Το σπίτι αυτό ονομάζεται «Chemosphere» και βρίσκεται στο Λος Άντζελες και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα John Lautner που του έδωσε… διαστημική διάσταση. Το σχέδιό του θυμίζει κατά πολύ διαστημόπλοιο που στηρίζεται πάνω σε μια τσιμεντένια κολόνα και προσφέρει απρόσκοπτη θέα 360 μοιρών στον περιβάλλοντα χώρο. Δεσπόζει σε μια απότομη πλαγιά και αναπτύσσεται σε οκταγωνικό σχέδιο, διαθέτοντας ολόγυρα μεγάλα ανοίγματα.

Το σπίτι αποτελεί προϊόν της δεκαετίας του ’70, παρόλα αυτά εξακολουθεί να εντυπωσιάζει με το design του. Το 1997 αγοράστηκε από τον Benedikt Taschen και τη σύζυγό του, που το λάτρεψαν και του έδωσαν νέα πνοή. «Αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι μέσα σε μια φωλιά στο δάσος και περιτριγυρίζεσαι από πλούσια βλάστηση τόσο πολύ που μπορείς να ανοίξεις το παράθυρο, να σκαρφαλώσεις στα κλαδιά και να κατέβεις στο έδαφος», λέει ο ιδιοκτήτης!

Ο ποδηλάτης που θα δείτε στη συνέχεια πηγαίνει την ποδηλασία πολλά βήματα παραπέρα, αφού δεν κάνει ορθοπεταλιές με… ορθό τρόπο και στο σωστό δρόμο αλλά παρακάμπτει τη γέφυρα, ανεβαίνει πάνω στις αψίδες και αρχίζει την επικίνδυνη διαδρομή. Η ποδηλασία περνά σε άλλο επίπεδο και ο ποδηλάτης απολαμβάνει τη μεγάλη έκρηξη της αδρεναλίνης του! Και εμείς μαζί του!

Ο πιο ισχυρός άνδρας της Κηφισιάς, κάποτε.

Ως βάση για τη σινεφιλική εκπαίδευση ενός νέου δημιουργού

Πριν από περίπου οχτώ χρόνια ο νεαρός κινηματογραφιστής Colin Levy είχε την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τον Μάρτιν Σκορτσέζε. Δεν ήταν θέμα καθαρής τύχης, φυσικά: είχε περάσει ένα μέρος της σχολικής του ζωής ετοιμάζοντας μια ταινία μικρού μήκους, χάρη στην οποία κέρδισε το βραβείο Young Arts Award και μαζί με αυτό, την μοναδική ευκαιρία να συναντήσει τον σκηνοθέτη των ταινιών Goodfellas και Taxi Driver. «Ήταν μια καθοριστική στιγμή στην πορεία μου ως κινηματογραφιστής» έγραψε αργότερα στο μπλογκ του.  

«Ο Μάρτιν Σκορτσέζε μου προκαλούσε το λιγότερο αμηχανία. Αλλά ήταν πολύ πρόσχαρος, πολύ ομιλητικός, και με πήρε στα σοβαρά (ή τουλάχιστον, με έπεισε ότι με παίρνει στα σοβαρά). Εγώ λίγο πολύ κράτησα το στόμα μου κλειστό. Κάθε τριάντα δευτερόλεπτα ανέφερε κάποιον ηθοποιό, παραγωγό, σκηνοθέτη ή τίτλο ταινίας που δεν είχα ακούσει ποτέ στη ζωή μου. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι βρισκόταν μπροστά μου. Είπε ότι του άρεσε η ταινία μου. «Πώς έφτιαξες αυτά τα μικρά πλάσματα;» Προσπάθησα να εξηγήσω πώς έμαθα τα βασικά του 3D animation. Τα μάτια του άστραψαν και άρχισε να μου λέει για τα εφέ στην ταινία The Aviator.  

H αντιπαράθεση των μεγεθών ήταν συντριπτική. Ένιωθα σα να παίζω σε ταινία. Δεν ξέρω γιατί πέρασε τόσο χρόνο μαζί μου, αλλά ήταν καταπληκτικό να είμαι στον ίδιο χώρο με αυτόν. Μερικές εβδομάδες αργότερα προσπαθούσα να συντάξω μια ευχαριστήρια κάρτα, στην οποία ήθελα να εκφράσω την αίσθηση ότι δεν ξέρω αρκετά για οτιδήποτε. Τον ρώτησα αν έχει προτάσεις για το από πού να ξεκινήσω.»  

Μερικές εβδομάδες αργότερα, ο βοηθός του Σκορτσέζε του έστειλε μερικά βιβλία και μια λίστα με 39 ταινίες, διαλεγμένες προσωπικά από τον σκηνοθέτη. Στο σημείωμα ο βοηθός έγραφε: «ο κύριος Σκορτσέζε ζήτησε να σας στείλω αυτή τη λίστα. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια αρχή.»  

Η λίστα με τις 39 ταινίες

Πηγή: lifo