Σαν σήμερα στις 10 Ιανουαρίου του 1929 κάνει την εμφάνισή του για πρώτη φορά, στο παιδικό ένθετο Le Petit Vingteme της εφημερίδα Le XXeme Siècle του Βελγίου, ένας από τους ήρωες των παιδικών μας χρόνων, ο γνωστός σε όλους μας Τεν Τεν. Δημιουργός του υπήρξε ο Βέλγος σκιτσογράφος Ζορζ Ρεμί, ο οποίος εργάστηκε με το ψευδώνυμο Ερζέ, το οποίο αποτελεί αντιστροφή των αρχικών του ονοματεπώνυμού του.

Έχει γίνει ένα από τα βελγικά σύμβολα, ενώ η χώρα τιμά το διάσημο δημοσιογράφο των καρτούν με ένα ασημένιο νόμισμα των 10 ευρώ, πάνω στο οποίο είναι αποτυπωμένη η μορφή του. Μάλιστα πριν αρκετά χρόνια ο Σαρλ ντε Γκολ είχε πει: «Κατά βάθος, ο μόνο διεθνής αντίπαλός μου είναι ο Τεν Τεν». Ωστόσο ο σκιτσογράφος έχει κατηγορηθεί κατά καιρούς πως προέβαλλε μέσω του Τεν Τεν, τον αντικομουνισμό και τον ρατσισμό χωρίς ωστόσο οι κατηγορίες να είναι τελείως αβάσιμες.

Οι δύο πρώτες περιπέτειες του Τεν Τεν σε Σοβιετική Ρωσία και Κονγκό, δεν είναι τίποτα παραπάνω από προπαγανδιστικά έντυπα, που αναπαράγουν τις ρατσιστικές και ιδεολογικές εμμονές της ευρωπαϊκής καθολικής Ακροδεξιάς της δεκαετίας του 1930. Στην ΕΣΣΔ, ο Τεν Τεν συναντά διεφθαρμένους και αιμοσταγείς κρατικούς λειτουργούς, την αφόρητη καταπίεση του πληθυσμού και την επικράτηση της «ενιαίας κομματικής γραμμής». Στο Κονγκό, ο νεαρός ρεπόρτερ, αναπαράγει μια εικόνα στην οποία αφήνει υπονοούμενο πως θεωρεί τους Αφρικανούς ανίκανους να διαχειριστούν τις τύχες τους, χωρίς δυτική και στη συγκεκριμένη περίπτωση βελγική κηδεμονία Πάντως τα δύο αυτά επεισόδια αποδίδονται στις στενές σχέσεις του με τον ακραίο καθολικό και δεδηλωμένο θαυμαστή του Χίτλερ και του ιταλικού φασισμού, αβάς Ουαλέζ, ο οποίος είναι αυτός που πείθει τον Ρεμί, που εργάζεται στο διαφημιστικό τμήμα του περιοδικού, να αναλάβει εβδομαδιαία στήλη κόμικς.

Μάλιστα ο κομίστας παντρεύτηκε και την προσωπική γραμματέα του Ουαλέζ, Ζερμέν Κικένς. Επίσης ο Βρετανός γκέι δημοσιογράφος Μάθιου Πάρις σε συνέντευξή του στους «The Times», αναφερόμενος στον Τεν Τεν έκανε λόγο για ομοφυλόφιλο χαρακτήρα κόμικ, ενώ μάλιστα επιχειρηματολόγησε για την σεξουαλική ταυτότητα του ήρωα, η οποία όπως ισχυρίστηκε λόγω των κοινωνικών ταμπού τόσες δεκαετίες δεν αφέθηκε να φανεί παρά το γεγονός πως ο δημιουργός του κόμικς έδινε αρκετά στοιχεία για να δηλώσει πως ο ήρωας του είναι γκέι. Παρόλα αυτά ο Τεν Τεν, θα μείνει για πάντα στις καρδιές των περισσότερων ως ο αγνός υπερασπιστής του καλού που παρέα με τον πιστό του σκύλο, Μιλού, θα μπλέκουν σε περιπέτειες γεμάτες κινδύνου, όμως πάντα θα καταφέρνουν να ξεφεύγουν αλώβητοι. 81 χρονών πλέον ο Τεν Τεν και οδεύει με περίσσια αυτοπεποίθηση και θάρρος στα 100 χωρίς ακόμα ούτε μια άσπρη τρίχα στο τσουλούφι του.

