Σαν σήμερα, συμπληρώνονται 24 χρόνια από τον θάνατο του σπουδαίου Έλληνα ποιητή που ανήκει στην λεγόμενη «γενιά του τριάντα». Ο «Επιτάφιος», η «Ρωμιοσύνη» και η «Σονάτα υπό το Σεληνόφως» είναι τρία από τα πιο γνωστά του έργα. Το 1975 προτάθηκε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Ο Γιάννης Ρίτσος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά την πρωτομαγιά του 1909.  Ήταν το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά του μεγαλοκτηματία Ελευθέριου Ρίτσου και της Ελευθερίας Βουζουναρά. Το 1919 αποφοίτησε από το Σχολαρχείο της Μονεμβασιάς και το 1921 γράφτηκε στο Γυμνάσιο του Γυθείου.
Το 1934 άρχισε να αρθρογραφεί από τις στήλες του «Ριζοσπάστη» και εξέδωσε την πρώτη του συλλογή με τίτλο «Τρακτέρ» με το ψευδώνυμο Σοστίρ (αναγραμματισμό του επιθέτου του). Τον ίδιο χρόνο έγινε μέλος του ΚΚΕ, στο οποίο παρέμεινε πιστός μέχρι τον θάνατό του. Το 1935 κυκλοφορεί την δεύτερη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Πυραμίδες» και προσλαμβάνεται ως επιμελητής κειμένων στις εκδόσεις «Γκοβόστη».

Η εικόνα που συγκλόνισε τον Ρίτσο

Στις 9 Μαΐου 1936 γίνονται στη Θεσσαλονίκη αιματηρές ταραχές, κατά την διάρκεια της μεγάλης καπνεργατικής απεργίας. Την επομένη ο Ρίτσος βλέπει στο «Ριζοσπάστη» τη φωτογραφία μιας μάνας να θρηνεί το νεκρό παιδί της και παίρνει αφορμή για να γράψει ένα από πιο δημοφιλή ποίηματά του, τον «Επιτάφιο», που εκδίδεται σε 10.000 αντίτυπα, αριθμός ρεκόρ για τα εκδοτικά δεδομένα της εποχής. Με τη δικτατορία Μεταξά (1936-1940) τα τελευταία 250 καίγονται στους στύλους του Ολυμπίου Διός μαζί με άλλα «ανατρεπτικά» βιβλία.

Απόσπασμα από τον Επιτάφιο:

«Μέρα Μαγιοῦ μοῦ μίσεψες, μέρα Μαγιοῦ σὲ χάνω,
ἄνοιξη, γιέ, ποὺ ἀγάπαγες κι ἀνέβαινες ἀπάνω»
«Πῶς θὰ γυρίσω μοναχή στὸ ἐμραδιακό καλύβι;
Ἔπεσε ἡ νύχτα στὴν αὐγή καὶ τὸ στρατί μοῦ κρύβει»
«Κανείς μὴ γγίξει ἀπάνω του, παιδί μου εἶναι δικό μου.
Σιωπή∙ σιωπή∙ κουράστηκε, κοιμᾶται τὸ μωρό μου.»

Το 1960 ο Μίκης Θεοδωράκης μελοποίησε τον «Επιτάφιο» και σφραγισε τον πολιτισμό της πατρίδας μας. Ο γοητευμένος Ρίτσος, από τη δουλειά που είχε γίνει στον μελοποιημένο Επιτάφιο, θα πει κάποτε στον Θεοδωράκη:

«Ήταν τα πρώτα ποιήματα μου που είχαν μελοποιηθεί. Μου έκανε τρομερή εντύπωση, μα είναι δυνατόν η ποίηση να βρει μια πλήρη αντιστοιχία με την μουσική. Μέχρι τίνος έλεγα ότι η κάθε τέχνη είναι αυτάρκης και δεν έχει ανάγκη από την βοήθεια της άλλης. Αλλά όταν έγραψες τον Επιτάφιο και αργότερα φυσικά την Ρωμιοσύνη που ήταν η μεγάλη δόξα σου, είπα πραγματικά ότι εδώ πέρα είναι ένας δρόμος για να πλησιάσει η ποίηση μέσο της μουσικής εκείνους τους ανθρώπους που δεν θα τους πλησίαζε ίσως ποτέ».

