Ποιες χώρες έχουν το μεγαλύτερο χρέος και ποιες μέσα από αυτό το χρέος έφτιαξαν οικονομίες «φούσκες»; Το «Spiegel» παρουσιάζει τον παγκόσμιο χάρτη του δημόσιου χρέους εστιάζοντας στις χώρες που βρίσκονται στο κόκκινο.

Οι οικονομολόγοι και οι πολιτικοί κάνουν λόγο για μια «χαμένη δεκαετία» για την Ευρώπη - με λεπτές διαφορές μεταξύ τους. Ο παγκόσμιος χάρτης του δημόσιου χρέους για το 2015 δείχνει πως δεν είναι μόνο ο συνήθης... ύποπτος στα κόκκινα (Νότος και Ελλάδα), αλλά και χώρες όπως η Γαλλία, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιαπωνία. Η Γερμανία κατάφερε τα τελευταία χρόνια να μειώσει το δημόσιο χρέος της, αλλά όπως τονίζουν οι αναλυτές αυτή η ειδική περίπτωση μπορεί να χαρακτηριστεί ως σταγόνα στον ωκεανό του χρέους.

Οι εμπειρογνώμονες της McKinsey αναφέρουν πως το μεγαλύτερο μέρος της Ευρωζώνη εξακολουθεί να φαίνεται παγιδευμένες σε δίλημμα: θέλουν να θέσουν το χρέος υπό έλεγχο, αλλά αυτό σημαίνει να εξυγιάνουν τους προϋπολογισμούς τους κάνοντας δραστικές περικοπές και ταυτόχρονα να δώσουν μεγαλύτερη τόνωση στην ανάπτυξη. Μόνο που αυτά τα δύο δεν μπορούν να συμβούν ταυτοχρόνως. Οι αναλυτές σημειώνουν πως οι διαρθρωτικές αλλαγές είναι η σωστή πορεία, μόνο που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τρανό παράδειγμα είναι οι χώρες όπως η Ελλάδα που μετά από πέντε χρόνια δεν έχει καταφέρει να μειώσει το χρέος της και συνάμα οι πολίτες της συνεχίζουν να υποφέρουν.

Οι ελπίδες που υπάρχουν για να αναστραφεί η κατάσταση είναι το πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης που προωθεί και εφαρμόζει πλέον η ΕΚΤ, αλλά και η πτώση της τιμής του πετρελαίου.

Για «γύρισμα του παιχνιδιού» από τον Αλέξη Τσίπρα κάνει λόγο η γαλλική «La Tribune», υπογραμμίζοντας πως η ελληνική κυβέρνηση κατάφερε να προσαρμοστεί στην «στρατηγική της ασφυξίας». «Η πίεση γύρισε πίσω στην Άνγκελα Μέρκελ» γράφει ο Ρομαρίκ Γκοντάν στην ανάλυσή του.

Παρουσιάζοντας την «στρατηγική της ασφυξίας» και των πιέσεων από τους ευρωπαίους πιστωτές, τονίζει πως αυτή η «ευρωπαϊκή στρατηγική βασίστηκε σε μια βεβαιότητα, πως η Ελλάδα θα αρνείτο να αναστρέψει το παιχνίδι επιλέγοντας τη χρεοκοπία ή την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ». Αυτή η βεβαιότητα όμως «δεν είχε κανένα νόημα», καθώς, όπως αναφέρει, «η ελληνική κυβέρνηση ήδη από τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου είχε προχωρήσει σε σοβαρές παραχωρήσεις για να αποφευχθεί η ρήξη». «Στην πραγματικότητα αυτό ήταν και το αδύναμο σημείο της ευρωπαϊκής στρατηγικής. Αντίθετα ο Αλέξης Τσίπρας ανέπτυξε τη δική του στρατηγική η οποία φαίνεται να αποδίδει καρπούς».