Πηγή: Telegraph

Τον τελευταίο καιρό η βιομηχανία των παπουτσιών έχει αρχίσει να αναζητεί νέες ιδέες που ξεπερνούν το σχέδιο ή τα υλικά των υποδημάτων μας. Κάποιες εταιρείες καινοτομούν εμφυτεύοντας στα παπούτσια τεχνολογίες και συστήματα που τους προσδίδουν νέες εντυπωσιακές δυνατότητες. Ας δούμε ορισμένες από αυτές τις ομολογουμένως ξεχωριστές προτάσεις για τα... πόδια μας.

Παπούτσια-φορτιστές

Σχέδιο του παπουτσιού που μπορεί να λειτουργεί και ως φορτιστής κινητών τηλεφώνων

Μια ομάδα αποφοίτων του Πανεπιστημίου Carnegie Mellon στις ΗΠΑ κατασκεύασε έναν μηχανισμό που μπορεί να ενσωματώνεται σε παπούτσια και τα μετατρέπει σε φορτιστές κινητών τηλεφώνων. Ο μηχανισμός ονομάζεται SolePower Ensoles και σύμφωνα με τους κατασκευαστές του αν τοποθετηθεί σε ένα ζευγάρι παπούτσια ο κάτοχός τους περπατώντας συνολικά μια ώρα με αυτά θα μπορεί να φορτίζει πλήρως τη συσκευή του. Η κινητική ενέργεια των ποδιών μεταφέρεται στον μηχανισμό ενεργοποιώντας μια μίνι γεννήτρια η οποία φορτίζει μέσω ενός καλωδίου την μπαταρία του τηλεφώνου. Σε πρώτη φάση ο μηχανισμός έχει αποδειχθεί λειτουργικός ενσωματωμένος σε αθλητικά παπούτσια αλλά οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι θα μπορεί να λειτουργήσει και σε άλλους τύπους παπουτσιών.

Παπούτσια με GPS

Εμπνεόμενος από τα «μαγικά παπούτσια» που φορούσε η νεαρή ηρωίδα στον «Μάγο του Οζ», ένας καλλιτέχνης στη Βρετανία κατασκεύασε ένα ζευγάρι παπούτσια τα οποία διαθέτουν σύστημα εντοπισμού θέσης (GPS) και δείχνουν στον κάτοχό τους τη σωστή διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσει για να φτάσει στον προορισμό του. Μόλις ο κάτοχος των παπουτσιών χτυπήσει ελαφρά μεταξύ τους τα τακούνια ενεργοποιείται το GPS. Αμέσως μετά, τα μικρά λαμπάκια τύπου LED που είναι ενσωματωμένα στα παπούτσια του δείχνουν την κατεύθυνση την οποία πρέπει να ακολουθήσει. Τα παπούτσια συνδέονται με υπολογιστή (με καλώδιο USB) και έτσι κάθε φορά που θέλει ο κάτοχός τους να πάει κάπου μπορεί να «φορτώνει» στον μηχανισμό τον χάρτη της περιοχής. Το σύστημα δείχνει επίσης στον κάτοχό του την πρόοδο της κίνησής του και το πόσο κοντά βρίσκεται στο σημείο που θέλει να πάει. Τα κατασκεύασε ο Ντόμινικ Γουίλκοξ που έχει πάρει μάστερ στη Βασιλική Σχολή Καλών Τεχνών της Αγγλίας. Κοστίζουν 250 ευρώ και εκτός από την καλλιτεχνική τους διάσταση μπορεί να έχουν και πρακτικές εφαρμογές, όπως παραδείγματος χάριν να τα φορούν άτομα που πάσχουν από Αλτσχάιμερ ώστε να μη χάνονται στους δρόμους και να επιστρέφουν στο σπίτι τους.

