Γράφει η Σώτη Τριανταφύλλου

Οι δυτικές χώρες πληρώνουν την πολιτική τους –και την απουσία πολιτικής– έναντι των εθνοτικών, φυλετικών και θρησκευτικών διαφορών που ανέχτηκαν και τροφοδότησαν στο έδαφός τους. Η εθελοτυφλία, η καλοπροαίρετη, ενοχική ή φοβική άρνηση να παραδεχτούν ότι δεν μοιράζονται τις ίδιες αξίες με όλον τον κόσμο τις φέρνει τώρα μπροστά σε μια πολύ συγκεκριμένη απειλή: το Ισλάμ δεν είναι απλώς μια διαφορετική θρησκεία με ελαφρώς αλλόκοτες ενδυματολογικές και διατροφικές συνήθειες· είναι μια επιθετική πολιτική και μια πολεμική μηχανή.

Πριν από λίγες μέρες είδα στο Channel 4 ένα ντοκιμαντέρ για την πολυγαμία των μουσουλμάνων στη Βρετανία – στην ουσία για το πώς οι μουσουλμάνοι επιβάλλουν τους δικούς τους νόμους στη χώρα που τους φιλοξενεί. Το εντυπωσιακό στοιχείο σ’ αυτό το ντοκιμαντέρ δεν ήταν ότι στη Βρετανία υπάρχουν 20.000 πολυγαμικές ενώσεις, αλλά ότι πολλές από αυτές –οι μισές σχεδόν– περιλαμβάνουν προσηλυτισμένες γυναίκες, μετανάστριες τρίτης και τέταρτης γενιάς ή Βρετανίδες που επέλεξαν να γίνουν μουσουλμάνες.

Αλλά η πραγματικότητα δεν φαίνεται αποτέλεσμα επιλογής όπως την αντιλαμβανόμαστε στη Δύση: πρόκειται για ένα είδος συμβολαίου σύμφωνα με το οποίο ο άνδρας παρέχει τα απαραίτητα υλικά μέσα σε όλες τις συζύγους και τα παιδιά του, ενώ, συγχρόνως, τις αντιμετωπίζει με «δικαιοσύνη». Τι σημαίνει άραγε δικαιοσύνη σ’ αυτή την περίπτωση; Ένας μουσουλμάνος από το Σέφιλντ, ονόματι Μοχάμεντ ελ Γκανέι, λέει: «Έχω τρεις γυναίκες και έντεκα παιδιά: είμαστε οικογένεια», αλλά παραλείπει να αναφέρει ότι είναι χρονίως άνεργος κι ότι η πολυμελής οικογένειά του ζει από τα κρατικά επιδόματα.

Στη συνέχεια, ο Χασάν Φίλιπς λέει, με βρετανική προφορά: «Φέρομαι καλά στις γυναίκες μου για να με ανταμείψει ο Αλλάχ». Και ισχυρίζεται ότι οι τέσσερις γυναίκες του είναι φίλες όπως η Κάρι, η Σάρλοτ, η Σαμάνθα και η Μιράντα στο “Sex and the City”. (Κάτι τέτοιο έχω ακούσει κι από Αμερικανούς μορμόνους που είναι τρελοί για δέσιμο αλλά που, προς το παρόν, δεν έχουν κηρύξει πόλεμο εναντίον των αλλοθρήσκων.) Ο Ομάρ, ένας φυσικός, στην ερώτηση γιατί έχει δύο συζύγους απαντά: «Διότι επιτρέπεται», ενώ η δεύτερη σύζυγός του επαυξάνει: «Θέλουμε να αναβιώσουμε κάτι που πεθαίνει». Βρίσκω αχτύπητα αμφότερα τα επιχειρήματα.

Οι φανατικοί μουσουλμάνοι παραβιάζουν τον βρετανικό νόμο όχι μόνο εφαρμόζοντας την πολυγαμία αλλά και αφαιρώντας από τις γυναίκες τη νομική προστασία σε περίπτωση εγκατάλειψης ή διαζυγίου. Και μολονότι η πολυγαμία τιμωρείται (θεωρητικά μέχρι επτά χρόνια κράτηση) τα πρόσωπα στο ντοκιμαντέρ μιλούσαν ελεύθερα χρησιμοποιώντας τα αληθινά τους ονόματα. Όσο για το βρετανικό κοινό φαίνεται, ως συνήθως, αμήχανο: ένα μέρος του αποτροπιάζεται (όπως εγώ), ένα άλλο βλέπει το όλο ζήτημα σαν μια γελοία υπόθεση – στον “Guardian” ο Τιμ Ντάουλινγκ σχολιάζει το πώς πολλαπλασιάζονται τα μοντέλα μπούρκας τα οποία θα μπορούμε στο εξής να βρούμε σε οποιοδήποτε πολυκατάστημα. «Μερικοί άνθρωποι καλύπτουν τα αυτοκίνητά τους» λέει ο Χασάν. «Εγώ καλύπτω τα πρόσωπα των γυναικών μου».

