Όποιος τουρίστας έχει επισκεφτεί ποτέ την Αθήνα, αποκλείεται να μην έχει στο ταξιδιωτικό του άλμπουμ φωτογραφίες από το Μοναστηράκι, τη μεγαλύτερη και πιο διάσημη τουριστική αγορά της. Ανάλογες με το Μοναστηράκι υπάρχουν και άλλες αγορές ανά τον κόσμο, τις οποίες συνήθως επισκεπτόμαστε αν προορισμός μας είναι η πόλη που τις φιλοξενεί. Ας δούμε από 7 από τις πιο διάσημες του κόσμου και τι μπορούμε να βρούμε σε κάθε μία από αυτές, όταν και όποτε μας βγάλει ο δρόμος…

Kapali Çarşı (Μεγάλο Παζάρι) Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

Ξεκινώντας από το 15ο αιώνα και φτάνοντας τα 4 χιλιάδες μαγαζιά, η Μεγάλη Αγορά της Κωνσταντινούπολης για πολλούς τουρίστες αποτελεί την αφετηρία του ταξιδιού τους στην Πόλη. Ανατολίτικα φωτιστικά και διακοσμητικά, μπαχαρικά, δερμάτινα, χαλιά, παραδοσιακά κοσμήματα και… μαϊμούδες ρούχα και παπούτσια, όλα μπορείτε να τα βρείτε εκεί. Κάντε τα παζάρια σας και προετοιμαστείτε να φύγετε πιο φορτωμένοι από ποτέ.

Boqueria Βαρκελώνη, Ισπανία

Οι κορυφαίοι Ισπανοί σεφ από τον Ferran Adrià μέχρι τον Jordi Cruz παραληρούν για την αγορά αυτή και τα προϊόντα της. Η ιστορία της πάει πίσω στις αρχές του 13ου αιώνα, η σημερινή της δομή, όμως, ξεκινάει από το 1914. Αν βρεθείτε ποτέ εκεί, προτιμήστε να την επισκεφτείτε πολύ πρωί, πριν αρχίσει η επέλαση των τουριστών, για να βρείτε το καλύτερο φρέσκο κρέας, ψάρι, λαχανικά, φρούτα, μπαχαρικά κ.λπ.

Camden, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο

Περπατώντας βόρεια από το σταθμό μετρό στο Camden, θα βρείτε πλήθος αγορών ανάμεσα στο Κανάλι του Regent και το θέατρο Roadhouse. Με τους μαθητές και τους φοιτητές να τις τιμούν περισσότερο από κάθε άλλον, οι αγορές εδώ έχουν τα πάντα για όλους, από T-shirt heavy metal μέχρι ποδήλατα κι από κοσμήματα μέχρι δίσκους και vintage ρούχα.

Queen Victoria Market Μελβούρνη, Αυστραλία

Με συνεχή λειτουργία από το 1878, η αγορά Queen Victoria αποτελούν ένα από τα… θαύματα της Μελβούρνης, όπου μπορείτε να πιείτε τον καφέ σας, να κάνετε τη βόλτα σας ή να ψωνίσετε από σουβενίρ και κουζινικά, μέχρι φαγητό και ρούχα. www.qvm.com.au

Naschmarkt Βιέννη, Αυστρία

Εκτός από αγορά τροφίμων στην οποία κυριαρχεί πάντα συνωστισμός σε μήκος 1,5 χιλιομέτρου, το Naschmarkt στη Βιέννη είναι επίσης γνωστό και για τις γκουρμέ του γεύσεις στα εστιατόρια που φιλοξενεί. Τα Σάββατα πραγματοποιείται και παζάρι μεταχειρισμένων ειδών και αποτελεί τουριστικό πέρασμα ανάλογο με το Μοναστηράκι.

Stanley Market Χονγκ Κονγκ

Η πιο δημοφιλής αγορά του Χονγκ Κονγκ είναι η Stanley Market στη νότια πλευρά του, παρ’ όλο που δεν υπάρχει στάση μετρό και για να φτάσει κάποιος εκεί πρέπει να πάρει ταξί ή λεωφορείο. Ρούχα, πίνακες, σουβενίρ, παπούτσια, ό,τι θελήσετε βρίσκεται εκεί μαζί με αρκετά καφέ και εστιατόρια έτοιμα να κατευνάσουν την πείνα σας και να σας ξεκουράσουν. Κοντά υπάρχει και ένας Tin Hau ναός (ένας από τους 100 που είναι αφιερωμένοι στη θεά της θάλασσας Tin Hau), όπου θα δείτε από κοντά δέρμα από τίγρη η οποία πυροβολήθηκε το 1940.