Το πρώτο μέρος αυτής της στρατηγικής ήταν να κερδίσει χρόνο. Η Αθήνα μπήκε στο παιχνίδι των ευρωπαίων. Όμως οι παραχωρήσεις αυξάνονταν σταδιακά. «Τον Φεβρουάριο εγκατέλειψε την ιδέα για διαγραφή μέρους του χρέους. Λίγο αργότερα δεσμεύτηκε να μην προχωρήσει σε ‘μονομερείς ενέργειες’ και αποδέχτηκε να παρουσιάσει νέα λίστα μεταρρυθμίσεων και να προχωρήσει σε ορισμένες ιδιωτικοποιήσεις. Οι Ευρωπαίοι εξέλαβαν αυτές τις κινήσεις ως αποτυχία δήλωναν ικανοποιημένοι. Όμως στην πραγματικότητα αυτές οι παραχωρήσεις δεν έγιναν για τους ευρωπαίους αλλά για τον ελληνικό λαό, ώστε να διαφανεί η βούληση της κυβέρνησης για διαπραγμάτευση με την Ευρώπη και η ειλικρινής δέσμευση για παραμονή στο ευρώ, διατηρώντας όμως το βασικό αίτημα αυτό για το οποίο ψήφησαν όλοι οι Έλληνες, όχι μόνο αυτοί που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ: Το τέλος της λιτότητας και της ταπείνωσης του ελληνικού λαού», γράφει ο Ρομαρίκ Γκοντάν.

Όπως σημειώνει, με την στρατηγική αυτή της ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε την εντύπωση πως οι ευρωπαίοι ενισχύθηκαν, όμως στην πραγματικότητα αποδυναμώνονται. Όσο περνάει ο καιρός οι Έλληνες εξοργίζονται ακόμη περισσότερο από τη στάση των ευρωπαίων και ο Αλέξης Τσίπρας γίνεται όλο και πιο δημοφιλής που δεν υποκύπτει στις πιέσεις. Η ‘νέα τρόικα’ θυμίζει όλο και περισσότερο την παλιά και η λέξη ‘ρήξη’ ακούγεται όλο και περισσότερο. Όμως ο Έλληνας πρωθυπουργός γνωρίζει πως μια κατά μέτωπον επίθεση δεν  συμφέρει την Ελλάδα και έτσι εξαπέλυσε μια «επίθεση φιλίας» προς την Άνγκελα Μέρκελ ενώ ζήτηση και τη σύγκληση της μίνι Συνόδου Κορυφής. Παράλληλα απέστειλε και τη λίστα με τις μεταρρυθμίσεις στέλνοντας ξεκάθαρα μηνύματα «καλής θέλησης».

«Ξέρει όμως πως για να πετύχει μια το στόχο του θα πρέπει να σταθμίσει τις δυνάμεις μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών», αναφέρει και υπογραμμίζει πως για αυτό από την Αθήνα στέλνουν και μηνύματα πως ακόμη και η ρήξη είναι πιθανή, αν και «αναμφίβολα ο Αλέξης Τσίπρας δεν επιθυμεί τη ρήξη». Ο Ρομαρίκ Γκοντάν, αναφερόμενος τόσο στην επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στη Μόσχα, όπου θα συναντηθεί με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, όσο και στα δημοσιεύματα του Reuters και της Telegraph, όπου Έλληνες αξιωματούχοι φέρονται να ενημερώνουν πως σε περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία, στις 9 Απριλίου, δεν θα πληρώσει τη δόση του ΔΝΤ και πως η Ελλάδα επεξεργάζεται σχέδιο απευθείας ρήξης.

