ενημέρωση 6:06, 16 September, 2026

Η απάντηση της Apple στη δωρεάν μουσική του Spotify

Με την κωδική ονομασία Cooper αναμένεται να κυκλοφορήσει η νέα υπηρεσία της Apple που φιλοδοξεί να ανταγωνιστεί στα ίσα το Spotify. Ο αμερικανικός κολοσσός όμως, σύμφωνα με πληροφορίες των «Νιου Γιορκ Τάιμς», δεν πρόκειται να παρέχει τις μουσικές υπηρεσίες της δωρεάν όπως κάνει η σουηδική εταιρεία. 

Η Apple προχωρά εδώ και καιρό στη δημιουργία της εφαρμογής - η οποία από πολλούς έχει χαρακτηριστεί «Spotify Killer» - σε συνεργασία με την Beat, την οποία είχε εξαγοράσει πριν από έναν χρόνο έναντι σχεδόν 3 δισ. δολαρίων. 

Η νέα υπηρεσία της Apple αναμένεται με την έκδοση 8.4 του λειτουργικού της συστήματος και σίγουρα μετά το λανσάρισμα του Apple Watch. Η Apple, σύμφωνα με πληροφορίες, είχε συζητήσεις με δισκογραφικές εταιρείες προκειμένου να καταφέρει να χρεώσει τη συνδρομή 8 δολάρια τον μήνα, αλλά αυτό δεν έγινε δυνατό. Το βέβαιο είναι ότι ο μουσικός Trent Reznor παίζει σημαντικό ρόλο στον σχεδιασμό της υπηρεσίας, ενώ ο πρώην dj του BBC Zane Lowe συμμετέχει στον ανασχεδιασμό του iTunes Radio, το οποίο θα έχει πολιτική εστιασμένων επιλογών.

Το επόμενο όνειρο του Ζάκερμπεργκ: Facebook σε κάθε γωνιά του πλανήτη χάρη στον «Αετό»

Ζυγίζει λιγότερο από ένα μικρό αυτοκίνητο, αλλά το άνοιγμα των φτερών του είναι μεγαλύτερο και από ενός μεγάλου αεροπλάνου Boeing 767: Αυτό είναι το νέο πτητικό μέσο με το οποίο η Facebook Inc. η εταιρεία-κολοσσός του Μαρκ Ζάκερμπεργκ, φιλοδοξεί να φθάνει σε κάθε απόμερη γωνιά της Γης, εκεί όπου οι άνθρωποι δεν ξέρουν ακόμη τι είναι το Internet - άρα αγνοούν και το μεγαλύτερο κοινωνικό δίκτυο του πλανήτη.

Πρόκειται για ένα αυτόνομο μη επανδρωμένο αεροσκάφος (drone) σχήματος V, με την ονομασία Aquila (Αετός), που κινείται με τη βοήθεια της ηλιακής ενέργειας και το οποίο δοκιμάστηκε με επιτυχία στη Βρετανία, όπως ανακοίνωσε το αφεντικό του Facebook Μαρκ Ζάκερμπεργκ, 

Οπως ανέφεραν το Reuters και οι New York Times, o «Αετός» θα μεταφέρει τη δυνατότητα ασύρματης σύνδεσης Internet στα πιο δυσπρόσιτα μέρη και έτσι θα διευρύνει στις εσχατιές της Γης την επικράτεια του Facebook, το οποίο έχει πλέον περίπου 1,4 δισεκατομμύρια χρήστες. 

«Αεροσκάφη σαν αυτά θα βοηθήσουν να συνδέσουν όλο τον κόσμο, επειδή θα μπορέσουν με χαμηλό κόστος να εξυπηρετήσουν το 10% του πληθυσμού του πλανήτη, που ζουν σε απομονωμένες κοινότητες, χωρίς υποδομές διαδικτύου», δήλωσε ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ.

Τα drones αυτά θα ίπτανται πάνω από μια περιοχή σε ύψος άνω των 20.000 μέτρων επί αρκετούς μήνες κάθε φορά και θα μεταδίδουν μέσω λέιζερ στο έδαφος την ασύρματη πρόσβαση στο Ίντερνετ - και στο Facebook. Τουλάχιστον, ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν διαδικτυακή πρόσβαση σήμερα.

