ενημέρωση 3:32, 2 August, 2026

Ο 11ος Μήτσος

O Λάκης Λαζόπουλος είναι αναμφίβολα ο σημαντικότερος σατιρικός ανατόμος της κοινωνίας μας στη σύγχρονη εποχή. Πήγε πολύ πιο πέρα από τον Χάρρυ Κλυνν, του οποίου η σάτιρα εστιαζόταν περισσότερο στους γραφικούς και άνοιξε όλη τη βεντάλια της ελληνικής κακοδαιμονίας. Έψαξε και έφτιαξε Μήτσο-Μήτσο όλο το ψηφιδωτό της μικροαστικής Ελλάδας έτσι που η ιστορική αυτή εκπομπή μπορεί να πει κανείς ότι ήταν το τηλεοπτικό ντιβάνι του ψυχαναλυτή από όπου ανάβλυζαν όλα τα συμπτώματα που είχαν σημαδέψει την εφηβεία της κοινωνίας μας. Οι χαρακτήρες του ήσαν πλήρεις και καθημερινοί, τους γνωρίζαμε, τους συναντούσαμε γύρω μας- ο ιδιοφυής δημιουργός είχε αποκρυπτογραφήσει με ένα πραγματικά μοναδικό τρόπο τον κόσμο που ζούσαμε.

Από το ψηφιδωτό έλειπε μόνο ένα κομμάτι. Ο χαρακτήρας του leader των μικροαστών. Του ήρωα εκείνου ο οποίος θα έπειθε τους φοβικούς και καχύποπτους Μήτσους να τον ακολουθήσουν γιατί θα μιλούσε τη γλώσσα τους. Και τη γλώσσα τους ασφαλώς τη γνωρίζει ο ίδιος ο Λαζόπουλος καλύτερα από τον καθένα. Αυτόν τον 11ο Μήτσο τον έφτιαξε μερικά χρόνια αργότερα και είναι ο ήρωας που βλέπετε ορισμένες Τρίτες στη σκηνή και τον μπερδεύετε με τον Λαζόπουλο. Αγνοείτε ότι ο δημιουργός εχει αποσυρθεί και έχει δώσει τη θέση του στον ρόλο, στο δημιούργημα. Νομίζω είναι ο πιο πλήρης ήρωας του Λαζόπουλου που συμπυκνώνει τα πιο αντιπροσωπευτικά χαρακτηριστικά των Μήτσων.

Έχει πολύ Φευγουλέα. Τον ήρωα εκείνο δηλαδή που εξαπολύει ατέλειωτους μονολόγους της αυθεντίας στον υπάκουο ακροατή που είναι υποχρεωμένος να συμφωνεί μαζί του και να γελά με τα υποτιθέμενα αστεία του. Τα οποία είναι φτηνά σόκιν, πονηρά κλεισίματα του ματιού, διακωμώδηση σωματικών αδυναμιών. Αλλά και τα υποτιθέμενα σοβαρά του αξιωματικού που κάνει κριτική στο σύστημα μέσα στα κεντρικά γραφεία της ΕΛΑΣ με τη φωτογραφία του Πρωθυπουργού από πίσω, ακριβώς όπως ο 11ος Μήτσος κάνει την επανάστασή του από στα κανάλια των μεγαλοεπιχειρηματιών, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά που του έχει παραχωρηθεί από τη δημοτική αρχή άλλων επιχειρηματιών.

Έχει πολύ φοβισμένο υπαλληλάκο. Που βλέπει συνωμοσίες, βολικές διαπλοκές χωρίς όνομα, ένα παντοδύναμο απρόσωπο σύστημα που κατασπαράσσει αυτόν τον άβουλο αθώο και τους ομοίους του. Έχει τον γέρο της γριάς, με απλοϊκές προσεγγίσεις και θυμωμένους φιλιππικούς. Έχει τον οργισμένο γύφτο εκφωνητή, με υψωμένο δάκτυλο να παραδίδει μαθήματα στην κοινωνία, ένα τυπικό μοντέλο μικροαστικού καταγγελτικού διδακτισμού. Έχει τον Μήτσο της Λάρισας για να μιλάει συνωμοτικά στους νέους του ακροατηρίου και τον Αθηναίο ξάδερφό του να κάνει παιδαριώδεις πολιτικές αναλύσεις. Ασφαλώς τη θεϊκή χήρα Μήτση, τον τελειότερο χαρακτήρα, να απλώνει τα χέρια στους μηρούς της και να λέει «οσονούπω, στρατηγέ μου, η κατάσταση θα αλλάξει». Και στα μεσοσδιάστήματα πετάει και μια Καρακαλτάκα προς τέρψιν του κοινού.

