Γράφει ο Στέλιος Κούλογλου

Η χθεσινή ωμή παρέμβαση της Κομισιόν εναντίον των νομοσχεδίων για τις 100 δόσεις και την ανθρωπιστική βοήθεια, εγκαινίασε μια νέα φάση στο εξελισσόμενο, σιωπηλό πραξικόπημα εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης. Στην πρώτη φάση, αμέσως μετά τις εκλογές, επιχειρήθηκε κυρίως, μέσω οικονομικών πιέσεων, η αποδόμηση της νέας κυβέρνησης στα μάτια των Ελλήνων ψηφοφόρων. Είναι αυτό που τόνιζε στις χωρίς προηγούμενο δηλώσεις του ο Β. Σόιμπλε μετά την συμφωνία εκεχειρία της 20ης Φλεβάρη, όταν αναρωτιόταν δημοσίως πως θα δικαιολογήσουν οι Ελληνες υπουργοί την συμφωνία στην κοινή γνώμη. Με τους πολίτες στην Ελλάδα να συνεχίζουν να υποστηρίζουν παρ' όλα αυτά την κυβέρνηση, η δεύτερη φάση προβλέπει την πλήρη παράλυση της ελληνικής οικονομίας, με την ελπίδα ότι η μεσαία τάξη θα στραφεί εναντίον της κυβέρνησης που με την σειρά της θα αναγκαστεί σε ταπεινωτικές, πολιτικά ανυπόφορες υποχωρήσεις.

Ξέρουμε σήμερα από τα επίσημα ντοκουμέντα, ότι αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Αλλιέντε, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον διέταξε την CIA και τις άλλες αμερικανικές υπηρεσίες: «Make the economy scream». Κάντε την Χιλιανή οικονομία να φωνάξει, να αναστενάξει. Είχα μιλήσει παλιότερα για αυτή την ταραγμένη, αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίοδο με την γνωστή οικονομολόγο Στέφανι Γκρίφιθ Τζόουνς. Η κυρία Τζόουνς, που συνυπέγραψε πρόσφατα ένα κείμενο υποστήριξης στην κυβέρνηση Τσίπρα, είχε διατελέσει επικεφαλής της Τράπεζας της Χιλής την περίοδο 70-73, τότε που μια σειρά νεαροί προοδευτικοί και αριστεροί Αμερικανοί είχαν προστρέξει για να βοηθήσουν την κυβέρνηση Αλλιέντε. «Υπήρχε αυτό που ονομάζαμε αόρατο εμπάργκο,  λόγω της πολιτικής Νίξον», περιγράφει η κυρία Γκρίφιθ Τζόουνς μια κατάσταση που θυμίζει  όσα ζούμε σήμερα. «Πίεζε η κυβέρνηση της Ουάσιγκτον  τις αμερικανικές τράπεζες να σταματήσουν τις πιστώσεις προς την  Χιλή και αυτό δυσκόλευε πολύ τα πράγματα... έτσι δημιουργήθηκε μια ατμόσφαιρα η οποία έστρεψε την μεσαία τάξη εναντίον της κυβέρνησης».

