Το μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, τόπος ιερός, τόπος μαγευτικός, τόπος μυστηρίου, ελληνισμού και ορθοδοξίας, τόπος πόνου και μαρτυρίου και αυτόπτης μάρτυρας της μεγάλης ποντιακής γενοκτονίας. Τόπος προαιώνιου προσκυνήματος. Ακόμα και σήμερα χιλιάδες επισκέπτες, σπεύδουν να δούνε το θαυμαστό αυτό μνημείο. Χιλιάδες προσκυνητές, κυρίως Έλληνες, αλλά και Τούρκοι, πηγαίνουν να προσκυνήσουν. Γυναίκες με την κλασική ισλαμική μαντίλα ανεβαίνουν υπομονετικά τα σκαλοπάτια που οδηγούν στο μοναστήρι και με ευλάβεια προσκυνούν την Μεριέμ Αννά, την Παναγία Σουμελά. Ελληνόφωνοι πόντιοι της Τουρκίας ακόμα και σήμερα τραγουδάνε την Παναγία Σουμελά.

Για πρώτη φορά μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ελληνοτουρκική συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών, τελέστηκε Θεία Λειτουργία τον Αύγουστο του 2010, την ημέρα της εορτής της Παναγίας στην ιστορική Μονή Σουμελά, αφού η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποδέχθηκε το αίτημα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου να τελεστεί η θεία λειτουργία τη μέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Τη Λειτουργία τέλεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.

Δείτε στις φωτογραφίες που ακολουθούν τον μαγευτικό αυτό ιερό τόπο!

Στην επιφάνεια οι επιθετικές μέθοδοι 'οχύρωσης' των ακυκλοφόρητων gadgets της από leaks

Πρόστιμο 50 εκατομμυρίων δολαρίων η ταρίφα' της Apple, για κάθε διαρροή προϊόντος   Την παροιμοιώδη εμμονή της Αpple με την μυστικότητα αλλά και τις επιθετικές μεθόδους 'οχύρωσης' των επερχόμενων προϊόντων της από διαρροές  επιβεβαιώνει η είδηση που ήρθε στο φως μετά την ξαφνική αίτηση προστασίας από πτώχευση ενός εκ των προμηθευτών της.  

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτουν σε σχετικό άρθρο τους οι Financial Times, η Apple επιβάλλει, με ρήτρες στα συμβόλαια συνεργασίας με προμηθευτές της, πρόστιμο ύψους 50 εκατομμυρίων δολαρίων σε περίπτωση που θεωρηθούν υπαίτιοι για τη διαρροή προϊόντων υπό κατασκευή, για τα οποία την προμηθεύουν με υλικά ή συνεργάζονται στην κατασκευή τους.  

Τα στοιχεία για τους "καταπιεστικόυς", όπως τους αποκάλεσαν, όρους σε συμφωνίες "μη-αποκάλυψης" με προμηθευτές της, προέρχονται από τους δικηγόρους της εταιρείας GT Advanced Technologies, προμηθευτή των ισχυροποιημένων κρυστάλλινων οθονών saphire glass που τελικά δεν χρησιμοποίησε η Apple στα νέα της iPhone.  

Οι δικηγόροι της εταιρείας, που έχουν καταθέσει αίτηση πτώχευσής τη οποία θα εξεταστεί αύριο από τα δικαστήρια, υποστηριζουν ότι διαθέτουν ακόμη περισσότερα στοιχεία που αφορούν στη σχέση της GT με την Apple, τα οποία επιβάλλεται να δημοσιευθούν "προς όφελος των πιστωτών αλλά και του επενδυτικού κοινού".  

Αξίζει να σημειωθεί, ότι η εισηγμένη στο NASDAQ -και σήμερα στα πρόθυρα της πτώχευσης- GT Advanced Technologies, πριν από ένα χρόνο έβλεπε την αξία της μετοχής της να εκτινάσσεται όταν ανακοίνωνε πανηγυρικά τη επίτευξη συμφωνίας με "μεγάλη αμερικανική εταιρεία τεχνολογίας".   Αν και οι ακριβείς συνθήκες ξαφνικής πτώχευσης της GT Advanced Technologies παραμένουν αδιευκρίνιστες και υπό διερεύνηση, είναι πολλές οι εταιρείες - προμηθευτές της Apple που παρακολουθούν στενά και με αγωνία την εξέλιξη της υπόθεσης, αναφέρει το δημοσίευμα των Financial Times.