Η πλήρης εμπορική αξιοποίηση των drones από το Facebook, το οποίο σχεδιάζει ένα στόλο έως 1.000 τέτοιων αεροσκαφών, μπορεί πάντως να πάρει χρόνια, ενώ υπάρχει και το ερώτημα κατά πόσο θα επιτρέψουν το όλο εγχείρημα οι Ρυθμιστικές Αρχές Ανταγωνισμού ανά τον κόσμο. Άγνωστο παραμένει, επίσης, το κόστος κάθε τέτοιου drone και κατά πόσο θα υπάρχει το ανάλογο οικονομικό αντίκρισμα για το Facebook, κάτι που απασχολεί ήδη τους αναλυτές και τους επενδυτές.

Όπως, εξάλλου, δήλωσε σε συνέδριο προγραμματιστών εφαρμογών στο Σαν Φρανσίσκο ο διευθυντής τεχνολογίας του Facebook Μάικ Σρέπφερ, η διασύνδεση τόσων ανθρώπων στο διαδίκτυο θα απαιτήσει νέα μεγάλα κέντρα συλλογής και επεξεργασίας δεδομένων, καθώς και πιο «έξυπνους» υπολογιστές, εφοδιασμένους με δυνατότητες τεχνητής νοημοσύνης, ώστε να είναι σε θέση να χειριστούν αποτελεσματικά όλο αυτό το έξτρα φορτίο πληροφοριών.

Η Google, από την πλευρά της, σχεδιάζει ένα ανταγωνιστικό δίκτυο μίνι δορυφόρων και μπαλονιών σε μεγάλο υψόμετρο, που επίσης θα μεταφέρουν το διαδίκτυο στις πιο απόμερες γωνιές της Γης. Η Amazon έχει επίσης πειραματιστεί με την χρησιμοποίηση αυτόνομων drones για την μεταφορά των προϊόντων της στους πελάτες της.

«Τηλεμεταφορά» των χρηστών

Εκτός από τη διασύνδεση όλου του πλανήτη, το δεύτερο μεγάλο τεχνολογικό όραμα του Facebook αφορά την αξιοποίηση της τεχνολογίας εικονικής πραγματικότητας που προσφέρει η θυγατρική εταιρεία του Oculus, την οποία εξαγόρασε πέρυσι αντί 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η διοίκηση του Facebook παρουσίασε την τελευταία εκδοχή των σχετικών γυαλιών της Oculus, με την ονομασία Crescent Bay, τα οποία επιτρέπουν στον χρήστη που τα φοράει, να βυθίζεται σε εικονικά περιβάλλοντα.

Oπως δήλωσε ο επικεφαλής επιστήμων της Oculus Μάικλ Άμπρας, είναι θέμα χρόνου η εικονική πραγματικότητα να ενσωματώσει τις κινήσεις του σώματος του χρήστη, τα κοντινά αντικείμενα και γενικότερα το περιβάλλον του. Από εκεί και πέρα, αναμένεται μια πληθώρα εφαρμογών λογισμικού, που θα επιτρέψουν στη νέα τεχνολογία να κατακτήσει τις αγορές.

Το Facebook ονειρεύεται μια επανάσταση στον τρόπο που οι χρήστες του θα μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους. Για παράδειγμα, φορώντας τον ειδικό εξοπλισμό εικονικής πραγματικότητας, δεν θα βλέπει κανείς απλώς το βίντεο των γενεθλίων ενός φίλου του στο διαδίκτυο, αλλά θα νιώθει ότι πραγματικά παρευρίσκεται σε αυτό, σαν να έχει κάνει τηλεμεταφορά στον χώρο. Το Facebook ανακοίνωσε ότι τα γυαλιά της Oculus θα κυκλοφορήσουν σχετικά σύντομα, αλλά δεν έδωσε ακριβή ημερομηνία.

