ενημέρωση 6:34, 7 August, 2026

O WD είναι ο αγαπημένος μου street artist

Η ξεχωριστή τέχνη του Wild Drawing σε 20 εικόνες

 
WD street art
 
 

Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει υπερβολικό τον χαρακτηρισμό. Σε μια χώρα σαν τη δική μας, που σφύζει από ταλέντο διεθνούς εμβέλειας και απαράμιλλου σφρίγους στην τέχνη του δρόμου –Βασμουλάκης, Simoni Fontana, Ser, Sonke, συμπληρώστε με όποιους προτιμάτε– είναι περίπου ακατόρθωτο να διαλέξεις την πιο καταλυτική ματιά. Εξ ου και αναφέρω τον WD ως προσωπικό μου προτιμητέο, θα χαρώ να με αντικρούσουν ή και να αντιπροτείνουν ονόματα ενδεχομένως σημαντικότερων καλλιτεχνών οι πιο ενήμεροι ανάμεσά σας.

Ο WD διαθέτει μια αφήγηση από την οποία είμαι πρόθυμος να μαγευτώ. Τα ζωηρά στο όριο του κορεσμού χρώματα, η ψυχεδελική φιλοζωία που φλερτάρει με το απόκοσμο, η αισθητική εμμονή με τα αγγελούδια και τα φτερά, οι σπασμένες κούκλες, η οργιώδης βλάστηση, το εικαστικό παιχνίδι με ιστορικούς αναχρονισμούς, τα ονειροπόλα γυναικεία βλέμματα που κάνουν τα τσιμέντα να ραγίζουν.

Γεννημένος στο Μπαλί αλλά μόνιμα εγκατεστημένος στην Αθήνα, ο ίδιος ο WD περιγράφει τον εαυτό του προπάντων ως «οπτικό καλλιτέχνη», ενώ εξηγεί το προσωνύμιο Wild Drawing ως «εικόνες που μεγαλώνουν και ανθίζουν ανάμεσα στις τσιμεντένιες ζούγκλες».

Μια τέτοια εικόνα, την οποία συνάντησα συμπτωματικά στο Instagram, ενέπνευσε τη διάθεση να επισκεφτώ τη σελίδα του στο Facebook (170.000 like! –ποιος αμφισβητεί τη δημοφιλία της street art;) και να περιηγηθώ στις τελευταίες του δουλειές. Παρακάτω, η αισθητική επέμβαση του WD σε κτίριο των Ιωαννίνων. Αμέσως μετά, δυο πρόσφατα αθηναϊκά έργα του, φιλοτεχνημένα το 2014.

Instagram: @johnnykniko

EXILE  Athens 2014

WD street art

Στην πλέον ιδεώδη εκδοχή της, η street art, είτε αποτυπώνεται με mural, stencil, billboard ή paste up, αποχρωματίζει συστηματικά το γκρίζο των πόλεων, κυοφορεί σκέψεις και διαποτίζει με ενέργεια και νόημα το ακαλαίσθητο αστικό υφάδι, καταλαμβάνοντας εξαπίνης τον θεατή σαν ανέλπιστο όραμα που ξεπροβάλλει μετά από κλειστή στροφή. Στο ίδιο μοτίβο, ο WD είναι ένας καλλιτέχνης σε διαρκή διαμάχη με την πολεοδομική κακογουστιά της Ελλάδας. Τα πολύχρωμα σπρέι του είναι σαν τα παιχνίδια ενός άτακτου παιδιού, μπερδεύονται στα πόδια σου, υποβάλλουν οπτικές τρικλοποδιές που σε κάνουν να κοντοστέκεσαι αποσβολωμένος –ποιος ακριβώς είσαι και τι γυρεύεις εδώ;

Το ωραιότερο έργο του WD στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει πια. Κοριτσάκι με περίστροφο σε ασπρόμαυρο… Επιβίωσε για κάποιο διάστημα στη γωνία της Ναυαρίνου με την Απελλού, πλησίον του καφέ Αστόρια, σύντομα πληγώθηκε από μουντζούρες και μαρκαδοριές, αργότερα σκεπάστηκε ολότελα με κομματικές αφίσες πάρτι υποδοχής πρωτοετών σε εναλλάξ αλληλοεπικαλύψεις με πόστερ αντιεξουσιαστικών δρώμενων. Η λυπηρή βεβήλωση σε κάνει να αναρωτιέσαι για το ποιος προστατεύει και ποιος κακοποιεί την τέχνη του δρόμου σε αυτή τη χώρα. Κάτοικοι με ευγενέστερα ένστικτα θα φέρονταν αλλιώτικα σε δημόσιες εικαστικές επεμβάσεις τέτοιου είδους. Από την άλλη, εάν δεν βρισκόταν σε διαρκή κίνδυνο, δεν θα επρόκειτο για αυθεντική, εμπνευσμένη, προβοκατόρικη street art. Ευτυχώς η αιθέρια Bjork του ιδίου παραμένει άσπιλη πίσω από έναν σιδηρόφρακτο ακάλυπτο της Απελλού. Προστατέψτε τον WD της γειτονιάς σας. Η θαυμάσια τέχνη του είναι ό,τι θα απομείνει από τους ρυπαρούς καιρούς.