Πηγή: lifo

Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

Πώς όσο δεν συνδιαλεγόμαστε μαζί του, θα μας πνίγει και θα μας υποδουλώνει

Κάθε πρωί, ως μαθητής του Δημοτικού, κατηφόριζα στην οδό Πατησίων από το πατρικό μου, που ήταν δυό στενά παραπάνω, για να πάρω το σχολικό. Πολυκατοικίες, πολυκατοικίες, πολυκατοικίες, λεωφορεία που αγκομαχούσαν και τρόλεϊ που τους έφευγαν συνέχεια οι κεραίες, και στο βάθος μόλις να διακρίνεται –όχι λόγω της απόστασης αλλά εξαιτίας του φαιόγκριζου νέφους που έπνιγε τότε την πρωτεύουσα- ο Παρθενώνας. Τόσο τον είχε συνηθίσει το μάτι μου, τόσο μού φαινόταν οικείος – κομμάτι του τοπίου, ώστε δεν του έριχνα δεύτερη ματιά. Όταν διάβασα για τον Ιερό Βράχο, όταν είδα αναπαραστάσεις της Ακρόπολης όπως την ανέγειραν οι πολίτες της κλασσικής Αθήνας για να στέκει στους αιώνες, δυσκολεύτηκα να ταυτίσω το αριστούργημα με το ερείπιο που διακρινόταν στο βάθος του οπτικού μου πεδίου. Αισθανόμουν ότι επρόκειτο για δύο διαφορετικά πράγματα.  

H πιο επικίνδυνη επιλογή για όσους είναι κληρονόμοι θαυμάτων είναι να επιδιώξουν να το κοινωνήσουν. Να σταθούν εμπρός του με όλους τους πόρους τους ανοιχτούς και να το αφήσουν να τους κατακλύσει.  

Το ίδιο συμβαίνει, νομίζω, στους κατοίκους του Καΐρου. Η πυραμίδα της Γκίζας ορθώνεται στις εσχατιές της πόλης τους, κοντά σε κάτι χαμοκέλες, αντίκρυ από ένα μουσουλμανικό νεκροταφείο. Οι ντόπιοι –που έγιναν ντόπιοι χιλιετίες μετά την έκλειψη των Φαραώ- δεν την αντιλαμβάνονται στην ουσία παρά ως πόλο έλξης των τουριστών. Τους οποίους χαρατσώνουν για να τους ανεβάσουν πάνω σε άλογα και σε καμήλες και να τους οδηγήσουν στην είσοδο του μνημείου. Όσοι δεν πάσχουν από κλειστοφοβία, ενθαρρύνονται να μπουν μέσα στην πυραμίδα και να βαδίσουν διπλωμένοι στα δύο μέχρι την ταφική αίθουσα, η οποία είναι –βεβαίως- θλιβερά κενή...

Το πρόβλημα αφορά όλους τους κληρονόμους θαυμάτων. Όλους εκείνους που τους έλαχε να βρίσκονται σε ισόβια επαφή με κορυφαία ανθρώπινα δημιουργήματα, των οποίων ωστόσο δεν είναι οι ίδιοι δημιουργοί. Το να συνυπάρχεις ως κάτοικος Κωνσταντινούπολης με την Αγιά Σοφιά. Το να φυτρώνουν έξω απ'την αυλή του σπιτιού σου οι στύλοι του Ολυμπίου Διός. Το να έχει γραφτεί στη γλώσσα σου η Ορέστεια και ο Επιτάφιος του Περικλέους αποτελεί ένα γεγονός που εάν το συνειδητοποιήσεις, κινδυνεύεις να παραλύσεις. Κάπως σαν να έχει προσγειωθεί στο κρεββάτι σου η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου κι εσύ -από δέος- να κρατάς την ανάσα σου. Για να την αγγίξεις ούτε λόγος...

H πιο επικίνδυνη επιλογή που έχουν οι κληρονόμοι θαυμάτων ανά τον κόσμο είναι να επιδιώξουν να κοινωνήσουν το θαύμα. Να σταθούν εμπρός του με όλους τους πόρους τους ανοιχτούς και να το αφήσουν να τους κατακλύσει...

Στους κληρονόμους θαυμάτων ανοίγονται τρεις επιλογές.

Η πρώτη –και όχι η λιγότερο έντιμη- είναι να κλείσουν τα μάτια μπρος στην ακτινοβολία τους, να τα φέρουν στις διαστάσεις τους, να τα εντάξουν στην καθημερινότητά τους. Οι Αθηναίοι επί Τουρκοκρατίας αντιμετώπιζαν τον Παρθενώνα σαν ένα ακόμα κάστρο. Έχτιζαν μέσα του εκκλησίες, κατοικούσαν με τις κατσίκες και τις κότες τους πάνω στην Ακρόπολη, εάν κάποιος τους ρωτούσε ποιο είναι το σημαντικότερο αξιοθέατο της μικρής τους πόλης, πιθανότερο να του έδειχναν το αρχοντόσπιτο κανενός κοτζάμπαση παρά τον ιερό βράχο. «Βολφ! Σταμάτα αγοράκι μου να στριμώχνεις τα κορίτσια και να χώνεις το χέρι σου κάτω απ'τις φούστες τους! Ρεζίλι με έχεις κάνει στη γειτονιά!» θα ωρυόταν πιθανόν η μάνα του Μότσαρτ. Και θα την απασχολούσε περισσότερο να τρώει ο μικρός Βόλφγκανγκ την σούπα του παρά να μελετάει στο κλειδοκύμβαλο.

