Νικάς τον εκφοβισμό μόνο όταν τον κοινοποιείς

«Μοιράσου το εκ μέρους αυτών που φοβούνται να το μοιραστούν»  

«Ο δέκτης του εκφοβισμού, πρέπει να καταλάβει ότι δεν φταίει και να ζητήσει άμεσα βοήθεια. Μπορεί να απευθυνθεί στους δασκάλους, στους γονείς ή και σε ειδικούς ψυχικής υγείας», λέει η ψυχολόγος Κατερίνα Βαλαβανίδη. «Είναι σημαντικό να μην παραμείνει απομονωμένος με την ντροπή του. Να μιλήσει ανοιχτά για αυτό που του συμβαίνει σε ένα ασφαλές περιβάλλον.»  

«Για μένα η λύση θα ήταν η κοινωνική αποδοκιμασία των θυτών και η απομόνωσή τους. Ή, για να το πούμε αλλιώς, το ξεμπρόστιασμά τους. Πρέπει να νιώσουν ντροπή, αφού είναι ανίκανοι να νιώσουν ενοχές» προσθέτει ο συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου.   

Είναι αυτό το γενναίο μοίρασμα αυτού που συμβαίνει ο μόνος τρόπος για να το σταματήσεις.   Αυτήν ακριβώς τη λογική έχει και ένα βιντεάκι που έφτιαξε ο Οργανισμός ενάντια στο Bullying Παιδιών και Νέων της Σιγκαπούρης: Όσο το μοιράζεσαι τόσο αυτό εξαλείφεται.    

Το ασπρόμαυρο φιλμάκι κινουμένων σχεδίων δείχνει ένα αγόρι που πέφτει θύμα εκφοβισμού στο σχολείο. «Νιώθω μόνος» λέει.     

Το βίντεο, που κανονικά διαρκεί περίπου δύο λεπτά έχει την εξής ιδιαιτερότητα. Όταν μοιράζεται στο Facebook, ο επόμενος βλέπει μια εκδοχή του που είναι κατά ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου μικρότερο. Η διαδικασία συνεχίζεται όσο αυτό μοιράζεται στο FB.   Στο τέλος, το φιλμ θα μικρύνει τόσο που θα αποτελείται από ένα και μοναδικό καρέ, που κι αυτό θα είναι κοινοποιήσιμο.  

Η ιδέα, όπως έγραψα, είναι πως όσο γνωστοποιείς στους άλλους τα ζητήματα του bullying, τόσο αποδυναμώνεται αυτό και στο τέλος «εξαφανίζεται». Εξ ου και το όνομα της καμπάνιας: "Share it to end it". 

 η λαϊκή σοφία αναφέρει, σκωπτικά: μια εικόνα χίλιες λέξεις  

H αυθόρμητη απάντηση είναι «τίποτα», αλλά ας το ψάξουμε λίγο.

Πάμε πρώτα στο παρελθόν.

Ο κ. Σαμαράς βαρύνονταν από παλιά με σοβαρά ακροδεξιά βαρίδια. Ως υπουργός των Εξωτερικών, είχε σοβαρότατες ευθύνες για την όξυνση των σχέσεων με περίπου όλους τους χερσαίους γείτονές μας και είχε ειδικά μεγάλη ευθύνη για το μη κλείσιμο συμφωνίας με τη νεαρή (τότε) «Δημοκρατία της Μακεδονίας». «Κατάφερε» να ρίξει την κυβέρνηση του κόμματος του, έφτιαξε εκείνο το απίθανο ακροδεξιό κατασκεύασμα που κανείς σήμερα δε θυμάται, έκατσε σπίτι του κάμπσας χρόνια, επανήλθε ελέω Κωστάκη Καραμανλή, πέρασε από την Ευρωβουλή όπου διακρίθηκε ως ακροδεξιός, έγινε υπουργός Πολιτισμού όπου διακρίθηκε ως διοριστής απάντων των Μεσσηνίων (συμβάλλοντας όσο μπορούσε στη διάλυση της οικονομίας κατά τη διαλυτική πενταετία του πρωθυπουργού του) και κατέληξε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας- ένα σταθερά παλαιοκομματικό στοιχείο. Σ΄ αυτή τη θέση τον βρήκε το πρώτο μνημόνιο το Μάρτη του ΄10.

