H ιστορία απ” τη μεριά του Greekadman: Παραδοσιακό ελληνικό πιάτο οι γίγαντες, αποτελούν εξαιρετικό μεζέ πριν από χειμωνιάτικα ή καλοκαιρινά πιάτα που σηκώνουν κρασί. Ταπεινό και νόστιμο, αλλά σε γενικές γραμμές προβλέψιμο φαγητό, με μικροδιαφορές στην εκτέλεση από κουζίνα σε κουζίνα. Ο πιο περιπετειώδης συνδυασμός τους είναι με το λουκάνικο, που οξύνει τον ρουστίκ χαρακτήρα του πιάτου.
Με την αναβάθμιση αυτής της συνταγής πειραματίζομαι -μεταξύ άλλων- σχεδόν δυο χρόνια, «παίζοντας» τόσο με τα διαφορετικά υλικά όσο, κυρίως, με το λουκάνικο και τον πικάντικο χαρακτήρα που μπορεί να βγάλει το σύνολο. 

Αυτό που πάντα χρησιμοποιώ πέρα από ντομάτα, σέλερι, καρότο και καυτερή πιπεριά, είναι το μπούκοβο (για το πικάντικο) και βέβαια, το αγαπημένο μου υλικό, την «καπνιστή πάπρικα», που έχουμε κάνει διάσημη στο , για να τού δώσει αρώματα. Έχουν δοκιμαστεί μέχρι και διαφορετικές φόρμες υλοποίησης της συνταγής, όπως για παράδειγμα να γίνουν οι γίγαντες σουβλάκι με τα υπόλοιπα υλικά περασμένα στο καλαμάκι, ιδέα ενδιαφέρουσα οπτικά αλλά στην πράξη οι γίγαντες έσπαγαν στο ψήσιμο και την ανέτρεπαν…

Τώρα, αν αναρωτιέστε γιατί αποφάσισα μεθοδικά και ήσυχα να τα βάλω με τους γίγαντες, ήρθε η στιγμή να το αποκαλύψω δημοσίως. Όλα αυτά έγιναν προκειμένου να καταφέρω να κερδίσω ένα «μικρό στοίχημα» τιμής με την . Εν μέσω μιας φιλοσοφικής περί οσπρίων συζήτησης (μιλάμε και για σοβαρότερα θέματα, μην μας παρεξηγείτε…), η αγαπητή blog είχε δηλώσει προ διετίας ότι ουδόλως εντυπωσιάζεται από το γιγαντιαίο όσπριο και την παραδοσιακή συνταγή του. Ισοπεδώνοντας δε όλες μου τις αντιρρήσεις, με προκάλεσε να το ψάξω, αν και όπως είπε, δεν μπορεί να φανταστεί «γευστικά ενδιαφέρον» πιάτο με γίγαντες, τόσο που θα μπορούσε να υπερβεί τον γνωστό βατό ρουστίκ χαρακτήρα, που όλοι ξέρουμε.

Έτσι ξεκίνησε και ο γιγάντιος αγών μου προς την ταξική αναβάθμιση της συνταγής, με σαφή κατεύθυνση να κυριαρχήσει στον χαρακτήρα του πιάτου καταρχήν το πικάντικο στοιχείο, θέλοντας όμως παράλληλα κάτι όξινο ή και φρουτώδες να επέμβει στην ισορροπία. Το λευκό κρασί, που είχα δοκιμάσει, ήταν μια χαρά αλλά από μόνο του δεν έφτανε να κάνει τη διαφορά που θα έπειθε την δύσκολη συνομιλήτριά μου. Ο στόχος μου ήταν να βγάλω ένα πιάτο που θα μπορούσε να “ταξιδέψει”, να σού κάνει αίσθηση ότι ταιριάζει στο ευρύτερο μεσογειακό περιβάλλον – κι όχι απλά κάτι ευρύτερα νόστιμο.

