ενημέρωση 12:53, 6 August, 2026
Η Αμάλ Αλαμουντίν έφαγε παρέα με τον Β. Βάρσο, στου Τηλέμαχου

Η Αμάλ Αλαμουντίν έφαγε παρέα με τον Β. Βάρσο, στου Τηλέμαχου

Πριν από την αυριανή της συνάντηση με τον τέως Δήμαρχο Ν. Χιωτάκη, η Αμάλ Αλαμουντίν Κλούνεί θα πάει στην ταβέρνα του Τηλέμαχου, καλεσμένη από τον Βασίλη Βάρσο. Η κυρία Κλούνεϊ εντυπωσιάστηκε από τη μεγάλη απήχηση που έχει στον κόσμο της Κηφισιάς, του Βασίλη Βάρσου και, αποδέχτηκε την πρόταση του δημοφιλή Κηφισιώτη πολιτικού να πάνε στην ταβέρνα μαζί.

Μάλιστα, η Αμάλ Αλαμουντίν κάλεσε και τον Νίκο Χιωτάκη να πάει κι αυτός στην ταβέρνα του Τηλέμαχου μαζί με την γόησσα, bonviveuse Μ. Σαλματάνη, με τον Β. Βάρσο, αλλά ο Ν. Χιωτάκης ξέρει πως δεν χωράνε δυο κωμικοί-πολιτικοί στην ίδια ταβέρνα, και αρνήθηκε ευγενικά την πρόταση της κυρίας Κλούνεϊ.

Η παρουσία της Αμάλ Αλαμουντίν Κλούνεϊ στην ταβέρνα του Τηλέμαχου έχει θορυβήσει τον Ανέστη Νικολέλη, ο οποίος κάλεσε στο σουβλατζίδικό του τον Τζορτζ Κλούνεϊ.

Ο Τζορτζ Κλούνεϊ αποδέχτηκε την πρόσκληση του Ανέστη Νικολέλη και θα βρεθεί αύριο στο σουβλατζίδικό του Ανέστη, για να μαγειρέψει σκορδαλιά με την κ. Νικολέλη, ενώ θα πει και για το kebap a-la grillos με την υπογραφή LouisVuitton.

Βασίλης ή Νίκος;

Τηλέμαχος ή Ανέστης;

Αμάλ ή Τζορτζ;

Η Ελλάδα κρατάει την ανάσα της. Η Κηφισιά κρατάει την κοιλιά της.

 Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα

Ασθμαίνουσα Γερμανία

Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης

Κάθε φορά που Γερμανοί αξιωματούχοι αναφέρονται στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία, τώρα και στη Γαλλία, επαναλαμβάνουν το ίδιο τροπάρι: «Αν θέλετε να ορθοποδήσετε, πρέπει να κάνετε αυτό που κάναμε εμείς τη δεκαετία του 1990 – τις επίπονες μεταρρυθμίσεις που είναι μοναδικά ικανές να αυξήσουν την παραγωγικότητα μιας χώρας». Δεν τολμά κανείς να αναφερθεί στην κρίση και η απάντηση έρχεται ως κεραυνός: «Απαιτούνται μεταρρυθμίσεις σαν εκείνες του προγράμματος Hartz IV, το οποίο εκπόνησε και εφάρμοσε αρχικά η κυβέρνηση Σρέντερ και κατόπιν οι κυβερνήσεις της κ. Μέρκελ».

Είναι, όμως, έτσι; Σύμφωνα με τη Διεθνή Τράπεζα, η μεγέθυνση της γερμανικής οικονομίας τα τελευταία είκοσι χρόνια την κατατάσσει 156η παγκοσμίως σε σύνολο 166 χωρών. Όσον αφορά την ίδια την παραγωγικότητα, την περίοδο 2007-2012 (για την οποία έχουμε ασφαλή στοιχεία) η παραγωγικότητα της χώρας αυξήθηκε μόνο κατά 0,3% ετησίως (στοιχεία ΟΟΣΑ), όταν στη Δανία η αντίστοιχη βελτίωση ήταν 0,5%, στην Αυστρία 0,7%, στην Ιαπωνία 0,7%, στην Αυστραλία 1,3%, στις ΗΠΑ 1,5% και στη Ν. Κορέα 3,2%.  

