παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,

με ευθυτενές ύφος,

και λαμπρό ήθος εμπρός προχωράμε,

με την οπτική του Τάσου Χαλά  

Λεπτομερείς διευκρινίσεις όσον αφορά τους κανόνες που το διέπουν έδωσε πριν λίγες ημέρες το δημοφιλέστερο διαδικτυακό κοινωνικό μέσο Facebook. Οι “ασαφείς” πολιτικές του οι οποίες αποτελούσαν αφορμή για συχνές διαμαρτυρίες χρηστών φαίνεται πως ώθησαν το Facebook να παρουσιάσει αναλυτικά το τι απαγορεύεται και τι όχι.

Όπως διευκρινίζεται σχετικά με την απομάκρυνση ή την επιβολή περιορισμών σε υλικό επειδή παραβιάζει νόμους σε συγκεκριμένες χώρες, ακόμα και αν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα community standards, «αναφέρουμε τον αριθμό των κυβερνητικών αιτημάτων για περιορισμό υλικού που παραβιάει τοπικούς νόμους στην Global Government Requests Report...και αν μια χώρα ζητήσει την απομάκρυνση υλικού επειδή είναι παράνομο, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα το αφαιρέσουμε από το Facebook εντελώς, αλλά ενδεχομένως να περιορίσουμε την πρόσβαση σε αυτό στη χώρα όπου είναι παράνομο».

Όσον αφορά στα λεπτομερέστερα community standards, παρέχονται περισσότερες πληροφορίες και ενημέρωση σε πολιτικές που έχουν να κάνουν με αυτοτραυματισμό, επικίνδυνες οργανώσεις, bullying και παρενόχληση, εγκληματική δραστηριότητα, σεξουαλική βία και εκμετάλλευση, γυμνό, ρητορική μίσους, βία και υλικό «εκτός ορίων».

Ειδικά πάνω στη ρητορική μίσους, το Facebook προβαίνει σε περισσότερες εξηγήσεις. «Καταλαβαίνουμε ότι πολλές χώρες έχουν προβληματισμούς για τη ρητορική μίσους στις κοινωνίες τους, οπότε μιλάμε τακτικά με τις κυβερνήσεις, τα μέλη των κοινοτήτων, ακαδημαϊκούς και άλλους ειδικούς από όλο τον κόσμο για να διασφαλίζεται ότι είμαστε στην καλύτερη δυνατή θέση να αναγνωρίζουμε και να απομακρύνουμε τέτοια ρητορική από την κοινότητά μας». Επίσης, διευκρινίζεται ότι υπάρχει πνεύμα «συνεργασίας» όσον αφορά στους τοπικούς νόμους- χαρακτηριστικό παράδειγμα η βλασφημία: εάν σε μια χώρα είναι παράνομη, ακόμη και αν δεν θεωρείται ότι παραβιάζει τα community standards, το καταγγελθέν υλικό (report) αξιολογείται και πάλι.

Όσον αφορά στη Global Government Requests Report, η οποία καλύπτει το δεύτερο μισό του 2014, περιλαμβάνει πληροφορίες για τα κυβερνητικά αιτήματα. «Συνολικά, συνεχίζουμε να βλέπουμε αύξηση στα κυβερνητικά αιτήματα για περιορισμούς σε δεδομένα και υλικό. Η ποσότητα του υλικού στο οποίο επιβλήθηκαν περιορισμοί για παραβίαση τοπικών νόμων αυξήθηκε κατά 11% σε σχέση με το προηγούμενο μισό, στα 9.707 “κομμάτια” υλικού από τα 8.774. Παρατηρήσαμε αύξηση σε αιτήματα από χώρες όπως η Τουρκία και η Ρωσία, και μείωση σε χώρες όπως το Πακιστάν».

Ο αριθμός αιτημάτων για στοιχεία λογαριασμών παρέμεινε σχετικά σταθερός, με ελαφρά αύξηση στα 35.051 από τα 34.946. Υπήρξε αύξηση από κυβερνήσεις όπως της Ινδίας και μείωση σε ΗΠΑ και Γερμανία. Ο νέος οδηγός θα αντικαταστήσει τον παλιό στην ιστοσελίδα του Facebook και είναι σαφώς πιο εκτενής, φτάνοντας περίπου τις 2.500 λέξεις.