Η πίεση πλέον είναι και στην πλευρά των ευρωπαίων. Αν συνεχίσουν τη στρατηγική της ασφυξίας κινδυνεύουν πολύ, σχολιάζει ο Ρομαρίκ Γκοντάν, προσθέτοντας πως «ο χρόνος δεν κυλά πλέον υπέρ τους». Το να πιέζεις οικονομικά την Ελλάδα μπορεί να είναι μια «καλή ευκαιρία για να την αναγκάσεις να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις, αλλά μπορεί να θέσει επίσης σε κίνδυνο τις υπόλοιπες κυβερνήσεις της ευρωζώνης». Το επόμενο Euroworking Group θα είναι «η ευκαιρία» για τους Ευρωπαίους να σταθμίσουν τους κινδύνους της στρατηγικής τους, δεδομένης και της χρονικής στιγμής που είναι προγραμματισμένο να διεξαχθεί, μία ημέρα πριν από τη λήξη της αποπληρωμής του ΔΝΤ και δύο ημέρες μετά την επίσκεψη του κ. Τσίπρα στη Μόσχα.

Όπως και στις παραμονές της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου, ο Αλέξης Τσίπρας έθεσε την Άνγκελα Μέρκελ προ των ευθυνών της. Γνωρίζει πως η καγκελάριος δεν είναι πρόθυμη να αναλάβει το κόστος και τους κινδύνους μιας ελληνικής εξόδου από το ευρώ. «Η Άνγκελα Μέρκελ στις 20 Φεβρουαρίου αποκήρυξε σαφώς τη στρατηγική του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ελαχιστοποιώντας τον κίνδυνο ενός Grexit», γράφει ο Ρομαρίκ Γκοντάν, προσθέτοντας πως «σε κάθε περίπτωση ο Αλέξης Τσίπρας έθεσε στην καγκελάριο το δίλημμα  να πάρει το πολιτικό ρίσκο μιας ελληνικής χρεοκοπίας ή να πάρει το ρίσκο μιας παροχής βοήθειας στην Ελλαδα χωρίς τις μεταρρυθμίσεις». «Δίλημμα για το οποίο θα κληθεί να πάρει απόφαση μέσα στο Σαββατοκύριακο του Πάσχα (των καθολικών)», συμπληρώνει ο Γκοντάν.

Καταλήγοντας ο αναλυτής τονίζει πως ο Αλέξης Τσίπρας αν και υποτιμήθηκε από τον ξένο Τύπο επιδεικνύει στρατηγική ενός έξυπνου ηγέτη. «Ο Έλληνας πρωθυπουργός μπορεί να μην είναι σίγουρος για τη νίκη, αλλά αποδείχτηκε πως είναι ένας από τους λίγους ευρωπαίους ηγέτες που μπόρεσε να σηκώσει κεφάλι, από άποψη τακτικής, απέναντι στην Άνγκελα Μέρκελ».

Άμεση ήταν η παρέμβαση του αντιδημάρχου Β. Αυλίτη, που έσπευσε να αλλάξει αμέσως το θρησκευτικό δόγμα της Κηφισιάς, ύστερα από το θέμα που δημιουργήθηκε με τα συνθήματα στη διάρκεια της δοξολογίας, από ομάδες των άπιστων

Το νέο έμβλημα του Δήμου Κηφισιάς, ύστερα από τις Αλλαγές του αντιδημάρχου, σε διαταγή Γ. Θωμάκου

Με μηνύσεις θα απαντά πλέον ο Δήμος Κηφισιάς σε όσους επιβουλεύονται την τοπική μας θρησκευτικότητα, αλλά και σε όσους κατακρατούν Κηφισιώτικα ήθη, έθιμα, σύμφωνα με πρωτοβουλία που πήρε ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος Βαγγέλης Αυλίτης.

Ως πολιτικός προϊστάμενος των θρησκευτικών Δυνάμεων, ο Β. Αυλίτης, παρουσίασε το υπερόπλο των μηνύσεων στον Δήμαρχο Γ. Θωμάκο τονίζοντας ότι αποτελεί την τελευταία λέξη της τεχνολογίας στον πόλεμο εν καιρό θρησκευτικής ειρήνης.