Ο Ρίτσος στην Κατοχή

Στη διάρκεια της Κατοχής ο Ρίτσος έζησε κατάκοιτος, παρόλα αυτά συμμετείχε στη δραστηριότητα του μορφωτικού τμήματος του ΕΑΜ και αρνήθηκε να δεχτεί χρήματα από έρανο όταν κινδύνεψε η ζωή του από τις κακουχίες το 1942. Μετά την ήττα του ΕΛΑΣ στα «Δεκεμβριανά» ακολούθησε τις δυνάμεις του στην σύμπτυξη. Περνά από την Λαμία, όπου συναντά τον Άρη Βελουχιώτη και φθάνει μέχρι την Κοζάνη, όπου ανεβάστηκε το θεατρικό του «Η Αθήνα στ’ άρματα». Το 1945 γράφει την «Ρωμιοσύνη», ένα ακόμη δημοφιλές ποίημά του, που τον μελοποίησε το 1966 ο Μίκης Θεοδωράκης.

Η όψιμη πατρότητα του χαρίζει μεγάλη ευτυχία και γράφει για την Έρη με απέραντη αγάπη και τρυφερότητα το υπέροχο ποίημα «Πρωινό άστρο»:

«Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω
τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν στὸν ὕπνο σου.

Κοιμήσου κοριτσάκι. 
Εἶναι μακρὺς ὁ δρόμος.
 Πρέπει νὰ μεγαλώσεις.
Εἶναι μακρὺς
μακρὺς
μακρὺς ὁ δρόμος.
Τὸ παιδί μου κοιμήθηκε 
κι ἐγὼ τραγουδάω...»

Το 1956 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση ως μέλος αντιπροσωπείας διανοουμένων και δημοσιογράφων και την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο ποίησης για την «Σονάτα του Σεληνόφωτος». Όταν το διάβασε ο σπουδαίος γάλλος ποιητής και συγγραφέας Λουί Αραγκόν (1897-1982) αισθάνθηκε το βίαιο τράνταγμα μιάς μεγαλοφυίας» και αποφάνθηκε πως ο δημιουργός του είναι «ο μεγαλύτερος από τους ποιητές του καιρού μας που βρίσκονται στη ζωή».

 Μετά την πτώση της δικτατορίας και τη μεταπολίτευση έζησε κυρίως στην Αθήνα, όπου συνέχισε να γράφει με πυρετώδεις ρυθμούς. Το 1975 αναγορεύτηκε σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τιμήθηκε με το μεγάλο γαλλικό βραβείο ποίησης «Αλφρέ ντε Βινί». Τον επόμενο χρόνο τιμήθηκε με το βραβείο «Λένιν» στην Μόσχα (φωτογραφία).

Ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια, αναγορεύσεις του σε διάφορα ξένα πανεπιστήμια : Μπίρμιγχαμ (1978), Καρλ Μαρξ της Λειψίας (1984) και  Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1987). Το 1986 του απονεμήθηκε το βραβείο «Ποιητής διεθνούς ειρήνης» του ΟΗΕ. Ο Γιάννης Ρίτσος έφυγε από την ζωή στις 11 Νοεμβρίου 1990, αφήνοντας πίσω του 50 ανέκδοτες ποιητικές συλλογές. Ενταφιάστηκε τρεις μέρες αργότερα στη γενέτειρά του Μονεμβασιά.