Το δράμα της Γερμανίας είναι ότι η πλειονότητα των πολιτών της πείστηκε πως οι μεταρρυθμίσεις της δεκαετίας του 1990, που με τόσο κόστος και απώλειες εφαρμόστηκαν, πέτυχαν. Δεν κατανόησαν, δυστυχώς, ότι η σχετική οικονομική σταθερότητα και ευμάρεια της χώρας τους ήταν προϊόν όχι των μεταρρυθμίσεων εκείνων αλλά, από τη μια, μιας σειράς συμπτώσεων και, από την άλλη, της ίδιας της οικονομικής κρίσης της ευρωζώνης  

Ο λόγος γι' αυτές τις κάκιστες επιδόσεις ήταν, βέβαια, το χαμηλότατο επίπεδο επενδύσεων. Συνολικά, οι καθαρές επενδύσεις έπεσαν από το 23% του γερμανικού εθνικού εισοδήματος (του ΑΕΠ), όπου κυμαίνονταν όταν υπογραφόταν η Συνθήκη του Μάαστριχτ αρχές της δεκαετίας του 1990, στο 17% σήμερα. Όλες τους ιδιωτικές, καθώς οι δημόσιες καθαρές επενδύσεις (που ισούνται με τις νέες επενδύσεις μείον το κόστος συντήρησης ή απόσβεσης παλαιότερων εγκαταστάσεων) κυμαίνονται εδώ και χρόνια σε αρνητικά νούμερα, αφού η γερμανική κυβέρνηση επιβάλλει... μνημόνιο λιτότητας στον εαυτό της.

Κάποιοι θα πουν: μα, δεν βλέπεις πόσο χαμηλή είναι η ανεργία; Μόλις 4,9%! Σωστά. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι μεταρρυθμίσεις Hartz IV πέτυχαν να μειώσουν εντυπωσιακά την επίσημη ανεργία. Πώς; Όχι με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και ανάπτυξης αλλά, αντίθετα, με τη δημιουργία μιας νέας κατηγορίας εργαζομένων-πτωχών, αποτελούμενης σήμερα από επτά εκατομμύρια τετρακόσιες χιλιάδες ανθρώπους που βρίσκουν 16 ώρες εργασίας την ημέρα με μισθό €450 τον μήνα, άθλιες συνθήκες εργασίας και με ελάχιστες προοπτικές «απόδρασης» από αυτήν τη θλιβερή κατάσταση (που οι Γερμανοί ονομάζουν μίνι-δουλειές ή mini-jobs). Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του γερμανικού κράτους, το 20% των παιδιών μεγαλώνει σε συνθήκες φτώχειας.

Θα με ρωτήσετε: τότε γιατί όλοι θεωρούν τη Γερμανία ένα οικονομικό θαύμα, ένα μοντέλο για όλους τους «ανεπρόκοπους», όπως εμείς; Δεν θα σας απαντήσω εγώ. Θα σας παραπέμψω στο βιβλίο του καλού συναδέλφου Marcel Fratzscher, διευθυντή του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (DIW), ο οποίος απαντά ως εξής στο νέο του βιβλίο Η γερμανική φαντασίωση (Die Deutschland Illusion): το ένα πράγμα που πέτυχαν οι μεταρρυθμίσεις Hartz IV ήταν να επιτρέψουν στις επιχειρήσεις να συμπιέσουν τα εισοδήματα των υπαλλήλων τους. Τα πραγματικά εισοδήματα έπεσαν πολύ και, ακόμα και σήμερα, παραμένουν καθηλωμένα στο επίπεδο της δεκαετίας του 1990. Αυτό εξηγεί πώς, παρά το γεγονός ότι η παραγωγικότητα και οι επενδύσεις υποφέρουν συστηματικά στη Γερμανία, οι εξαγωγές πήγαιναν πολύ καλά.  

Αν μας έχει διδάξει κάτι η γερμανική ιστορία, είναι πως ποτέ η ηγεσία της δεν πείστηκε με λογικά επιχειρήματα ότι έσφαλε. Πείστηκε να αλλάξει ρότα είτε από μια απότομη, έντονη κρίση είτε όταν, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, βρήκε απέναντί της την υπόλοιπη Ευρώπη.

