Η φύση είναι μαγική και πάντα μας εκπλήσσει με την ομορφιά της αλλά και με τα ασυνήθιστα και εντυπωσιακά τοπία της. Μέρη εκπληκτικής ομορφιάς που μοιάζουν πολλές φορές ψεύτικα αποδεικνύουν περίτρανα πως δεν υπάρχει καλύτερος και πιο ευφάνταστος δημιουργός από τη φύση. Στο πλαίσιο αυτό δημιουργήθηκε μια συλλογή εικόνων με τίτλο «World of Reflections»( σ.σ. «Ο κόσμος των αντανακλάσεων») όπoυ πανέμορφα τοπία ανά τον κόσμο αντανακλούν στο νερό και η ομορφιά τους πολλαπλασιάζεται…

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ένας φίλος που παρακολούθησε από κοντά τον μόχθο που απαιτήθηκε γι' αυτό το τεύχος με ρώτησε, ειλικρινά απορημένος, γιατί το κάνουμε. Σύμφωνα με το τρέχον ισοζύγιο αξιών, είναι σκέτο βάσανο: ούτε διαφήμιση προσελκύει, κοστίζει πολύ, έχει απίστευτη μανούρα σε διατυπώσεις, άδειες, δικαιώματα και διαπραγματεύσεις (όποιος ξέρει τι σημαίνει αρχαιολόγοι) – με λίγα λόγια, τι γυρεύουμε ξυπόλυτοι στ' αγκάθια;

Του απάντησα ότι όλα αυτά ισχύουν, αλλά ξεχνάει να συνυπολογίσει κάτι ανεκτίμητο: τη δύναμη της προσφοράς. Ελάχιστες φορές έχουμε την αίσθηση (στην τόσο ξεπεσμένη και περιφρονημένη μας δουλειά) ότι δημιουργούμε κάτι άξιο λόγου. Ότι συνεργούμε ώστε ν' αλλάξει θετικά κάτι στο κλίμα και το πνεύμα της πόλης μας. Κι ελάχιστες φορές είναι τόσο θερμό κι ενθουσιώδες το feedback των αναγνωστών μας. Θα μπορούσε κανείς να τα χαρακτηρίσει όλα αυτά ρομαντικά∙ αλλά εγώ τα χαρακτηρίζω πολιτικά.

Για εμάς, πολιτική δεν είναι να ασχολείσαι με τα τερματισμένα, ψεύτικα στην ουσία, τον λόγο και τους στόχους κόμματα. Πολιτική είναι να ασχολείσαι με τα μεγάλα κοινωνικά θέματα (που τα κόμματα έχουν σχεδόν ξεχάσει, απορροφημένα στη ρητορική της κοκορομαχίας τους) – και πολιτική είναι να ξέρεις ποιος είσαι και πού ζεις. Πολιτική είναι να ξέρεις τι κόκαλα είναι θαμμένα στο χώμα που πατάς, ποιοι δούλεψαν για να χτιστούν τα αρχαία τείχη που διακρίνονται δίπλα στα μπετά του υπόγειου πάρκινγκ σου. Γι' αυτό και πιστεύουμε ότι αυτή την πόλη δεν θα τη «σώσουν» οι πολιτικοί αλλά οι ενεργοί, αυτόβουλοι, ανεξάρτητοι πολίτες που την αγαπάνε - με έργα, μικρά ή μεγάλα.

Όπως πιστεύουμε και το εξαίρετο ισοκρατικό «Αθηναίοι εισίν οι την Αθήνα αγαπώντες»: Αυτή η πόλη ανήκει –αδιακρίτως φυλής, εθνότητας ή θρησκείας– απλώς σε όσους την αγαπάνε! Δεν ξέρω πιο δημοκρατική, ελεύθερη και αισιόδοξη απάντηση στους δεκάδες ρατσισμούς που σηκώνουν το άσκημο κεφάλι τους, λόγω της κρίσης.

Όσοι αγαπούν την Κηφισιά, και ότι περιλαμβάνει, άλλοτε μικρό, σαθρό, άλλοτε μεγάλο ευθυτενές, διάφανο, κάτι που να καταδεικνύει την αφοσίωση που έχει για το ωραίο, το κρυστάλλινο, το καθαρό, διαυγές.

Όσοι ασχολούνται με τον τρόπο ζωής μέσα στη πόλη και στις παρυφές της, όσοι καταδεικνύουν τα τυχόν κακώς κείμενα, που δυστυχώς και αυτά υπάρχουν αγαπούν την Κηφισιά.

Όσοι βάζουν το συμφέρον της πόλης πάνω και πέρα από τις μικρές ανούσιες βολές, τον μικροπαραγοντισμό έξω από τις καθημερινές απολαύσεις της ζωής.

Η Κηφισιά σαν χώρος είναι ένα προάστιο μαγικό, θαυμάσιο, καθαρό, άξιο της τεράστιας προσοχής και αγάπης που έχει από τους πολίτες.

Είναι η Κηφισιά όλων μας.-

ήλθαν τα χελιδόνια,

τα πρώτα τέλος-στους ξένους,

ήλθαν τα θέλω των πολιτών,

ήλθε ο Σύριζας,

με το μυαλό του Σίλα

Η Julien de Casabianca ξεκίνησε μια προσπάθεια να γνωρίσει όλος ο κόσμος τα διάσημα έργα τέχνης που βρίσκονται σε προθήκες μουσείων με έναν πρωτότυπο τρόπο. Χρησιμοποιώντας ο καθένας το τηλέφωνό του ή τη φωτογραφική του μηχανή φωτογραφίζει το έργο στο μουσείο και στη συνέχεια το στέλνει στην καλλιτέχνιδα.

Εκείνη με τη σειρά την, μαζί με την ομάδα της, βγαίνουν στους δρόμους του Παρισιού και το αποτυπώνουν στον ιδανικό τοίχο. Κάπως έτσι η πόλη γεμίζει έργα τέχνης και μάλιστα αυτό ήδη έχει εξαπλωθεί και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, στη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη, την Πάδοβα και αλλού. «Η τέχνη είναι το μέσο και οι δρόμοι οι καμβάδες για να δημιουργηθεί μια σχέση ανάμεσα στο χώρο διαβίωσης και στην κουλτούρα κάθε τόπου», λέει η ίδια.