Η σημαντική Ελληνίδα ταξιδιωτική φωτογράφος μας μιλά για την χαμένη σημασία της απλότητας στη ζωή

Εικόνες, μάτια, τοπία, χιλιόμετρα, ζωές. Με πτυχίο φωτογραφίας από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, όπου τιμήθηκε με τα βραβεία Founders Day και Tobias, η Έφη Παρούτσα ξεκίνησε την καριέρα της σαν καλλιτεχνική διευθύντρια και φωτογράφος διαφημίσεων στη πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, πριν αρχίσει να ταξιδεύει σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική για λογαριασμό διεθνών εντύπων.

Το διεθνές portfolio της περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, δημοσιεύσεις στο Condé Nast Travelle, στο ΓΕΩ, το Voyager, το Passport, το ιταλικό Gente Viaggi, το ΓΕΩτρόπιο και την εφημερίδα Καθημερινή. Εκθέσεις με τις ταξιδιωτικές φωτογραφίες της έχουν φιλοξενηθεί τόσο στην Ευρώπη όσο και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μέσα από τον φακό της φωτίζει και δίνει ζωή στην καθημερινότητα αυθεντικών, 'ακατέργαστων' ανθρώπων στο οικείο περιβάλλον τους, ενώ οι εικόνες της λειτουργούν ως μέσα κατανόησης των διαφορετικών τρόπων ζωής που συναντά ταξιδεύοντας σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο.

Σήμερα η βάση της είναι οι Αρμένοι Ρεθύμνου. Δουλεύοντας τα τελευταία δέκα χρόνια μεταξύ Αθήνας και Νέας Υόρκης, και μετρώντας προορισμούς όπως το Βιετνάμ, το Περού, τη Σκωτία, τη Τζαμάικα ή το Παρίσι, όπου γνώρισε από κοντά δεκάδες κουλτούρες και πολιτισμούς, η Έφη Παρούτσα ανέβηκε την προηγούμενη εβδομάδα στη σκηνή του TEDx Heraklion όπου διηγήθηκε μια ιστορία για τη σημασία της χαμένης απλότητας στη ζωή.  

Την συναντήσαμε.  

"Ξέρω ανθρώπους που έχουν ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο αλλά δεν έχουν πάρει κάτι από τα ταξίδια τους. Σημασία έχει να ζεις και να αισθάνεσαι το μέρος που επισκέπτεσαι. Να γίνεσαι ντόπιος κάτοικος και όχι ένας ακόμα τουρίστας. "  

Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με τη φωτογραφία γενικότερα, και πώς προέκυψε η ταξιδιωτική φωτογραφία στη ζωή σας; Στο πανεπιστήμιο έπρεπε να πάρω ένα μάθημα πάνω στις Τέχνες, κι έτσι επέλεξα τη φωτογραφία. Οι πρώτες φωτογραφίες που τράβηξα στη Νέα Υόρκη ήταν από τους άστεγους της πόλης. Το project άρεσε στον καθηγητή μου ο οποίος μου ζήτησε να γίνω βοηθός του και με έσπρωξε στο να σπουδάσω φωτογραφία. Κάποια στιγμή σε ένα επαγγελματικό ταξίδι στην Κύπρο συνειδητοποίησα - καταγράφοντας ανθρώπους και τόπους - ότι το να γνωρίζω καινούργιες κουλτούρες και πολιτισμούς ήταν κάτι που με έκανε να αισθάνομαι ολοκληρωμένη ως άνθρωπος αλλά και ως φωτογράφος.

Ποια από τις χώρες που έχετε επισκεφθεί σας "έδωσε" τις μεγαλύτερες φωτογραφικές ευκαιρίες; Αυτό που σου δίνει τις μεγαλύτερες φωτογραφικές ευκαιρίες είναι οι άνθρωποι του κάθε τόπου. Αν σου επιτρέψουν να γίνεις μέλος της κοινότητας τους, αυτόματα σου δίνεται η ευκαιρία να βγάλεις καλές εικόνες. Η Ινδία ήταν ένα μέρος που βίωσα την φιλοξενία και την αποδοχή αυτή σε μεγάλο βαθμό.  

Τα ταξίδια είναι τα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής. Μέσα από αυτά δεν μαθαίνεις μόνο για άλλους τόπους και κουλτούρες, αλλά μαθαίνεις πράγματα για τον ίδιο σου τον εαυτό. Μαθαίνεις σημαίνει να είσαι πραγματικά "ελεύθερος".  

