Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες… » Μάνος Χατζιδάκις(1925-1994).

Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το '32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου.

Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ' επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ' όλα τα χρόνια τα κατοπινά. Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ' απομάκρυναν ύπουλα απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ' το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου. Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

Το '66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς - ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το '72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του '74, όπου και τόκλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων - μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.

Από το '75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ' έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ' ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ' αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού, εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι:

Α δ ι α φ ο ρ ώ... για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω... στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ... αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.».

Πηγή:tvxs

Ενα γερμανικό υποβρύχιο και ένα αμερικανικό εμπορικό πλοίο, τα οποία χρονολογούνται από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, βρέθηκαν στον βυθό του Ατλαντικού στα ανοικτά των ακτών της Βόρειας Καρολίνας (νοτιοανατολικά), ανακοίνωσαν οι αμερικανικές αρχές. 

Αμφότερα είχαν βυθιστεί στη Μάχη του Ατλαντικού, το 1942. Εκτοτε έμεναν θαμμένα σε μία περιοχή γνωστή ως το νεκροταφείο του Ατλαντικού. Τα ναυάγια ανακαλύφθηκαν τον Αύγουστο, σε απόσταση περίπου 48 χλμ. από τις ακτές και 220 μέτρων μεταξύ τους, έπειτα από έρευνα της Αμερικανικής Ωκεανογραφικής και Ατμοσφαιρικής Υπηρεσίας (NOAA). 

Η ανακάλυψη του γερμανικού υποβρυχίου U-576 και του φορτηγού πλοίου Bluefields ανοίγει «ένα δυσεύρετο παράθυρο σε μια ιστορική στρατιωτική μάχη, καθώς και στο πεδίο των υποβρυχίων μάχης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου», υπογραμμίζει σε ανακοίνωσή της η NOAA. 

Η σύγκρουση συνέβη στις 15 Ιουλίου του 1942, όταν νηοπομπή η οποία είχε ξεκινήσει από το Νόρφολκ, στην Ανατολική Βιρτζίνια, με προορισμό τη Φλόριντα δέχθηκε επίθεση από το γερμανικό υποβρύχιο. «Το U-576 βύθισε το πλοίο Bluefields το οποίο έπλεε με σημαία της Νικαράγουα και προκάλεσε σοβαρές ζημιές σε δύο ακόμη πλοία», υποστηρίζει η NOAA. «Σε απάντηση, το αεροσκάφος Kingfisher του Αμερικανικού Ναυτικού, το οποίο ήταν υπεύθυνο για την από αέρος κάλυψη της νηοπομπής, βομβάρδισε το υποβρύχιο U-576, το οποίο δεχόταν παράλληλα επίθεση από το εμπορικό πλοίο Unicoi». 

Η περιοχή τού ναυαγίου θεωρείται στρατιωτικό νεκροταφείο από τη Γερμανία (στη μάχη χάθηκαν 47 γερμανοί ναύτες) και προστατεύεται από το διεθνές δίκαιο. «Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν έχει εκφράσει ενδιαφέρον για την ανέλκυση του ναυαγίου του U-576 και δεν θα λάβει μέρος σε ένα τέτοιο έργο», δήλωσε ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ. «Βρίσκεται υπό ειδική προστασία και θα έπρεπε, εάν είναι δυνατόν, να παραμείνει εκεί, ώστε να αναπαυθούν εν ειρήνη οι νεκροί», πρόσθεσε. 

Η γερμανική φίρμα αποκάλυψε τις προδιαγραφές του νέου κινητήρα που θα εφοδιάσει την νέα AMG GT η οποία θα επωμιστεί την αντικατάσταση της εμβληματικής SLS AMG.

Οι επίσημες αποκαλύψεις συμπίπτουν με τις μέχρι τώρα πληροφορίες και έτσι, ο νέος twin-turbo V8 των 4,0 λίτρων με την υπογραφή της AMG θα εξασφαλίζει στο γερμανικό coupe 510 ίππους και 650 Nm ροπής διαθέσιμης μεταξύ 1.750 και 4.750 σ.α.λ. 

Με κωδική ονομασία Μ178, ο προδιαγραφών Euro 6 κινητήρας έχει βάρος 209 κιλών καθώς τα πιστόνια και οι τέσσερις εκκεντροφόροι επικεφαλής κατασκευάζονται από ελαφρύ κράμα. 

Παράλληλα, οι κυλινδροκεφαλές από κράμα αλουμινίου ζιρκονίου εξασφαλίζουν τα μέγιστα πλεονεκτήματα σε ό,τι αφορά τη θερμοκρασία και την θερμική αγωγιμότητα. 

