Εποικοδομητική η συνάντηση του πρωθυπουργού με τους προέδρους των ανωτάτων δικαστηρίων.

(Αγαπητέ Jo Di, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Αντώνης Σαμαράς υπέστησαν βαριά ήττα στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου αλλά παραμένουν στις θέσεις τους. Αυτό λέει πολλά για τον τρόμο που πλανάται στο πολιτικό κατεστημένο και τους ολιγάρχες.)

Πηγή:pitsirikos

Πέντε χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας, έχουμε επιτέλους -μέσω της Βουλής- την πρωτοβουλία για την δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους.

Δεν πρέπει κάποτε να μάθουν οι πολίτες πώς δημιουργήθηκε το χρέος που πληρώνουν;

Βέβαια, οι καναλάρχες, ακόμα και σήμερα, αρνούνται να πληρώσουν τα χρέη τους, ενώ οι τράπεζες συνεχίζουν να τους «ταΐζουν» με δάνεια.

Ευτυχώς για τους ολιγάρχες, οι περισσότεροι πολίτες είναι χάπατα.

«Όλο και περισσότεροι πολίτες αρχίζουν πια να σκέφτονται πως, όταν πηγαίνουν στο εστιατόριο και ζητάνε τον λογαριασμό, δεν τους φέρνουν μόνο ένα χαρτί με το ποσό· τους φέρνουν ένα χαρτί που γράφει αναλυτικά πόσα πιάτα πήραν και πόσο έκανε το κάθε πιάτο.

Αυτό το χαρτί του ελληνικού χρέους δεν το έχουμε δει ακόμα, αλλά ούτε βρέθηκε κάποιος μέσα στην κυβέρνηση να το ζητήσει.

Δηλαδή, τσεκάρουμε το λογαριασμό των 100 ευρώ στην ταβέρνα, αλλά είμαστε πρόθυμοι να πληρώσουμε δισεκατομμύρια ευρώ και να ζήσουμε πάμφτωχοι και εξευτελισμένοι, χωρίς να δούμε τον λογαριασμό. Περίεργο δεν είναι;

Ο κλέφτης και ο ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται. Και ο πρώτος χρόνος πέρασε. Οι πολίτες -μέσω των συνδικάτων, άλλων σωματείων, οικονομολόγων και προσωπικοτήτων- ζητούν να δουν τον λογαριασμό και να μάθουν τι χρωστάμε, σε ποιους, και από ποιους δημιουργήθηκε το δυσβάσταχτο χρέος.

Μέσα στον λογαριασμό, εκτός από τις συμβάσεις των Ολυμπιακών Αγώνων, της Siemens και των εξοπλιστικών προγραμμάτων, θα βρούμε και πολλά ονόματα.

Ίσως, αυτό να εξηγεί και τον εκνευρισμό του κ. Πάγκαλου. Δεν φτάνει να λες πως τα φάγαμε μαζί – πρέπει να μπορείς και να το αποδείξεις.

Και για να το αποδείξεις, δεν αρκούν τα παπαγαλάκια της τηλεόρασης.

Να θυμίσω πως –εκτός από τους οικονομολόγους, τους συνδικαλιστές και προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό- η ανεξάρτητη βουλευτής Σοφία Σακοράφα είχε προτείνει στις 22/12/10 τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του δημοσίου χρέους και την άρνηση του απεχθούς χρέους από το βήμα της Βουλής.

Φυσικά, η πρότασή της θάφτηκε από όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Είναι λογικό – υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως από εκείνο το κομμάτι του χρέους που είναι προϊόν διαφθοράς θα απουσιάζουν τα ονόματα των καναλαρχών;»

Πηγή:pitsirikos

Ανάμεσα στις πολλές δημιουργίες που κατά καιρούς έχουν κυκλοφορήσει στην μεγάλη οθόνη και που αντλούν σεναριακά την πηγή της έμπνευσης τους, από τα Πάθη του Χριστού, το «Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» του Πιερ Πάολο Παζολίνι, κατέχει μία διακριτή και περίοπτη θέση. Το φιλμ του σπουδαίου Ιταλού σκηνοθέτη ξεχωρίζει, διότι μέσα από τον συμβολισμό και τη λυρικότητά του, καταφέρνει να μεταδίδει διαχρονικά τα μηνύματά του, ανεξάρτητα από θρησκείες, έθνη και φανατισμούς...