Pagan Poetry Thessaloniki 2012

 Mom's Day Athens 2013

Lion of Kea @Tzia Island –Greece 
Art as Imitation @Plato's Academy Park Athens, Greece

Black Wish Malta 2014

Rockwell Romance Athens, 2012

DurerRay Athens, 2013

Broken wings

David the clown

Meeting Of Styles 2013

Hall of Fate

Fall in rEVOLution Athens 2013

Jobless clown Athens 2012

Gimme five!

Alice in Wounded Land Crete isl., 2013

Lovers Athens, 2013

Πηγή:athensvoice

  • Κατηγορία ART-DISING
  • 0

Διαρροή-σκάνδαλο στο Star Wars

Αποκαλυπτικές εικόνες από το concept art του Episode VII

 
 
n
 
 

Αν σας εκνευρίζουν τα spoilers, δεν υπάρχει λόγος να προχωρήσετε παρακάτω. Αν θέλετε να δείτε, τι ετοιμάζει ο μυστικοπαθής σκηνοθέτης Τζ. Τζ. Έιμπραμς για το νέο επεισόδιο του «Πολέμου των Άστρων», πείτε ευχαριστώ στους χάκερς. 31 εικόνες από το concept art του πολυαναμενόμενου φιλμ διέρρευσαν στον ιστό μέσω του ImageShack και τη σκυτάλη πήρε το portal milleniumfalcon.com, αποκαλύπτοντας εικονογραφήσεις από τοπία, χαρακτήρες, εξοπλισμό και οχήματα του διαστημικού saga.

n

To κατεστραμμένο κράνος του Darth Vader υπόσχεται πολλά

Σε ένα γαλαξία πολύ πολύ μακριά, υπάρχουν ακόμα ιστορίες που το κινηματογραφικό έπος δεν έχει διηγηθεί. Ο «Πόλεμος των Άστρων» επιστρέφει με μια νέα τριλογία το Δεκέμβριο του 2015 . To σενάριο του Episode VII έχει περάσει στα χέρια του Λόρενς Κάσνταν, που δούλεψε επίσης στις ταινίες «Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται» και «Η επιστροφή των Τζεντάι». Τα δικαιώματα εκμετάλλευσης του τίτλου πέρασαν από τα χέρια του Τζορτζ Λούκας στη Ντίσνεϊ για 4 δισεκατομμύρια δολάρια. Η διαρροή υλικού α λα Fappening και Shappening που αναστάτωσε το Χόλιγουντ, είναι η αφορμή για να περάσουμε στο ψητό.

n

Night Trooper

Ποιος είναι ο Grave Robber; Τι ρόλο βαράει η Daisy Ridley; Πώς θα μοιάζει ο Darth Vader; Τι αλλάζει στα κουστούμια και τα σκηνικά της νέας ταινίας; Άναψε το φωτόσπαθό σου και πάμε.

n

O Chewbacca δε χρειάζεται συστάσεις

n

O Grave Robber σε μια σαιξπηρική πόζα, ως απόλυτος κακός της ταινίας;