 

Το έργο της Τζόαν Κλαρκ που εργάστηκε πάνω στην αποκρυπτογράφηση των στρατιωτικών κωδικών των ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έσωσε πολλές ζωές. Τα ταλέντα της ήταν αρκετά ώστε να της εξασφαλίσουν τον σεβασμό αρκετών λαμπρών μυαλών και προσωπικοτήτων του 20ου αιώνα παρά το σεξισμό που επικρατούσε επί των ημερών της.

Δεν συνέβη όμως το ίδιο για την Κλαρκ η οποία όχι μόνο ήταν η μόνη γυναίκα που δούλεψε για την Ομάδα 8, όχι μόνο διετέλεσε αναπληρώτρια επικεφαλής αλλά ήταν και το μακροβιότερο μέλος της. Μεταξύ άλλων η Κλαρκ υπήρξε επίσης φίλη και έμπιστος άνθρωπος του Τούρινγκ για όλη της ζωή. Για σύντομο χρονικό διάστημα υπήρξε και αρραβωνιαστικιά του.
Τώρα η ζωή της ζωντανεύει μέσα από την ταινία «The Imitation Game» («Το παιχνίδι της μίμησης») με την Κίρα Νάιτλι. Η ταινία κάνει πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στη Βρετανία.

Στρατολόγηση

Το 1939, η Clarke στρατολογήθηκε στην Κυβερνητική Σχολή Κρυπτογράφησης (Government Code and Cypher School - GCCS) από έναν καθηγητή της στο Κέιμπριτζ. Οι διακρίσεις της στα μαθηματικά ήταν ο λόγος. Η ίδια πάντως δεν αποφοίτησε ποτέ καθώς οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα να πάρουν πτυχίο έως το 1948.

Όταν η Κλαρκ πήγε στο Μπλέτσλεϊ Παρκ της ανατέθηκε αρχικά, όπως συνηθιζόταν στα «κορίτσια» (σ.σ. δεν αναφέρονταν ποτέ ως γυναίκες), δουλειά γραφείου. Έπαιρνε μόλις δυο λίρες την εβδομάδα που ήταν ποσό σημαντικά μικρότερο από αυτό που έπαιρναν οι άντρες συνάδελφοί της.

Χρειάστηκαν πάντως μόνο λίγες ημέρες ώστε να φανούν οι ικανότητές της και μόλις αυτό έγινε ένα επιπλέον γραφείο προστέθηκε γι’ αυτήν στο μικρό δωμάτιο που δούλευε η Ομάδα 8.

Προκειμένου να πληρωθεί για την προαγωγή της η Κλαρκ έπρεπε να δηλωθεί ως γλωσσολόγος καθώς η γραφειοκρατία δεν προέβλεπε ότι την πραγματική θέση στην οποία εργαζόταν μπορούσε να καταλάβει γυναίκα. Η ίδια αργότερα θα συμπληρώσει στα σχετικά έγγραφα: «Σπουδές: Γλωσσολογία, Γλώσσες: Καμία».

Αποκρυπτογράφηση σε πραγματικό χρόνο

Οι κωδικοί του ναυτικού που αποκωδικοποίησαν η Κλαρκ και οι συνεργάτες της ήταν πολύ δυσκολότερο να σπάσουν απ’ ότι τα υπόλοιπα γερμανικά μηνύματα. Οι κώδικες αυτοί σχετίζονταν με τις βάρκες (U-boats) που κυνηγούσαν τα συμμαχικά πλοία τα οποία μετέφεραν στρατεύματα και προμήθειες από τις ΗΠΑ προς την Ευρώπη.

Το καθήκον της Κλαρκ ήταν να σπάει τα κρυπτογραφημένα μηνύματα σε πραγματικό χρόνο κι αυτή ήταν η πιο πιεστική εργασία στο Μπλέτσλεϊ Παρκ, σύμφωνα με τον Μάικλ Σμιθ που έχει γράψει πλήθος βιβλίων για τον κωδικό Enigma. «Τα μηνύματα που έσπαγε η Κλαρκ οδηγούσαν σε άμεση στρατιωτική δράση» εξηγεί ο Σμιθ. Οι U-boats είτε θα βυθίζονταν, είτε θα αποφεύγονταν κι αυτό θα έσωζε χιλιάδες ζωές.