Ροστροπόβιτς: ένας από τους κορυφαίους βιολοντσελίστες του 20ού αιώνα

 
O Μτσισλάβ Ροστροπόβιτς υπήρξε αναμφίβολα ένας από τους κορυφαίους βιολοντσελίστες του 20ου αιώνα. Δύο είναι οι πραγματικές εικόνες που περιγράφουν την προσωπική ταυτότητα του μεγάλου μουσικού. Η παρουσία του ιδίου και του τσέλο του μπροστά στα ερείπια του τείχους του Βερολίνου το 1989 σε ένα αυτοσχέδιο κονσέρτο κατά το οποίο ερμήνευσε τη Σουίτα για βιολοντσέλο του Μπαχ και η παρουσία του στα οδοφράγματα για να υπερασπισθεί τη νεαρή ρωσική δημοκρατία κατά των πραξικοπηματιών στη Μόσχα το 1991.

Ο Σλάβα, όπως ήταν το υποκοριστικό του γεννήθηκε σαν σήμερα 27 Μαρτίου 1927 στο Μπακού. Σπούδασε στο Ωδείο της Μόσχας. Ήδη από την ηλικία των 16 ετών έπαιζε πιάνο και τσέλο, διηύθυνε ορχήστρες και συνέθετε τα δικά του έργα. Το ταλέντο του αναδείχτηκε εξαιρετικά γρήγορα και βραβεύτηκε σε πολλούς μουσικούς διαγωνισμούς στη Μόσχα (1945), την Πράγα (1947 και 1950) και τη Βουδαπέστη (1949).

Σε ηλικία μόλις 23 ετών διακρίθηκε με το σημαντικότερο βραβείο που μπορούσε κανείς να δεχτεί στη Σοβιετική Ένωση, το βραβείο Στάλιν. Δάσκαλοί του υπήρξαν ο Προκόβιεφ και ο Σοστακόβιτς. Η διεθνής του καριέρα άρχισε το 1964 από την τότε Δυτική Γερμανία. Θιασώτης της μουσικής δωματίου, ο Ροστροπόβιτς έπαιξε με τον Γκίλελς, τον Χόροβιτς, τον Μενουχίν και τον Ρίχτερ, ενώ διακρίθηκε επίσης ως διευθυντής ορχήστρας και όπερας.

Τα περισσότερα σημαντικά έργα που γράφτηκαν για βιολοντσέλο στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα γράφτηκαν γι’ αυτόν. Ανάμεσά τους, η «Συμφωνία Κοντσερτάντε» του φίλου και δασκάλου του Προκόβιεφ και τα δύο Κοντσέρτα για βιολοντσέλο του επίσης φίλου και δασκάλου του Σοστακόβιτς – η παρουσίαση του πρώτου από αυτά στη Φιλαδέλφεια υπήρξε μέγα πολιτικό γεγονός στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου.

Όσο γρήγορα αναδείχτηκε ως εξαίρετος μουσικός, τόσο γρήγορα έπεσε σε δυσμένεια. Τον Σεπτέμβριο του 1970 θα δώσει καταφύγιο στον αντικαθεστωτικό συγγραφέα Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, άρρωστο και πάμφτωχο, για τον οποίο απευθύνει επιστολή προς τον σοβιετικό ηγέτη Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Τα αντίποινα από το σοβιετικό καθεστώς στο οποίο ήταν αντίθετος δεν θα αργήσουν. Αποκλείεται από τις συναυλίες του εξωτερικού και του απαγορεύεται να παίζει με μεγάλες ορχήστρες.

Τέσσερα χρόνια αργότερα και σπρωγμένος από πολιτικούς λόγους θα ταξιδέψει στη Δύση ενώ σε μία ακόμή τετραετία θα του αφαιρεθεί η σοβιετική υπηκοότητα. Θα επιστρέψει το 1990 όταν θα αποκατασταθεί από το διάταγμα του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.

