Μανιτάρι βάρους 5,5 κιλών βρέθηκε στο Βέρμιο Κοζάνης σε υψόμετρο 1.500 μέτρων. Ανήκει στο είδος Lycoperdon gigentiaio και εντοπίστηκε από τον Πολύκαρπο Τσαουσίδη και τον Πολύδωρο Μαυρουδή. Όπως αναφέρει το kozan.gr , το μανιτάρι είναι βρώσιμο και στην περιοχή έχουν εντοπιστεί αρκετά παρόμοια μανιτάρια εξ αιτίας των βροχών.
Αν είστε ντράμερ, τρέξτε αμέσως. Αν τα ντραμς σας αφήνουν αδιάφορους, μην το χάσετε.
Πήρε το βραβείο κοινού και εξαιρετικές κριτικές στο φεστιβάλ του Sundance. Χειροκροτήθηκε επί 20 λεπτά στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στις Κάννες. Και μάγεψε στην βραδυνή προβολή, στο Δαναό, στις Νύχτες Πρεμιέρας. Δικαίως. Μια από τις καλύτερες ταινίες που είδα φέτος.
Μια ηλεκτρισμένη εμπειρία για την ακουστική τζαζ, ένα σχόλιο για επώδυνη διαδρομή προς το μεγαλείο που μόνο η τέχνη μπορεί να καταφέρει, μια πρωτότυπη ματιά για την εκπαίδευση σε υψηλό επίπεδο. Η μονομαχία ενός 19χρονου, πολύ φιλόδοξου, ακοινώνητου ντράμερ που λατρεύει τον σπουδαίο Μπάντι Ριτς, με τον αυστηρό, σε βαθμό προσβολής, καθηγητή του, σε μια πρεστιζάτη μουσική σχολή, ο οποίος χρησιμοποιεί τον επίσης σπουδαίο Τσάρλι Πάρκερ ως παράδειγμα ιδιοφυίας που ταπεινώθηκε πριν δοξαστεί.
Μια σειρά από ματωμένα σόλο πάνω στα τύμπανα, με ανατροπές και εκπλήξεις. Φοβερή μουσική. Και υπέροχες ερμηνείες, από τον Μάϊλς Τέλερ που σε κερδίζει, και τον Τζ. Κ. Σίμονς, που σε τρομάζει. Το ερώτημα είναι: πόσο δίκιο έχει ένας καθηγητής, όταν βασανίζει και εξευτελίζει ταλαντούχους μαθητές, προσπαθώντας με ανορθόδοξες μεθόδους, να ανασύρει το ταλέντο πάνω από την επαγγελματική μετριότητα;
Είναι καθίκι, σίγουρα, αλλά ο σκοπός αγιάζει τα μέσα στην περίπτωση που θα αναδείξει έστω και έναν καινούριο Τσάρλι Πάρκερ; Δείτε την ταινία, όταν βγει αίθουσες το Νοέμβριο, και θα καταλάβετε.
Πηγή: lifo
Εκτός από σπουδαίος ηθοποιός αποδεικνύεται και εξαιρετικό μοντέλο. Ο λόγος για τον μοναδικό Τζον Μάλκοβιτς, ο οποίος αφέθηκε στην κάμερα του προσωπικού του φίλου και φωτογράφου Σάντρο Μίλερ και δημιούργησαν ένα φωτογραφικό πρότζεκτ με το όνομα «Μάλκοβιτς, Μάλκοβιτς, Μάλκοβιτς». Ο ίδιος αναπαριστά κλασικά φωτογραφικά πορτραίτα της ιστορίας και μας κάνει να αναρωτηθούμε για λίγο, ποιος είναι ο πραγματικός Άϊνστάιν, ο Νταλί ή η Μέρλιν Μονρόε. Οι φωτογραφίες έχουν ήδη γίνει ανάρπαστες κάνοντας το γύρο του διαδικτύου. Από τις 7 Νοεμβρίου πρόκειται να εκτεθούν στην γκαλερί Catherine Edelman στο Σικάγο.
Alfred Hitchcock, Albert Watsonm (1973)
Albert Einstein, Arthur Sasse (1951)
Che Guevara, Alberto Korda (1960)
Bette Davis, Victor Skrebneski (1971)
Andy Warhol, Self Portrait (1986)
John Lennon and Yoko Ono, Annie Leibovitz (1980)
Migrant Mother, Dorothea Lange (1936)
Mick Jagger , David Bailey (1964)
Marilyn in Pink Roses, Bert Stern (1962)
Identical Twins, Diane Arbus (1967)
Three Horses, Edward Sheriff Curtis (1905)
American Gothic, Gordon Parks (1942)
Jack Nicholson, Herb Ritts (1988)
Ernest Hemingway, Yousuf Karsh (1957)
Pablo Picasso, Irving Penn (1957)
Salvador Dalí, Philippe Halsman (1954)
Θέλει λίγο περισσότερο χρόνο από ένα απλό κέικ ή κάτι πανεύκολο. Αυτό που περισσότερο με ενθουσιάζει στην πορτοκαλόπιτα είναι η αντίφαση στις αντιδράσεις των άλλων. Δεν ξέρω αν φταίει το βίωμα με τη μαμά που δεν φεύγει αν δεν πιεις όλο τον χυμό πορτοκάλι μπροστά της. Στην ανακοίνωση, πάντως, οι περισσότεροι δεν περιμένουν πολλά, αρκετοί δυσανασχετούν κιόλας. Στη συνέχεια οι αντιδράσεις αλλάζουν…
Υλικά για ένα μεσαίο στρογγυλό ταψί
Για το σιρόπι:
Βουτυρώνω το ταψί και ένα ένα τα μισά φύλλα της συσκευασίας. Τα τοποθετώ μέσα ζαρωμένα σε μακρόστενες λωρίδες, το ένα δίπλα στο άλλο. Τα πασπαλίζω με το μείγμα της ζάχαρης με την κανέλα και τα ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 στις αντιστάσεις μέχρι να πάρουν χρώμα.
Στη συνέχεια κόβω σε λεπτές λωρίδες με το ψαλίδι μου τα υπόλοιπα φύλλα. Σε ένα μεγάλο σκεύος αναμειγνύω τα αυγά, τη ζάχαρη, το γιαούρτι, το baking powder, το σιρόπι του πορτοκαλιού ή το λικέρ, το ούζο και το ξύσμα. Ελάχιστη ακόμα κανέλα για να δέσει το ισόγειο με το υπόγειο. Ρίχνω τα κομμένα φύλλα στο καλά δουλεμένο μείγμα μου αλλά δεν τα πολυζαλίζω για να μη τα χάσω (γενικές αλήθεις απ' τη ζωή βγαλμένες). Όλο αυτό το προσθέτω πάνω από τα ψημένα φύλλα. Ψήνω για 40 περίπου λεπτά στους 180.
Αφήνω να κρυώσει και ρίχνω ζεστό ζεστό το σιροπάκι. Στο σερβίρισμα στολίζω με μια μικρή φλουδίτσα από γλυκό του κουταλιού πορτοκάλι ή περγαμόντο για να σπάσω τη σύμβαση. Στα καλά παιδιά, που συνήθως δεν ξέρουν και να τρώνε..., προσθέτω και μια μπάλα παγωτό βανίλια.