Ο αρραβώνας

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Κλαρκ και ο Τούρινγκ έρχονταν όλο και πιο κοντά και συντόνιζαν το πρόγραμμά τους ώστε να περνούν περισσότερο χρόνο μαζί. Το 1941 ο Τούρινγκ της έκανε πρόταση γάμου. Ο αρραβώνας τους πάντως ήταν τελικά πολύ βραχύβιος.

«Κάναμε κάποια πράγματα μαζί. Πηγαίναμε στον κινηματογράφο κλπ, αλλά σίγουρα ήταν μεγάλη έκπληξη για μένα όταν είπε: Θα σκεφτόσουν να με παντρευτείς;» αφηγήθηκε η ίδια σε συνέντευξή της στο BBC που προβλήθηκε το 1992. «Παρά την έκπληξη εγώ δεν δίστασα. Είπα ναι και στη συνέχεια εκείνος έσκυψε προς την καρέκλα μου και με φίλησε, αν και δεν είχαμε μεγάλη φυσική επαφή».

«Την επόμενη μέρα, υποθέτω ότι πήγαμε μια βόλτα μαζί, μετά το μεσημεριανό γεύμα. Μου είπε ότι είχε αυτή την ομοφυλοφιλική τάση. Φυσικά αυτό με ανησύχησε λίγο γιατί ήξερα ότι ήταν κάτι σχεδόν βέβαια μόνιμο. Αλλά συνεχίσαμε» πρόσθεσε η Κλαρκ.

Λίγους μήνες αργότερα ο Τούρινγκ διέλυσε τον αρραβώνα καθώς πίστευε ότι ο γάμος τελικά θα αποτύγχανε. Οι δυο τους πάντως έμειναν στενοί φίλοι μέχρι το θάνατό του το 1954.

Ο Γκράχαμ Μουρ που έγραψε το σενάριο για το «Παιχνίδι της μίμησης» υποστηρίζει ότι είδε ομοιότητες μεταξύ τους και πιστεύει ότι αυτό τους έφερε τόσο κοντά. «Και οι δύο ήταν στο περιθώριο κι αυτό δημιουργούσε κάποιο κοινό έδαφος» εξηγεί. «Ήταν σε θέση να δουν τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο από τους άλλους». Μεταξύ άλλων μοιράζονταν την ίδια αγάπη για το σκάκι, τα παζλ, τη βοτανική αλλά και το πλέξιμο.

Χωρίς αναγνώριση

Εξαιτίας της μυστικότητας που περιβάλλει ακόμη και τώρα τις δραστηριότητες που λάμβαναν χώρα στο Μπλέτσλεϊ Παρκ η πλήρης έκταση των επιτευγμάτων της Κλαρκ παραμένει άγνωστη.

Παρά το γεγονός ότι τιμήθηκε το 1947 για την εργασία της κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η Κλαρκ η οποία πέθανε το 1996 ποτέ δεν αναζήτησε τα φώτα της δημοσιότητας και σπάνια αναφέρεται σε αυτούς που συνέβαλαν στην αποκρυπτογράφηση του κωδικού Enigma.

Πάντως η εκτίμηση που έδειχναν στο πρόσωπό της οι συνάδελφοί της αλλά και το γεγονός ότι «η ισότητα της με τους άντρες δεν τέθηκε ποτέ υπό αμφισβήτηση ακόμη και σε εκείνες τις σκοτεινές ημέρες» όπως αναφέρει ο Μάικλ Σμιθ, είναι ένας φόρος τιμής στις αξιοσημείωτες ικανότητές της.