Κατά την επιλογή ηθοποιών για μια βιογραφική ταινία, ο σκηνοθέτης πρέπει να βρει το πρόσωπο εκείνο που έχει μεγάλη φυσική ομοιότητα με το ιστορικό πρόσωπο το οποίο θα υποδυθεί. Γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση το ταλέντο μόνο δεν είναι αρκετό. Βέβαια δεν είναι μόνο ο ηθοποιός που κάνει όλη τη δουλειά – οι μακιγιέρ παίζουν επίσης έναν τεράστιο ρόλο στην ομοιότητα! Ωστόσο τα πρόσωπα που ακολουθούν πέτυχαν να γίνουν σχεδόν όμοια με τους ρόλους τους, τόσο πολύ μάλιστα που σε μερικές περιπτώσεις μένουμε με το στόμα ανοιχτό.

1. Jamie Foxx – Ray Charles, «Ray» 

2. Val Kilmer – Jim Morrison, «The Doors»

3. Robert Downey Jr. – Charlie Chaplin, «Chaplin»

4. Ben Kingsley – Mohandas Karamchand Gandhi, «Gandhi» 

5. Daniel Day-Lewis – Abraham Lincoln, «Lincoln»

6. Bruno Ganz – Adolf Hitler, «Downfall»

7. Denzel Washington – Malcolm X, «Malcolm X» 

8. Morgan Freeman – Nelson Mandella, «Invictus» 

9. Ashton Kutcher – Steve Jobs, «Jobs» 

10. Jennifer Lopez – Selena Quintanilla, «Selena»

11. Meryl Streep – Margaret Thatcher, «The Iron Lady» 

12. Adrien Brody – Salvador Dali, «Midnight In Paris» 

13. Hellen Mirren – Queen Elizabeth II, «The Queen» 

14. Anthony Hopkins – Alfred Hitchcock, «Hitchcock» 

Γράφει ο Στέλιος Κούλογλου

Ένα από τα προβλήματα με τη συντηρητική παράταξη και την πασοκική συνιστώσα της που μας κυβερνούν είναι ότι ούτε βιβλία διαβάζουν ούτε πολλές ταινίες βλέπουν. Γιατί αν είχαν λίγο μελετήσει τις βιογραφίες της Μέρκελ ή είχαν δει τη Νονά, το ντοκιμαντέρ για τη ζωή και την προσωπικότητά της, θα είχαν καταλάβει ότι η άσημη, απολίτικη φυσικός από την Ανατολική Γερμανία είναι μανούλα στις προδοσίες, χάρη στις οποίες κατάφερε να επικρατήσει στη γερμανική πολιτική σκηνή.

Θα μάθαιναν, επίσης, κάτι πολύ ουσιαστικό, όταν πρόκειται να συζητήσεις μαζί της: ότι η ισχυρότερη γυναίκα στον κόσμο δεν λέει ποτέ ένα ξεκάθαρο ναι ή ένα ξεκάθαρο όχι. Λέει συγχρόνως και ναι και όχι, διστάζει να αποφασίσει περιμένοντας καιροσκοπικά μέχρι την τελευταία στιγμή. Ακόμη και την ημέρα της πτώσης του τείχους του Βερολίνου, την ώρα που οι Ανατολικοί συγκεντρώνονταν στο Τείχος, η Άνγκελα πήγε στη σάουνα, περιμένοντας να ξεκαθαρίσουν πρώτα τα πράγματα. Ο Γ. Παπανδρέου, αλλά δυστυχώς και η Ελλάδα, το πλήρωσαν ακριβά το 2010, όταν η Μέρκελ καθυστερούσε επί μήνες να αποφασίσει για το περίφημο πακέτο βοήθειας, την ώρα που το επιτόκιο που έπρεπε να πληρώσει η Ελλάδα για να δανειστεί από τις αγορές είχε φτάσει στα ουράνια.  

Μερικοί το λένε κι έξω από τα δόντια: η Ελλάδα δεν είναι έτοιμη, χρειάζεται κι άλλες «μεταρρυθμίσεις». Σκάστε και κολυμπάτε.

Το μοιραίο λάθος της σημερινής κυβέρνησης είναι ότι συνέδεσε απόλυτα την τύχη της με την πρώτη κυρία του Βερολίνου. Από το βράδυ των εκλογών του 2012 έδωσε τα διαπιστευτήριά της, όταν ο κ. Σαμαράς ξέχασε την επαναδιαπραγμάτευση, το κεντρικό σύνθημα χάρη στο οποίο είχε κερδίσει την πρώτη θέση, δηλώνοντας ότι η Ελλάδα θα εκπληρώσει τα συμφωνηθέντα. Ύστερα ορκίστηκε και επισκέφθηκε τη Μέρκελ για τα διαπιστευτήρια. Η άγραφη συμφωνία ήταν ότι η ελληνική κυβέρνηση θα ακολουθούσε πιστά και χωρίς παρεκκλίσεις τη συνταγή λιτότητας και αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας του Βερολίνου, χωρίς να λογαριάζει το πολιτικό και κοινωνικό κόστος. Ως αντάλλαγμα, το τελευταίο θα στήριζε πολιτικά την κυβέρνηση. Κάποια στιγμή, όταν η Ελλάδα «θα είχε εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της», οι δανειστές θα συζητούσαν το ελληνικό πρόβλημα και θα ελάφρυναν το χρέος, που αποτελεί τη λυδία λίθο του προβλήματος.  