Σύγχυση επικρατεί και στο εσωτερικό της μουσουλμανικής κοινότητας: μια μορφή ψυχικού διχασμού – πώς να συνδυάσει κανείς την πίστη στο Κοράνι με τα εγκλήματα, τις εκδηλώσεις σκοταδισμού και φαιδρότητας; Είναι αυτονόητο ότι υπάρχει πλήθος εκκοσμικευμένων μουσουλμάνων που δεν σχετίζονται με τις παραδοσιακές πρακτικές, αλλά δεν παίζουν σοβαρό ρόλο στην παγκόσμια στρατηγική· είναι απλώς ουδέτεροι. Το πρόβλημά μας σήμερα είναι ότι έχουμε περικυκλωθεί από φονταμενταλιστές οι οποίοι στρατολογούν με ξέφρενο τρόπο στο εσωτερικό της Ευρώπης. Ολόκληρη η μεταναστευτική πολιτική ήταν λανθασμένη, όπως λανθασμένη ήταν η παγκόσμια πολιτική· οι ΗΠΑ ενθάρρυναν τους Ταλιμπάν και επέδειξαν ασυγχώρητη προχειρότητα στη σύναψη συμμαχιών. Ωστόσο, τώρα είναι κάπως αργά – η ειρήνη και η συμφιλίωση δεν θα επιτευχθούν ούτε αν το Ισραήλ αλλάξει στάση, όπως οφείλει, και αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος. Βρισκόμαστε ήδη σε μια επικίνδυνη αντιπαράθεση πολιτισμών που, αυτή τη φορά, μπορεί να εξελιχθεί σε θερμό, όχι σε ψυχρό, πόλεμο.

Σε αυτόν τον δεύτερο τόμο, που ακολουθεί τη «Φοβερή τροπή των πραγμάτων» (2012), η Σώτη Τριανταφύλλου, πάντα καίρια, διορατική και διεισδυτική, ανατέμνει την ελληνική κοινωνία και την πολιτική αναλύοντας τα αίτια της κρίσης. Τι μας συνέβη; Τι θα μπορούσε να μας συμβεί; Τι πρέπει να κάνουμε; Εδώ λοιπόν υπάρχουν σκέψεις, επισημάνσεις και προτάσεις· κυρίως υπάρχουν όσα δεν ειπώθηκαν για πολύ-πολύ καιρό κι όσα αποτελούν ακόμα ταμπού των ιδεολογιών.

Πηγή:athensvoice

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Bloomberg, που αναπαράγουν τα μεγαλύτερα σάιτ τεχνολογίας, η Apple ετοιμάζει πυρετωδώς τη νέα γκάμα iPad Air που πιθανότατα θα αποκαλύψει σε ειδικό event προς τα τέλη Οκτώβρη.  

Το δημοσίευμα αναφέρει ότι η Apple θα προσθέσει στην ανανεωμένη γκάμα iPad Air ένα ακόμα μοντέλο με χρυσαφί περίβλημα, ακολουθώντας τη χρωματική παλέτα των iPhone 6. Άλλες σημαντικές αλλαγές που ενδέχεται να δούμε στα νέα iPad θα αφορούν στο hardware της συσκευής όπου κατά πάσα πιθανότητα η εταιρεία θα προσθέσει το νέο επεξργαστή Α8, τον αναγνώστη δακτυλικού αποτυπώματος Touch ID και 2 GB μνήμης RAM.  

Τέλος, το Bloomberg πιθανολογεί, επικαλούμενο πηγές, "γνώστες του θέματος" από το εσωτερικό της εταιρείας, ότι η Apple πρόκειται να λανσάρει ένα επανασχεδιασμένο iPad στα μέσα του 2015, το κύριο χαρακτηριστικό του οποίου θα είναι η τεράστια -για τα δεδομένα της κατηγορίας- οθόνη των 12,9 ιντσών.  

