ενημέρωση 6:17, 11 August, 2026

Επιστήμονες δημιούργησαν για πρώτη φορά «φάντασμα» στο εργαστήριο

Επιστήμονες στην Ελβετία έδειξαν με εργαστηριακά πειράματα ότι οι «παρουσίες» που καμία φορά νιώθουμε γύρω μας, πιθανότατα δεν είναι παρά ψευδαισθήσεις που δημιουργεί ο νους, όταν στιγμιαία χάνει την επαφή του στον χώρο με το ίδιο του το σώμα, εξαιτίας υπερβολικής κόπωσης, ασθένειας ή έντονου ψυχολογικού στρες.

Το γεγονός αυτό δημιουργεί μια ιδιόμορφη διάσταση και σύγχυση ανάμεσα στο σώμα και στο νου, με συνέπεια ο τελευταίος να μην ερμηνεύει σωστά τα σήματα που δέχεται και να νομίζει ότι ένα άλλο σώμα υπάρχει κοντά του - ενώ στην πραγματικότητα δεν πρόκειται παρά για το δικό του.

Πέρα από τους μύθους και τις ιστορίες σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, μέχρι σήμερα οι ασθενείς με ψυχιατρικές και νευρολογικές παθήσεις αναφέρουν παράξενες «παρουσίες» γύρω τους - για να μην αναφέρουμε τις ουκ ολίγες αναφορές ερευνητών στο πεδίο της παραψυχολογίας, των μέντιουμ κ.α.

Οι επιστήμονες ανέκαθεν υποψιάζονταν ότι αυτά τα «φαντάσματα» ήταν δημιουργήματα του μυαλού και αυτή τη φορά φαίνεται ότι το απέδειξαν, «δημιουργώντας» τη σχετική ψευδαίσθηση στο εργαστήριο. Η αίσθηση της αόρατης «παρουσίας» ήταν τόσο έντονη, που δύο από τους εθελοντές στο πείραμα εκλιπαρούσαν να σταματήσει.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή νευροεπιστήμης Όλαφ Μπλάνκε της Ομοσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολής της Λοζάνης (EFPL) και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Γενεύης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας "Current Biology", σύμφωνα με το BBC, το "Science", το "Nature" και το "New Scientist", πειραματίστηκαν με 48 εθελοντές, πετυχαίνοντας - με τη βοήθεια και ενός ρομπότ - να «χειραγωγήσουν» το νευρολογικό σύστημα των συμμετεχόντων και να δημιουργήσουν γύρω τους την ψευδαίσθηση της ύπαρξης τεσσάρων φαντασμάτων, τα οποία μάλιστα άγγιζαν τις πλάτες τους με αόρατα δάχτυλα.

Το πείραμα έδωσε την εντύπωση στους συμμετέχοντες, οι οποίοι ήταν πλήρως υγιείς σωματικά και νοητικά, ότι αόρατοι άνθρωποι (δύο έως τέσσερις) ήταν κοντά τους. «Το πείραμά μας προκάλεσε την αίσθηση μιας ξένης παρουσίας στο εργαστήριο για πρώτη φορά. Αυτό δείχνει ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατό να προκληθεί υπό φυσιολογικές συνθήκες, απλώς μέσω συγκρουόμενων αισθητηριακών και κινητικών σημάτων, πράγμα που επιβεβαιώνει ότι δεν πρόκειται παρά για μια αλλοιωμένη αντίληψη του σώματός μας από τον εγκέφαλό μας», δήλωσε ο Όλαφ Μπλάνκε.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, κανονικά ο άνθρωπος σχηματίζει στο νου του μια ενοποιημένη αντίληψη του εαυτού του μέσα στο χώρο. Όμως, μερικές φορές, π.χ. λόγω ασθένειας -ή στη συγκεκριμένη περίπτωση με τη βοήθεια του ρομπότ- ο ανθρώπινος νους σχηματίζει μια δεύτερη εικόνα του σώματός του, την οποία δεν αντιλαμβάνεται ως «εγώ», αλλά ως κάποιον τρίτο, μια ξένη «παρουσία». Αυτή η παρουσία, στη συνέχεια, μπορεί να ερμηνευτεί ως άγγελος, δαίμονας, πνεύμα νεκρού ή κάποιο άλλο φάντασμα.

