Φαντασμαγορικός ζωγράφος και ενίοτε συγγραφέας, γλύπτης και πειραματιζόμενος κινηματογραφιστής, ο Salvador Dali (1904-1989) ήταν ο μεγαλύτερος σουρεαλιστής καλλιτέχνης. Χρησιμοποιούσε ονειρικές φανταστικές εικόνες για να δημιουργήσει αξέχαστα, σε μας, «τοπία» του εσωτερικού του κόσμου.

 
Ήταν μόλις 14 ετών όταν τα πρώτα του έργα παρουσιάστηκαν για σε δημόσια έκθεση του δημοτικού θεάτρου στο Φιγέρας, τη γενέτειρά του.

Τρία χρόνια αργότερα ξεκινά τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών (Academia de San Fernando) στη Μαδρίτη. Όμως, θεώρησε ότι υπήρχαν περισσότερα πράγματα να μάθει για τα τελευταία ρεύματα στην Τέχνη στο Παρίσι από γαλλικά καλλιτεχνικά περιοδικά παρά από τους δασκάλους του, για τους οποίους θεωρούσε ότι ήταν εκτός πραγματικότητας.

 
Στις προφορικές εξετάσεις του πρώτου έτους στο μάθημα της ιστορίας της Τέχνης ο Νταλί αρνήθηκε να προχωρήσει στην εξέταση και αναφερόμενος στους τρεις εξεταστές του είπε: «Λυπάμαι πολύ, αλλά είμαι απείρως πιο έξυπνος από αυτούς τους τρεις καθηγητές και γι’ αυτό αρνούμαι να εξεταστώ από αυτούς. Γνωρίζω το θέμα πάρα πολύ καλά». Η Ακαδημία τον απέβαλε χωρίς να λάβει πτυχίο.

 
Ο Νταλί έχει κατά καιρούς χαρακτηριστεί ως υποστηρικτής του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο στην Ισπανία. Οι πολιτικές του απόψεις ήταν άλλωστε και η αιτία της διαμάχης του με πολλά από τα μέλη του υπερρεαλιστικού κινήματος. Πάντως, ο ίδιος είχε δηλώσει ότι δεν έχει πολιτική θέση, είναι αναρχικός, αλλά και μοναρχικός, και τα δύο όμως σε μεταφυσικό επίπεδο και όχι σε πολιτικό.

Ήταν παντρεμένος με τη γυναίκα του ποιητή Πολ Ελιάρ, Γκαλά. Μετά τον θάνατό της έπεσε σε κατάθλιψη και αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Ο Νταλί πέθανε από καρδιακό επεισόδιο στις 23 Ιανουαρίου του 1989 στην πόλη που γεννήθηκε. 

Ο Νταλί και το Yes

Διαβάστε:

Νταλί, Σαλβαντόρ, Το ημερολόγιο μιας μεγαλοφυΐας, Εξάντας, Αθήνα, 1985 (Salvador Dali, Journal d' un genie, Gallimard, Paris, 1964).

 

  

Το δεύτερο άρθρο-ανάλυση αναφέρεται στις «άπειρες ιστορίες δυστυχίας μετά από έξι χρόνια οικονομικής κρίσης -  ανάμεσα τους ιστορίες  αυτοκτονιών και  νοικοκυρών που στράφηκαν στρέφονται στην πορνεία . Ακούγοντας όλα αυτά , η μόνη έκπληξη με την αναμενόμενη πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι πήρε τόσο καιρό σε ένα κόμμα εναντίον της λιτότητας για να έρθει στο προσκήνιο».

»... Αν και η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, η οποία έχει τον αποφασιστικό λόγο για τις εξελίξεις , επιμένει ότι θέλει να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη, η πιθανότητα μιας ελληνικής εξόδου δεν θεωρείται πλέον στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες , μια ολοκληρωτική καταστροφή», συνεχίζει η εφημερίδα.

«Για τους Έλληνες , ωστόσο , θα βύθιζε την χώρα σε ύφεση  και η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων θέλει η χώρα να παραμείνει στο ενιαίο νόμισμα.
Σε κάθε περίπτωση, ο κ. Τσίπρας έχει αφήσει να εννοηθεί ότι μπορεί να ακολουθήσει μια πιο συνετή πορεία από την ριζοσπαστική πλατφόρμα του κόμματός του. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, το 61%, επιζητούν συμβιβασμό στις συνομιλίες με την τρόικα και το αισιόδοξο σενάριο είναι ότι τα αριστερά διαπιστευτήρια του θα του δώσουν την ευχέρεια να ζητήσει περισσότερη υπομονή.