Πώς και πήγαιναν καλά οι γερμανικές εξαγωγές; Επειδή την ώρα που η γερμανική κυβέρνηση συμπίεζε τους μισθούς και την εσωτερική ζήτηση, αλλού είχαμε τονωτικές ενέσεις συνολικής ζήτησης: πριν από το 2008, Αμερικανοί, Έλληνες, Ιταλοί, Ισπανοί κ.λπ. καταναλωτές αγόραζαν (με δανεικά που είτε παρήγαν οι τράπεζες της αγγλοσαξωνίας είτε τους δάνειζαν οι ίδιες οι γερμανικές τράπεζες ό,τι παρήγε η Γερμανία) αγαθά που οι Γερμανοί καταναλωτές δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν. Μετά το 2008 η ζήτηση από τις ΗΠΑ στέρεψε, ενώ μετά το 2010 στέρεψε και η ζήτηση από την ευρωπαϊκή περιφέρεια για λόγους που γνωρίζουμε πολύ καλά. Συνέχισε, όμως, να αγοράζει η Κίνα, τόσο αυτοκίνητα πολυτελείας όσο και εργαλεία για τα κινεζικά εργοστάσια – με χρήματα που διοχέτευε το κινεζικό κράτος στην οικονομία για να μην την αφήσει να φρενάρει απότομα. Τώρα, όμως, πάει κι αυτή η πηγή ζήτησης για τις γερμανικές εξαγωγές, καθώς η Κίνα μπαίνει σε καθοδική τροχιά.

Κάπως έτσι η Γερμανία βρέθηκε, πρόσφατα, ενώπιον της μέγιστης ύβρεως του οικονομικού της μοντέλου. Εκπρόσωποι της γερμανικής βιομηχανίας ανακοίνωσαν ότι τον Αύγουστο παρατηρήθηκε μείωση παραγγελιών της τάξης του 5,7%. Σε συνδυασμό με την πρόβλεψη ότι η Κίνα θα συνεχίσει να μειώνει τις εισαγωγές της στο ορατό μέλλον, η ενέργεια θα κοστίζει όλο και περισσότερο στις γερμανικές επιχειρήσεις (δύο φορές πιο πολύ απ' ό,τι στη Γαλλία και τέσσερις φορές πιο πολύ απ' ό,τι στις ΗΠΑ), η διαμάχη με τη Ρωσία θα επιφέρει όλο και μονιμότερες απώλειες και, τέλος, ότι η υπόλοιπη ευρωζώνη θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό για τους Γερμανούς εργαζομένους και τους Γερμανούς επιχειρηματίες που δεν έχουν αποδράσει ήδη, χτίζοντας εργοστάσια στην Άπω Ανατολή ή στο Τέξας (όπου, σας πληροφορώ, έχουν ήδη μεταφερθεί γερμανικοί κολοσσοί, όπως η BASF).

Το δράμα της Γερμανίας είναι ότι η πλειονότητα των πολιτών της πείστηκε πως οι μεταρρυθμίσεις της δεκαετίας του 1990, που με τόσο κόστος και απώλειες εφαρμόστηκαν, πέτυχαν. Δεν κατανόησαν, δυστυχώς, ότι η σχετική οικονομική σταθερότητα και ευμάρεια της χώρας τους ήταν προϊόν όχι των μεταρρυθμίσεων εκείνων αλλά, από τη μια, μιας σειράς συμπτώσεων (π.χ. η τεράστια αύξηση των δημόσιων επενδύσεων που αποφάσισε η κινεζική ηγεσία μετά το κραχ του 2008) και, από την άλλη, της ίδιας της οικονομικής κρίσης της ευρωζώνης (π.χ. το τσουνάμι κεφαλαίων, συμπεριλαμβανομένων των ελληνικών καταθέσεων, που έτρεξαν στις τράπεζες της Φρανκφούρτης έντρομες για την περίπτωση κατάρρευσης του ευρώ). Όπως έγραψε πριν από μερικές μέρες ο Wolfgang Münchau, «δεν είναι ότι η Γερμανία πήγαινε καλά – είναι ότι η υπόλοιπη Ευρώπη σιγοπέθαινε».  