Μια σύμπτωση και ένας πειραματισμός που τελικά τολμήσαμε, με βοήθησε να κερδίσω το στοίχημα! Έχοντας χρησιμοποιήσει λουκάνικα με πορτοκάλι, είχα σκεφτεί να προσθέσω ξύσμα και χυμό πορτοκαλιού στη συνταγή που είχα καταλήξει. Όμως, Κυριακή μεσημέρι -χωρίς επιλογές – μετά από ενδελεχές ψάξιμο στο ψυγείο, βρέθηκε ένα και μόνο εσπεριδοειδές και αυτό ήταν ένα τροφαντό ροζ γκρέιπφρουτ. Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς, είπα μέσα μου, και με την συναίνεση της γεμάτης αμφιβολίες , έβαλα στο ένα απ’ τα δύο πυρέξ ξύσμα και χυμό από το γκρέιπφρουτ, με φόβο να βγεί πικρό… Το αποτέλεσμα ήταν οι ωραιότεροι γίγαντες που είχαμε όλοι μας δοκιμάσει, με απόλυτη ισορροπία διαφορετικών γεύσεων από καπνιστό μέχρι φρουτώδες και από καυτερό μέχρι γλυκό. Αυτό το «τσικ» από το γκρέιπφρουτ ήταν η αφορμή να βγει ένα πιάτο που θα στεκόταν άνετα σε ένα καλοκαιρινό τραπέζι στην Provence, πίνοντας δροσερό ροζέ της περιοχής. Και βέβαια έσκασα πλατύ χαμόγελο όταν το  κυριολεκτικά τσάκισε τον μεζέ, παραδεχόμενη εντέλει πως οι πτωχοί πλην τίμιοι γίγαντές μας μπορούν να γιγαντώσουν την γευστική εμπειρία. Μένει να πείσουμε και σας!

H ιστορία απ” τη μεριά του : Εδώ είναι που λένε “καλύτερα να σού βγει το μάτι παρά το όνομα” ;-)» . Με λόγο ή άνευ αυτού, την κληρονομιά της ζόρικης την έχεις στο τσεπάκι, ακόμη και στην γλυκύτατη, όλως γλαφυρή της έκδοση. Και ναι, το “στοίχημα” το έχασα αλλά εξαιρετικά χαρούμενη με την ήττα μου και την νίκη του Greekadman, και φυσικά με το αποτέλεσμα.

Καθότι δεν είμαι ο ορισμός της γευστικά ευσυγκίνητης, οι συγγενείς λέξεις “παράδοση” και “παραδοσιακό” δεν μού αρκούν (ούτε γενικά ούτε ειδικά στο φαγητό) και δεν με πείθουν πως καταδεικνύουν ή -πολύ περισσότερο- κατοχυρώνουν την ως προς την γεύση αξία ή την κατάταξη ενός φαγητού. Επειδή δηλαδή αποκαλούμε ένα έδεσμα παραδοσιακό, δεν συνεπάγεται πως η τότε φαεινή έμπνευση της δημιουργίας του θα συνεχίσει να εξιτάρει το βλεννογόνο της γλώσσας μας, λειτουργώντας εσαεί διαδραστικά. Η τωρινή μας όρεξη προφανώς και δεν λειτουργεί ιστορικά ή λαογραφικά (προς θεού, ας μην το πάμε στις εγγραφές γευστικότητας του ασυνείδητου της φυλής), το ίδιο και οι επιλογές μας των γεύσεων που συγκινούνται εμφανώς από την διαφορετικότητα και τις εντάσεις. Πάμε παρακάτω. Τείνω να αμφισβητώ λοιπόν, κατά καιρούς, την σύγχρονη γευστική αξία και θέση κάποιων φαγητών μας, όσο καλά φτιαγμένα κι αν είναι. Η λεγόμενη οικεία γεύση ως συνθήκη μπορεί να είναι αναγκαία (οι ρίζες ένεκα) για να την (υποκειμενική) συναισθηματική φόρτιση ενός πιάτου αλλά δεν είναι ικανή για να σταθεί ως αντικειμενικό κριτήριο αξιολόγησής του. Οι γίγαντες εν προκειμένω, παρότι μπορεί και να είναι ένα αγαπημένο φαγητό για κάποιους, γιατί το έκανε ωραία η μαμά ή η γιαγιά (το ίδιο και η δική μου), στην προσωπική μου θεώρηση και κατάταξη παρέμεναν χαμηλά και ελλείψει ενδιαφέροντος χαρακτήρα, πραγματικά άτυχοι σε ευκαιρίες ανέλιξης.