Δεν είναι τυχαίο, όπως επισήμαναν οι ερευνητές, ότι συχνά άνθρωποι, όπως οι ορειβάτες (συνήθως σε υψόμετρο άνω των 6.000 μέτρων) και οι εξερευνητές, οι οποίοι νιώθουν μεγάλη σωματική και νοητική πίεση, έχουν αναφέρει την εμπειρία τέτοιων παρουσιών - φαντασμάτων. Τυπική είναι η περίπτωση του ορειβάτη Ράιχολντ Μέσμερ, ο οποίος το 1970 κατέβαινε από μια κορυφή των Ιμαλαΐων, μαζί με τον επίσης ορειβάτη αδελφό του, παγωμένος, εξαντλημένος και στερημένος από επαρκές οξυγόνο. Όπως ανέφερε αργότερα, κάποια στιγμή αντιλήφθηκε το φάντασμα ενός τρίτου ορειβάτη να κατεβαίνει μαζί τους σε απόσταση λίγων βημάτων από αυτούς.

Κάτι ανάλογο κατά καιρούς συμβαίνει με ανθρώπους που βιώνουν μια τραυματική συναισθηματική κατάσταση, π.χ. λόγω απώλειας κάποιου δικού τους ανθρώπου, οπότε πάλι έχουν αναφέρει ότι ένοιωσαν -ή είδαν- τέτοιες «παρουσίες». Επιληπτικοί, σχιζοφρενείς, άτομα που υποφέρουν από σοβαρές ημικρανίες ή έχουν υποστεί εγκεφαλικό, καρκινοπαθείς που πονάνε και άλλοι ασθενείς είναι επίσης επιρρεπείς σε τέτοιες εμπειρίες.

Οι ελβετοί ερευνητές, πριν το πρωτότυπο πείραμά τους, πραγματοποίησαν εγκεφαλική απεικόνιση σε 12 ασθενείς με νευρολογικές διαταραχές, οι οποίοι στο παρελθόν είχαν αναφέρει ότι ένιωσαν «παρουσίες» γύρω τους. Οι επιστήμονες εντόπισαν ανωμαλίες σε τρεις περιοχές του εγκεφάλου, οι οποίες εμπλέκονται στην επίγνωση του εαυτού, στην κίνηση και στην αντίληψη του χώρου.

Οι ερευνητές διευκρίνισαν ότι το αίσθημα της «παρουσίας» είναι διαφορετικό από το αίσθημα της εξωσωματικής εμπειρίας (όπως αυτής στις επιθανάτιες εμπειρίες) και πηγάζει από διαφορετικές εγκεφαλικές περιοχές. Επίσης τόνισαν ότι, παρά τα νέα ευρήματα, είναι μάλλον απίθανο οι άνθρωποι να σταματήσουν να πιστεύουν στα φαντάσματα...

Ουρουγουάη: Τα έργα και οι ημέρες του εναλλακτικού προέδρου Μουχίκα

 
Στις 30 Νοεμβρίου η Ουρουγουάη θα εκλέξει τον πολιτικό που θα διαδεχθεί στην προεδρία τον Χοσέ Μουχίκα, έναν εναλλακτικό -από κάθε άποψη- πολιτικό.

Ο άλλοτε αντάρτης, μετά αγρότης και στη συνέχεια πρόεδρος Μουχίκα σφράγισε με τις ατάκες του, το χιούμορ του, ενδεχομένως και τα πικρόχολα σχόλιά του, την πολιτική ζωή της στριμωγμένης μεταξύ Αργεντινής και Βραζιλίας «Ανατολικής Δημοκρατίας της Ουρουγουάης».

Ο Χοσέ Μουχίκα, εξελέγη πρόεδρος το 2010, διαδεχόμενος τον ογκολόγο Ταμπαρέ Βάσκες, ο οποίος τέσσερα χρόνια νωρίτερα είχε βάλει τέλος σε ένα μονοπώλιο εναλλαγής στην εξουσία δύο και μόνο κομμάτων, συντηρητικής κατεύθυνσης.

