Η ιστορίθα ξεκινά με την κλατασκευή ενός εντυπωσιακού γηπέδου μπέιζμπολ στο κέντρο της Οσάκα στην Ιαπωνία, προκειμένου να αποτελέσει την έδρα της περίφημης ιαπωνικής ομάδας μπέιζμπολ Nankai Hawks.

Η χωρητικότητα του εν λόγω γηπέδου έφτανε τα 31.380 άτομα, ενώ δημιουργήθηκε με βάση όλες τις νέες τεχνολογίες και περιελάμβανε τις πιο σύγχρονες κατασκευές. Οι οπαδοί, μάλιστα, ενθουσιάστηκαν με το εντυπωσιακό αποτέλεσμα του σταδίου, μόνο που η χαρά τους… δεν κράτησε για πολύ!

Το 1998 η εταιρεία κατασκευής και εκμετάλλευσης του γηπέδου αποφάσισε να πουλήσει το χώρο σε έναν ιαπωνικό Όμιλο εταιρειών και να μεταφερθεί στην πόλη Fukuoka, όπου κατασκεύασε νέο γήπεδο μπέιζμπολ.

Το αποτέλεσμα ήταν το εν λόγω στάδιο να πέσει σε αχρηστία και να μείνει για αρκετό καιρό αχρησιμοποίητο. Μέχρι τη στιγμή που αποφασίστηκε να κατασκευαστούν κατοικίες στο εσωτερικό του, ενώ χώροι στάθμευσης και πράσινα παρτέρια συμπλήρωσαν σύντομα το σκηνικό.

Έτσι δημιουργήθηκε μια τρόπον τινά παράξενη μικρή πόλη μέσα στο γήπεδο, στο κέντρο της Οσάκα, όπου οι κάτοικοι είχαν το προνόμιο να λένε (και όχι άδικα!) ότι έχουν -αν μη τι άλλο- το μπέιζμπολ μέσα στην… καρδιά τους!

Ο Γάλλος τραπεζίτης και φιλάνθρωπος, Άλμπερτ Καν, παρουσίασε το 1909 την πρώτη συλλογή έγχρωμων φωτογραφιών που αποκαλύπτουν λαούς από διάφορα μέρη του πλανήτη.

Χρησιμοποιώντας τη τεράστια περιουσία του, ο Καν οργάνωσε μια αποστολή με σκοπό τη καταγραφή ολόκληρου του κόσμου και των λαών του, σε έγχρωμο φωτογραφικό υλικό. Έστειλε μια ομάδα από φωτογράφους σε περισσότερες από 50 χώρες σε όλο τον κόσμο.

ΒΙΕΤΝΑΜ

Απαθανατίζοντας σημαντικές ιστορικές στιγμές, οι απεσταλμένοι του Καν συνέλεξαν το πρώτο έγχρωμο φωτογραφικό υλικό σε χώρες όπως τις ΗΠΑ, τη Βραζιλία, το Βιετνάμ, τη Μογγολία, τη Νορβηγία και το Μπενίν.

Τόσο ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, όσο και η εμφάνιση της παγκοσμιοποίησης, αποτέλεσαν το τελευταίο χτύπημα για αρκετούς πολιτισμούς, οι οποίοι δεν κατάφεραν να προσαρμοστούν στα νέα κοσμοϊστορικά γεγονότα και χάθηκαν μέσα στο χωροχρόνο.

ΜΟΓΓΟΛΙΑ

Ως ιδεαλιστής και διεθνιστής, ο Καν πίστευε ότι μπορούσε να χρησιμοποιήσει το «Autochrome» – τη πρώτη βιομηχανική διαδικασία για έγχρωμη φωτογραφία – για να προωθήσει την ειρήνη και τη συμφιλίωση μεταξύ των διαφορετικών πολιτισμών και εθνών.