Τα παπούτσια των μπαλαδόρων

Εννοείται πως τα «χρυσά πόδια των ποδοσφαιριστών» είναι το πεδίο μάχης των κατασκευαστών αθλητικών υποδημάτων. Η Nike παρουσίασε το μοντέλο Mercurial Superfly (Υπερπτήση Ερμή), που έχει ειδικά λεπτή πλέξη για να αυξάνει την αίσθηση και τον έλεγχο της μπάλας από τον παίκτη. Επώνυμος κάτοχος αυτού του μοντέλου είναι ήδη ο πορτογάλος άσος της Ρεάλ Μαδρίτης Κριστιάνο Ρονάλντο.

Κύριοι ανταγωνιστές του Ερμή της Nike είναι τα μοντέλα Skreamer και Gambler της εταιρείας Warrior. To πρώτο στηρίζεται σε ειδική λαστιχένια επένδυση της μύτης του παπουτσιού, για να «γραπώνει» την μπάλα, να βοηθά στον έλεγχό της και να επαυξάνει την ταχύτητά της όταν τη σουτάρει ο παίκτης. Κατά τα λοιπά, το Skreamer είναι φτιαγμένο από νανοΐνες, που το κάνουν πανάλαφρο, και έχει σόλα με «βελάκια» που υποτίθεται ότι επιδρούν ευεργετικά στη ροή του αίματος στο πόδι. Το δεύτερο μοντέλο, το Gambler, περιορίζει τις καινοτομίες του απλά στο ελαστικό coup de pied και στη μύτη του παπουτσιού, που βελτιώνουν το σταμάτημα και τον έλεγχο της μπάλας.

 

«Στο τρένο μιλούσα με αγνώστους μόνο και μόνο για να μιλάω, μιλούσα για όσα βλέπαμε, για το τοπίο, για τον καιρό. Είχα συχνά αυτή την επιθυμία να μιλάω, μια επιθυμία πολύ ζωντανή, πολύ δυνατή». Κανείς δεν θα μπορούσε, πράγματι, να κατηγορήσει τη Μαργκερίτ Ντυράς(1914-1996) ότι σιώπησε ή τους συμπατριώτες της Γάλλους ότι σιώπησαν γι' αυτήν. Πολυγραφότατη σε πολλά πεδία (λογοτεχνία, δοκίμιο, θέατρο, κινηματογράφος), φίλη και οικεία σημαινουσών προσωπικοτήτων της εποχής της, διατεθειμένη να μπλέξει δημιουργικά το αυτοβιογραφικό στοιχείο με τη συγγραφή, υπήρξε ακριβώς το είδος εκείνο της διασημότητας που διεγείρει τη δίψα της γαλλικής κοινωνίας για όλες τις λεπτομέρειες του βίου και της τέχνης της. Εξ ου και τα 100 χρόνια από τη γέννησή της, τα οποία συμπληρώθηκαν το 2014, έδωσαν την αφορμή για την κυκλοφορία πληθώρας βιβλίων, ανάμεσά τους μια εξαντλητική έκδοση των Απάντων της από τις εκδόσεις Gallimard («Oeuvres Complètes», τ. 4, τιμή 268 ευρώ). Οπως επισημαίνει ο Νταν Γκαν, κριτικός και καθηγητής Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Παρισιού, σε πρόσφατο τεύχος του βρετανικού «Times Literary Supplement», πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή συγκέντρωση των γραπτών της Ντυράς.