Τα εσωτερικά τοιχώματα των κυλίνδρων φέρουν επίστρωση από νανουλικό για την ελαχιστοποίηση των τριβών ενώ δεν χρειάζεται ένα συμβατικό δοχείο λαδιού καθώς οι μηχανικοί έχουν χρησιμοποιήσει την τεχνολογία ξηρού κάρτερ. 

O νέος κινητήρας δεν θα εξοπλίσει μόνο την AMG GT, καθώς μετά την πρεμιέρα του στο νέο γερμανικό coupe, το οποίο αναμένεται να παρουσιαστεί το προσεχές φθινόπωρο, θα περάσει και στην C 63 AMG.

Το σπίτι ήταν απίστευτο. Ένα παλιό σχολείο, το οποίο οι τωρινοί ιδιοκτήτες μετέτρεψαν σε κατοικία. Σε σπίτι – παλάτι. Η πρόσκληση ανοιχτή. Όλοι οι καλοί, καλοδεχούμενοι. Ειδικά οι Έλληνες, μια που η γιορτή ήταν αμιγώς ελληνική. Με τα αρνιά της, τα κοκορέτσια της, τις κλασικές πατάτες φούρνου, το τζατζίκι της και όλα τα ελληνικά καλούδια.

Σε ένα κομψό προάστιο της Μασαχουσέτης, ένα ζευγάρι δεύτερης γενιάς Ελλήνων είχε καλέσει αγαπημένους φίλους από και εξ Ελλάδος να περάσουν όλοι μαζί την ημέρα του Πάσχα. Χωρίς καμιά έπαρση. Με την απλότητα που χαρακτηρίζει ανθρώπους χορτασμένους που δεν θέλουν να επιδείξουν τίποτα. Θέλουν απλώς να περάσουν καλά. Με τους φίλους τους. Κι ούτε που πέρασε από το μυαλό κανενός ότι δεν θα προσέφερε.

Το πάρτι ήταν ρεφενέ. Ένα καλοστημένο excell  στάλθηκε σε όλους τους καλεσμένους με e-mail ένα μήνα πριν, με τα απαραίτητα εδέσματα, για να στηθεί σωστά η πασχαλινή γιορτή.  Κι ο καθένας συμπλήρωνε στο ανάλογο κουτάκι αυτό που θα έφτιαχνε. Έτσι, το πασχαλινό γεύμα – ρεφενέ στήθηκε τέλεια χωρίς κανένα πρόβλημα. Εμείς, καλεσμένοι από σπόντα, φτιάξαμε την τέλεια καρυδόπιτα, η οποία ομολογουμένως έσκισε. Την έφτιαξα ξανά, επιστρέφοντας στην Αθήνα, και την προσέφερα με μια μπάλα παγωτό βανίλια από πάνω. Το παγωτό ταίριαξε καταπληκτικά. Μόνο που στην περίπτωση αυτή δεν πασπάλισα την καρυδόπιτα με άχνη και κανέλα.

Η ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΡΥΔΟΠΙΤΑ

Σε ένα μπολ ανακατεύουμε την καρυδόψιχα με την σοκολάτα.
Στο μίξερ χτυπάμε όλα τα υπόλοιπα υλικά για 4΄, μέχρι να αφρατέψουν.
Προσθέτουμε τα καρύδια με τη σοκολάτα και ανακατεύουμε με μια σπάτουλα.

Καλύπτουμε ένα ταψί με αντικολλητικό χαρτί, το αλείβουμε με ελαιόλαδο και ρίχνουμε μέσα το μείγμα.
Ψήνουμε στους 180-200 C, ανάλογα με το φούρνο μας για περίπου μία ώρα. Κάνουμε το γνωστό τεστ με την οδοντογλυφίδα και βγάζουμε την καρυδόπιτα από το φούρνο, εφόσον η οδοντογλυφίδα βγαίνει από το γλυκό καθαρή.

Μέχρι να ψηθεί το κέικ ετοιμάζουμε το σιρόπι: Βράζουμε το νερό με τη ζάχαρη και το λεμόνι, για 3΄. Το αφήνουμε να κρυώσει και προσθέτουμε 2-3 κουταλιές μπράντι.
Βγάζουμε την καρυδόπιτα από το φούρνο και την ραντίζουμε με 4 κουταλιές της σούπας μπράντι. Ενώ είναι ακόμα ζεστό, χύνουμε το σιρόπι μέχρι να καλύψει όλο το κέικ.
Πασπαλίζουμε από πάνω (προαιρετικά) με ανάμεικτο μείγμα από κανέλα και άχνη ζάχαρη.