sleeping Girl. Pierre-Auguste Renoir, 1880. © Sterling and Francine Clark Art Institute, Williamstown, Massachusetts, USA (photo by Michael Agee)  

Μαρσέλ Προυστ Εκδόσεις της Εστίας  

Τα σκοτεινά μέλη του εσωτερικού κόσμου εδώ συντίθενται σε ένα ενιαίο όλον και απλώνονται σε έξι τόμους όπου ανατέμνονται όλα τα είδη ψυχικής παρέκκλισης: ο εμμονικός και ατελέσφορος έρωτας, η ζήλια, η μοναξιά. Κανείς μέχρι τότε δεν είχε καταφέρει να ενσωματώσει σε ένα άκρως πρωτότυπο μυθιστόρημα όλες τις εκδοχές της προσωπικής ενατένισης μέσα από τη μνήμη, την ερμηνεία και τα εσωτερικά βιώματα.

Όλοι ανατρέχουν στο Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο για να βρουν κομμάτια μιας διαφορετικής ερμηνείας για τον τρόπο που λειτουργεί ο ψυχικός κόσμος: εσωτερικά σπαράγματα, οιδιπόδεια συμπλέγματα, ερωτικές συγκρούσεις αλλά και οι ομοφυλοφιλικές προτιμήσεις του συγγραφέα αποτυπωμένες σε περίτεχνες φαντασιώσεις. Ο κύκλος του «μυθιστορήματος της Αλμπερτίν», που ουσιαστικά ολοκληρώνεται με την Αλμπερτίν Αγνοούμενη, στην οποία περιλαμβάνεται και η πέμπτη ενότητα της Φυλακισμένης, ήταν, κατά τον ίδιο τον συγγραφέα, το πιο καλογραμμένο και περίτεχνο μέρος του μυθιστορήματος του Προυστ.

Και εδώ ο χωρόχρονος συνιστά τον κεντρικό ιστό της ερμηνείας του σχετικού και αβέβαιου τρόπου που βιώνει ο κεντρικός ήρωας τον έρωτα: εξού και το ότι η Αλμπερτίν, ως ερωτικό αντικείμενο του εγκλήματος, πρέπει οπωσδήποτε να φυλακιστεί ή να αφανιστεί από τα συνειδησιακά δεδομένα. Τα πάντα, ως εκ τούτου, βιώνονται σολιψιστικά στο μυαλό του αφηγητή και έχουν την ισχύ που αυτός τους δίνει – κι όχι αυτή που έχουν στην πραγματικότητα: «Ο έρωτας, ακόμη και στις πιο ταπεινές απαρχές του, αποτελεί χτυπητό παράδειγμα για το πόσο λίγο μετράει η πραγματικότητα για μας».

Σημαντικό το γεγονός ότι το μνημειώδες αυτό έργο του Προυστ μεταφράστηκε από έναν ουσιαστικό γνώστη της γαλλικής λογοτεχνίας και φιλοσοφίας, τον Παναγιώτη Πούλο, και συνοδεύεται από ένα κατατοπιστικότατο επίμετρο, το οποίο περιλαμβάνει, εκτός από τα αποτελέσματα ερευνών, και τη νεκρολογία του Προυστ, κατατεθειμένη από τον διευθυντή της «Νέας Γαλλικής Επιθεώρησης», Ζακ Ριβιέρ. Αναμφίβολα πρόκειται για ένα από τα σπουδαιότερα ελληνικά εκδοτικά εγχειρήματα των τελευταίων χρόνων. 

Δέκα εντολές

Οι  δέκα εντολές ενός καλού δάσκαλου από τον μαθηματικό και φιλόσοφο Μπέρτραντ Ράσελ, (1872 – 1970).

Δημοσιεύτηκε το Δεκέμβριο του 1951 στο The New York Times Magazine σε ένα άρθρο για τον φανατισμό. Περισσότερο επίκαιρες όμως από ποτέ .

1. Μην αισθάνεσαι απόλυτα σίγουρος για αυτό που διδάσκεις.
2. Μην σκέπτεσαι ότι αξίζει να προχωράς κρύβοντας τις αποδείξεις,διότι είναι βέβαιο ότι οι αποδείξεις θα έρθουν στο φως . 
3. Να μην προσπαθείς πότε να αποθαρρύνεις την σκέψη επειδή αν το κάνεις είναι σίγουρο ότι θα το πετύχεις .
4. Όταν συναντας αντίδραση, ακόμη και αν αυτή προέρχεται  από τον ή την σύζυγο σου ή από τα παιδιά σου να πασχίζεις να την ξεπεράσεις με επιχειρήματα και όχι μέσω της εξουσίας , διότι η νίκη η όποια εξαρτάται από την εξουσία είναι απατηλή.
5. Να μην δείχνεις σεβασμό στην εξουσία  των άλλων, διότι είναι δυνατόν να βρει κάνεις αντίθετες  εξουσίες.
6. Να μην χρησιμοποιείς ισχύ για να φιμώσεις  απόψεις τις οποίες θεωρείς ολέθριες, διότι αν το κάνεις οι απόψεις θα εξαφανίσουν τελικά εσένα.
7. Να μην φοβάσαι αν είσαι εκκεντρικός στις απόψεις σου,διότι κάθε άποψη η οποία είναι αποδεκτή σήμερα κάποτε υπήρξε εκκεντρική.
8. Να βρίσκεις περισσότερη απόλαυση όταν ευφυείς συνομιλητές διαφωνούν μαζί σου από ότι αν παθητικοί συνομιλητές  συμφωνούν μαζί σου, διότι, αν αξιολογεις την νόηση όπως θα όφειλες η πρώτη περίπτωση υποδηλώνει μια βαθύτερη συμφωνία από την δεύτερη.
9. Να είσαι ενσυνείδητα ειλικρινής ,ακομη και αν η αλήθεια είναι άβολη,διότι είναι περισσότερο άβολη όταν προσπαθείς να την αποκρύψεις .
10. Να μην ζηλεύεις την ευτυχία εκείνων οι οποίοι βλακωδώς θεωρούν ότι ζουν στον παράδεισο, διότι μόνο ένας βλάκας θα σκεφτεί ότι αυτή είναι η ευτυχία.

Πηγή: mathhmagic

Οι περίφημες «Haiku Stairs» είναι ένα απότομο μονοπάτι στο νησί Oahu της Χαβάης αλλά και ένα από τα πλέον διάσημα αξιοθέατα ανά τον κόσμο, γνωστό με την κοινή ονομασία «Μονοπάτι στον ουρανό», που συγκεντρώνει πλήθος κόσμου όλες τις εποχές του χρόνου.

Με 3.922 σκαλιά μέχρι την κορυφή της οροσειράς Koolau, σε υψόμετρο 850 μέτρων, η ανάβαση ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη, ενώ η θέα από ψηλά κόβει την ανάσα και αποζημιώνει με το παραπάνω τους επισκέπτες.

Οι σκάλες σε μερικά σημεία είναι αρκετά απότομες που μερικές φορές μοιάζουν να εξαφανίζονται μέσα στα σύννεφα που «αγκαλιάζουν» το βουνό, δίνοντας την εντύπωση ενός πραγματικά τρομακτικού αλλά και εκπληκτικού συνάμα τοπίου.

Η πεζοπορία παρόλα αυτά είναι πολύ δημοφιλής σε ντόπιους και ξένους τουρίστες, επειδή αποτελεί τρόπον τινά μια συναρπαστική περιπέτεια, ιδίως για όσους δεν πάσχουν από υψοφοβία!