n

Dark Knight & Daisy Ridley, ένα νέο δίδυμο ηρώων

n

Dark Knight & Daisy Ridley, λίγη δόση ακόμα

n

Ναι, αυτό είναι ένα Pod Falcon

n

n

Το όνομά του είναι Μontross και πάει όπου πάει ο Duku

n

Millenium Falcon

n

Stormtroopers

n

 Pod Junker Land Speeder

n

X-Wing Tow Pig

n

Pirates Cove

n

At At Base And Pod Junker

n

Daisy Ridley

n

At At Base And Speeder

n

At At Base

n

Daisy Ridley Boyega Saber

n

Massassi Hangar

n

Hangar Greenwood

n

Pod Bike

n

Skellig Mic

n

 Wampa Saber

n

Tie Fighter

Η κουκλίτσα του Βάρσου

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Η πίκρα σου είναι η χαρά μου, αγάπη μου! Ή, μήπως, καλύτερα «κουκλίτσα μου»; Η Ψινάκεια μέθοδος πουλάει καλύτερα κι από το ψηφιδωτό στην Αμφίπολη, βγαίνει σίγουρα πιο φτηνά από όσο μας κόστισε η Αλαμουντίν-Κλούνεϊ. Τώρα, αν χρεοκόπησε πράγματι ο δήμος Μαραθώνα, είναι μια υπόθεση που απασχολεί τους δημότες της περιοχής, αλλά με τόση προβολή χαλάλι η ρεζιλίκα. Ο δήμαρχος κάνει ρίμες, φοράει τα μαύρα του γυαλιά, αυτοσαρκάζεται πού και πού -«τι λέω η κουλή»- δίνει γλυκό ψωμί στον υπέροχο Μητσικώστα κι όπως φαίνεται σε λίγο θα κόβουν εισιτήρια στα δημοτικά τους συμβούλια.

Οποιοσδήποτε άλλος μιλούσε με τον τρόπο του Ψινάκη θα ‘χε προκαλέσει σίγουρα αντιπάθειες και κουβέντες δίχως έλεος για το «ποιος νομίζει πως είναι και μιλάει έτσι». Όμως ο Ψινάκης, ως η απόλυτη τηλεπερσόνα, έχει κατακτήσει το δικαίωμα, αφενός γιατί είναι αυθεντικός, αφετέρου γιατί δεν κατατάσσεται σε κατηγορία. Οι συντηρητικοί γελάνε μαζί του και οι πιο ανοιχτοί νιώθουν ασφάλεια. Οι macho κανιβαλίζουν με άνεση και οι metrosexual βρίσκουν επιτέλους έναν εκφραστή χωρίς όρια. Οι νεοδημοκράτες τον λατρεύουν και τον πιστεύουν, οι υπόλοιποι χαίρονται να δικαιώνονται μέσω της λεκτικής βίας. Γιατί, ως γνωστόν, η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Το στραβοπάτημα του άλλου προκαλεί γέλια, η άνοδός του αμηχανία, αλλά η πτώση του προσφέρει ηδονή. Στο πρόσωπο «της κουκλίτσας» του Ψινάκη ο καθένας κάνει την αναγωγή που τον συμφέρει με τα πρόσωπα της εξουσίας που τον έχουν ταλαιπωρήσει και εξαπατήσει.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που χάρηκαν με τα γιαούρτια στον Νταλάρα, το χαστούκι στην Κανέλλη, το ξύλο στον Χατζιδάκι και άλλα τόσα που τα πήρε μαζί του ο καιρός των θυμωμένων. Κι αν ο θυμός μοιάζει να κάλμαρε λιγάκι σε συλλογικό επίπεδο, οι χαριτωμενιές του Ψινάκη είναι ωραία σύμβαση για όπου υπάρχει οικειότητα και κατανόηση. Δεν χωράνε στα δημοτικά συμβούλια πόσο μάλλον που ο πρώην μάνατζερ καλλιτεχνών διατείνεται ότι ήρθε στην πολιτική για να αλλάξει σελίδα. Εκτός και αν η σελίδα που αλλάζει είναι στο επόμενο τεύχος του «Ελλάδα έχεις ταλέντο».

Όλα αυτά παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο δικός μας, ο Βασίλης Βάρσος. Γιατί όλοι αυτοί τα κάνουν και παίρνουν θέσεις στην δημοσιότητα, αναρωτιέται ο Βασίλης; Αυτοί είναι πιο έξυπνοι; Τι έχουν αυτοί που δεν έχω εγώ; Τι είμαι εγώ; Κουλός;

Σωστά, όποιος να ήταν στη θέση του Βασίλη, με το ίδια μυαλό, σαν του Βασίλη, το ίδιο θα σκεφτόταν, ενδεχομένως. Ας κάνω λοιπόν το ίδιο. Και για να μην έχουν να πουν τίποτα, ότι είμαι αντιγραφέας, θα το κάνω πιο πειστικό. Πιο ρεαλιστικό. Είμαι μάνα σε τέτοια κόλπα. Θα τους κάνω όλοι να συζητάνε γύρω από το όνομά μου. Για να το κάνω πιο ρεαλιστικό θα ρίξω και κανένα χαστούκι, ή καμιά μπουνιά. Για λογαριασμό της τέχνης. Τι δεν έχω κάνει για αυτή την άτιμη την τέχνη. Αχ, να ξέρατε τι έχω κάνει 40 χρόνια στον Δήμο. Πόσους εξευτελισμούς έχω δεχθεί. Μόνο να αναρωτηθείτε, τι έχω υποστεί 40 χρόνια για σας.