Ένα άλλο ερώτημα είναι αν το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες πραγματικά εννοούν όσα σκληρά λένε για την Ελλάδα. Η κυρία Μέρκελ επανέλαβε σε ομιλία της στο Νταβός ότι η Ελλάδα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για τεράστιο  χρέος της. Αλλά φαίνεται να υπάρχει μια αυξανόμενη πεποίθηση μεταξύ των οικονομολόγων στην Ευρώπη ότι η ελάφρυνση του χρέους είναι απαραίτητη για τη ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας. Όμως το αν οι Έλληνες «αξίζουν» την τιμωρία της λιτότητας μετά από χρόνια ασωτίας, όπως πολλοί στη βόρεια Ευρώπη εξακολουθούν να υποστηρίζουν, δεν είναι η σωστή ερώτηση. Το ερώτημα είναι πώς θα μπορέσει και η Ελλάδα να προχωρήσει μπροστά και να αποφευχθεί μια πολιτική καταστροφή που θα έχει αναπόφευκτα επιπτώσεις για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Ο κ Τσίπρας ή όποιος κερδίσει τις εκλογές της Κυριακής πρέπει να καταλάβει ότι δεν υπάρχει καμία εύκολη , ανώδυνη έξοδος από τα προβλήματα στην Ελλάδα. Ωστόσο, η Γερμανία και η τρόικα πρέπει να καταλάβουν ότι η δογματική και αναποτελεσματική εμμονή τους στη λιτότητα θα προκαλέσει περισσότερη δυστυχία και απόγνωση - και μια πιο ριζοσπαστική απάντηση την επόμενη φορά.

Μπορεί η Γερμανική κυβέρνηση να επιμένει ότι δεν πρόκειται να κάνει πίσω από την πολιτική που έχει επιβάλλει στην Ευρώπη, αλλά οι εξελίξεις στην Ελλάδα άνοιξαν τα στόματα όσων σιωπούσαν μπροστά στην επιβλητική γερμανική παρουσία. Και δεν πρόκειται μόνο για τους ακτιβιστές που για να υπερασπιστούν τα ελληνικά δίκαια πολιόρκησαν την Κυριακή την έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Φρανκφούρτη ή ιδρύουν επιτροπές Αλληλεγγύης σε όλη την Ευρώπη, του στιλ «είμαστε όλοι Έλληνες». Ο Ρομάνο Πρόντι, πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, έγραφε πάλι την Κυριακή στην εφημερίδα Il Messaggero: «Η ακαμψία του Βερολίνου προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία από τον ΣΥΡΙΖΑ… οι εκλογές στην μικρή Ελλάδα έχουν μετατραπεί σε καθοριστική στιγμή για την μεγάλη Ευρώπη. Ας ελπίζουμε να το συνειδητοποιήσει και η μεγάλη Γερμανία».

Στην Ευρώπη έχει ωριμάσει η ιδέα ότι η πολιτική του Βερολίνου οδηγεί νομοτελειακά στην διάλυση της ευρωζώνης, με καταστροφικά αποτελέσματα για όλους, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και των συμμάχων της.  Την Δευτέρα με ολοσέλιδο άρθρο του, το ευρείας κυκλοφορίας αυστριακό περιοδικό Profil, καλούσε τους Έλληνες να «ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ»: «Εάν ήμουν Έλληνας, θα ψήφιζα ΣΥΡΙΖΑ στις επερχόμενες εκλογές, με το σκεπτικό ότι η νίκη του κόμματος θα ήταν θετική όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη». Πάνε πια οι -γραμμένες στα ελληνικά- ανοιχτές επιστολές της κίτρινης γερμανικής Bild ή των Financial Times Deutschland, που λίγες μέρες πριν τις εκλογές του 2012 προειδοποιούσαν τους Έλληνες για την καταστροφή που έρχεται, αν ψήφιζαν τον Α. Τσίπρα.

Δεν πρόκειται μόνο για τον Ομπάμα ή τους New York Times, με την σχεδόν καθημερινή αντί-Μέρκελ αρθρογραφία, που αν μπορούσαν θα ψήφιζαν και αυτοί ΣΥΡΙΖΑ ή για την απόφαση του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας, του Ματέο Ρέντσι, να ζητήσει από το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα να ξεκινήσει  διάλογο με τον ΣΥΡΙΖΑ. Aκόμη και σημαίνοντα μέλη του γερμανικού πολιτικού κατεστημένου, όπως ο πρόεδρος της Ευρωβουλής Μάρτιν Σουλτς ή ο αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ τονίζουν ότι πρέπει να τελειώσει η λιτότητα ο πρώτος ή να δοθεί περισσότερος χρόνος στις ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονται σε κρίση, ο δεύτερος. «Έχει έρθει η ώρα η νέα επιτροπή υπό τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ να αλλάξει την πολιτική αυτή», δήλωσε ο Γερμανός αντικαγκελάριος.