Δεν θα επιστρέψει μόνος αλλά με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ουάσινγκτον, την οποία διηύθυνε από το 1977 μέχρι το 1994. Ο Ροστροπόβιτς θα χάσει τη μάχη με τον καρκίνο στις 27 Απριλίου του 2007. Μέχρι τότε δεν σταμάτησε στιγμή να παίζει μουσική και αυτή είναι που άφησε πίσω του.

Πόσο πρέπει να φοβούνται οι φοροφυγάδες της Ελβετίας;

Ο ελβετικός φορολογικός παράδεισος έχει πολλούς ευνοουμένους κι ακόμη περισσότερους προστατευόμενους. Εξ αυτών, περί τους 10.000 υπολογίζεται ότι είναι έλληνες υπήκοοι, μεγαλοφοροφυγάδες οι περισσότεροι και, σε πολλές περιπτώσεις, διαπρεπείς… πατριώτες της «σχολής» του μαύρου χρήματος.

Κύκλοι της αντιπολίτευσης και του οικονομικού επιτελείου Σαμαρά ήταν οι πρώτοι που προεξοφλούσαν χθες το βράδυ ότι η φορολόγηση του «μαύρου χρήματος» που έχει διαφύγει στις ελβετικές τράπεζες είναι «ευσεβείς πόθοι». Και έφερναν ως επιχείρημα την προ ενός έτους άκαρπη συνάντηση του τότε υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα με την ελβετίδα ομόλογό του Εβελιν Βίλντμερ –Σλουμφ. Η κυρία Σλουμφ είναι γεγονός πως, τότε, είχε αποφύγει – διπλωματικά αλλά σταθερά – να δεσμευτεί για μια συμφωνία εφ΄άπαξ φορολόγησης των ελληνικών καταθέσεων στην Ελβετία ανάλογη με εκείνες που είχε ήδη συνάψει η χώρα της με την Βρετανία, την Γερμανία και την Αυστρία. Είχε μάλιστα δηλώσει τότε ότι αυτά «τα μοντέλα για τη ρύθμιση μη φορολογηθέντων χρημάτων θεωρούνται πλέον παρωχημένα».

Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι πως έκτοτε ουδείς εκ της ελληνικής κυβέρνησης ενόχλησε ξανά είτε την κυρία Σλουμφ, είτε οποιονδήποτε άλλον συνάδελφό της. Μόλις την περασμένη εβδομάδα, το ελβετικό κανάλι RTS Info έλεγε σε ρεπορτάζ του πως οι ελληνικές αρχές έχουν δείξει «αξιοπερίεργη αδράνεια» για τις αφορολόγητες καταθέσεις στην Ελβετία – υποστήριξε, δε, ότι ενώ τον Φεβρουάριο του 2014 η κυρία Σλουμφ είχε προτείνει συγκεκριμένη λύση για το θέμα στον κ. Στουρνάρα, απάντηση δεν έλαβε ποτέ.

Μόλις χθες επίσης, μετά τη συνάντηση με τον κ. Βατβίλ, κυβερνητικές πηγές σημείωναν ότι η ελβετική κυβέρνηση «εκφράζει την απορία της για την απουσία ενδιαφέροντος που είχε δείξει η Αθήνα για εκκρεμείς υποθέσεις ελλήνων πολιτών και επιχειρήσεων στην Ελβετία». Με πλέον χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε αποστείλει τον… αριθμό-ρεκόρ των 15 αιτημάτων για διαβίβαση στοιχείων φορολογικού ενδιαφέροντος.

Κι όσο απρόθυμοι κι εάν είναι – που είναι – οι Ελβετοί να δώσουν θυρίδες, καταθέσεις και ονόματα, τα 15 αιτήματα σε δυόμισι χρόνια δεν είναι και… ο ορισμός της στενής πολιτικής πίεσης που θα ασκούσε ένα κράτος στα όρια της χρεοκοπίας και με υπ’αριθμόν ένα διαρθρωτικό πρόβλημα την φοροδιαφυγή.