«Κατάφερε να δουλέψει στην αποκρυπτογράφηση σε μια εποχή που η νοημοσύνη στις γυναίκες δεν ήταν εκτιμητέα» σημειώνει ο σκηνοθέτης του «Παιχνιδιού της μίμησης» Μόρτεν Τίλντουμ.

Υπήρξαν πάντως κι άλλες γυναίκες αναλύτριες στο Μπλέτσλεϊ Παρκ, όπως η Μάργκαρετ Ροκ, η Μάβις Λέβερ και η Ρουθ Μπριγκς, αλλά όπως σημειώνει η Κέρι Χάουαρντ, μια από τους λίγους ερευνητές που έψαξε το ρόλο των γυναικών, η συνεισφορά τους δεν καταγράφεται σχεδόν πουθενά.  

«Μέχρι τώρα η κύρια εστίαση γίνεται στους άντρες που κυριάρχησαν σε κορυφαίο επίπεδο στο Μπλέτσλεϊ» σημειώνει η Χάουαρντ. «Για να βρείτε οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με τις γυναίκες που εργάστηκαν εκεί θα πρέπει να σκάψετε πολύ βαθιά» τονίζει.

«Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ενεπλάκησαν σε αυτό και πρέπει να έχουν μια θέση στην ιστορία» λέει τέλος η Κίρα Νάιτλι που θα ενσαρκώσει την Κλαρκ στο «Παιχνίδι της Μίμησης». «Η Τζόαν ανήκει σίγουρα σε αυτούς τους ανθρώπους».

Γράφει ο Στέλιος Κούλογλου

Δεν πρόλαβε, την 1η Νοεμβρίου, να αναλάβει τα καθήκοντα του και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής βρέθηκε στη θέση του κατηγορούμενου. Ήδη το πρακτορείο οικονομικών ειδήσεων Bloomberg ζήτησε την παραίτηση του Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ, ενώ και ισχυρά γερμανικά μέσα ενημέρωσης αναρωτιούνται αν μπορεί να διατηρήσει την θέση του, μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις.

Ήταν επίσης γνωστό εδώ και χρόνια ότι ο ίδιος ο Γιούνγκερ είχε προσπαθήσει να περιορίσει τις σχετικές έρευνες, οι οποίες είχαν ξεκινήσει στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Νωρίτερα, το 1997, όταν το Λουξεμβούργο προήδρευε της ΕΕ, ο Γιούνγκερ είχε καταφέρει ο σχετικός "κώδικας ηθικής" των κρατών μελών να μην γίνει και νόμος. Έκτοτε το Λουξεμβούργο λειτουργούσε σύμφωνα με το δόγμα ..Βουλγαράκη: ότι είναι νόμιμο,ή δεν είναι ακριβώς παράνομο, είναι και ηθικό. Μεγάλες επιχειρήσεις κατέφευγαν στο φιλόξενο Δουκάτο και επειδή και στις Βρυξέλλες είναι το χρήμα και τα lobby που βασιλεύουν, όλοι έκαναν τα στραβά μάτια. Και θα συνέχιζαν να το κάνουν αν ο Γιούνγκερ δεν είχε διεκδικήσει και τελικώς αναλάβει την προεδρία της ΕΕ, γεγονός που τον εκτόξευσε στο επίκεντρο των παιχνιδιών εξουσίας, στρέφοντας τα φώτα επάνω του. Και τον ανέδειξε ως στόχο των Βρετανών ή και κάποιων Γερμανών συντηρητικών και φυσικά των δημοσιογράφων που έκαναν τις πρόσφατες αποκαλύψεις.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι στην διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας πριν από τις ευρωεκλογές του Μαΐου, ο Γιούνγκερ δεν ρωτήθηκε καθόλου για όλα αυτά. Ο βασικός του αντίπαλος, ο σοσιαλδημοκράτης Μάρτιν Σουλτς απέφυγε να θίξει το θέμα συνάπτοντας αντίθετα μια άτυπη συμμαχία μαζί του, αφού και οι δύο συμμετέχουν από κοινού, αν και σε διαφορετικές "συνιστώσες", στο "κόμμα της αγοράς": στην ιερή συμμαχία Συντηρητικών- Σοσιαλδημοκρατικών, που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αγορών και του μεγάλου κεφάλαιου.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, απ' όπου μας ήρθε η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, η μετατροπή της δημοκρατίας σε ολιγαρχία έχει ολοκληρωθεί: στις πρόσφατες εκλογές για το αμερικανικό Κογκρέσο, δαπανήθηκαν τα περισσότερα χρήματα(4 δις $) στην ιστορία. Από αυτά το 1 δις προέρχεται από ανώνυμα, σκοτεινά group οικονομικών συμφερόντων που η νέα αμερικανική νομοθεσία επιτρέπει να συμμετέχουν και να κερδίζουν τις εκλογές: σχεδόν σε όλες τις εκλογικές "κούρσες" επικράτησαν οι υποψήφιοι βουλευτές, γερουσιαστές  ή κυβερνήτες με τα περισσότερα χρήματα, βασικά για αρνητικές τηλεοπτικές διαφημίσεις. Και ενώ οι εκλογικές δαπάνες απογειώθηκαν, η συμμετοχή στις εκλογές σημείωσε νέο αρνητικό ρεκόρ, λιγότερο από 40%! Προς ανάλογο ολιγαρχικό καθεστώς βαδίζει και η Ευρώπη και η μακρόχρονη ανοχή στον φορολογικό παράδεισο του Λουξεμβούργου συμβολίζει ακριβώς την πλήρη υποταγή της πολιτικής στα οικονομικά συμφέροντα.