Ο κ. Βενιζέλος είχε μπει στο ΠΑΣΟΚ μέσω Ανδρέα Παπανδρέου, του οποίου υπήρξε ένας από τους προσωπικούς συνταγματολόγους, στο βαθμό πoυ μπορεί να νοηθεί τέτοια ιδιότητα. Ως υπουργός δε θα έλεγε κανείς ότι άφησε και εποχή σε κανένα υπουργείο απ΄ όσα πέρασε (και δεν ήταν λίγα) άσε που μερικοί ισχυρίστηκαν –χωρίς κανένα στοιχείο, εννοείται– ότι δεν ήταν και άμεμπτες οι θητείες του (Πολιτισμού, Άμυνας, Οικονομικών κλπ). Βιάστηκε να δηλώσει «μελλοντικός αρχηγός της δημοκρατικής παράταξης», μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ το 2007. Το 2009 μπήκε στην κυβέρνηση Παπανδρέου ως υπουργός Εθνικής Άμυνας- ένα σταθερά παλαιοκομματικό στοιχείο. Σ΄ αυτή τη θέση τον βρήκε το πρώτο μνημόνιο το Μάρτη του ΄10.

Και τώρα τα τελευταία χρόνια.

Ο κ. Σαμαράς ως αρχηγός της αντιπολίτευσης πολέμησε λυσσαλέα την κυβέρνηση Παπανδρέου, με ξεχωριστή επίδοση στον αντιευρωπαϊσμό και τον εθνικισμό, πράγμα που συνέβαλε πολύ στην αύξηση της Χρυσής Αυγής. Έκανε την φιλομνημονονιακή του «κωλοτούμπα», υπονόμευσε την κυβέρνηση Παπαδήμου, «κατάφερε» να κερδίσει 19% στις εκλογές του Μάη του 2012, αλλά το ανέβασε στο 30% τον Ιούνη κι έγινε πρωθυπουργός μέχρι το φετινό Γενάρη.

Ο κ. Βενιζέλος με τον ανασχηματισμό του 2011 βρέθηκε υπουργός Οικονομικών. Πήγε να κουνηθεί λίγο στην τρόικα, μαζεύτηκε άρον άρον, εισηγήθηκε το «χαράτσι» της ΔΕΗ, υπονόμευσε όσο μπορούσε τον Παπανδρέου και τελικά τον διαδέχτηκε στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Στις εκλογές του Μάη του 2012 «κατάφερε» να πάρει 13%, και τον Ιούνη έπεσε στο 12%.

Από κει και πέρα η πορεία των δύο είναι σε μεγάλο βαθμό κοινή, αφού Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ συνασπίστηκαν (δε μ΄ ενδιαφέρει, αυτή τη στιγμή, ο κ. Κουβέλης) και συγκυβέρνησαν το διάστημα από τον Ιούνη του 2012 μέχρι το Γενάρη του 2015. Σ΄ αυτά τα δυόμιση χρόνια, και οι δυο (ο πρωθυπουργός και ο λίγο αργότερα αντιπρόεδρός του) διακρίθηκαν για την απουσία προγράμματος και μεταρρυθμιστικής διάθεσης, ενώ «διακρίθηκαν» επίσης για το ότι «ερμήνευσαν» όλες τις μνημονιακές υποχρεώσεις τους ως συνεχή επέκταση και αύξηση της φορολόγησης, έτσι ώστε να διατηρούνται στο απυρόβλητο όλοι οι «ημέτεροι» θύλακοι του συστήματος (πρόωρες συντάξεις, οι περισσότερες συντεχνίες ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, στελέχη ΔΕΚΟ, μη ιδιωτικοποιήσεις, εκκλησία, όλο το συγκρότημα της Βουλής – προεδρίας της Δημοκρατίας, τα κόμματά τους ως δανειολήπτες κλπ κλπ). Τελικά κατάφεραν να παρουσιάσουν με λογιστικό τρόπο πρωτογενές πλεόνασμα τραβηγμένο απ΄ τα μαλλιά, με αντίτιμο τεράστια ανεργία, φτώχεια και διάλυση του ιδιωτικού τομέα. Όταν όμως τόλμησαν να προσπαθήσουν να βγουν στις αγορές, έχοντας πιστέψει και οι ίδιοι το επιφαινόμενο success story τους, τιμωρήθηκαν από το ρεαλισμό της πιάτσας. Αυτό δεν τους εμπόδισε να συνεχίσουν την ψευδή επίφαση τού «Πάμε καλά, βγαίνουμε όπου να ΄ναι από το μνημόνιο», μέχρι που από το καλοκαίρι του ΄14 παράτησαν κάθε εκσυγχρονιστική επίφαση και ξαναγύρισαν σ΄ αυτό που ξέρανε καλά: την ακινησία.