Η ταινία γυρισμένη το 1964 αποτελεί ίσως την κορυφαία μεταφορά της ζωής του Χριστού στην μεγάλη οθόνη. Είναι από τις λίγες φορές, που ο κινηματογράφος της πρόζας και ο κινηματογράφος της ποίησης συμπλέκονται, συμφύρονται και δημιουργούν ένα αμάλγαμα που διαφοροποιεί σε μεγάλο βαθμό το παρόν παζολινικό έργο από όλες τις άλλες ως τότε μεταφορές αλλά και όσες θα ακολουθήσουν.

Ο Παζολίνι παρουσιάζει τον λόγο του Ματθαίου, απλό, λιτό και καίριο, χωρίς λογοτεχνικές εξάρσεις, στοχεύοντας στη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια των αφηγούμενων γεγονότων. Όλη η ταινία διακατέχεται από σκηνές άμεσης ανάπλασης που ανταποκρίνονται στην άποψη του πιστού Ματθαίου, ο οποίος καταγράφει εύπιστα χωρίς να κρίνει.

«Θέλησα να καταλάβω τα πάντα, θέλησα να δω μέσα από τα μάτια ενός πιστού μια πραγματικότητα θρησκευτικού τύπου. Στο "Ακατόνε" επρόκειτο για μια κατάδυση επική κι όχι ψυχολογική στον κόσμο που θα περιγραφόταν. Το ζητούμενο του Ευαγγελίου - δηλαδή, η υφολογική σύμφυρση ενός πνευματικού κι ενός απλού, ιδιωτικού κόσμου - είναι ίδιο με αυτό των μυθιστορημάτων μου. Μ’ αυτή την έννοια, το Ευαγγέλιο βρίσκεται πιο κοντά στα μυθιστορήματά μου...» - Πιερ Πάολο Παζολίνι

Με σκηνές έντονου στιλιζαρίσματος, ο σπουδαίος Πιέρ Πάολο Παζολίνι, μας παραθέτει την άποψή του και καταγράφει τα γεγονότα αμφιβάλλοντας συνεχώς για την πραγματική υπόστασή τους. Χρησιμοποιεί ερασιτέχνες ηθοποιούς και είναι χαρακτηριστική η σκηνή όπου η Σουζάνα Παζολίνι, μητέρα του σκηνοθέτη, υποδύεται την ενήλικη Παναγία και θρηνεί τον νεκρό Χριστό...

Ο Παζολίνι, επιλέγει τη νότιο Ιταλία για τα γυρίσματα της ταινίας του και επιμελείται ο ίδιος τη μουσική και τη χρήση της. Έχουμε έτσι ένα μοναδικό ηχητικό κολάζ. Όπου οι πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις του Λουίς Μπακάλοφ, συνδέονται με τα κλασσικά έργα του Μπαχ, του Μότσαρτ και τουΠροκόφιεφ. Ενώ παράλληλα αποσπάσματα από τη “Missa Lyba” ή το κλασικό spiritual “Sometimes l feel Like a Motherless Child” ακούγονται στην ταινία διασκευασμένα από τον Μπακάλοφ και τραγουδισμένα από την Odetta.

Η ταινία «Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, εκφράζει όλη τη νοσταλγία του δημιουργού για το μυθικό, το επικό και το ιερό όπως βέβαια το αντιλαμβάνεται ο ίδιος, μακριά από δόγματα και φανατισμούς.