Την δεύτερη επιλογή ακολούθησε ο πατέρας του Μότσαρτ και η σύγχρονη Ελλάδα από ιδρύσεως της. Διαφημίζεις το θαύμα που σου έλαχε, το περιφέρεις όπου υπάρχει φιλότεχνο κοινό και προσπορίζεσαι ό,τι μπορείς επιδεικνύοντάς το. Γίνεσαι μάνατζερ, εκδίδεις εισιτήρια και ιλουστρασιόν τουριστικούς οδηγούς, διαβαθμίζεις τους θαυμαστές ανάλογα με το βαλάντιό τους: «Για να επισκεφθείτε νύχτα με πανσέληνο τον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, θα δώσετε κάτι παραπάνω...» «Για να σας παίξει ο Αμαντέους στο σαλόνι σας, θα ξηλωθείτε...»

Η αποτελεσματική διαχείριση του θαύματος προϋποθέτει την εθελούσια τύφλωση ή κώφωση του διαχειριστή. Αλοίμονο εάν άφηνες το δέος που αισθάνονται οι ξένοι να σε καταλάβει κι εσένα. Πώς θα ήσουν αποτελεσματικός; Το θαύμα γεμίζει τις τσέπες σου και τρέφει το εγώ σου χωρίς όμως να περνάει από μέσα σου. «Εγώ είμαι ο γνήσιος απόγονος και θεματοφύλακας των αρχαίων Ελλήνων!» καμαρώνεις και απαιτείς ό,τι σού έκλεψε ο Έλγιν, για να τα βάλεις κι αυτά στο μουσείο. «Καμαρώστε τα κομψοτεχνήματα της Βεργίνας, προσεχώς και της Αμφίπολης!» διαλαλείς. Εσύ πάλι και αν τα κοιτάς, δεν τα βλέπεις. Σκοπός σου είναι να τα αξιοποιήσεις, όχι να τα ερωτευτείς...

Η τρίτη -και πιο επικίνδυνη- επιλογή είναι να επιδιώξεις να κοινωνήσεις το θαύμα. Να σταθείς εμπρός του με όλους τους πόρους σου ανοιχτούς και να το αφήσεις να σε κατακλύσει.

Πώς θα επηρεαζόταν η καθημερινότητα μας, εάν ανεβαίναμε τακτικά στην Ακρόπολη; Πόσο πιο κούφια θα μας φαίνονταν τα λόγια και οι πράξεις των σημερινών πολιτικών, εάν είχαμε επί της ουσίας μελετήσει Θουκυδίδη; Κάποιος που θα διδαχθεί τις Βάκχες του Ευριπίδη, θα ξανανοίξει άραγε τηλεόραση και αν ναι, για να δει τι; Δεν εννοώ να συντριβούμε και να ευνουχιστούμε από τη λάμψη. Το ακριβώς αντίθετο εννοώ - να δώσουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να φωτιστεί και να γονιμοποιηθεί. Να αντιληφθούμε τη συγγένεια τοπίου και γλώσσας δημιουργικά, δυναμικά, και όχι σαν ψυχοτρόπο φάρμακο είτε σαν πατρογονικό οικόπεδο προς εμπορική εκμετάλλευση.

Το επεδίωξε η γενιά του '30. Έχασε στα σημεία, μάς άφησε όμως και Τσαρούχη και Ελύτη. Το επιχείρησαν ο Άγγελος Σικελιανός και η Εύα Πάλμερ με τις Δελφικές Γιορτές. Ίσως οι μιμητές τους να εκφυλίστηκαν στη γραφικότητα – εκείνοι ωστόσο έδωσαν στον Αισχύλο την ευκαιρία να βγει επιτέλους από τα κιτάπια των φιλολόγων και να ζωντανέψει ως δρώμενο.

Ο σπουδαίος, προφορικός –και για αυτό σχεδόν λησμονημένος- διανοούμενος του Μεταπολέμου Γιώργος Μακρής είχε συντάξει τον Νοέμβριο του 1944 μια φλογερή προκήρυξη ενός «Συνδέσμου Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων». Έγραφε: «Πρώτη καταστροφή ορίζεται η ανατίναξη και τέλεια κατεδάφιση του Παρθενώνα. Ο οποίος μας έχει κυριολεκτικώς πνίξει...»