Το καλύτερο είναι ο εχθρός του καλού, λένε (και συμφωνώ). Όσο όμως το ραντεβού των γιγάντων με το καλύτερο δεν είχε συντελεστεί παρουσία μου, ουδεμία αίσθηση μού προκαλούσε η γνωστή τους αυξημένη ταπεινότητα: καλομαγειρεμένη ή μη, το ίδιο μού έκανε αφού δεν μού έκανε το παραμικρό κλικ. Αν οι επιλογές της τροφής μας είχαν μοναδικό κριτήριο την θρέψη, στερούμενες απόλαυσης, έκπληξης, εντάσεων, αισθητικής, εμπειρίας κ.λπ. κ.λπ. πρώτον θα ακύρωναν την ύπαρξη των γευστικών καλύκων και των αισθήσεών μας και δεύτερον (σε ό,τι με/μας αφορά) δεν θα κάναμε το pandespani να συζητάμε για νοστιμιές και κουλτούρα. Με τέτοια ελαφριάς κλίμακας θεωρητικά (πακέτο με παραδείγματα για να μην βολτάρουμε απλώς απόλυτες θέσεις από σύννεφο σε σύνεφο) ζαλίζω επιτυχώς τον Greekadman, δεδομένου ότι το θέμα της γευστικής περιπέτειας μάς ενδιαφέρει εξίσου και κοινή πρόθεση είναι να το πάμε τουλάχιστον ένα βήμα πιο κάτω. Ακουμπώντας έτσι τους γίγαντες (αφήστε που αυτό το όνομα προκαλεί), με σχεδόν κακομαθημένη δυσπιστία προέκυψε και το προ 2ετίας στοίχημα πως δεν θα τους δοκίμαζα ξανά παρά μόνον αν είχαν κάτι καινούργιο να μου πούνε. Το οποίο έχασα πανηγυρικά πρόσφατα, σε κυριακάτικη παντεσπανική απαρτία για ουζάκι, άκρως γοητευμένη με τον (φαινομενικά εξεζητημένο πλην εντελώς ισορροπημένο) συνδυασμό “λουκάνικο με πορτοκάλι – πάπρικα – γκρέιπφρουτ’: Best of the best -ever! Εξ ού και γράφουμε και οι δύο εδώ, η δε Fyllosophie θα βεβαίωνε ευχαρίστως την σχετική επανεκτίμησή μου, φανερή στην πράξη. Οπότε, αντιλαμβάνεστε πως αν η συνταγή μας κατάφερε να ξετελειώσει τόση δική μου δυσπιστία, αξίζει σίγουρα να την δοκιμάσετε.

Προετοιμασία: μισή ώρα συν το από βραδύς μούσκεμα των φασολιών και περίπου 2:30 ώρες συνολικά το μαγείρεμα-ψήσιμο. Εύκολο και οικονομικό πιάτο αλλά με αρκετά υλικά. Σαν μεζές μπορεί να καλύψει μεγάλη παρέα και σαν πρώτο πιάτο 8 άτομα άνετα. Τρώγεται και την επομένη, αλλά ιδανικό είναι μισή με μια ώρα αφού βγει απ’ τον φούρνο.

ότι πείτε εσείς κ. Σόιμπλε,

με την οπτική του Τάσου Χαλά

Σκόπιμες προσπάθειες αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης βλέπει ο Γιάνης Βαρουφάκης πίσω από τα δημοσιεύματα που θέλουν εκείνον και τον Αλέξη Τσίπρα να έχουν διαφορές.