Αν κάτι αποδεικνύει τη διανοητική χρεοκοπία της γερμανικής ηγεσίας, δεν είναι άλλο από την απάντηση που η ίδια δίνει στο ερώτημα «τι πρέπει να κάνει η Γερμανία τώρα για να καταπολεμήσει το νέο τέλμα;». Το απαντούν μονολεκτικά: «Μεταρρυθμίσεις!» Δηλαδή, κι άλλη μείωση των γερμανικών μισθών, κι άλλη συμπίεση των εισοδημάτων. Μόνο που αυτήν τη φορά συμπιέζονται βάναυσα και οι υπόλοιποι μισθοί στην Ευρώπη (την ώρα, μάλιστα, που η Κίνα κλείνει λίγο-λίγο τις πόρτες της). Όπερ μεθερμηνευόμενο, είναι πλέον αδύνατον οι γερμανικές επιχειρήσεις να αποσπάσουν μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς των «άλλων» χωρίς επενδύσεις, όπως έκαναν μετά τη συμπίεση των εισοδημάτων με τις μεταρρυθμίσεις Hartz IV. Μήπως κάνουν επενδύσεις τότε; Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, δεν έχουν τέτοιο σκοπό, καθώς δεν βλέπουν από πού θα έρθει η ζήτηση για τα προϊόντα τους...

Συνοψίζοντας σε μία λέξη: αδιέξοδο! Αν μας έχει διδάξει κάτι η γερμανική ιστορία, είναι πως ποτέ η ηγεσία της δεν πείστηκε με λογικά επιχειρήματα ότι έσφαλε. Πείστηκε να αλλάξει ρότα είτε από μια απότομη, έντονη κρίση είτε όταν, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, βρήκε απέναντί της την υπόλοιπη Ευρώπη. Η κρίση της γερμανικής οικονομίας σήμερα είναι μεν βαθιά, αλλά δεν είναι απότομη. Η γερμανική ηγεσία μπορεί κάλλιστα να τελεί υπό καθεστώς άρνησης για μία δεκαετία ακόμα, παρασύροντας την Ευρώπη ολόκληρη στην αποτελμάτωση.

Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται: μετά από τέσσερα χρόνια αυτο-λοβοτομής και διανοητικής δειλίας, έχει μείνει ικανή αναλυτική ικανότητα και πολιτικό σθένος στο Παρίσι, τη Ρώμη και τη Μαδρίτη για να ειπωθούν στη Γερμανία μερικές αλήθειες που η ηγεσία της αρνείται να ακούσει, με τους Γερμανούς εργαζομένους να καταβάλλουν ανθρώπινο κόστος ανάλογο με εκείνο των συναδέλφων τους στην ευρωπαϊκή περιφέρεια;

Πηγή: lifo

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0
Το κόστος της κουτοπονηριάς

Το κόστος της κουτοπονηριάς

Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης

Τα πράγματα είναι απλά.

Το success story βασίστηκε σε δύο φούσκες που στήθηκαν το τελευταίο 18μηνο με την ενεργό συμμετοχή Βερολίνου-Φραγκφούρτης ώστε να φανεί πως η Κρίση του Ευρώ πέρασε - και τι καλύτερος τρόπος να αποδειχθεί αυτό από το να φανεί πως ακόμα και η Ελλάς βγαίνει από την κρίση!

Πιο πρόσφατα, όπως έγραφα εδώ, το πτωχευμένο κράτος μας προσπάθησε να μεταφέρει κι άλλους πόρους στους τραπεζίτες μέσα από τις λεγόμενες αναβαλλόμενες φορολογικές υποχρεώσεις. Στόχος ήταν να επιδοτηθούν περαιτέρω οι τραπεζίτες με εγγυήσεις του δημοσίου και να αυξηθούν τα κεφάλαιά τους τόσο ώστε να περάσουν τα τεστ αντοχής που κάνει τώρα η ΕΚΤ (η πολιτική των στραβών ματιών που προανέφερα). Παρά το γεγονός ότι το κράτος εγγυόταν μελλοντικά κέρδη των τραπεζιτών, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος, αυτή η κουτοπονηριά, αυτό το κόλπο του πολιτικού προσωπικού υπέρ των τραπεζιτών, δεν έπιασε. Τουλάχιστον δεν έπιασε με την πρώτη. Και δεν έπιασε επειδή η ΕΚΤ δεν αποδέχθηκε αυτές τις εγγυήσεις ως πραγματικά κεφάλαια.