Ο Μουχίκα είναι εξαιρετικά απλός σε όλα του. Δεν φορά κουστούμι και γραβάτα, απεχθάνεται το προεδρικό πρωτόκολλο -το οποίο θεωρεί κατάλοιπο φεουδαρχικών εποχών.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του είχε αναφέρει τα λόγια ενός συναδέλφου του: «μου είχε πει ότι η προεδρία πρέπει να περικυκλώνεται από κάποιας μορφής μυστήριο. Μα ποιο μυστήριο; Αφού όλοι είμαστε το ίδιο! Είναι μια λειτουργία με μεγάλη σημασία, αλλά δεν είναι ούτε θεός ούτε μοναρχία.»

Ο ίδιος και η σύζυγός του -επίσης αντάρτισσα στα νιάτα της και νυν μέλος της Γερουσίας- περνούν πολύ χρόνο στο αγρόκτημά τους, πάνω στο τρακτέρ. Τουλάχιστον όταν δεν έχουν άλλες υποχρεώσεις.

Ο πρόεδρος αποφεύγει τα πολυτελή αυτοκίνητα, έχει στην κατοχή του έναν σκαραβαίο και δίνει το μεγαλύτερο τμήμα του μισθού του σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ατάκες που κατά καιρούς «πετά» σχετικά με την σχέση αγάπης και μίσους που διατηρεί -όπως και πολλοί προκάτοχοί του- με την Αργεντινή.

Οι παρεξηγήσεις μεταξύ των δύο λαών, τουλάχιστον σε επίπεδο προέδρων, είναι συχνές. Μια από τις πλέον διάσημες ήταν την εποχή της χρεοκοπίας, το 2002, όταν ο τότε πρόεδρος της Ουρουγουάης είχε χαρακτηρίσει όλους τους Αργεντινούς «κλέφτες».

Ξέσπασε θύελλα αντιδράσεων στο Μπουένος Αϊρες με αποτέλεσμα ο πρόεδρος να ζητήσει συγγνώμη με δάκρυα στα μάτια.

Ο Μουχίκα είχε κάποτε πει ότι «πολλές φορές αναγκαζόμαστε να καταπίνουμε βατράχους» για να αντέξουμε τους γείτονές μας. Ο συγκεκριμένος ιδιωματισμός αναφέρεται στις θυσίες που πρέπει να κάνει κάποιος για να αντέξει μια δυσάρεστη κατάσταση. 

Πριν από λίγα χρόνια «στόλισε» κανονικά την πρόεδρο της Αργεντινής, στη διάρκεια εκδήλωσης. Δεν το έκανε επίτηδες, απλά πίστευε ότι τα μικρόφωνα ήταν κλειστά. 

«Τούτη εδώ η γριά είναι χειρότερη από τον μονόφθαλμο» είπε.

Η «γριά» προφανώς ήταν η πρόεδρος της Αργεντινής, Κριστίνα Φερνάντες, και «μονόφθαλμος» ο τέως πρόεδρος Νέστορ Κίρσνερ, ο οποίος έμοιαζε με μονόφθαλμο, επειδή το ένα του μάτι ήταν σχεδόν κλειστό.


Στον ίδιο διάλογο, ο Μουχίκα συμπλήρωσε ότι τουλάχιστον ο «μονόφθαλμος» ήταν πολιτικός, αντίθετα η Κριστίνα είναι «ξεροκέφαλη». 

Το καλοκαίρι που πέρασε «στόλισε» επίσης την FIFA για την απόφαση να τιμωρήσει σκληρά τον Σουάρες για το δάγκωμα που έριξε σε συμπαίκτη του στη διάρκεια του Μουντιάλ.

Ο ίδιος ο Μουχίκα πήγε στο αεροδρόμιο του Μοντεβιδέο για να υποδεχθεί τους ηττημένους παίκτες της εθνικής ομάδας και μίλησε με σκληρά λόγια για την FIFA.