«Προσπαθούν να μας διχάσουν εδώ και αρκετό καιρό, αλλά θα αποτύχουν με θεαματικό τρόπο, διότι ο Αλέξης και εγώ είμαστε πολύ κοντά» είναι το μήνυμα που στέλνει ο υπουργός Οικονομικών, βάζοντας τέλος στις φήμες που θέλουν παρασκήνια «χωρισμού» στο κυβερνητικό επιτελείο.

Υπενθυμίζεται ότι το Σάββατο νέο προκλητικό δημοσίευμα της γερμανικής Bild σχεδόν απέπεμψε από την κυβέρνηση τον Γιάνη Βαρουφάκη! Στο άρθρο που επιγραφόταν «Χάνει την εξουσία ο Βαρουφάκης;», η λαϊκίστικη εφημερίδα σχολίαζε την απουσία του Έλληνα υπουργού Οικονομικών από τη σύσκεψη του οικονομικού επιτελείου που έγινε στο Μέγαρο Μαξίμου, χωρίς να πείθεται για την απουσία του λόγω της συμμετοχής του σε οικονομικό συνέδριο στην Ιταλία.

«Επισήμως ο αμφιλεγόμενος υπουργός Οικονομικών δεν κάθεται στο τραπέζι επειδή βρίσκεται στη λίμνη Κόμο: ωστόσο Έλληνες αναλυτές ερμηνεύουν το γεγονός, σχολιάζοντας ότι έχασε την εύνοια και την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα: Για να το πούμε απλά ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι έτοιμος να καταρρεύσει!», έγραφε το κίτρινο έντυπο. Πηγαίνοντας μάλιστα ένα βήμα παραπέρα την προπαγάνδα κατά του Γιάνη Βαρουφάκη, σημείωνε: «Οι Έλληνες δεν ανέχονται άλλο τον Βαρουφάκη μόλις 46 μέρες μετά την ορκωμοσία του, το λούστρο του πολιτικού ροκ σταρ με τη μεγάλη μηχανή, τις ωραίες γυναίκες και το δερμάτινο μπουφάν έφυγε».

Σκληρή απάντηση στο δημοσίευμα έδωσε η ελληνική κυβέρνηση, παρέχοντας πλήρη στήριξη στον υπουργό της και λέγοντα ούτε λίγο ούτε πολύ πως το δημοσίευμα δεν χρήζει καν σχολίων. Μιλώντας άλλωστε στον Alpha ο ίδιος ο Γιάνης Βαρουφάκης για το θέμα, είπε χαρακτηριστικά:

«Το ότι προσπαθεί να με αποδομήσει η Bild που προσπαθεί εδώ και χρόνια να αποδομήσει και τη χώρα μου, είναι τιμή μου και καμάρι μου. Όσο περισσότερο με μισεί, τόσο πιο ευτυχισμένος ξυπνάω το πρωί».

Σχολίασε επίσης και τη συνέντευξη που έδωσε την προηγούμενη εβδομάδα στο περιοδικό Paris Match, που σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως ακόμα κι από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για τον lifestyle χαρακτήρα της λέγοντας πως μετάνιωσε για τη φωτογράφιση με το αισθητικό αποτέλεσμα της οποίας δεν έμεινε ικανοποιημένος. Σημείωσε ωστόσο πως το περιεχόμενο της συνέντευξης του «έκανε πολύ καλό για την Ελλάδα στη Γαλλία».

Μιλώντας στην ιταλική εφημερίδα, ο Γιάνης Βαρουφάκης δε δίστασε να δώσει απαντήσεις για τη σχέση του με τα ΜΜΕ. «Δεν αγαπάω την προβολή στα ΜΜΕ, διότι όσο σε ανεβάζουν, τόσο κινδυνεύεις να πονέσεις όταν πέσεις», ήταν η τοποθέτηση του.