Κάπως έτσι ο κ. Σαμαράς μετατράπηκε από αντιμνημονιακός σε έναν από τους πιο σκληρούς πρωθυπουργούς που κλήθηκαν να εφαρμόσουν το νεοφιλελεύθερο δόγμα τις τελευταίες δεκαετίες: απολύσεις, περικοπές κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις κερδοφόρων ελληνικών επιχειρήσεων και υπηρεσιών. Αν δεν είχε υπάρξει το δημοψήφισμα στη Θεσσαλονίκη, θα είχαν δώσει αλά Βολιβία και το νερό, ένα από τα σπουδαιότερα δημόσια αγαθά. Η κ. Μέρκελ μόνο ωφελημένη βγήκε από τη λεόντειο συμφωνία. Η ελεγχόμενη κρίση στην ευρωζώνη γέμισε τα ταμεία του Βερολίνου, που έφτασε να δανείζεται με αρνητικό επιτόκιο: να επιστρέφει δηλαδή στο τέλος του δανείου λιγότερα απ' όσα είχε δανειστεί! Η σχετική οικονομική ευμάρεια διευκόλυνε αποφασιστικά την τρίτη εκλογή της, το 2013, την ίδια ώρα που πουλούσε το ελληνικό success story στη γερμανική κοινή γνώμη. Όσες χώρες του Νότου σκέφτονταν να αντιδράσουν, κάθισαν στ' αυγά τους, όταν είδαν τα δεινά της Ελλάδας: τον χειρότερο οικονομικό μαρασμό που έχει γνωρίσει χώρα σε περίοδο ειρήνης.  

Η κ. Μέρκελ μόνο ωφελημένη βγήκε από τη λεόντειο συμφωνία. Η ελεγχόμενη κρίση στην ευρωζώνη γέμισε τα ταμεία του Βερολίνου, που έφτασε να δανείζεται με αρνητικό επιτόκιο: να επιστρέφει δηλαδή στο τέλος του δανείου λιγότερα απ' όσα είχε δανειστεί!

Τα «καλά παιδιά» περίμεναν δύο χρόνια υπομονετικά: σύμφωνα με μία αρχική υπόσχεση, το πρόβλημα του χρέους θα συζητιόταν πριν από τις ευρωεκλογές, ώστε να διευκολυνθούν και να τις κερδίσουν. Ύστερα μετατέθηκε για τον Σεπτέμβρη του 2014, αλλά οι Σαμαράς - Βενιζέλος είδαν και πάλι το ποτήρι μισογεμάτο: ότι θα διευκολυνθούν στις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις και θα τρίψουν τη γερμανική βοήθεια στη μούρη του ΣΥΡΙΖΑ. Κατόπιν, πήγε κάπου για το τέλος του 2014, μετά, αφού διεξαχθούν οι πρόωρες εκλογές της Ελλάδας, αν γίνουν στις αρχές του 2015. Η Μέρκελ είχε παίξει ένα από τα γνώριμα παιχνίδια προδοσίας.

Παρότι ο ξάδελφός του, πρέσβης στο Βερολίνο, του συνιστούσε να μην πάει, γιατί δεν θα έβγαζε τίποτα, ο κ. Σαμαράς δεν άντεξε και πήγε να τη δει. Θα έκανε η καγκελάριος μια σαφή δήλωση ότι το πρόβλημα του χρέους θα αντιμετωπιστεί αποφασιστικά; Θα τον υποστηρίξει, τουλάχιστον, η Γερμανία όταν θα δηλώσει ότι τα μνημόνια τελείωσαν και η Ελλάδα θα μπορεί να δανείζεται από τις αγορές; Δεν είχε, άλλωστε, εφαρμόσει όσα σκληρά είχε υποσχεθεί και ακόμη περισσότερα ΕΝΦΙΑ;

Η κ. Μέρκελ δεν απάντησε ούτε ναι ούτε όχι. Και από τότε το ίδιο μοτίβο σιγοσφυρίζουν αδιάφορα οι υπόλοιποι δανειστές από το ΔΝΤ μέχρι το Eurogroup, ενώ μερικοί το λένε κι έξω από τα δόντια: η Ελλάδα δεν είναι έτοιμη, χρειάζεται κι άλλες «μεταρρυθμίσεις». Σκάστε και κολυμπάτε. Οι Σαμαράς - Βενιζέλος είναι με την πλάτη στον τοίχο, αλλά τουλάχιστον έμειναν για δύο και παραπάνω χρόνια στην εξουσία. Στο κάτω-κάτω, αν δεν ήταν η Μέρκελ, δεν θα το είχαν καταφέρει ποτέ.  

Πηγή: lifo