Πηγή: lifo

«Μέρος της σύγχρονης ιδεολογίας της αγάπης είναι η πεποίθηση ότι η αγάπη και το σεξ πάνε πάντα μαζί. Πιθανόν το μεγαλύτερο πρόβλημα των ανθρώπων είναι ότι σπάνια το καταφέρνουν», δήλωσε η Σούζαν Σόνταγκ το 1978 στον διαλογισμό της για την αγάπη, το σεξ και τον κόσμο μεταξύ αυτών των δύο. Αλλά σχεδόν κανείς δεν έχει διαμορφώσει πιο παράδοξη άποψη από τον Άντυ Γουόρχολ στα απομνημονεύματα του το 1975 «Η Φιλοσοφία του Άντυ Γουόρχολ (από το Α στο Β και πάλι πίσω)». Είναι μια επιτομή των θεωρήσεών του για τα πάντα, από την τέχνη και την ομορφιά των τροφίμων μέχρι τη μόδα του χρήματος και της επιτυχίας. Επιμέλεια: Μαρία Αγγελοπούλου

Η κεντρική ιδέα του Γουόρχολ είναι ότι η μεγαλύτερη αγωνία μας για την αγάπη και το σεξ προέρχεται από την συσσώρευση των φαντασιώσεων μας και των αναπόφευκτων συγκρούσεων τους με την πραγματικότητα. Ο Γουόρχολ γράφει: «Το πιο συναρπαστικό πράγμα είναι να μην-το-κάνεις. Αν ερωτευτείς κάποιον και δεν το κάνετε, είναι ακόμα πιο συναρπαστικό».

Συνειδητά ή όχι, η προσέγγιση του στο θέμα γίνεται η απόδειξη ότι η ανθρωπότητα, σαν πολιτισμός, παίρνει πολύ σοβαρά το σεξ και αντλεί χαρά από αυτό. Ο Γουόρχολ δίνει την κατάλληλη λύση:

«Θα πρέπει να υπάρχει ένα μάθημα στην πρώτη Δημοτικού για την αγάπη. Θα πρέπει να υπάρχουν μαθήματα για την ομορφιά την αγάπη και το σεξ. Με την αγάπη ως το βασικό μάθημα. Πάντα πίστευα, ότι θα πρέπει να δείχνουμε στα παιδιά, πώς να κάνουν έρωτα, να τους πούμε και να τους δείξουμε ότι δεν είναι τίποτα το σημαντικό. Αλλά κανείς δεν θέλει να το κάνει αυτό, γιατί η αγάπη και το σεξ είναι ένα είδος επιχείρησης».

Ο Γουόρχολ πάει ένα βήμα παρά πέρα και εφαρμόζει την ριζοσπαστική ιδέα της Σούζαν Σόνταγκ σχετικά με την εισαγωγή του σεξ στην εκπαίδευση:

«Αντί να αναλύουμε στα παιδιά από πολύ νωρίς διάφορους μηχανισμούς και να μην αναφέρουμε απολύτως τίποτα για το σεξ, ίσως να ήταν καλύτερα να αποκαλυφθεί ξαφνικά και πολύ συναρπαστικά η αλήθεια του τι είναι σεξ, όταν φτάσουν τα 40. Τότε ξαφνικά στα 40 χρόνια της ζωής τους θα αποκτήσουν ένα νέο νόημα. Τότε θα μέναμε για πολύ περισσότερο καιρό μωρά. Η μεγάλη διάρκεια ζωής καταστρέφει όλες τις παλιές αξίες. Όταν οι άνθρωποι μάθαιναν για το σεξ στα 15 τους και πέθαιναν στα 35, είχαν πολύ λιγότερα προβλήματα από τους ανθρώπους σήμερα, που μαθαίνουν για το σεξ στα 8 και ζουν μέχρι τα 80. Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να ασχολείται κάποιος με την ίδιο πράγμα, το ίδιο βαρετό πράγμα».

Αυτή η πλήξη του Γουόρχολ για το σεξ, ο ίδιος υποστηρίζει ότι προκύπτει από την απομυθοποίηση του χάσματος μεταξύ της φαντασίας και της πραγματικότητας του σεξ και του ρομαντισμού:

Το σεξ είναι πιο συναρπαστικό στην οθόνη και σε σελίδες από ότι μεταξύ των δύο φύλων. Αφήστε τα παιδιά να διαβάσουν γι’ αυτό και να το ανακαλύψουν πριν γνωρίσουν την πραγματικότητα». «Η φανταστική αγάπη είναι πολύ καλύτερη από την πραγματική αγάπη. Το να μην το κάνεις ποτέ είναι πολύ συναρπαστικό. Τα πιο συναρπαστικά αξιοθέατα βρίσκονται μεταξύ δύο αντιθέτων που δεν συναντιούνται ποτέ».