«Εμείς δεν τον επιλέξαμε διότι είναι ένας καλός φιλόσοφος ή ένας μηχανικός ή επειδή έχει καλούς τρόπους, αλλά διότι είναι ένας σπουδαίος παίκτης» είχε πει νωρίτερα, απηχώντας την άκρως προστατευτική στάση που υπάρχει στην Ουρουγουάη για τον λαμπρό, αλλά με πολλές πτυχές επιθετικότητας ποδοσφαιριστή.

Σε κάθε περίπτωση, ο Μουχίκα υπήρξε πρόεδρος μιας χώρας με χαμηλό δείκτη διαφθοράς, έναν από τους χαμηλότερους στη Νότιο Αμερική και τον κόσμο. 

Η Ουρουγουάη πρωτοπορεί σε σειρά κοινωνικών ζητημάτων, που για πολλές κοινωνίες -ακόμα και της Ευρώπης- αποτελούν ταμπού: Νομιμοποίησε την χρήση της κάνναβης, τους γάμους των ομόφυλων ζευγαριών, ενώ πρόσφατα εγκαινίασε και πρόγραμμα φιλοξενίας προσφύγων από την Συρία.     

Και ενώ πλησιάζει τα 80, ο Μουχίκα εξομολογήθηκε πρόσφατα τα παράπονα της ηλικίας του. Στη διάρκεια επίσκεψης στις ΗΠΑ γκρίνιαξε που δεν έχει πλέον την αντοχή να ταξιδεύει. 

«Στην ηλικία μου είναι όλο και πιο δύσκολο να φεύγω από το σπίτι. Θα ήθελα να ήμουν νεότερος να πάω στον Μισισιπή, στο Λος Αντζελες, να δω τις εκτάσεις με τους cow boys» είπε.

Όσο για εκείνους που τον αποκαλούν τον «φτωχότερο πρόεδρο χώρας του κόσμου», απαντά: «Δεν είμαι φτωχός πρόεδρος. Φτωχοί δεν είναι αυτοί που έχουν λίγα, αλλά όσοι θέλουν πολλά. Δεν ζω στη φτώχεια. Ζω με λίγα και μετρημένα.»

Ο αντάρτης Μουχίκα

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο Μουχίκα έγινε μέλος της ένοπλης οργάνωσης ανταρτών Tupamaros.

Το όνομα της οργάνωσης προέρχεται από τον Περουβιανό Τούπακ Αμάρου (1742-1781), ο οποίος το 1780 ηγήθηκε κινήματος κατά των Ισπανών κατακτητών.

Η δράση των Tupamaros περιλάμβανε κλοπές τραπεζών, αλλά και απαγωγές επιχειρηματιών και δολοφονίες. Μεταξύ άλλων, είχαν απαγάγει τον πρέσβη της Βρετανίας στην Ουρουγουάη και τον Νταν Μιτριόνε, πράκτορα του FBI και αργότερα «σύμβουλο» του δικτατορικού καθεστώτος του 1973.

Με το πραξικόπημα του 1973, ο Μουχίκα συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 14 χρόνια κάθειρξη. Στη διάρκεια της φυλάκισής του πέρασε αρκετό χρόνο στην απομόνωση: κλεισμένος στον πάτο ενός πηγαδιού.

Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας –το 1985- οι Tupamaros έγιναν πολιτικό κόμμα με την επωνυμία Movimiento de Participacion Popular (Κίνημα Λαϊκής Συμμετοχής). 

Σήμερα αποτελούν μέρος της κεντροαριστερής κυβερνητικής συμμαχίας Ευρύ Μέτωπο (Frente Amplio). Όπως φάνηκε και στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 26 Οκτωβρίου, το Frente Amplio κατέκτησε και πάλι τον έλεγχο του Κογκρέσου, ενώ ο Ταμπαρέ Βάσκες διεκδικεί με αξιώσεις την επανεκλογή του στην προεδρία, στις 30 Νοεμβρίου.