Αυτή η αποτυχημένη προσπάθεια να προσμετηρθούν άλλα 9 δισ. στα κεφάλαια των τραπεζών έδωσε το έναυσμα για πωλήσεις τραπεζικών μετοχών, με αποτέλεσμα τη σημερινή εικόνα ενός Χρηματιστηρίου που βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις πτωχευμένες τράπεζες - και το οποίο ανεβαίνει μόνο όσο οι φούσκες που χτίζονται με τα χρήματα των φορολογούμενων φουσκώνουν. Κάνουν να σκάσουν οι φούσκες που συντηρεί ο εξουθενωμένος φορολογούμενος και αμέσως το Χρηματιστήριο επιστρέφει στην πικρή πραγματικότητα.

Η κυβέρνηση αντέδρασε τις προηγούμενες μέρες με τρόπο απίστευτο: για να καθησυχάσει τις τράπεζες, και να ξαναφουσκώσει το Χρηματιστήριο, ανακοίνωσε ότι σκέφτεται τις εγγυήσεις για τις αναβαλλόμενες φορολογικές υποχρεώσεις να τις καταβάλει με γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου (T-billis), ώστε να αποδεχθεί αυτά τα ποσά η ΕΚΤ ως κεφάλαια των τραπεζών. Ακόμα και να πει το μεγάλο «Ναι» η ΕΚΤ, θα καταφέρει η συγκυβέρνηση να αναστήσει τη φούσκα των τραπεζικών μετοχών και, γενικότερα, του Χρηματιστήριου; Ίδωμεν.

Αυτό που ξέρουμε μετά βεβαιότητας είναι ότι, με αυτή τη νέα κουτοπονηριά, αυξάνεται κι άλλο το κόστος για το δημόσιο καθώς αυτά τα γραμμάτια αποτελούν ακριβό και πολύ βραχυπρόθεσμο δανεισμό του κράτους. Το καταλαβαίνουν αυτό οι χρηματιστές και, παρά το γεγονός ότι ανακουφίστηκαν που οι τραπεζίτες μάλλον θα πάρουν αυτά τα 9 δισ., αρχίζουν να ανησυχούν για το success story της κυβέρνησης και το κατά πόσον το εκλεκτό τους δίδυμο Σαμαρά-Βενιζέλου θα επανεκλεγεί εάν η ολοφάνερη επιβάρυνση του δημόσιου χρέους θα έχει σκάσει την πρώτη φούσκα - η φούσκα της εξόδου στις αγορές.

Δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη για να διαπιστώσουν, ακόμα και οι πιο άφρονες των «αγορών», ότι το success story διαλύεται στα εξ ων συνετέθη – και μαζί του η πιθανότητα επιβίωσης μιας κυβέρνησης που συντηρεί αυτές τις φούσκες με δανεικά. Και τι αποφασίζουν να κάνουν, ως αντίδραση (με αγαστή σύμπραξη με τη συγκυβέρνηση); Μα να πουν πως φταίει ο... ΣΥΡΙΖΑ που υπονομεύει το success story της πατρίδας μας.

ΔΝΤ

Μέσα σε όλα αυτά, εντάσσεται και η θλιβερή φιλολογία περί εξόδου από το ΔΝΤ. Πρόκειται για άλλη μια κουτοπονηριά. Σας θυμίζω ότι ο λόγος που το ΔΝΤ μπήκε στην ζωή μας ήταν ότι, αφού το ελληνικό δημόσιο χρεοκόπησε στις αρχές του 2010, απαίτησε τη «συμμετοχή» του στην «διάσωση» της Ελλάδας η κ. Μέρκελ, ώστε να περάσει από τη δική της Βουλή τις συμβάσεις των Μνημονιακών μας δανείων. Δανείων που το ίδιο το ΔΝΤ κατέληξε, δυο χρόνια μετά, να χαρακτηρίζει μη βιώσιμα και να προσφέρει στην ελληνική κυβέρνηση τη δυνατότητα κοινής απαίτησης από τη Γερμανία για κούρεμά τους -μια προσφορά που η κυβέρνηση, με το αμίμητο «forget it Yannis» που ανέφερε ο κ. Στουρνάρας ως λόγο απόρριψης, δεν εκμεταλλεύτηκε.