Κι όμως η φαντασία για τον Γουόρχολ είναι η απαραίτητη εστία του ρομαντισμού:

Οι φαντασιώσεις των ανθρώπων είναι αυτές, που τους δημιουργούν τα προβλήματα. Αν δεν έχετε φαντασιώσεις τότε δεν έχετε και προβλήματα. Αλλά σε αυτή την περίπτωση, δεν θα έχετε ούτε ρομαντισμό, γιατί ρομαντισμός είναι να βρίσκεις την φαντασία σου σε ανθρώπους, που δεν έχουν φαντασία».

Μια πτυχή της φαντασίας είναι η έννοια της νοσταλγίας, μιας ρομαντικής φαντασίωσης του παρελθόντος, που ο Γουόρχολ τη βλέπει ως την κεντρική σημασίας της επιθυμίας:

«Μπορούμε να πούμε ότι οι περισσότερες σεξουαλικές επαφές εμπλέκονται με κάποια μορφή νοσταλγίας για κάτι. Το σεξ, μερικές φορές, καταλήγει σε νοσταλγία όταν συνηθίζεις να το θες. Το σεξ είναι νοσταλγία για σεξ».          

Ο Γουόρχολ εξετάζει την αλληλεπίδραση ανάμεσα στον έρωτα και το σεξ:

«Η αγάπη και το σεξ μπορούν να πάνε μαζί. Το σεξ χωρίς αγάπη μπορούν να πάνε μαζί. Η αγάπη χωρίς σεξ μπορούν να πάνε μαζί. Αλλά η προσωπική αγάπη και το προσωπικό σεξ έχουν κακό αποτέλεσμα»

Ο Γουόρχολ προσφέρει μια ψυχολογική συνταγή συνδυάζοντας τις ατομικές μας προτιμήσεις:

«Η καλύτερη αγάπη είναι η δεν-σκέφτομαι αγάπη. Μερικοί άνθρωποι μπορούν να κάνουν σεξ και πραγματικά να αφήσουν το μυαλό τους τόσο κενό που να το γεμίσουν μόνο με το σεξ. Άλλοι άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να αφήσουν το μυαλό τους κενό και να το γεμίσουν με το σεξ, έτσι ενώ κάνουν σεξ μπορεί να σκέφτονται: "Είμαι πραγματικά εγώ αυτή τη στιγμή; Πραγματικά το κάνω αυτό; Αυτό είναι πολύ παράξενο. Πέντε λεπτά πριν δεν το έκανα. Σε λίγη ώρα δεν θα το κάνω. Τι θα λέει η μαμά μου; Πως οι άνθρωποι ξεκίνησαν να το κάνουν;" Έτσι το πρώτο είδος του ανθρώπου, το είδος που μπορεί να αφήσει το μυαλό του να γεμίσει μόνο με σεξ και όχι με σκέψεις, είναι σε καλύτερη θέση. Ο άλλος τύπος ανθρώπου πρέπει να βρει κάτι που να τον χαλαρώσει για να αφεθεί σε αυτό που κάνει. Για μένα αυτό είναι το χιούμορ… Αν πήγαινα σε μια ιερόδουλη πιθανόν να την πλήρωνα για να μου πει ανέκδοτα».

Πηγή: Brainpickings.com

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Πώς γίνεται πολίτες οι οποίοι έχει τόσο καψαλιστεί, να ανέχεται να τους κοροϊδεύουν μες στα μούτρα τους.

Τα δυο ταξί που αναγκάστηκε να πουλήσει για το καλό της πόλης ισχυρίζεται –ακόμη και σήμερα- ο Β. Βάρσος.

Η Κηφισιά τώρα θα αλλάξει πρόσωπο, τώρα θα αντιληφθούν οι πολίτες τι έκαναν, λέει ο έτερος Καπαδόκης Ν. Χιωτάκης.

Η ανωτέρω δηλώσεις των Β. Βάρσου-Ν. Χιωτάκη θα κέρδιζαν πολλαπλάσια δημοσιότητα εάν συνοδευόταν από φωτογραφικό υλικό. Εάν –ακόμα καλύτερα- οι κύριοι Βάρσος-Χιωτάκης καλούσαν τα τηλεοπτικά κανάλια να απαθανατίσουν τις πράξεις τους.