Το συνοδευτικό υλικό

Κατ' αρχάς οι τέσσερις τόμοι της συλλογής, οι δύο πρώτοι εκ των οποίων είχαν προηγηθεί το 2011, εκτείνονται σε 7.040 σελίδες. Το πλεονέκτημά τους ωστόσο για τον Γκαν δεν συνίσταται τόσο στη συμπερίληψη κάθε δυνητικού γραπτού, μυθιστορημάτων, θεατρικών έργων, σεναρίων, διασκευών, άρθρων, κριτικών, δοκιμίων, συνεντεύξεων, μανιφέστων, όσο στο συνοδευτικό τους υλικό. Ολα τα παραπάνω πλαισιώνονται από φωτογραφίες, χρονολογικούς πίνακες, σημειώματα, κείμενα που παρέμειναν αποσπασματικά, σχεδιάσματα που έμειναν στο στάδιο της ιδέας. Ταυτόχρονα παρέχονται πληροφορίες για την πρόσληψη των έργων της Ντυράς από τη σύγχρονή της κριτική αλλά και κριτικές εισαγωγές στο καθένα από τους επιμελητές των τόμων. Αυτό που προκύπτει από τον χείμαρρο του λόγου της ίδιας, σε συνδυασμό με τις πρόσφατες βιογραφίες της, είναι ένα πορτρέτο στο οποίο ο Γκαν θεωρεί ότι διακρίνονται και οι ελάχιστες των ψηφίδων.

Η μύηση στον έρωτα

Ως αφήγηση-κλειδί για τις τελευταίες προτείνει τον βραβευμένο με Goncourt «Εραστή» (εκδ. Εξάντας), όπου η Μαργκερίτ Ντυράς, στην ηλικία των 70 ετών, αποκαλύπτει πίσω από ένα λεπτό μυθιστορηματικό πέπλο τις περιστάσεις της μύησής της στον έρωτα σε ηλικία 15 ετών. Γνωστή στο ευρύ κοινό από το ομώνυμο φιλμ του Ζαν-Ζακ Ανό, στο μεταίχμιο μεταξύ αισθησιασμού και ρεαλισμού, ρομαντισμού και σεξουαλικού παιχνιδιού ισχύος, η ιστορία βιώνεται με παρασκήνιο τον θάνατο του πατέρα της Ντυράς, την ανέχεια της οικογένειας, τη συνακόλουθη κοινωνική της έκπτωση και την οικονομική σωτηρία της στο πρόσωπο του κινέζου εραστή του τίτλου, ο οποίος τελικά αποδεικνύεται ο καταλύτης των οικογενειακών εντάσεων. Η υπεροχή της γραφής αλλά και το τολμηρό περιεχόμενο αναβίβασαν τη Μαργκερίτ Ντυράς το 1984 από το σεβαστό για τη Γαλλία επίπεδο της διανοούμενης σε εκείνο της καθημερινής διασημότητας. «Γνωρίζεις ότι σε προσέχουν εκατομμύρια» θα έγραφε σε ένα ανέκδοτο κείμενό της. 

Η αμφισημία των σχέσεων του «Εραστή» (θύμα και θύτης, ρομαντισμός και κυνισμός) αποβαίνει για τον Γκαν ενδεικτική του συνόλου του έργου της, η διάδοσή του τής χαρίζει άλλη μια δεκαετία συγγραφικής ζωής, η επιτυχής χρήση του αυτοβιογραφικού στοιχείου την παροτρύνει να επισκεφθεί στη συνέχεια ξανά και ξανά το παρελθόν της συσκοτίζοντας μάλλον παρά αποκαθαίροντάς το. Το παιχνίδι του εαυτού και του άλλου, ακραίο όπως και οι λοιπές αγαπημένες θεματικές της Ντυράς, θα χαρακτηρίσει την ύστερη περίοδο μιας πεντηκονταετίας διακεκριμένης γραφής.