Michelin: Μια ιστορία επιτυχίας χαραγμένη σε καουτσούκ

 

Michelin: Μια ιστορία επιτυχίας χαραγμένη σε καουτσούκ
To γεγονός ότι στα τέλη του 19ου αιώνα, κανείς από τους κατασκευαστές οχημάτων δεν τόλμησε να χρησιμοποιήσει τα "πνευματικά ελαστικά" δεν αποτέλεσε εμπόδιο για τους αδερφούς Μichelin. Ο Andre και ο Εduard δημιούργησαν το δικό τους τετράτροχο, με το οποίο ολοκλήρωσαν τον αγώνα αντοχής Παρίσι-Μπορντώ-Παρίσι  
 
 
Χτισμένο στη σκιά ηφαιστείων που ξέσπασαν το μένος τους κατά τη διάρκεια της Παλαιολιθικής Περιόδου, το Clermont-Ferrand δεν αποτελεί κάποιον δημοφιλή τουριστικό προορισμό.

Σε μία μικρή γωνιά της πόλης αυτής, που σήμερα μετρά περίπου 150.000 κατοίκους, οι αδερφοί Αndre και Eduard Michelin ιδρύουν -εν έτει 1889- μια εταιρεία, βασικό αντικείμενο της οποίας αποτελεί η επεξεργασία και η εισαγωγή σε νέα πεδία εφαρμογών του καουτσούκ.

Δύο χρόνια μετά, η "Michelin Cie" δημιουργεί τα αφαιρούμενα και επισκευάσιμα ελαστικά ποδηλάτων, μια πατέντα που θα επιτρέψει στον Charles Terront να κερδίσει τον ποδηλατικό αγώνα αντοχής "Παρίσι-Βρέστη-Παρίσι", καλύπτοντας σε τρεις ημέρες μια απόσταση 1.200 χιλιομέτρων.

Παρά την επιτυχία που γνώρισαν τα ελαστικά της Michelin στους ακτινωτούς τροχούς ποδηλάτων, κανείς από τους κατασκευαστές οχημάτων δεν θέλησε να υιοθετήσει την πρωτοποριακή, για εκείνη την εποχή, τεχνολογία.

Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο οι αδερφοί Michelin αποφάσισαν να κατασκευάσουν το δικό τους αυτοκίνητο, με το οποίο κατάφεραν να ολοκληρώσουν τον αγώνα αντοχής Παρίσι-Μπορντώ-Παρίσι, αποδεικνύοντας με τον πιο πειστικό τρόπο πως είναι εφικτό να κινηθείς πάνω σε ένα κομμάτι καουτσκούκ που περιέχει αέρα.

Το Éclair του 1895 (ή αλλιώς αστραπή), για την κατασκευή του οποίου χρησιμοποιήθηκε σασί της Peugeot και κινητήρας της Daimler, αποτέλεσε το πρώτο αυτοκίνητο που κινήθηκε πάνω σε "πνευματικά ελαστικά". 

Η "γέννηση" του Ανθρώπου της Michelin, του γνωστού σε όλους Bibendum, το 1898 και η έκδοση του πρώτου οδηγού της γαλλικής φίρμας δύο χρόνια αργότερα, αποτελούν δύο ακόμα σημαντικοί σταθμοί στην ιστορία της.

Πριν το ξέσπασμα του B’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Michelin έχει επεκτείνει τις δραστηριότητές, παράγοντας ελαστικά για κάθε τύπο οχήματος ή ακόμα και πινακίδες που συναντάς μέχρι και σήμερα στους γαλλικούς δρόμους.

Το 1935 η Michelin θα βρεθεί στο "τιμόνι" της Citroen όπου και παραμένει μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960, αφήνοντας το στίγμα της με την εξέλιξη και την παραγωγή αυτοκινήτων, όπως το 2CV και η DS.

Η εφεύρεση των ελαστικών radial το 1946 (Χ-tires στη γλώσσα της Michelin) πυροδοτεί μια νέα επανάσταση, καθώς προβλήματα, όπως η περιορισμένη πρόσφυση, η παραμόρφωση κάτω από μεγαλύτερες δυνάμεις και η αντοχή στον χρόνο ανήκουν πια στο παρελθόν.

Tα "X-tires" θα βρουν θέση στις αμαξοστοιχίες του παριζιάνικου μετρό (1951) και στα τραμ του Clermont-Ferrand, της πόλης που έχει συνδέσει το όνομά της με την καινοτομία που εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να πρεσβεύει ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές ελαστικών του πλανήτη.

  • Κατηγορία AUTO-MOTO
  • 0