Απομένει να δούμε αν ο βαλλόμενος Γιούνγκερ -που παρόλα αυτά αποτελούσε την πιο καλή εκδοχή συντηρητικού πολιτικού καθώς διαφωνούσε με τον εθνικό εγωισμό και τις καταστροφικές πολιτικές λιτότητας του Βερολίνου- θα διατηρήσει την θέση του. Αν οι επίσημες έρευνες επιβεβαιώσουν τις δημοσιογραφικές, αν δηλαδή αποδειχθεί ότι το Λουξεμβούργο δεν κινείτο απλώς στην γκρίζα περιοχή νόμιμου και ηθικού αλλά παραβίαζε τους κανόνες της ΕΕ βοηθώντας μεγάλες εταιρίες όπως η Fiat-Chrysler ή η Amazon να φοροδιαφεύγουν, τότε ο Γιούνγκερ ίσως αναγκαστεί να παραιτηθεί, αφού βρεθεί για μήνες στην άμυνα, απολογούμενος. Δεν είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η παραπαίουσα ευρωζώνη, όπου το φάντασμα της κρίσης έκανε ξανά την εμφάνιση του, παρά τα ξόρκια της μαντάμ Μέρκελ.

Πηγή:tvxs

Ο Αλεξάντρ Οσκάρ Ντιπόν, γνωστός κυρίως ως Λεός Καράξ, είναι ο σταρ του εφετινού 8ου Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου που αρχίζει την Τετάρτη 12 Νοεμβρίου για να λήξει την Τετάρτη 26 Νοεμβρίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, όπου όλες οι προβολές θα λάβουν χώρα.

Το τρομερό παιδί του γαλλικού κινηματογράφου, ένας σκηνοθέτης που όχι πάντα επιτυχημένα προσπάθησε να «αιχμαλωτίσει» τη σπατάλη της νιότης όσο κανείς άλλος στις δεκαετίες του 1980 και του 1990, θα είναι παρών στο φεστιβάλ και θα συζητήσει με το αθηναϊκό κοινό, παραχωρώντας επίσης masterclass για το κοινό την Τετάρτη 19 Νοεμβρίου.