Στα πλαίσια αυτής της αλλαγής, κάλεσε τους υπαλλήλους που εεγάαζονται στον Δήμο, στο εξής να τους προετοιμάζουν με συνθήματα που να εμψυχώνουν το φρόνημά τους και να τους προετοιμάζουν για «πόλεμο μηνύσεων και αγωγών». Ενάντια σε όσους προσβάλουν την προσωπικότητά τους με το να είναι αντίπαλοι.

Εξάλλου, σύμφωνα με το σκεπτικό του Αντιδημάρχου, το σύνθημα για την κατάκτηση της Πόλης από Έλληνες, είναι άκυρο και υβριστικό, αφού προσβάλει πρώτα απ’ όλα, τους Γέροντες της Ορθοδοξίας! Διότι είναι γνωστό σε όλους από τις προφητείες τους, ότι την Πόλη θα την πάρει το «Ξανθό Γένος» του Δημάρχου Γ. Θωμάκου και θα μας την παραδώσει, χωρίς να χρειαστεί να ασχοληθούμε εμείς.

Λειτουργώντας μάλιστα ως «Ηγέτης δια του Παραδείγματος», ο Βαγγέλης Αυλίτης αποφάσισε να ξεκινήσει μηνύοντας την ίδια την πραγματικότητα, αφού τελικά το video με τα παράπονα των γονέων-πολιτών, δεν είναι περσινό (όπως λανθασμένα ισχυρίστηκε) αλλά φετινό. Με αποτέλεσμα να εκτεθεί και να θιγεί η τιμή και η υπόληψή του.

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα

...«Η δύναµη βρίσκεται στους δεσµούς µε την κοινωνία, αλλά και στην αλληλεγγύη. Ένα µεγάλο πλεονέκτηµα των δυνάµεων της αλλαγής είναι ότι η µάχη είναι µία για όλους και ο σκοπός κοινός.

Το κίνηµα των PODEMOS δεν αγωνίζεται µόνο για την Ισπανία, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη, εποµένως και για την Ελλάδα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σκέφτεται και δρα πολιτικά και ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάθε βήµα σε κάθε ξεχωριστή χώρα ωθεί προς τα εµπρός τις δυνάµεις σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η νίκη του καθενός είναι νίκη για όλους. Η πείρα που αποκτά ο καθένας είναι ένα πολύτιµο πολιτικό εργαλείο για τον κοινό σκοπό.»

Απόσπασμα από τον πρόλογο του Αλέξη Τσίπρα

Κερδίζοντας τις εκλογές δεν κερδίζεται, σε καμία περίπτωση, η εξουσία. Γι’ αυτό, στο καθήκον μας για τη διεκδίκηση της δημοκρατίας καλούνται όσοι επιθυμούν να κάνουν την αξιοπρέπεια, που απορρέει από την αποτελεσματική εφαρμογή της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κυβερνητική προτεραιότητα.

Σήμερα, δυστυχώς, δε φιλοδοξούμε να εξαλειφθεί το Κράτος, να εξαφανιστούν οι φυλακές, ούτε να γίνει η γη παράδεισος. Φιλοδοξούμε να πηγαίνουν όλα τα παιδιά σε δημόσια σχολεία, που θα είναι τα καλύτερα που υπάρχουν· να λαμβάνουν όλοι οι ηλικιωμένοι σύνταξη και να περιθάλπονται στα καλύτερα νοσοκομεία, και όχι αυτά να αποτελούν προνόμιο των πλουσίων· φιλοδοξούμε να μπορεί ο καθένας να φοιτά στο πανεπιστήμιο, ανεξαρτήτως καταγωγής· να μη στερούν από κανέναν τη θέρμανση αν δεν μπορεί να την πληρώσει· να μην μπορεί καμία τράπεζα να αφήσει στο δρόμο μια οικογένεια· φιλοδοξούμε όλος ο κόσμος να δουλεύει υπό αξιοπρεπείς συνθήκες χωρίς να αναγκάζεται να αποδέχεται επαίσχυντους μισθούς ή συνθήκες εργασίας· να μη διώκεται κανείς για τις απόψεις του· να μην είναι η παραγωγή πληροφοριών προνόμιο των πολυεκατομμυριούχων· να μη χρειάζεται να γονατίζει μια χώρα μπροστά σε ξένους κερδοσκόπους. Με λίγα λόγια, φιλοδοξούμε η κοινωνία να είναι σε θέση να παρέχει τις ελάχιστες υλικές προϋποθέσεις για αξιοπρέπεια και ευτυχία.