Με αυτήν την προϊστορία, και προεξοφλώντας την – κατά την πάγια πρακτική τους – άρνηση των ελβετών να δώσουν στοιχεία και τραπεζικούς λογαριασμούς, εκείνο που επιχειρεί τώρα η ελληνική κυβέρνηση είναι η επανεκκίνηση της προσπάθειας για μια εφ’ άπαξ φορολόγηση των καταθέσεων στην Ελβετία, στη βάση του γερμανικού και του βρετανικού μοντέλου. Κατ’ αυτό το μοντέλο, η Ελβετία επιβάλει εφ΄άπαξ φόρο στις καταθέσεις διατηρώντας το απόρρητο των στοιχείων των δικαιούχων, και στη συνέχεια αποδίδει τον φόρο που εισπράττει στην χώρα προέλευσης. Οι συμφωνίες αυτές προέβλεπαν φόρο 21%-41% για τα γερμανικά και τα βρετανικά κεφάλαια και 15%-38% για τα αυστριακά κεφάλαια.

Πρόκειται για το «παρωχημένο» μοντέλο που είχε περιγράψει η κυρία Σλουμφ στον κ. Στουρνάρα – ένα μοντέλο, ωστόσο, που κυβερνητικές πηγές θεωρούν ότι μπορεί να επανενεργοποιηθεί εάν υπάρξει συντονισμένη και τεκμηριωμένη διαπραγμάτευση από την ελληνική πλευρά, αλλά και παράλληλη πίεση προς την Βέρνη από την Ευρώπη και τον ΟΟΣΑ. Η πίεση αυτή εκτιμάται ότι μπορεί να αποδώσει καρπούς, καθώς η Ελβετία, με τη χαλαρή στάση και τις κωλυσιεργίες της, είναι πλέον πολλαπλώς εκτεθειμένη στις διαβουλεύσεις τόσο με την Ευρωπαϊκή Ενωση όσο και με τον ΟΟΣΑ για την τραπεζική διαφάνεια και την ανταλλαγή φορολογικών στοιχείων.

Τα οφέλη, βεβαίως, που μπορεί να προσδοκά το ελληνικό δημόσιο εάν και όταν υπάρξει συμφωνία είναι ένας αρκούντως θολός στόχος. Ο αυστριακός οικονομολόγος Φρίντριχ Σνάιντερ ειδικός σε ζητήματα παραοικονομίας, δήλωσε προχθές ότι μια φορολογική συμφωνία με την Ελβετία θα μπορούσε να αποφέρει στο ελληνικό δημόσιο έως και 15 δις ευρώ.

Η εκτίμησή του μάλλον είναι υπεραισιόδοξη, με δεδομένο και το ότι ουδείς γνωρίζει μετά βεβαιότητας ποιο είναι το πραγματικό ύψος των αφορολόγητων καταθέσεων των Ελλήνων στην Ελβετία. Η πιο αξιόπιστη, αλλά και παλαιά πλέον, έκθεση είναι εκείνη της Boston Consulting Group που, το 2011, προσδιόριζε τα ελληνικά κεφάλαια στις ελβετικές τράπεζες κοντά στα 40 δις ευρώ. Από τότε, και μετά το μεγάλο bank run του 2012, εκτιμάται ότι το ποσό αυτό μπορεί να κυμαίνεται από τα 50 έως και τα 120 δις ευρώ.

Η απόδοση, όμως, που μπορεί να έχουν τα εν λόγω κεφάλαια για τα ελληνικά κρατικά ταμεία εάν φορολογηθούν, δεν έχει να κάνει μόνο με τον συντελεστή που θα επιβληθεί αλλά και με το ποια έχουν εξαχθεί παράνομα και ποια είναι ήδη φορολογημένα, καθώς και με το κατά πόσο οι καταθέσεις ανήκουν σε φυσικά πρόσωπα ή σε προσωπικές και κεφαλαιουχικές εταιρίες. Διότι ακόμη και στις διακρατικές συμφωνίες που έχει ήδη υπογράψει, η Ελβετία φρόντισε να εξαιρέσει από την εφ’ άπαξ φορολόγηση τις εν λόγω εταιρίες, κρατώντας ανοιχτό πάντα ένα παράθυρο φορδιαφυγής για τους καλούς και συνεπείς πελάτες της…

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0