Και ποια χώρα σας έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση, προσωπικά αλλά και ως φωτογράφο. Το Βιετνάμ είναι μια χώρα που με επηρέασε και με άλλαξε ως άνθρωπο. Νομίζω ότι σημαντικό ρόλο έπαιξε το γεγονός ότι ήταν η πρώτη υποανάπτυκτη χώρα που επισκεπτόμουν, σε ηλικία 22 ετών. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η απλότητα κι αυθεντικότητα των ανθρώπων. Η θετική σκέψη, παρόλη τη φτώχεια και τις αντίξοες συνθήκες.  

Κατά πόσο και πώς ακριβώς προετοιμάζεστε πριν από κάθε ταξίδι; Κάνετε εκτενή έρευνα για τα μέρη που θέλετε να φωτογραφίσετε, ή κατευθύνεστε αυθόρμητα; Όχι, συνήθως πάω χωρίς πλάνο και πρόγραμμα κι αφήνω τον τόπο και τους ανθρώπους να με ταξιδέψουν. Μπορεί να είμαι διαβασμένη για κάποια μέρη που μου έχουν προκαλέσει ενδιαφέρον, αλλά δεν κλείνω ξενοδοχεία λόγου χάρη. Ξεκινάω από μια πόλη και συνεχίζω ανάλογα.  

Μία φωτογραφική στιγμή που σας έχει μείνει αξέχαστη όλα αυτά τα χρόνια στον δρόμο; Οι στιγμές αυτές είναι πάρα πολλές. Στο Βιετνάμ, όταν είχα χαθεί σε κάτι σοκάκια, με πλησίασε μια γυναίκα που δεν μίλαγε αγγλικά. Με κάποιο περίεργο τρόπο κατάλαβε τι γινόταν, περπάτησε μαζί μου για ώρα και με οδήγησε σε κεντρικό σημείο για να μπορέσω να βρω το δρόμο μου. Πριν φύγω, μου γέλασε σαν να μου έλεγε «καλό δρόμο τώρα». Μια ακόμα αλησμόνητη στιγμή ήταν στην Όλυμπο της Καρπάθου ένα βράδυ σε ένα καφενείο όπου άνδρες έλεγαν μαντινάδες μέσα από τη ζωή τους. Η μουσική, τα λόγια, οι άνθρωποι δημιουργούσαν μία κατανυκτική ατμόσφαιρα. Με δυσκολία σήκωνα την κάμερα ώσπου αποφάσισα να μην το κάνω πια. Σκεφτόμουνα ότι ήθελα απλά να ζήσω τη στιγμή.  

Υπάρχουν δυσκολίες στην ταξιδιωτική φωτογραφία; Η μόνη δυσκολία που αντιμετωπίζω πλέον είναι η προσπάθεια να βρω την ισορροπία μεταξύ ταξιδιού και μητρότητας. Δεν θέλω να στερηθώ τον χρόνο με την κόρη μου αλλά δεν μπορώ να απαρνηθώ και το ταξίδι που είναι μέρος αυτού που είμαι.  

Έχει την "δύναμη" ένας φωτογράφος να ωραιοποιήσει – ή και ακριβώς το αντίθετο- την εικόνα μιας χώρας μέσα από τον φακό του; Και βέβαια έχει τη δύναμη να ωραιοποιήσει ή να χρωματίσει αρνητικά έναν τόπο. Γι αυτό είναι σημαντικό να είναι κανείς αντικειμενικός στις επιλογές που κάνει όταν πρόκειται για ταξιδιωτικό ρεπορτάζ. Από την άλλη, ένας φωτογράφος καλείται να μεταφέρει και τις δικές του εμπειρίες και στιγμές. Αν είναι καλές, οι εικόνες θα μεταφέρουν συναίσθημα -πράγμα πολύ σημαντικό για μια εικόνα.  

Στην ομιλία σας στο TEDx Heraklion μιλήσατε για την χαμένη σημασία της απλότητας στη ζωή. Εξηγήστε μας. Στις μέρες μας αναλώνουμε ενέργεια προσπαθώντας να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε, ή να αποκτήσουμε πράγματα τελείως περιττά. Ξεχνάμε τα ουσιαστικά όπως τις μικρές ευχάριστες στιγμές της καθημερινότητας. Στην σκηνή του TEDx μίλησα για την Απλότητα ως το κλειδί της ευτυχίας, η οποία κρύβεται στα απλά πράγματα. Στην καλή σχέση με τον εαυτό μας, και στην καλή σχέση με τους άλλους. Στη δημιουργία ενός κοινωνικού ιστού, ενός δικτύου αλληλοϋποστήριξης που δημιουργεί το αίσθημα της ασφάλειας και αυτόματα μας κάνει ευτυχισμένους. Όπως λέει μία φράση του Νίκου Καζαντζάκη, με την οποία έκλεισα την ομιλία μου, "η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο: ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο".   