Ο υπουργός Οικονομικών δεν δίστασε να δώσει απαντήσεις όμως και για τις επικρίσεις που δέχεται σχετικά με το εύρος της περιουσία του. Απαντώντας σε ερώτηση που αναφέρεται σε «τυχόν βούληση, κάποιων, να ελέγξουν τους τραπεζικούς του λογαριασμούς», απάντησε: «δεν θα βρουν πολλά χρήματα, ήμουν ακαδημαϊκός σε όλη μου την ζωή, δεν έχω πολλά αγαθά και ούτε χρήματα. Μπορούν και να παρουσιάσουν το διαμέρισμά μου στην Αθήνα ως υπερπολυτελές, αλλά όσοι το επισκέφθηκαν ξέρουν ότι δεν είναι έτσι. Δεν είναι ούτε δικής μας ιδιοκτησίας. Εγώ έχω μόνον μια αποστολή και αυτό προσπαθώ να εκτελέσω: να αλλάξω τον ψευδή τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκε η Ελλάδα και η ευρωπαϊκή κρίση. Να πω την αλήθεια. Και είναι αυτό που θα συνεχίσω να κάνω, πάση θυσία».

Είμαστε αριστεροί αλλά Ευρωπαίοι αριστεροί

Αναφερόμενος στην θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη ο Γιάνης Βαρουφάκης, τονίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μεν αριστερός αλλά δεν παύει να είναι Ευρωπαίος. «Δεν είμαστε αντιευρωπαϊστές. Είμαστε σίγουρα το μόνο ισχυρό κόμμα της αριστερής πτέρυγας που τάσσεται υπέρ της Ευρώπης. Τι σημαίνει σήμερα να είμαστε Ευρωπαίοι; Να δεχόμαστε παθητικά τα όσα επιβάλουν οι ισχυρές εξουσίες;», αναρωτιέται.
Αναφερόμενος στην ελληνική οικονομική κρίση, ο κύριος Βαρουφάκης τονίζει πως «ξέρουμε καλά ότι για σειρά ετών η οικονομία μας δεν ήταν βιώσιμη αλλά όποιος, σε εκείνα τα “καλά χρόνια”, έλεγε ότι η ανάπτυξη ήταν ψεύτικη, στην Ευρώπη εθεωρείτο εκκεντρικός. Την εποχή εκείνη όλοι γιόρταζαν το ελληνικό θαύμα και σε εμάς που λέγαμε “θα υπάρξει άσχημο τέλος”, μας φέρθηκαν σαν να ήμασταν αντιευρωπαϊστές. Στην συνέχεια, όταν ξέσπασε η κρίση, όταν ζητήσαμε να πληρώσουν εκείνοι που δεν είχαν πληρώσει ποτέ, όταν διαμαρτυρηθήκαμε λέγοντας ότι η λύση δεν ήταν περισσότερα δάνεια και περισσότερη λιτότητα, μας συμπεριφέρθηκαν και πάλι σαν να ήμασταν αντιευρωπαϊστές».

Μήνυμα προς την Ιταλία

Στη γραμμή που θέλει τον ευρωπαϊκό Νότο ενωμένο στη μάχη κατά της λιτότητας, ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών δεν παραλείπει να κάνει άνοιγμα στην Ιταλία, στέλνοντας το μήνυμα της ενότητας στον Ματέο Ρέντσι.

«Ελπίζω οι Ιταλοί και ο πρωθυπουργός Ρέντσι να μπορέσουν να εκμεταλλευθούν τα όσα κάνουμε στην Ελλάδα για να δημιουργηθούν νέες ευκαιρίες. Η Ιταλία είναι μια χώρα που μετράει περισσότερο από εμάς, αλλά μια αναθεώρηση των συμφωνιών συμφέρει και χώρες οι οποίες, όπως η Γερμανία, έχουν εμπορικό πλεόνασμα», υπογραμμίζει ο Γιάνης Βαρουφάκης.