Τους φαντάζομαι να στέκουν προσοχή εμπρός στο μνημείο κι ενώ μια μπάντα μουσικών-παρατρεχάμενων θα παιανίζει το «Βροντάει ο Όλυμπος κι αστράφτει η Γκιώνα», να λένε αυτά τα αλήστου κάλους –υποτιθέμενα- γεγονότα και να ακουμπάει τα κομμάτια του στο μάρμαρο. Να αφήνουν έπειτα ένα δάκρυ να κυλήσει και να ποτίσει τα άγρια πρόσωπά τους και λίγο πριν αποχωρήσουν, ένα πουλί –ένα λευκό, για την ακρίβεια, περιστέρι- να προσγειώνεται στον αριστερό τους ώμο ή στην κορυφή του κεφαλιού τους. Πριν με κατηγορήσετε ότι φαντασιοκοπώ, σας θυμίζω πως ένα τέτοιο περιστέρι είχε καθίσει πάνω στα κορακίσια μαλλιά του Γιώργου Καρατζαφέρη –φίλου και μέντορα του Β, Βάρσου- κατά τον αγιασμό των υδάτων στην Κωνσταντινούπολη, το 2004. Ο ίδιος ο αρχηγός του ΛΑΟΣ δεν δίστασε να αξιοποιήσει το περιστατικό, υπονοώντας πως διαθέτει αποδεδειγμένα την ευλογία του Αγίου Πνεύματος. Μήπως το ίδιο δεν έκανε ο Β. Βάρσος εξ’ ου και το προσωνύμιο «άγιος» σε κωμική βερσιόν.

Σε τι διαφέρει η παρωδία από την τραγωδία; Η πρώτη παριστάνει τη δεύτερη δίχως όμως να αποδέχεται τις συνέπειές της. Δέκα γυναίκες που τραγουδώντας και χορεύοντας το «έχετε γεια βρυσούλες», ρίχνονται στον γκρεμό είναι τραγικές ηρωίδες. Δέκα γυναίκες, που με τον ίδιο τρόπο πηδάνε από ύψος είκοσι πόντων, συμμετέχουν σε μια παρωδία. Ή αλλιώς φάρσα. Για να προκαλέσει το γέλιο των θεατών, ο σκηνοθέτης πρώτα θα ζουμάρει στα συσπαζόμενα πρόσωπα των δήθεν Σουλιωτισσών και έπειτα θα δείξει το αντί βαράθρου σκαλοπατάκι. Για να προκαλέσει το γέλιο των πολιτών, ο σκηνοθέτης πρώτα θα παίξει στη διαπασών το κέλευσμα του Νίκου Χιωτάκη και Βασίλη Βάρσου «εμείς είμαστε οι μόνη αξιόπιστη λύση για την πόλη! και έπειτα δεν θα αποκαλύψουν –μεταφραζόμενο ως τουμπεκί ψιλοκομμένο- ότι ως δήμαρχοι και οι δυο έβαλαν για τα καλά την παρακμή μέσα στην πόλη, από την κύρια πόρτα, χωρίς περιστροφές. Εγκαθιδρύοντας ένα τελείως ιδιοτελεί μηχανισμό, μόνο για τον εαυτό τους και για κάποιους παρατρεχάμενους. Και την πόλη να ακολουθεί μην έχοντας άλλη διέξοδο.  

Κατά την χαρισάμενη Μεταπολίτευση, η ελληνική κοινωνία είχε γίνει ευεπίφορη σε κάθε λογής παρωδία. Αρκεί να θυμηθούμε τον Κώστα Καζάκο ως επικεφαλής λαϊκού δικαστηρίου στην Πλατεία Συντάγματος να μαστιγώνει λεκτικά τον πρόεδρο Κλίντον και τελικά να του επιβάλει την εσχάτη των ποινών. Ή, λίγα χρόνια νωρίτερα, τους «δημοκρατικούς» δημάρχους να κηρύσσουν τους δήμους τους «αποπυρηνικοποιημένες ζώνες», λες και έτσι, εάν ξεσπούσε Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, η Δάφνη, η Ν. Ερυθραία και η Ηλιούπολη θα προστατεύονταν από τις βόμβες νετρονίου. Ή τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, δήμαρχο τότε Αθηναίων, να κηρύσσει τη λήξη του Πελοποννησιακού Πολέμου και να συμφιλιώνεται με τον δήμαρχο Σπάρτης. Εμείς, εσείς κι εγώ, προφανώς καγχάζαμε με τα παραπάνω καμώματα. Κάποιοι άλλοι ωστόσο –περισσότεροι; λιγότεροι;- δεν μπορεί παρά να τα έπαιρναν στα σοβαρά...  Και οι δικοί μας, -Βάρσος, Χιωτάκης- ταγοί με τα μυαλά στα κάγκελα της κονομησιάς. Εμείς εξαρτημένοι από τον πάτο της πόλης.   

