Ένας κοινός παρανομαστής και στις τρεις περιπτώσεις: τους βανδαλισμούς τους ανέδειξε η πολιτιστική-οικονομική-πολιτική κρίση. Και το θέμα παίρνει διαστάσεις ανάλογα με το «κύρος» του καθενός. Και ξεχνάμε ότι πάντα οι βανδαλισμοί, σε μικρότερη ίσως συχνότητα, αποτελούσαν κοινωνικό-πολιτιστικό φαινόμενο. Ξεχνάμε ότι βανδαλισμός είναι τα πάρκα γεμάτα σκουπίδια, τα σκουπίδια πεταγμένα από τα μπαλκόνια, τα λεωφορεία, τα αυτοκίνητα, τα διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, η αφισορύπανση, οι κατεστραμμένες αίθουσες και η υποδομή στις πανεπιστημιακές αίθουσες, οι καταστροφές που ακολουθούν σε κάθε διαδήλωση, οι νεκροί. Καθημερινοί βανδαλισμοί του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, γιατί; αναρωτιέμαι. Όχι, δεν οφείλεται στην ημιμάθεια, στην έλλειψη παιδείας, στην κρίση…

Αναρωτιόμαστε γιατί σε άλλες δυτικές χώρες αντιμετωπίζονται διαφορετικά αυτά τα συμπτώματα. Θυμηθείτε τη «Μικρή Γοργόνα» της Κοπεγχάγης, την κατ’ επανάληψη στόχο βανδάλων. Απαντάμε, αλαζονικά και, σχεδόν, υποτιμητικά, γιατί είναι καλύτερα εκπαιδευμένοι στο δημόσιο χώρο. Όχι, γιατί έχουν συνείδηση του ανήκειν και του εμπεριέχειν, γιατί γνωρίζουν ότι κάθε μήνα πληρώνουν τέλη συντήρησης για όλα τα ανωτέρω (εκτός των ανθρώπων που χάνονται). Γιατί ανήκουν εκεί που εμείς δεν ανήκουμε. Γιατί, τουλάχιστον προς το παρόν, παρά την όποια καλλιέργεια του φόβου από τις αδυσώπητες εικόνες που μας βομβαρδίζουν τα ΜΜΕ και την προτροπή τους στο να λειτουργήσουμε ως νοητικές μονάδες, χωρίς αίσθημα, ως μονάδες που θα αναζητήσουμε κάποια στιγμή την πιο δυνατή αγέλη, κάποιοι άλλοι έχουν δυνατότερο το αίσθημα του ανήκειν και του εμπεριέχειν.

Τώρα για το τσιγάρο στο στόμα του Άλεξ, το ρεβέρ στο τζιν του Κόξτον, το στενό δερμάτινο και τα allstaraκια του Ντέιμον και τα άλλα τα χαζά με τα οποία το χιπστεροκοπάδι αναλώνει φαιά ουσία και σημειολογεί, μακριά από μένα. Αναπόφευκτα βέβαια θα εντρυφήσουν οι στιλίστες αλλά και οι ελαφρούτσικοι, πέρα από τραγούδια άλλωστε αυτή η μπάντα παράγει και ενδυματολογικό σούσουρο, η μοντέρνα ζωή στην urbania ήταν πάντα το παιχνίδι τους, το Τόκιο ένα state of mind, εξ ου και η εμμονοληπτική χρήση και στα δυο βίντεο των τραγουδιών του γιαπωνέζικου αλφάβητου και λοιπών σούσι addicted εικόνων.

Δυτικός άνθρωπος, προσευχή, μικρά σπίτια, έξοδος, εγκλεισμός, αθανασία, σωστό, λάθος, ποιμένες, κοπάδι, είναι οι λέξεις κλειδιά, εφόσον στιχουργικά ο Άλμπαρν κρατάει τη θεματολογία εξόχως “Blurική”. Τεχνικά γράφει μιξάροντας χάικου αλλά και γλώσσα διαφημιστικών σλόγκαν, κάτι εξίσου “Blurικό”, αλλά ας επιστρέψουμε στη μουσική: συνθετικά μπορούν να γράφουν ακόμα αλάνθαστες Kinks και Beatlικές μελωδίες, κι εδώ ίσως να οφείλεται και η αγάπη μου στην μπάντα. Βαδίζει πάνω στο υπέροχα τεντωμένο αυτό σκοινί, με θαυμαστό θάρρος, ταλέντο και δεινότητα ακροβάτη!