Ανεξάρτητα πολιτικής τοποθέτησης, υπό το πρίσμα των πιο πάνω, ο κάθε νηφάλιος παρατηρητής καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν είναι το ζητούμε το να φύγει τώρα το ΔΝΤ, πριν το δημόσιο χρέος, οι τράπεζες και ο ιδιωτικός τομέας ξεφύγουν από την τριπλή χρεοκοπία. Αν δεν υπάρξει πραγματική διαπραγμάτευση που θα καταλήξει σε νέα συμφωνία που θα βγάλει την χώρα από την μόνιμη χρεοκοπία στην οποία βρίσκεται, η αποχώρηση του ΔΝΤ θα είναι αρνητική εξέλιξη – καθώς το ΔΝΤ δείχνει πιο λογικό και συζητήσιμο από την κ. Μέρκελ και την ΕΚΤ, τους οποίους θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε κατόπιν χωρίς καν τη διαμεσολάβιση του κάπως πιο λογικού ΔΝΤ. (Ναι, εκεί φτάσαμε ως Ευρώπη: Το ΔΝΤ να είναι πιο λογικό από τα όργανα της Ε.Ε.!)

Τι τη νοιάζει όμως την συγκυβέρνηση αυτό; Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι το προπαγανδιστικό όφελος του να ζητωκραυγάσει «Διώξαμε το ΔΝΤ κι εσείς οι παλαιο-κομουνιστές θέλετε να το κρατήσετε. Ψήφισέ μας λαέ.» Το μόνο καλό σε αυτή την υπόθεση είναι ότι οι φούσκες του success story δεν φαίνονται αρκετά ανθεκτικές για να παρασύρουν τον ελληνικό λαό.

Πηγή: protagon

Ανακλήθηκε τίτλος «επίτιμου διδάκτορα» εξαιτίας ναζιστικού παρελθόντος

Ανακλήθηκε τίτλος «επίτιμου διδάκτορα» εξαιτίας ναζιστικού παρελθόντος

To Πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ ανακάλεσε σήμερα - για πρώτη φορά στην ιστορία του - τον τίτλο του «επίτιμου διδάκτορα» από τον ιδρυτή του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της πόλης, Πάουλ Τρατς εξαιτίας του ναζιστικού παρελθόντος του. Ο τίτλος του είχε απονεμηθεί το 1973, τρια χρόνια πριν τον θάνατό του. 

Ο Τρατς, όμως, ήταν αξιωματικός των ταγμάτων των SS των ναζί κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Συμμετείχε στη Βαρσοβία και στη Σοβιετική Ένωση σε καταλήστευση έργων τέχνης, αρκετά από τα οποία κατέληξαν στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Επιπλέον, είχε δημοσιεύσει άρθρα στο καθοδηγητικό όργανο των SS, στα οποία κατήγγειλε την «παρενόχληση από το βάρος ξένης ράτσας» και υποστήριζε την «εξόντωση παράλυτων ατόμων και τερατογενέσεων», ενώ του είχε απονεμηθεί από τον αρχηγό των SS Χάινριχ Χίμλερ, το γνωστό «δακτυλίδι των SS» με τη νεκροκεφαλή και τους ρούνους.

Περισσότερα από 40 χρόνια μετά, η έρευνα του καθηγητή του Πανεπιστημίου Ρόμπερτ Χόφμαν που τεκμηρίωσε το ναζιστικό παρελθόν του Τρατς και η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου με απόφασή της ανακάλεσε την απονομή επισημαίνοντας ότι εκ των υστέρων διαπιστώθηκε πως δεν ήταν άξιος αυτής της τιμητικής διάκρισης. 

Το Πανεπιστήμιο προτίθεται να ελέγξει και άλλες παρόμοιες «προβληματικές περιπτώσεις» από τα συνολικά 88 πρόσωπα που έχουν ανακηρυχτεί επίτιμοι διδάκτορες και στα οποία περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων ο αρχιμουσικός Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, ο ζωολόγος Κόνραντ Λόρεντς, ο ζωγράφος Όσκαρ Κοκόσκα και ο συγγραφέας Πέτερ Χάντκε.

Η οργάνωση του κόμματος των Πράσινων στο Σάλτσμπουργκ ζήτησε σήμερα από το Δήμο της πόλης να ανακαλέσει την ανακήρυξη του Πάουλ Τρατς στο παρελθόν σε επίτιμο δημότη, ακολουθώντας το παράδειγμα του Πανεπιστημίου.

Πηγή:tvxs

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0