Πως γίνεται ένας κόσμος ο οποίος έχει τόσο καψαλιστεί, να ανέχεται να τον κοροϊδεύουν μες στα μούτρα τύποι που προφανώς ελάχιστα έχει ιδρώσει το αυτί τους απ'την κρίση; Που ζούνε όπως πρώτα και καλύτερα;

Η φαρσική χρήση των συμβόλων ήταν ίσως αναμενόμενη σε μιαν Ελλάδα η οποία έχοντας ξεφύγει από τους ηρωισμούς και από τα δράματα του παρελθόντος, είχε την πολυτέλεια να τα εξωραΐζει και να τα νοσταλγεί. Εξηντάρηδες άκουγαν αντάρτικα δίπλα στις πισίνες τους. Δεκαπεντάρηδες έπαιρναν ύφος Τσε Γκεβάρα και κατελάμβαναν σχολεία. Συνέπειες δεν υπήρχαν για σχεδόν κανέναν. Όλοι σερφάριζαν ανέμελα στην ελαφρότητα των καιρών.

Με τη χρεοκοπία του κράτους το 2010, σύσσωμος ο ελληνικός λαός έπεσε από τα σύννεφα. Και τσακίστηκε. Τα σχέδιά μας για το μέλλον ακυρώθηκαν μέχρι νεοτέρας. Στερηθήκαμε, το χειρότερο, κάθε αίσθημα ασφάλειας. Θα περίμενε κανείς ότι στις νέες, δεινές συνθήκες, η παρωδία θα εξαφανιζόταν δια ροπάλου από τον δημόσιο βίο μας. Πως εφόσον σοβάρεψαν τόσο απότομα τα πράγματα, θα σοβάρευαν και τα πρόσωπα.

Φευ! Η εποχή των μνημονίων έθρεψε τις πλέον φαρσικές, τις πιο γκροτέσκες καταστάσεις και μορφώματα που έχουμε αντικρύσει στη ζωή μας. Πλάι στο τέρας του νεοναζισμού, θαυμάσαμε ως αρχηγό πολιτικού κόμματος έναν άνθρωπο που μπερδεύει τους υδατάνθρακες με τους υδρογονάνθρακες. Είδαμε δημοτικές συμβούλους-ηρωίδες του Αλμοδοβάρ, δημοσιογράφους (τρόπος του λέγειν) αλλά και μικρό διαβόλους να κατεβάζουν τις ρακέτες του τένις και να σηκώνουν τα κόκκινα λάβαρα, σκιώδεις ή πρώην δημάρχους να μπαρουφολογούν ακαταπαύστως ή να πίνουν το αμίλητο νερό. Οι Β. Βάρσος και Ν. Χιωτάκης τα δυο συνετεράκια δεν αποτελούν παρά τον τελευταίο τροχό αυτής της παρδαλής αμάξης, που περιφέρεται ανά την Κηφισιά και πέριξ της και στήνει ακόμα παραστάσεις με εντυπωσιακή επιτυχία...

Το δυσαπάντητο για μένα ερώτημα είναι πως γίνεται ένας κόσμος ο οποίος έχει τόσο καψαλιστεί, να ανέχεται να τον κοροϊδεύουν μες στα μούτρα τύποι που προφανώς ελάχιστα έχει ιδρώσει το αυτί τους απ'την κρίση; Που ζούνε όπως πρώτα και καλύτερα; Πώς τα καταφέρνουν σαλντιμπάγκοι τελευταίας διαλογής να κερδίζουν, να μαγνητίζουν, να κατευθύνουν την κοινή γνώμη;

«Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη...» θα έλεγε ο σκοπελίτης λόγιος του 18ου αιώνα, Καισάριος Δαπόντες.

Ενδεχομένως πάλι, όταν πριν από την οικονομία έχει καταρρεύσει η παιδεία, και η πιο αυτοκτονική αφέλεια του κόσμου να είναι απολύτως εξηγήσιμη...  

Πηγή:ΤΑ ΝΕΑ της ΚΗΦΙΣΙΑΣ