Σύμφωνα με την κυρία Γκρίφιθ Τζόουνς, «ένα από τα βασικά λάθη που κάναμε είναι ότι δεν υπολογίσαμε ότι μια αριστερή κυβέρνηση θα είχε να αντιμετωπίσει μεγαλύτερες αντιδράσεις και πιέσεις από την διεθνή οικονομία. Γι αυτό θα πρέπει να είσαι περισσότερο συγκρατημένος στις κινήσεις σου,  ώστε να ελαττώσεις τις πιέσεις και να αποφύγεις τις ανοιχτές κρίσεις». Χωρίς σοβαρές διεθνείς συμμαχίες , η κυβέρνηση Αλλιέντε έπρεπε να προσπαθήσει να κερδίσει χρόνο, αποφεύγοντας την μετωπική αντιπαράθεση με έναν αντίπαλο που βρισκόταν σε απόλυτη θέση ισχύος. Τηρουμένων όλων των αναλογιών, η σημερινή κατάσταση παρουσιάζει ομοιότητες: η κυβέρνηση χρειάζεται χρόνο ώστε να αλλάξουν με τις εκλογές στο 2015 οι συσχετισμοί των δυνάμεων στην Ευρώπη και το ζητούμενο αυτήν την στιγμή είναι να μην προκληθούν κρίσεις και αποσταθεροποιηθεί περισσότερο η οικονομία. Όσο κάτι τέτοιο περνάει από το χέρι της.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν φυσικά ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε χθες να υποχωρήσει, αποσύροντας τα νομοσχέδια για την ανθρωπιστική κρίση ή τις 100 δόσεις, επειδή  πρόκειται, δήθεν, για μονομερείς ενέργειες. Το πρώτο θα την άφηνε έκθετη απέναντι στους ψηφοφόρους της, το δεύτερο θα έφερνε λιγότερα έσοδα στα ταμεία της. Σημαίνει  όμως ότι θα πρέπει να διαμορφώσει μια πολιτική που δεν θα στηρίζεται μόνο στο αναμφισβήτητο πολιτικό ταλέντο και τις μεγάλες ικανότητες ελιγμών του Α. Τσίπρα. Μια σαφή, συνετή και θαρραλέα στρατηγική που να αποφεύγει τις ανοιχτές κρίσεις και τις μετωπικές συγκρούσεις, με στόχο μια  συμβιβαστική, αλλά όχι ατιμωτική συμφωνία τον Ιούνιο. Μια συμφωνία όχι της τελευταίας στιγμής, γιατί τότε οι ζωτικές ανάγκες σε ρευστό για τα ομόλογα πολλών δις ευρώ που λήγουν τον Ιούλιο, θα περιορίσουν ακόμη περισσότερο την διαπραγματευτική της ικανότητα.

…άλλως πως σαρδέλες ψητές ‘στο χαρτί’ ή ‘στη λαδόκολλα’ -η διατύπωση τεχνική. Σκέψη όμως και πρόθεση ήταν να δραπετεύσουν (με λίγη βοήθεια) οι νόστιμες σαρδέλες απ’ το γκέτο της κονσέρβας, να βγουν έξω απ’ το χαρτί χωρίς το καταρρακωμένο τους ίματζ, αρωματισμένες κι αεράτες, κι όλ’ αυτά εύκολα, στο τσακ-μπαμ. Κι ας πάρουν τα παλαιόθεν στριμωγμένα στο μονοσύλλαβο ‘σαν’ μυαλά τους λίγο πεταλουδίσιο αέρα κι ένα ξένο για τα μέτρα τους μυστήριο. Στην ταιριαστή υπεραπλότητά της, η συνταγή πριμοδοτεί τη μεγάλη απόδραση. Οι ναΐφ σαρδέλες δεν θα γίνουν βεβαίως αστακοί –ποιός ο λόγος άλλωστε; Είναι μικρές, σφιχτές και ζουμερές κι έχουν τη δική τους γευστική χάρη.

Γιατί η λαϊκή σοφία αποφάσισε από όλα τα μικρόσωμα ψαράκια να συνδέσει ειδικά τη σαρδέλα με την μετριότητα είναι θέμα προς διερεύνηση. Μπορεί να ήταν η όψη τους όντας στοιβαγμένες και παστωμένες, αδύναμες να διακριθούν σαν μονάδες απ’ το αλατισμένο περιβάλλον. Στην ίδια πάλι λογική, σφιχταγκαλιασμένες να χωρέσουν σε κονσέρβες, η εικόνα τους διόλου άλλαξε τα κριτήρια του συλλογικού ασυνείδητου ώστε να μετακινήσει τους συνειρμούς του. Ακολούθησε η ταύτιση –προφανώς λόγω σχήματος- με τα σιρίτια που δείχνουν τους στρατιωτικούς βαθμούς (πόσες σαρδέλες έχει κάποιος). Κι αυτή όμως πεπερασμένης φιλοδοξίας, ξεκίνησε απ’ τους δεκανείς και τερμάτισε στους αρχιλοχίες, στους αξιωματικούς δεν έφτασε ποτέ, τουναντίον προσανατολίστηκε στους απλούς φαντάρους κι έγινε κύριο στοιχείο των διαλόγων της ίδιας σειράς.