Και ποιος ξέρει, μπορεί κάποτε να ξαναφέξει και να βρεθώ πάλι στο τιμόνι του Δήμου.

Αχ, τι δεν έχω κάνει για αυτή την έρημη την τέχνη.

ΥΓ. Είναι ένα κείμενο συνδυασμένο με άρθρο της Γκίζας, από το protagon    

Ο Πανούσης ανάποδα

Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα παράσταση του Πανούση, κάπου στην εφηβεία. Όταν επέστρεψα σπίτι, συνεπαρμένη απ' τη σκέψη ότι αυτός ο Τζίμης είναι θεός που τα λέει έτσι, έγραψα πάνω απ' το κρεβάτι μου (δίπλα στην αφίσα των New Kids on the block, την οποία την επόμενη μέρα έκαψα τελετουργικά στο τζάκι): Κι εγώ σ' αγαπώ, γαμώ τον Χριστό μου.

Ο Πανούσης μ' επηρέασε και προφανώς δεν είμαι η μόνη. Ακούγοντάς τον άρχισα να κατανοώ καλύτερα το φαινόμενο Νεοέλληνας, το αδιέξοδο της θρησκείας, τον βαθύ πουριτανισμό, την πολιτική μας γελοιότητα. Τώρα καταλαβαίνω και κάτι ακόμα: ο Πανούσης είναι ένα ελληνικό case study. Ως τώρα τουλάχιστον, είναι ο μόνος τόσο προκλητικά σατιρικός δημιουργός που έχει καταφέρει να τον αποδεχτεί και να τον αγαπήσει σε τέτοιο βαθμό η συντηρητική ελληνική κοινωνία.

Σκεφτείτε το λίγο. Ένα μεγάλο ποσοστό του κοινού του είναι αντικείμενο της σκληρής σάτιρας και της ειρωνείας του. Παρόλα αυτά τον αποθεώνει, πράγμα που σημαίνει ότι ο Πανούσης έχει καταφέρει να κάνει πράξη αυτό που λέει ο Όσκαρ Ουάιλντ: Αν θες να πεις στους ανθρώπους την αλήθεια, κάνε τους να γελάσουν, αλλιώς θα σε σκοτώσουν.

Λέει χοντρά πράγματα - γι' αυτό άλλωστε δέχτηκε και τόσες μηνύσεις. Χτυπάει τα πιο τζιζ ταμπού, τους απαγορευμένους καρπούς μας. Δεν μπορώ να βρω πιο τρανταχτό παράδειγμα απ' την σάτιρα που κάνει στους παπάδες. Είναι τόσο δύσκολο να σου δώσουν δημόσιο βήμα για να πεις κάτι εναντίον της εκκλησίας (της δικής μας θρησκείας φυσικά, γιατί για των άλλων χεστήκαμε πατόκορφα). Ο Πανούσης, όχι ότι έχει βήμα οπουδήποτε, αλλά έχει καταφέρει να σπάσει τον κλοιό της έμμεσης λογοκρισίας περισσότερο από άλλους.

Μετά από τόσα χρόνια βέβαια, τον έχουμε συνηθίσει. Έχει γίνει ο Τζιμάκος που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε. Κι αυτό ενέχει τον κίνδυνο να έχει γίνει η σάτιρά του αναποτελεσματική γιατί πια δεν μας ξαφνιάζει τόσο και δεν μας προκαλεί.

Πριν λίγες μέρες, έδωσε συνέντευξη στη ραδιοφωνική Ελληνοφρένεια. Όπως οι πολιτικοί σοβαροφανώς καταγγέλλουν και υποδεικνύουν τις παθογένειες της πολιτικής του αντιπάλου τους κι αν το έκαναν με χιούμορ θα μας αιφνιδίαζαν, ακριβώς το αντίθετο πέτυχε στη συγκεκριμένη συνέντευξη ο Πανούσης. Απεκδυόμενος τη σατιρική μανιέρα του, μίλησε ευθαρσώς και με ειλικρίνεια που ακούγοντάς τον ξεχνούσες ότι είναι ο Τζίμης, και είπε τα πράγματα στεγνά και τετράγωνα.

Με δεδομένη την ευστοχία το λόγου του, αν κάτι σόκαρε και αιφνιδίασε, αυτό ήταν ο τρόπος.

Πηγή:protagon