Σκουπίδια που δεν βοηθούν

Στην τελευταία ερώτηση της Il messaggero, η οποία αναφέρεται σε «δηλώσεις ενός Έλληνα υπουργού, ο οποίος απειλεί να ανοίξει τα σύνορα σε μετανάστες και σε τρομοκράτες, ως αντίποινα κατά της Γερμανίας», ο υπουργός Οικονομικών απαντά:

«Πρόκειται για σκουπίδια. Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να λέει τέτοια πράγματα, αλλά και να υπήρχε, θα τον κατέκρινα. Στην φάση αυτή πρέπει να προσέξουμε πολύ, πάρα πολύ, να μην περιορίσουμε την συναίνεση που έχουμε εξασφαλίσει στην Ευρώπη. Το να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον, δεν βοηθά».

Ηθικά καλλιστεία.

Δυστυχώς για κάποιους, αν δεν είσαι λίγο κάθαρμα, λίγο καθίκαρος, λίγο κωλόπαιδο, τότε καλλιτέχνης με αξιώσεις ισχύος, με βλέψεις να κάνεις κάποια μεγάλα πράγματα, ν' αφήσεις μια ουλή στης ιστορίας της τέχνης το πετσί, δεν γίνεσαι. Ο συγγραφέας είναι, πάντα, ρακοσυλλέκτης στιγμών, εθνογράφος Philip Roth, Διαβάζοντας τον εαυτό μου και άλλους,  των δρόμων, αλάνι και τσογλάνι της λαϊκής ελίτ.

Ο ζωγράφος είναι, πάντα, επικίνδυνος ακτινογράφος και ανατόμος και ερευνητής σάρκας και ψυχής και πνεύματος των γύρω του. Ο μουσικός είναι, πάντα, φιλόσοφος και σαμάνος, κατεδαφιστής συστημάτων που αφήνουνε απέξω το ντέρτι και το αλάλιασμα. Κάθε καλλιτέχνης, που σέβεται τον εαυτό του και την ιστορία της τέχνης του, ξέρει να γκρεμίζει βεβαιότητες, να σαρώνει στερεότυπα. Ακούστε τον Philip Roth: «Πρέπει να είναι κανείς τρομερά απλοϊκός για να μην κατανοεί ότι ο συγγραφέας είναι ένας ηθοποιός, ο οποίος ερμηνεύει τον ρόλο που του πάει καλύτερα – και όχι μόνο όταν γράφει φορώντας τη μάσκα του πρωτοπρόσωπου αφηγητή.

Αυτή μπορεί να είναι η καλύτερη απ' όλες τις μάσκες για έναν δεύτερο εαυτό. Κάποιοι (και είναι πολλοί) παριστάνουν ότι είναι πιο αξιαγάπητοι απ' ό,τι είναι πραγματικά, και άλλοι λιγότερο. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Η λογοτεχνία δεν είναι ηθικά καλλιστεία. Η δύναμή της εκπορεύεται από το κύρος και την τόλμη με την οποία επιτυγχάνει την ενσάρκωση ενός ρόλου~ αυτό που μετράει είναι πόσο πιστευτή γίνεται».

Ο Αμερικανός Μπαλζάκ, ο συγγραφέας του Αμερικανικού Ειδυλλίου και του Θεάτρου του Σάμπαθ, ο Philip Roth (Νιούαρκ, 1933) συγκεντρώνει άρθρα, συνεντεύξεις και δοκίμια στον γενναιόδωρο τόμο Διαβάζοντας τον εαυτό μου και άλλους  και μας επιτρέπει να περιπολήσουμε στον κόσμο του και στο εργαστήριό του. Η εμπειρία είναι πολύτιμη. «Ο σκοπός είναι να θεωρήσεις την επινόησή σου πραγματικότητα ικανή να κατανοηθεί ως όνειρο» αποφαίνεται ο Roth, συμπυκνώνοντας κρίσιμα σύνολη την περιπέτεια της τέχνης.