Για αδιευκρίνιστο επίσης λόγο οι σαρδέλες μπήκαν στο ποδόσφαιρο μέσω δημοσιογραφίας: πρώτα με τον ευέξαπτο Νο 7 της Manchester United, τον Μαρσεγιέζο Eric Cantona, ηθοποιό και ποδοσφαιριστή, που τις συνέδεσε με τους ενοχλητικούς δημοσιογράφους λέγοντας ότι «οι γλάροι ακολουθούν τις τράτες επειδή πιστεύουν ότι 8α ρίξουν σαρδέλες στη θάλασσα».
Και μετά ήρθε ο πολύνικος νυν προπονητής της Εθνικής, ο εργατικός και φιλοσοφημένος κ.Φερνάντο Σάντος. Όταν λοιπόν ο Πορτογάλος προπονητής είχε αναλάβει τον δικέφαλο του Βορά, θέλοντας να μιλήσει για την αξία των ποδοσφαιριστών της ομάδας συνέκρινε τις σαρδέλες με τους αστακούς, με αποτέλεσμα η δήλωσή του να δημιουργήσει την ‘ποδοσφαιρική έννοια’ της σαρδέλας για τους «υποθετικά ταλαντούχους αλλά ψυχολογικά παντελώς ανύπαρκτους παίκτες». Ο όρος μάλλον επιτυχής, βρήκε απήχηση στο ευρύτερο φίλαθλο συναίσθημα και συνδέεται έκτοτε με το περιορισμένο ταλέντο και το ελλιπές νικητήριο πνεύμα των παικτών στο γήπεδο.

Η όχι και ιδιαίτερα γνωστή ελληνική παροιμία ‘ή οκτώ λογιώ φαΐ ή σαρδέλα μοναχή’ που αναφέρεται σε αντιδιαμετρικές επιλογές και καταστάσεις, ίδια νοηματικά με την έκφραση ‘ή του ύψους ή του βάθους’, είναι η μόνη με περιεχόμενο φαγητού, αλλά κι εδώ εσωστρεφής η σαρδέλα δεν ξεφεύγει απ’ το κάρμα της.

Μ’ αυτά τα περιουσιακά τεκμήρια εννοιών καβατζωμένα στην τρωτή τους ύπαρξη, οι σαρδέλες προφανώς και δεν πρόκειται να σωθούν μ΄ έναν παντεσπανικό τίτλο ή ένα γαλλικό ‘en papillote’, το όνομα που έχει η μαγειρική στο χαρτί (λαδόκολλα – αλουμινόχαρτο κλπ), στο οποίο αναφερθήκαμε την προηγούμενη φορά. Είναι ωστόσο μια προσπάθεια να ειδωθούν τα νόστιμα ψαράκια και αλλιώς, αφού το γευστικό αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό.

Ατού της συνταγής είναι ότι οι σαρδέλες βγαίνουν ζουμερές, πράγμα που τις αναδεικνύει γευστικά και που δεν συμβαίνει όταν ψήνονται στο φούρνο ή στη σχάρα ή και στο τηγάνι. Τις έκανα πρόσφατα σε πλαίσιο εβδομαδιαίας σχεδόν ψαροφαγίας, ένα απόγευμα που ήθελα να βρεθώ περισσότερο με τη φίλη μας την Κατερίνα που μας επισκέφθηκε παρά με την γοητεία της κουζίνας. Οι σαρδέλες εκτιμήθηκαν δεόντως από όλες μας, η φίλη μας μάλιστα ενθουσιάστηκε. Οπότε σας μεταφέρω την ελαφριά συνταγή, προτείνοντας να την δοκιμάσετε.