Έφη Παρούτσα - Ταξιδιωτική Φωτογραφία  

Αθήνα  

Κρήτη  

Galicciano, Ιταλία  

Ινδία  

Ινδία  

India  

Ινδία  

Ινδία  

Μαρόκο  

Μαρόκο  

Μαρόκο

Μόσχα

Όλυμπος, Κάρπαθος

Περού

Περού

Περού

Περού

Περού

Περού

Πρέσπες  

Σύρος

Τουρκία

Βιετνάμ

Βιετνάμ

Βιετνάμ

Βιετνάμ

Βιετνάμ

Βιετνάμ

Ουάσινγκτον, DC   

Η πολυτάραχη ζωή της Μαρίας, που ορφανεύει μόλις γεννιέται, αρχίζει στην ελληνική Σμύρνη, έπειτα στους καταυλισμούς των προσφύγων στη σημερινή Κοκκινιά, αργότερα στο Κάιρο και στην Αλεξάνδρεια και τέλος στην Ελλάδα.

Λίγο πριν τον ξεριζωμό ένα μυστικό θα τη φέρει αντιμέτωπη με ένα φοβερό δίλημμα: να το μοιραστεί για να μετριάσει το βάρος του ή να το κρατήσει σφαλιστό μες στην καρδιά της;

Μια ζωή θα ταλαντεύεται ανάμεσα στον έρωτα που τη σημάδεψε και στην παιδική της αγάπη, που η μοίρα θα κάνει σύζυγό της.

Μια ολόκληρη ζωή ανάμεσα στα «πρέπει» και στα «θέλω». Στην Αίγυπτο, όταν της χαμογελάει η μοίρα και η ζωή της δείχνει να ηρεμεί από τις φουρτούνες, ο γιος της θα κληθεί να πολεμήσει με τους Συμμάχους στη Βόρεια Αφρική.

Τα μάτια του όμως θα της θυμίζουν πάντα το μεγάλο έρωτα, που η τύχη θα τον ξαναφέρει κοντά της στην πιο δύσκολη στιγμή.

Διάσπαρτα τα σημαντικά ιστορικά στοιχεία πλαισιώνουν την ιστορία της Μαρίας και δημιουργούν το φόντο της εποχής εκείνης, ενώ συχνά ο χρόνος γυρίζει πίσω και γίνεται Ενεστώτας.

«Ονειρεύομαι να γυρίσω πίσω το χρόνο. Να αγναντέψω τον κόλπο σου. Να βγάλω τα ρούχα μου και να βουτήξω στα νερά του. Να κολυμπήσω μέχρι το βάθος του. Να αφήσω το βλέμμα μου, πλησιάζοντας, να σε χαϊδέψει απ’ άκρη σ’ άκρη. Να αντικρίσω τη ράχη σου ακουμπισμένη στους δύο λόφους, όπως παλιά.

Να δω ξανά τις καφετιές στέγες των σπιτιών σου να χύνονται από εκεί ψηλά μέχρι το μπλε της θάλασσας. Να ανακατεύονται τα βαθυπράσινα λυγερόκορμα κυπαρίσσια με τους μυτερούς μιναρέδες. Να χάσω, όπως και τότε, το λογισμό μου από την αλλόκοτη ομορφιά σου, τόσο που να μην ξέρω πού τελειώνει η Δύση και πού αρχίζει η Ανατολή.

Να ξεκινήσω μια μεγάλη βόλτα από την τουρκική συνοικία, να περπατήσω στα σοκάκια σου, να περάσω από τη φημισμένη Γέφυρα των Καραβανιών, απ’ όπου ξεκινούσαν το ταξίδι οι καμήλες για τα βάθη της Ασίας, και ακολουθώντας τον ποταμό Μέλητα, που διασχίζει την πεδιάδα ελικοειδώς, να φτάσω έως τον όρμο του Μπουρνόβα. Να είναι χάραμα και να είναι η φύση τόσο γλυκιά, όπως εκείνη τη μέρα που σε πρωταντίκρισα».