Αυτοί οι στόχοι, που σήμερα φαίνονται τόσο ριζοσπαστικοί, αντιπροσωπεύουν τη δημοκρατία.

Η διεκδίκηση της δημοκρατίας ως άξονα της πολιτικής πάλης όσων προσβλέπουν σε μια πιο δίκαιη κοινωνία είναι θεμελιώδης. Το παρόν βιβλίο φιλοδοξεί να καταστεί αυτό ακριβώς: μια ταπεινή εργαλειοθήκη για τον τρόπο δράσης όσων αγωνίζονται για μια αξιοπρεπή κοινωνία, ένα σύνολο από επιχειρήματα και τεχνικές σε έναν αγώνα ερμηνείας της πραγματικότητας στον οποίο δεν έχει νόημα να αναζητάμε μια ιδεολογία που μας τοποθετεί πάντα αριστερότερα από τους υπολοίπους, αλλά μια ιδεολογία που θα μας επιτρέψει να γίνουμε σημείο αναφοράς και υπέρμαχοι της δημοκρατίας.

Ο Πάμπλο Ιγκλέσιας Τουριόν είναι Ισπανός ακαδημαϊκός και ο γενικός γραμματέας του κόμματος PODEMOS. Από το 2008 είναι λέκτορας Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης και από το 2014 ευρωβουλευτής.

Αποφοίτησε με διάκριση από το Τμήμα Νομικής και στη συνέχεια από το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών –αντικείμενο στο οποίο το 2008 απέκτησε και το διδακτορικό του– του Πανεπιστημίου Κομπλουτένσε της Μαδρίτης και στη συνέχεια απέκτησε μάστερ στις Ανθρωπιστικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο Κάρλος ΙΙΙ και στην Επικοινωνία από το European Graduate School, όπου υπήρξε, μεταξύ άλλων, μαθητής του Σλάβοϊ Ζίζεκ και του Τζόρτζιο Αγκάμπεν. Κατά τη διάρκεια του διδακτορικού του συνεργάστηκε ως ερευνητής με διάφορα ευρωπαϊκά και αμερικανικά πανεπιστήμια.

Το 2010 άρχισε να παρουσιάζει στην Ισπανία την τηλεοπτική πολιτική εκπομπή La Tuerka και από το 2013 την επίσης πολιτική εκπομπή Fort Apache. Από τον Απρίλιο του 2013 συνεργάζεται ως πολιτικός αναλυτής με τις εκπομπές της ισπανικής τηλεόρασης Las Mananas Cuatrο και La Sexta Noche.

Τον Ιανουάριο του 2014 συμμετείχε στη δημιουργία του PODEMOS, κόμμα το οποίο στις Ευρωεκλογές του 2014 απέσπασε 1,2 εκ. ψήφους και κατάφερε να εκλέξει πέντε ευρωβουλευτές.

Έχει γράψει τα βιβλία Νικάς ή Πεθαίνεις: Πολιτικά Μαθήματα από το Game of Thrones (2014), Ο Μακιαβέλι Ενώπιον της Μεγάλης Οθόνης – Κινηματογράφος και Πολιτική (2013), Οι Ανυπάκουοι: Από τους Τσιάπας στη Μαδρίτη (2011), ενώ έχει συμμετάσχει στη συγγραφή αρκετών άλλων.