Ο κ. Σαμαράς, προσωπικά, «διέπρεψε» επιπλέον με το να μην αντιλαμβάνεται ότι δεν ψηφιζόταν πια κυρίως από παραδοσιακούς δεξιούς (που οι περισσότεροι είχαν μετακομίσει σε άλλα, δεξιότερα κόμματα), αλλά από φιλοευρωπαϊστές που φοβόντουσαν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, κι έτσι δεν μπόρεσε (ούτε θέλησε) να μετακινήσει το κόμμα του προς το Κέντρο. Επίσης, φοβήθηκε και δε στήριξε τους ελάχιστους υπουργούς του που προσπάθησαν να μεταρρυθμίσουν τους χώρους ευθύνης τους: Χατζηδάκης (αυτόν τον έδιωξε κιόλας), Μητσοτάκης, Βρούτσης και (παρά τις όποιες ενστάσεις για άλλες πλευρές του) Γεωργιάδης. Τέλος, άργησε χαρακτηριστικά ν΄ αντιμετωπίσει τη Χρυσή Αυγή, κι όταν το έκανε το έκανε σπασμωδικά και εκ των έσω υπονομευμένα (Μπαλτάκος κι όχι μόνο- ο νοών νοείτω).

Ο κ. Βενιζέλος, προσωπικά, «διέπρεψε», επιπλέον, με τις απίθανες τοποθετήσεις του για τη λίστα Λαγκάρντ, με τις προσπάθειές του να κρατηθεί στον αφρό και να επιβιώσει ως εκπρόσωπος διαφόρων κατά καιρούς δορυφορικών σχημάτων της Κεντροαριστεράς και με την αποξένωση του χώρου του από τους ελάχιστους εκσυγχρονιστές υπουργούς του Παπανδρέου: το Μόσιαλο, το Ραγκούση, τη Διαμαντοπούλου. (Το ότι ξαναπήρε το Λοβέρδο δε μετράει, γιατί ο Λοβέρδος του 2014 δεν ήταν πια ο ίδιος που  είχε καταφέρει πράγματα ως υπουργός Υγείας του Παπανδρέου).

Η τραγωδία του φιλοευρωπαϊσμού και της μεταρρυθμιστικότητας στην Ελλάδα είναι ότι ως κύριοι εκφραστές τους μέχρι εκείνη τη στιγμή εμφανίζονταν δυο έμφοβοι πολιτικοί, παλαιάς κοπής, δέσμιοι ο καθένας κι οι δυο μαζί του πολιτικού τους παρελθόντος και των δουλειών που επί δεκαετίες αναπτύσσανε με τις παντοίες δυνάμεις της αδράνειας.

Φτάνουμε στις 25 του Γενάρη, οπότε οι Σαμαράς – Βενιζέλος χάνουν τις εκλογές. Και ποια είναι η αντίδρασή τους;

Ο πρώτος επικαλείται το ψηλό ποσοστό που πήρε, προσπαθεί να κρατηθεί στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας με νύχια και με δόντια, προσδοκώντας πτώση της κυβέρνησης Τσίπρα, σα να μπορεί να είναι ο ίδιος εναλλακτική λύση, ο άνθρωπος τού χτες. Δεν προχωρεί σε αυτοκριτική κι αρνείται Συνέδριο, ποδηγετεί εξελίξεις στο κόμμα του, (νομίζει ότι) κερδίζει χρόνο κι ελπίζει.

Ο δεύτερος θα πάει σε Συνέδριο (όπου μεγαλόψυχα δέχτηκε να τεθεί θέμα ηγεσίας), εξακολουθεί όμως να «παίζει» τη γραμμή «ο λαός έκανε λάθος, δεν του είπαμε ψέματα, αλλά αυτός μάς τιμώρησε. Πληρώσαμε για τη ρεαλιστική πολιτική μας». Κι αυτός, επίσης άνθρωπος του χτες, αν και παραμίκρυνε στο 4%, περιμένει την αποτυχία των ΣΥΡΙΖΑ / ΑΝΕΛ. Καμιά αυτοκριτική κι εδώ, καμιά συζήτηση ουσίας για το τι μπορούσε να γίνει και τι έγινε τελικά με τα μνημόνια.

Τελειώνω όπως άρχισα: Στα χρόνια της κρίσης, ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος δε μάθανε τίποτα. Και δε θα μπορούσαν να έχουν μάθει. Αν μπορούσαν, θα ήτανε δυο άλλοι, όχι αυτοί που είναι.