Ένας αρθρογράφος του Bloomberg επινόησε τον όρο «Tsiglesias», από τον συνδυασμό του ονόματος του Αλέξη Τσίπρα και του Pablo Iglesias, ηγέτη του Podemos. Πρόκειται για τους ηγέτες σχηματισμών που ανδρώθηκαν ή ξεπήδησαν μέσα από την κρίση και υπερασπίζονται τις ιδέες του κράτους πρόνοιας και της κοινωνικής δικαιοσύνης , τις οποίες απεμπόλησε η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία, προσχωρώντας ως συνιστώσα στην δεξιά κόμματα. Νέοι σε ηλικία και χωρίς τα βάρη και τις αμαρτίες των πολιτικών δεινόσαυρων, δεν στρέφονται εναντίον της Ευρώπης, επιδιώκουν να την επαναφέρουν στις ιδρυτικές της αξίες  και συμφωνούν για το ποια είναι η λυδία λίθος του προβλήματος: το μη βιώσιμο χρέος των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Η πιο ενδιαφέρουσα είδηση των ημερών πέρασε απαρατήρητη από τα περισσότερα ΜΜΕ:  η αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Ιρλανδίας Τζόαν Μπέρτον, συμφώνησε με το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ να συγκληθεί μια διεθνής διάσκεψη, όπως το 1953 στο Λονδίνο, όταν οι χώρες της Δύσης μείωσαν τις οφειλές της τότε Δυτικής Γερμανίας. Δεν φτάσαμε ακόμη εκεί. Αλλά και μόνο για το λόγο ότι το θέμα μπήκε στην ημερήσια διάταξη,μετά από χρόνια σιωπής και δακρύων, αξίζει να δοθεί στους Tsiglesias μια ευκαιρία.

Πηγή:tvxs

Στην εποχή μας κατά την οποία γινόμαστε κυριολεκτικά χίλια κομμάτια, ανάμεσα σε επαγγελματικές, κοινωνικές και... διαδικτυακές υποχρεώσεις, ο εγκέφαλός μας καλείται να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των πάντων... χθες! Με τους ρυθμούς της καθημερινότητας να καλπάζουν σε ιλιγγιώδεις ταχύτητες, τα «έξυπνα» κινητά και οι εύχρηστες ηλεκτρονικές συσκευές έχουν δημιουργήσει μια ζωή hi-tech που δεν «κοιμάται» ποτέ. Τα e-mail ταξιδεύουν όλες τις ώρες, τα μηνύματα δεν γνωρίζουν χρονικούς περιορισμούς, τα social media «βράζουν» τη σούπα τού τώρα και οι χρήστες ναυαγούν στην τρικυμία των διαρκών ενημερώσεων πάσης φύσεως.

Ακόμη και οι πιο απλές (και μέχρι πρότινος βαρετές) δραστηριότητες, όπως π.χ. το περπάτημα στον δρόμο και η αναμονή σε ουρές, έχουν αποκτήσει διαδικτυακή διάσταση - «σερφάροντας» ή ακούγοντας μουσική, απαντώντας στα ανυπόμονα e-mail, ανανεώνοντας την «τοποθεσία» μας στα social media, συνομιλώντας με φίλους κ.ά.

Ενα είναι σίγουρο: οπουδήποτε βρισκόμαστε μας ακολουθεί ένα «σμήνος» από ηλεκτρονικές δυνατότητες και δράσεις οι οποίες καταλήγουν να... στοιχειώνουν την καθημερινότητά μας. Η σκέψη μας από το υπερβολικό «ζογκλάρισμα» θολώνει, δεν συγκρατούμε πληροφορίες, ξεχνάμε, καθώς οι στιγμές που αποχωριζόμαστε τα ηλεκτρονικά «ελβετικά σουγιαδάκια» μας είναι λιγοστές και περιορίζονται - για τους περισσοτέρους - στις ώρες του βραδινού ύπνου.