Δίκιο είχε ο Μακρής. Όσο συγκατοικούμε με το θαύμα δίχως να συνδιαλεγόμαστε μαζί του, το θαύμα θα μας πνίγει και θα μας υποδουλώνει.

Πηγή: lifo

Ο διαπρεπής θεωρητικός αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ είναι γνωστός για την έρευνά του σχετικά με τις «μαύρες τρύπες», την ακτινοβολία Χόκινγκ, υποστηρικτής των παράλληλων κόσμων, συγκέρασε δε τη Θεωρία της Σχετικότητας με την Κβαντική Μηχανική.

Πρόσφατα ο Βρετανός Χόκινγκ σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα Guardian, ουσιαστικά διατύπωσε την άποψη ότι δεν υπάρχει Θεός, μία σημαίνουσα δήλωση για μερικούς. Δήλωση που προκάλεσε πλήθος σχολίων και αντεγκλήσεων στον Τύπο. Την ίδια άποψη είχε διατυπώσει και το 2010 στο βιβλίο του «Το Μεγάλο Σχέδιο».

Όμως, σε μία προσεκτικότερη προσέγγιση, αναδεικνύονται ουσιαστικές επιστημονικές αστοχίες. Κατ’ αρχήν, είναι γνωστό ότι η μεθοδολογία της επιστήμης εδράζεται στο εξής τρίπτυχο: Υπόθεση – πείραμα και αποτέλεσμα - επαλήθευση του πειραματικού αποτελέσματος. Γεγονός που ανεξηγήτως διέφυγε της συλλογιστικής του Χόκινγκ.

Επιπρόσθετα, αν ο Χόκινγκ είπε ότι δεν υπάρχει Θεός, αυτό σημαίνει ότι όντως δεν υπάρχει ο Θεός; Αναλόγως, αν ο Πλάτων, Νεύτωνας, Πασκάλ, Μπαχ, Πλανκ, Γαλιλαίος, Παστέρ, Αϊνστάιν, κ.α., είπαν ότι υπάρχει Θεός, αυτό σημαίνει ότι όντως υπάρχει ο Θεός; Ή θα βάλουμε σε μια ζυγαριά τον μεν (ενδεχομένως και τους ομοϊδεάτες του) έναντι των δε, και θα αποφανθούμε; Πιστεύουμε ότι η πλάνη της παραπάνω οπτικής είναι προφανής.

Κάτι, σε τελική ανάλυση, τόσο φιλοσοφικά όσο και επιστημονικά, «υφίσταται», ανεξάρτητα της πίστης μας. Η ενασχόληση με ένα θέμα καθαρά προσωπικό, δηλοί εν μέρει και το άτοπο του θέματος. Η διερεύνηση του υπέρλογου εκ προοιμίου δεν εμπίπτει στο πεδίο της επιστήμης, θα αποτελέσει δε πιθανώς προσωπική διαπίστωση όλων μας, εν καιρώ.

Ο Χόκινγκ και άλλοι επιστήμονες εγνωσμένου και αδιαμφισβήτητου κύρους διερευνούν θεωρητικές έννοιες, βάσει θεωριών. Μάλιστα, η ίδια η Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν είναι πλέον υπό αμφισβήτηση.
Παρεμπιπτόντως, όπως δήλωσε και ένας θεολόγος πρόσφατα, «Ο Θεός δεν υπάρχει!». Ετυμολογικά, δεν είναι «Υπό την αρχή», αφού -για την ολοκλήρωση της συλλογιστικής μας- αν αποδεχθούμε την ύπαρξη του Θεού, Αυτός θα ήταν (ή είναι, ανάλογα με την προσωπική μας οπτική) η ανώτερη Αρχή.

Τελικά, η γραφική αυτή εμμονή στον κοινωνικό διαχωρισμό που θα επιφέρει έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο των θρησκειών, διαφαίνεται και στη σύγχρονη Ελλάδα, όπου ένα πολιτικό κόμμα φέρει ως δόγμα του την αθεΐα, ενώ ένα άλλο έχει αναδείξει τον Θεό σε λάβαρο και ακρώνυμο της ταυτότητάς του…

Ο Χόκινγκ ήταν Καθηγητής Μαθηματικών στο Κέιμπριτζ, στην ίδια έδρα που κατείχε και ο Ισαάκ Νεύτωνας. Το 2012 ο Χόκινγκ δήλωσε ότι έχασε εκατό δολάρια σε στοίχημα που είχε βάλει με συνάδελφό του, όταν το CERN εντόπισε το σωματίδιο του Χιγκς… Μήπως ο σεβαστός επιστήμονας, άθελά του, ουσιαστικά θεοποίησε εαυτόν;

Πηγή:protagon