Μία μικρή και «φαινομενικά» ασήμαντη πράξη είναι αρκετή πολλές φορές να αλλάξει τα πάντα. Μικρές, ηρωικές χειρονομίες καταφέρνουν και ξυπνούν συνειδήσεις, προκαλούν συζητήσεις, αντιδράσεις, μίση και συμπάθειες και στο άθροισμά τους είναι ικανές να προκαλέσουν σημαντικές αλλαγές.

Η γυναίκα είναι αδιαμφισβήτητα εκείνη που τόλμησε αυτές τις μικρές πράξεις διασχίζοντας έναν δύσκολο δρόμο με μόνο στόχο την καλυτέρευση αυτού του κόσμου. Γυναίκες αψήφησαν την κοινωνία της εποχής τους, οργανώθηκαν, ύψωσαν τη φωνή τους για να αλλάξουν σελίδα στην ιστορία. Παρακάτω θα δείτε ένα μόνο δείγμα αυτών των γυναικών ανά τα χρόνια.

 
Μουσουλμάνα καλύπτει με το πέπλο της το κίτρινο αστέρι της Εβραίας γειτόνισσάς της για να την προστατεύσει από τις διώξεις. Σαράγιεβο, πρώην Γιουγκοσλαβία. (1941)

Maud Wagner, η πρώτη γυναίκα με τατουάζ γνωστή στην ιστορία των ΗΠΑ (1907)

Simone Ségouin, 18χρονη γαλλίδα αγωνίστρια της Αντίστασης στην απελευθέρωση του Παρισιού (19 Αυγούστου 1944)

Sarla Thakral, 21 χρονών, η πρώτη Ινδή που απέκτησε δίπλωμα πιλότου. (1936)

Η Kathrine Switzer είναι η πρώτη γυναίκα που έτρεξε στο μαραθώνιο της Βοστώνης, παρά τις επίμονες προσπάθειες των διοργανωτών να την σταματήσουν. (1967)

Αφγανές γυναίκες σε δισκοπωλείο πριν πάρουν οι Ταλιμπάν την εξουσία. (1950)

Η Annette Kellerman ποζάρει με μαγιό λίγο πριν συλληφθεί για απρέπεια. (1907)

Η πρώτη ομάδα γυναικών μπάσκετ στο Πανεπιστήμιο Smith. (1902)

Γυναίκα Σαμουράι πολεμίστρια. (Τέλη του 1800)

Ηλικιωμένη γυναίκα ετών 106 από την Αρμενία προστατεύει το σπίτι της με ΑΚ- 47. (1990)

Γυναίκες παίζουν μποξ σε ταράτσα στο Λος Άντζελες (1933)

Σουηδή χτυπάει νεοναζί διαδηλωτή στο κεφάλι με την τσάντα της. Η γυναίκα αυτή είναι πιθανόν επιζήσασα κάποιου στρατοπέδου συγκέντρωσης. (1985)

Γυναικείο πρωτάθλημα skating. Τελικό ντέρμπι μεταξύ δύο γυναικών στη Νέα Υόρκη. (10 Μαρτίου 1950)

Η έγχρωμη αγωνίστρια για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, Annie Limpkins, φεύγει από τις φυλακές του Little Rock.

Μέλη της συμμορίας «άγγελοι της κολάσεως». (1973)

Κοπέλες μεταφέρουν βαρύ φορτίο πάγου λόγω της επιστράτευσης των αντρών εργατών. (1918)

Komako Kimura, γνωστή Γιαπωνέζα σουφραζέτα σε διαδήλωση στη Νέα Υόρκη. (23 Οκτωβρίου 1917)

Marina Ginesta, 17χρονη κομμουνίστρια στη Βαρκελώνη κατά τον ισπανικό εμφύλιο. (1936)

Anna Fisher, η πρώτη γυναίκα στο διάστημα. (1980)

Σουφραζέτα ακτιβίστρια διαδηλώνει μετά τη «νύχτα του τρόμου». (1917) Κατά τη διάρκεια της νύχτας αυτής, 33 σουφραζέτες συνελήφθησαν για «παρεμπόδιση της κυκλοφορίας» και ξυλοκοπήθηκαν από σωφρονιστικούς υπαλλήλους.

Margaret Bourke-White, γυναίκα φωτογράφος σκαρφαλώνει στο κτίριο Chrysler. (1934)

Μητέρα παίζει με το παιδί της στην παραλία. (1950)

Η Elspeth Barba στην προσπάθεια της να είναι η πρώτη αγγλίδα που θα γυρίσει τον κόσμο με μοτοσικλέτα. (1980) Ταξίδεψε 3 χρόνια και κάλυψε 48.000 μίλια.