Το απίστευτο φωτογραφικό αρχείο αποκαλύπτει βαρυσήμαντες ιστορικές στιγμές, όπως τη κατάρρευση τόσο της Αυστροουγγρικής όσο και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και τα τελευταία παραδοσιακά χωριά Σέλτικ στην Ιρλανδία, λίγα μόλις χρόνια πριν κατεδαφιστούν.

Οι εικόνες παρουσιάζουν επίσης τους στρατιώτες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου να μαγειρεύουν και να καθαρίζουν τα ρούχα τους.

ΙΝΔΙΑ

Δυστυχώς, το έργο του Καν σταμάτησε το 1931, όταν μετά τη κατάρρευση της Wall Street λόγω της οικονομικής κρίσης, η περιουσία του Γάλλου μηδενίστηκε.

Ο Καν πέθανε το 1941, αλλά οι φωτογραφίες του θεωρούνται σήμερα μια από τις σημαντικότερες συλλογές πρώιμης έγχρωμης φωτογραφίας στο κόσμο.

ΝΟΡΒΗΓΙΑ

Μέχρι πρόσφατα, η ύπαρξη της τεράστιας συλλογής των 72.000 φωτογραφιών παρέμενε άγνωστη! Από το 1941 μέχρι και σήμερα φυλασσόταν στο Musée Albert Kahn, στον περίβολο της κατοικίας του κοντά στο Παρίσι.

Χάρη σε ένα νέο βιβλίο του BBC, με τίτλο «Ο υπέροχος κόσμος του Άλμπερτ Καν», και τη τηλεοπτική σειρά που το συνοδεύει, οι εκπληκτικές φωτογραφίες έγιναν γνωστές στο ευρύ κοινό.

ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟ

ΙΝΔΙΑ

ΣΕΡΒΙΑ

ΣΟΥΗΔΙΑ

ΜΟΓΓΟΛΙΑ

ΙΝΔΙΑ

ΣΥΡΙΑ

ΑΦΡΙΚΗ

ΕΛΒΕΤΙΑ

ΕΛΛΑΔΑ

ΤΟΥΡΚΙΑ

Δεν είχα ξαναδεί αυτή τη φωτογραφία.

Την είδα απόψε σε ένα βιβλίο που διαβάζω -

"Η Αθήνα του Μεσοπολέμου μέσα από τιs Μέρες του Γιώργου Σεφέρη" (εκδ. Ίκαρος)

Στα credits, λέει ότι είναι απο το αρχείο του συγγραφέα, χωρίς άλλα στοιχεία.

Μια κλειστή αυλή προσφυγόσπιτου - κάθε δωμάτιο κι άλλη οικογένεια.

Καλοκαιράκι δείχνει κι η φτώχεια παλεύεται.

Σαν ολόκληρη ταινία του ντε Σίκα. 

Είμαι καλός; Είμαι κακός; δεν ξέρω...

WALLACE: Do you believe man to be by nature good? In studying our fabulous displays of corruption and greed and fear and racism, how do you remain so patently optimistic?

CHOMSKY: I presume that each of us has the capacity to be a saint or a monster. The rest is up to us, although the circumstances of our lives impose complex conditions on such choices. As for being optimistic, it doesn't seem to me much of an issue. We can decide that there's no hope so we might as well give up and help assure that the worst will happen, or we can grasp what hopes there are, and they surely exist, and may be able to contribute to a better world.

WALLACE: I gather that there is disagreement whether the development of language, evolutionarily speaking, was as a way to speak to oneself, so as to better make sense of one's own experience, or as a way to communicate to another. What is your feeling?

CHOMSKY: I think there is strong and mounting evidence to support the traditional view, that language is primarily an instrument of thought, secondarily used for a variety of instrumental purposes, among them communication.

WALLACE: Which makes me wonder, is there an evolutionary purpose for creativity? CHOMSKY: Evolution doesn't have purposes. People do. One purpose, I think, should be to allow for the fullest development of what I assume is a core part of human nature, the need to be free to think, to create, to develop and employ one's capacities and interests and to do so in relations of mutual support with others, both enjoying their freedom and contributing to it.