Ο εγκέφαλός μας δεν είναι «ζογκλέρ»

«Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι "καλωδιωμένος" ώστε να πραγματοποιεί πολλαπλές παράλληλες δραστηριότητες - το γνωστό μας multitasking» εξηγεί ο δρ Ερλ Μίλερ, νευροεπιστήμονας από το MIT και ειδικός σε θέματα διάσπασης της προσοχής. «Οταν ο κόσμος θεωρεί ότι κάνει multitasking, ουσιαστικά περνάει από δραστηριότητα σε δραστηριότητα πάρα πολύ γρήγορα. Κάθε φορά που κάνει κάτι τέτοιο φυσικά υπάρχει γνωστικό κόστος» τονίζει ο ειδικός. Η συχνή μεταπήδηση από κάτι που κάνουμε σε κάτι άλλο, κατά τον δρα Μίλερ, μας στοιχίζει πολύτιμη απόδοση.

Η διαδικασία του multitasking, σύμφωνα με μελέτες, φαίνεται να αυξάνει την παραγωγή της ορμόνης του στρες κορτιζόλης, όπως επίσης και της αδρεναλίνης, που με τη σειρά της οδηγεί στην υπερδιέγερση του εγκεφάλου την οποία διαδέχεται μια νοητική θολούρα.

Παλαιότερα, όταν ήμασταν απασχολημένοι και χτυπούσε το τηλέφωνο, είτε δεν το απαντούσαμε είτε απλά κατεβάζαμε το ακουστικό. Οταν το μοναδικό τηλέφωνο ήταν το σταθερό, ο κάτοχος της γραμμής δεν ήταν διαρκώς διαθέσιμος, όπως αντίθετα συμβαίνει με το κινητό. Κάτι τέτοιο του προσέφερε την πολυτέλεια του προσωπικού χρόνου. Σήμερα πάλι τα πολυδιάστατα και άκρως εθιστικά smartphones ακολουθούν τους (περισσότερους) κατόχους τους ακόμη και στην τουαλέτα!

Ο δρ Γκλεν Γουίλσον, από το Κολέγιο Γκρέσαμ του Λονδίνου, ονομάζει την πολυδιάσπαση της εποχής μας «info-mania» ή αλλιώς μανία πληροφόρησης.

«Οταν λαμβάνουμε νέες πληροφορίες κατά το multitasking, αυτές καταλήγουν σε λανθασμένες περιοχές του εγκεφάλου μας» σπεύδει να εξηγήσει από την πλευρά του ο δρΡας Πόλντρακ από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ.

Αλλο το μονοπάτι της μνήμης μέσω multitasking

Για παράδειγμα, αν ένας φοιτητής μελετάει την ώρα που βλέπει τηλεόραση, τότε οι πληροφορίες που αντλεί από τη μελέτη του καταλήγουν στην περιοχή του ραβδωτού σώματος του εγκεφάλου - την περιοχή, δηλαδή, η οποία σχετίζεται με την αποθήκευση νέων ικανοτήτων και διαδικασιών και όχι με την αποθήκευση νέων δεδομένων και ιδεών. «Χωρίς την τηλεόραση οι πληροφορίες θα πήγαιναν στον ιππόκαμπο, όπου τα νέα στοιχεία κατηγοριοποιούνται με τρόπο που να ευνοεί την εύκολη ανάκτησή τους» αναφέρει ο δρ Πόλντρακ.

Οι περισσότερες ενέργειες multitasking βασίζονται στη λήψη αποφάσεων, γεγονός που, κατά τους ειδικούς, ασκεί επίσης τεράστια πίεση στα νευρικά «αποθέματα» του εγκεφάλου, καθώς ακόμη και οι μικρής σημασίας αποφάσεις απαιτούν την ίδια ενέργεια με εκείνες μεγάλης σημασίας.

Στον βωμό του multitasking και της υπερδικτύωσης πέρα από την απόδοσή μας θυσιάζονται και οι ανθρώπινες σχέσεις μας. Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, οι περισσότεροι χρήστες προτού κοιμηθούν, αντί να κουλουριαστούν στην αγκαλιά του αγαπημένου τους, «κλείνονται» στη σφαίρα του ψηφιακού τους κόσμου κάνοντας την τελευταία βόλτα της ημέρας στα social media, προς αναζήτηση νέων ενημερώσεων γύρω από φίλους, γνωστούς και αγνώστους. Μήπως τελικά η υπερβολική δικτύωσή μας με την τεχνολογία έχει οδηγήσει στην αποδικτύωσή μας από την πραγματικότητα και στη δημιουργία μιας «διπλής» ταυτότητας, την οποία οι περισσότεροι χρήστες δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσουν; Οι νέες διαταραχές που ξεπηδούν σαν τα μανιτάρια και σχετίζονται με τον εθισμό στα ηλεκτρονικά μέσα το επιβεβαιώνουν...