«Το Ευαγγέλιο μου έβαζε το εξής πρόβλημα: δεν μπορούσα να το εξιστορήσω σαν ένα κλασικό αφήγημα, γιατί δεν είμαι πιστός, αλλά άθεος. Από την άλλη ήθελα  να διηγηθώ την ιστορία του Χριστού, Υιού του Θεού. Έπρεπε λοιπόν να διηγηθώ μια ιστορία στην οποία δεν πίστευα. Δεν μπορούσε λοιπόν να είμαι εγώ εκείνος που εξιστορεί. Έτσι χωρίς να το θέλω  οδηγήθηκα  στην ανατροπή, όλης μου της κινηματογραφικής τεχνικής καιγεννήθηκε αυτό το μάγμα ύφους, που είναι χαρακτηριστικό του κινηματογράφου της ποίησης.Γιατί για να μπορέσω να εξιστορήσω το Ευαγγέλιο, έπρεπε να βυθιστώ στην ψυχή ενός που πιστεύει. Εδώ έγκειται ο έμμεσος ελεύθερος λόγος: απ' τη μια μεριά η αφήγηση βλέπεται με τα δικά μου μάτια και απ' την άλλη, με τα μάτια ενός πιστού και είναι αυτό που προκαλεί το συμφυρμό του ύφους, αυτό το μάγμα που προανέφερα...» - Πιέρ Πάολο Παζολίνι

Ο Παζολίνι, υπήρξε αντιεξουσιαστής τόσο πολιτικά όσο και ιδεολογικά και βρήκε το θάρρος σε μία εποχή πνευματικής ένδειας, να εξαπολύσει ένα δριμύ «κατηγορώ» εναντίον της αστικής κουλτούρας, με το μανιφέστο που παρουσίασε το 1965, «Ο κινηματογράφος της ποίησης». Το γεγονός ότι οι ταινίες του διαποτίζονταν από ερωτισμό και βία με έντονο το στοιχείο του λυρισμού, ωθεί τους κριτικούς να τον αποκαλούν συχνά πυκνά ως«ποιητή του υποκόσμου».

«Μου είπαν ότι έχω τρία είδωλα: τον Χριστό, τον Μαρξ και τον Φρόυντ. Αυτά είναι φόρμουλες. Το μόνο μου είδωλο είναι η πραγματικότητα...» - Πιέρ Πάολο Παζολίνι

Η ταινία «Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (The Gospel According to St. Matthew / Il vangelo secondo Matteo) του Πιερ Πάολο Παζολίνι, κυκλοφορεί σε επανέκδοση από την Πέμπτη 2 Απριλίου, σε διανομή της New Star.

Πηγή:tvxs

Στις 7 Απριλίου του 1915 γεννήθηκε η Μπίλι Χόλιντεϊ, η μεγαλύτερη ίσως τραγουδίστρια της τζαζ. Η φωνή και το ιδιαίτερο στυλ της, σημάδεψαν τους επόμενους ερμηνευτές τις τζαζ μουσικής μέχρι και τις μέρες μας. Έφυγε από τη ζωή νέα, ταλαιπωρημένη από τις εξαρτήσεις της και μια δύσκολη προσωπική ζωή, το 1959.

Ήταν μια φωνή που σήμαινε, με κάθε της κυμάτισμα και κάθε της ρυτίδα, ότι η ανιδιοτέλεια είναι μεγίστη αρετή και ότι η γενναιοψυχία δεν ραγίζει και δεν λυγίζει όσα χτυπήματα κι αν δεχτεί. Ήταν ένα είδωλο και σύρθηκε κάμποσες φορές στο εδώλιο. Την έλεγαν Ελεονόρα Φέιγκαν, ζέστανε, κι ακόμα ζεσταίνει, τις καρδιές μας. Την ξέρουμε με το όνομα Μπίλι Χόλιντεϊ. Και, βέβαια, με το παρωνύμιο Lady Day, η Κυρία της Ημέρας», θα γράψει για εκείνη, ο Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης στο «Έψιλον» της Ελευθεροτυπίας και θα έχει δίκιο.