Προετοιμασία: 15 λεπτά και άλλα τόσα το ψήσιμο. Μπορείτε να αφαιρέσετε και το κεντρικό κόκκαλο ειδικά αν οι σαρδέλες είναι κάπως μεγάλες. Για τον τρόπο δείτε και την επίσης ωραία συνταγή μας σαρδέλες γεμιστές. Σ” αυτή την περίπτωση ο χρόνος θα είναι περισσότερος. Φορέστε πάντως γάντια στο καθάρισμα. θα χρειαστείτε 4 κομμάτια λαδόχαρτου ή αλουμινόχαρτου. Εύκολη και γρήγορη συνταγή.

Υλικά (για 4-5 άτομα)
1 κιλό σαρδέλες
4 πρέζες ρίγανη ξερή και 4 κλαράκια φρέσκια, τα φύλλα
χοντρό αλάτι, πιπέρι
1 κ.σ. ελαιόλαδο ανά πακέτο
2 σκελίδες σκόρδο σε λεπτές φέτες

Προθερμαίνετε το φούρνο στους 240-250 βαθμούς C.
Ετοιμάζετε τις σαρδέλες: Τις καθαρίζετε κόβοντας το κεφάλι ή όχι, ανάλογα με τα γούστα σας και βγάζετε τα εντόσθια τραβώντας τα κατά μήκος του σώματος (είναι πιο ωραίες πάντως αποκεφαλισμένες). Τις πλένετε και τις στεγνώνετε ελαφρά (να μην έχουν νερά).
Τις μοιράζετε σε 4 λαδόκολες και προσθέτετε πάνω τους τα υπόλοιπα υλικά – το ελαιόλαδο από 1 γραμμή.
Κλείνετε σφιχτά τα πακέτα διπλώνοντας τις άκρες και τα δένετε ή για ευκολία σφραγίζετε τα πλαϊνά  με συρραπτικό (στη φωτό).
Τα τοποθετείτε σε ταψί και ψήνετε για 15-16 λεπτά, ανάλογα με το μέγεθος των σαρδελών.
Σερβίρισμα: Μεταφέρετε κάθε πακέτο σε δικό του πιάτο και αφήνετε να το ανοίξει ο καθένας μόνος του.

Η Ferrari, σύμφωνα με ολλανδικά δημοσιεύματα, ετοιμάζεται να ανακαλέσει και τις 499 LaFerrari που κατασκεύασε, καθώς υπάρχει μεγάλη πιθανότητα πρόκλησης πυρκαγιάς. 

Το σοβαρό πρόβλημα, που βάζει σε κίνδυνο τους κατόχους του πανάκριβου μοντέλου, εντοπίζεται στο ελαττωματικό ρεζερβουάρ. Μάλιστα, η Ferrari έχει ειδοποιήσει τηλεφωνικά αρκετούς κατόχους των εκατοντάδων LaFerrari, ώστε να γίνει άμεση επισκευή (ίσως και αντικατάσταση) του προβληματικού ρεζερβουάρ. 

Η LaFerrari είναι το ακριβότερο και το πιο ισχυρό μοντέλο της ιταλικής φίρμας. Κινείται από υβριδικό σύνολο, το οποίο ονομάζεται KERS και εφαρμόζεται και στα μονοθέσια της φίρμας. Ο V12 βενζινοκινητήρας της, αποδίδει 800 ίππους και ο ηλεκτροκινητήρας επιπλέον 163 ίππους. Η συνδυαστική ισχύς από τα δύο μοτέρ εκτοξεύει την ιπποδύναμη στους 963 ίππους.