 

Το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά και ο μοναδικός γιος της αμερικανίδας κριτικού κινηματογράφου Τζόαν Ντιπόν, ο Καράξ παράτησε το σχολείο αποφασισμένος να περνά ατελείωτες ώρες στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αριστερής Οχθης. Υιοθέτησε το όνομα Λεός Καράξ - αναγραμματισμός του Αλέξ Οσκάρ - και δεν άργησε να ακολουθήσει τα βήματα των κριτικών του Γαλλικού Νέου Κύματος που εξελίχθηκαν σε σκηνοθέτες. Πέρασε από τα γραφεία σύνταξης των περίφημων Cahiers du Cinéma, έγινε ηθοποιός και αργότερα σκηνοθέτης με πρώτη μεγάλου μήκους ταινία το «Αγόρι συναντά κορίτσι» που έκανε πρεμιέρα στις Κάννες το 1983, χρωστούσε κάτι λίγο στο Νέο Κύμα, αλλά αποκάλυπτε και πολλά πράγματα για το προσωπικό του όραμα.

 

Ακολούθησε η «Δική μας νύχτα» στην οποία πρωταγωνιστεί ο αγαπημένος ηθοποιός του Καράξ, ο Ντενί Λαβάν. Η παραγωγής 1984 ταινία που μέχρι το περασμένο καλοκαίρι δεν είχε προβληθεί ποτέ στην Ελλάδα, είναι παράξενο μείγμα επιστημονικής φαντασίας και φιλμ νουάρ με πρωταγωνιστή τον Μισέλ Πικολί, τον Λαβάν αλλά και τις Ζιλιέτ Μπινός, Ζιλί Ντελπί σε πολύ μικρή ηλικία.

Κομβική ταινία στην πορεία του Καράξ υπήρξαν οι «Εραστές της γέφυρας», η σκοτεινή όσο και ποιητική ιστορία ενός τραγικού έρωτα ανάμεσα σε δύο άστεγους περιθωριακούς. Η ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί η Μπινός θεωρήθηκε η πιο ακριβή παραγωγή στην ιστορία του γαλλικού κινηματογράφου αλλά μετά την πρεμιέρα της στις Κάννες το 1992 απεδείχθη εισπρακτική αποτυχία με τεράστια προβλήματα στη διανομή τα οποία επηρέασαν βαθύτατα τον σκηνοθέτη.

 

Επτά χρόνια θα έπρεπε να περάσουν μέχρι να ξαναγυρίσει ταινία, την «Pola X» με πρωταγωνίστρια την Κατρίν Ντενέβ. Αλλά κι αυτή η ταινία δεν είχε καμία απολύτως τύχη στα ταμεία με αποτέλεσμα άλλα δέκα χρόνια να περάσουν ώστε ο Καράξ να δώσει το «Τόκιο», ή καλύτερα ένα μέρος του «Τόκιο» αφού πρόκειται για σπονδυλωτή ταινία σε τρία μέρη (τα άλλα δύο σκηνοθέτησαν οι Βονγκ Τζουν Χο και Μισέλ Γκοντρί).

 

Ετσι φτάνουμε στην τελευταία ταινία του, το «Holy Motors», που επίσης έκανε την πρεμιέρα του στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών το 2012 και αργότερα βρήκε διανομή στη χώρα μας. Επαναλαμβάνοντας κατά κάποιον τρόπο τον ήρωά του στο επεισόδιο του «Tokyo», ο Λαβάν ερμηνεύει μια γκάμα ηρώων σε αυτό το ακατανόητο αλλά ενίοτε ελκυστικό στην όψη φιλμ, το αποτέλεσμα ενός ασυμμόρφωτου καλλιτέχνη που τολμά να ταξιδεύει σε καλλιτεχνικά επικίνδυνες περιοχές, δοκιμάζοντας το σθένος του σε πολλά επίπεδα. Αλλά και τα δικά μας νεύρα.