Δύο γυναίκες βγαίνουν στο δρόμο με ακάλυπτα πόδια για πρώτη φορά στο Τορόντο. (1937)

Γυναίκα πίνει τσάι πάνω στα συντρίμια του σπιτιού της μετά το βομβαρδισμό των Γερμανών στο Λονδίνο. (1940)

Winnie, η συγκολλήτρια (1943). Ήταν μία από τις 2.000 γυναίκες που δούλεψαν στα ναυπηγεία των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Jeanne Manford διαδηλώνει με τον γκέι γιό της στο φεστιβάλ Υπερηφάνειας. Ίδρυσε την ομάδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα «Γονείς, Οικογένειες και Φίλοι των Λεσβιών και των Γκέι». (1972)

Η Sabiha Gökçen από την Τουρκία, φωτογραφίζεται με το αεροπλάνο της. Ήταν η πρώτη γυναίκα πιλότος μαχητικού αεροσκάφους. (1937)

Εθελόντριες μαθαίνουν να σβήνουν φωτιές στο Pearl Harbor (γύρω στα 1941-1945)

Ουκρανή γυναίκα δίνει νερό σε σοβιετικό στρατιώτη κατά την αιχμαλωσία του.(1941)

Γυναίκα χτίστης σε ψηλό σημείο στο Βερολίνο. (1900)

Σιδηροδρομικοί εργάτες και εργάτριες στο μεσημεριανό τους διάλειμμα. Πολλές ήταν γυναίκες και μανάδες των εργατών που πήγαν στον πόλεμο (1943)

Μερικές από τις πρώτες γυναίκες που ορκίζονται στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ (Αύγουστος 1918)

Ellen O’Neal, μία από τις πρώτες επαγγελματίες γυναίκες σκέιτερ. (1976)

Παριζιάνες μητέρες προστατεύουν τα παιδιά τους από τα πυρά των Γερμανών (1944)

Φιλιππινέζα αντάρτισσα, η καπετάνισσα Nieves Fernandez δείχνει σε Αμερικανό στρατιώτη πως σκότωσε Ιάπωνες στρατιώτες κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1944)

Ολλανδέζα αρνείται να αφήσει το σύζυγό της, έναν Γερμανό στρατιώτη, μετά την αιχμαλωσία του από τον στρατό των Συμμάχων. Τον ακολούθησε στην αιχμαλωσία. (1944)

Η Gertrude Ederle είναι η πρώτη γυναίκα που κολύμπησε τη Μάγχη. (1926)

Η αεροπόρος Amelia Earhart είναι η πρώτη γυναίκα που πέταξε με αεροσκάφος πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό.(1928)

Αφγανές φοιτήτριες ιατρικής. (1962)

Βρετανός λοχίας εκπαιδεύει μέλη του «Στρατού των Μητέρων» στη μάχη της Βρετανίας. (1940)

Φωτογραφία μιας ανήσυχης εργάτριας με επτά παιδιά κατά τη διάρκεια του λιμού από τις θύελλες σκόνης στην Αμερική. (1936)

Διαδήλωση από το κίνημα Απελευθέρωσης των Γυναικών στο Detroit, στο Michigan. (1970)

Γυναίκα αστυνομικός του Λος Άντζελες φροντίζει εγκαταλειμμένο μωρό στο συρτάρι του γραφείου της. (1971)

Γυναίκες ελεύθεροι σκοπευτές του σοβιετικού στρατού. (4 Μαϊου 1945)

Μητέρα δείχνει τη φωτογραφία του γιού της σε αιχμαλώτους πολέμου που επιστρέφουν με την ελπίδα να τον βρει. (Βιέννη 1947)

Leola N. King, η πρώτη γυναίκα τροχονόμος της Αμερικής. (Ουάσινγκτον, 1918)

Erika, Ουγγαρέζα αγωνίστρια 15 χρόνων που πολέμησε για την ελευθερία ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. (Οκτώβριος 1956)

Αμερικανίδες νοσοκόμες αποβιβάζονται στη Νορμανδία. (1944)

Υπάλληλος της εταιρείας Lockheed δουλεύει σε ένα πολεμικό αεροσκάφος τύπου Ρ-38 στο Burbank στην Καλιφόρνια. (1944)

Νοσοκόμα του ερυθρού σταυρού σημειώνει της τελευταίες λέξεις Βρετανού στρατιώτη. (γύρω στο 1917)

Γυναίκες πιλότοι μπροστά από το αεροσκάφος τύπου Β- 17, το λεγόμενο «Pistol Packin’ Mama». (γύρω στα 1941-1945)