Κανείς χαρακτήρας των Μήτσων δεν είχε χιούμορ- το πολύ να κάνανε χοντρές πλάκες. Το χιούμορ προέκυπτε από την πλοκή, τους διαλόγους, τις ανατροπές, τις εμμονές, τις εσωτερικές αντιθέσεις που έστηνε ο μάστορας δημιουργός τους ερήμην των πρωταγωνιστών του. Οι ίδιοι ήσαν ανυποψίαστοι για το άφθονο γέλιο που προκαλούσαν. Για αυτό εκπλήσσομαι όταν μου λένε διάφοροι ότι δεν γελάνε με τον Λαζόπουλο αυτήν την εποχή. Μα γιατί ο ήρωας του Λαζόπουλου δεν έχει ποτέ χιούμορ. Ο ήρωας του Λαζόπουλου τα ξέρει όλα, φοβάται τα πάντα, καταγγέλλει το σύμπαν, δεν φταίει για τίποτα. Πουλάει ευαισθησία και φιλευσπλαχνία και είναι έμπλεως συναισθήματος, θυμικού και θυμού εις βάρος της πιο σύνθετης πολιτικής σκέψης. Ο Λαζόπουλος είναι εκείνος που έχει το δαιμόνιο ανεξάντλητο χιούμορ, την απίθανη ευστροφία, το πολιτικό κριτήριο, τη μόρφωση αλλά και τον κοσμοπολιτισμό, το χρήμα και τις γνωριμίες με μεγαλοαστούς, που οι ήρωές του δεν φαντάζονται. Άλλωστε, όπως λέει και ο Ψινάκης, στην κανονική του ζωή, με τις παρέες του, δεν συζητά για τη φτώχεια και τα βάσανα του κοσμου όπως κάνει ο τελευταίος του ήρωας.

Νομίζω ότι ο χαρακτήρας έχει ολοκληρωθεί και ίσως έχει κλείσει τον κύκλο του. Όλοι εμείς που επί χρόνια θαυμάσαμε και μερικές φορές ζηλέψαμε τη δημιουργική του ιδιοφυία περιμένουμε πότε αυτός ο σύγχρονος Τσιφόρος θα γυρίσει σελίδα.

Πηγή : protagon

Τα σούργελα

Η βουλευτίνα της ΝΔ Φωτεινή Πιπιλή έκανε μια σωστή επισήμανση. Αν το κόμμα της δεχθεί την επανένταξη ορισμένων παλιών στελεχών της, που τα αποκάλεσε «σούργελα», θα κινδυνεύσει να καταστραφεί.

Δεν γνωρίζω ποιους εννοεί (αν και εκείνη τους προσδιόρισε στους «ψεκασμένους ακροδεξιίζοντες»), αλλά κάνει ένα μικρό λάθος. Τέτοια  σούργελα έχει αυτή τη στιγμή το κόμμα της και μάλιστα σε καίριες θέσεις.

Για παράδειγμα, ποια διαφορά έχουν οι παραδοξολογίες των «ψεκασμένων» του Καμένου με όσα για «προδότες» έλεγαν προ ετών σημερινά κυβερνητικά στελέχη; Βέβαια, σήμερα  θέλουν να τα ξεχνούν, επειδή συγκυβερνούν με κάποιους από τους(τότε) «προδότες».

Κι ας δεχτούμε ότι τέτοιες μπούρδες έχουν ειπωθεί πολλές και από πολλές πλευρές. Λόγια είναι. Εντάξει. Τι γίνεται, όμως, όταν στελέχη πρώτης γραμμής, που μέχρι χτες κυβερνούσαν και σήμερα είναι επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας και της προπαγάνδας, κάνουν ένα βήμα παραπέρα από την μπουρδολογία;  Και  κινδυνολογούν ασύστολα προτρέποντας τους πολίτες σε πράξεις οι οποίες, σε άλλες περιπτώσεις, θα μπορούσαν  να θεωρηθούν ακόμη και επιζήμιες για την οικονομία;

Και όμως ο Αδωνις Γεωργιάδης με το απύλωτο στόμα το έκανε κι αυτό. Και δεν κουνήθηκε φύλλο. Η κυβερνητική εκπρόσωπος Σοφία Βούλτεψη τον κάλυψε( «όμοιος ομοίω»). Ενας υπουργός (Κυριάκος Μητσοτάκης) κι ένας πρώην (Πάνος Παναγιωτόπουλος), που έδειξαν ότι διαφωνούν, ψέλλισαν απλώς «εγώ δεν θα το έλεγα αυτό».

Και πέραν αυτού ουδέν. Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας Γκίκας Χαρδούβελης δεν θεωρεί ότι τέτοιες δηλώσεις («θα πάρω τα λεφτά μου από την τράπεζα, αν βγει ο  ΣΥΡΙΖΑ») είναι επιζήμιες; Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας γιατί έχει καταπιεί τη γλώσσα του; Θα έκαναν το ίδιο αν ένας βουλευτής (ας πούμε του ΣΥΡΙΖΑ) έλεγε κάτι παρόμοιο;

Εκτός αν υπάρχει η άποψη «έλα μωρέ έτσι είναι ο Αδωνις, λέει μια κουβέντα παραπάνω ». Αν είναι έτσι, όλα καλά. Γι’ αυτούς. Θέλουν να έχουν σούργελα-που λέει κι η Πιπιλή- δίπλα τους; Να τους έχουν. Δεν τους νοιάζει για τη ζημιά που προκαλούν; Δικαίωμά τους. Και να τους χαίρονται.

Μωραίνει Κύριος...

Πηγή : protagon

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Toyota C-HR Concept: To μέγεθος της επιτυχίας

Ένα μικρομεσαίων διαστάσεων crοssover πρόκειται να αποκτήσει πολύ σύντομα η γκάμα της Toyota, καθώς η ιαπωνική φίρμα έστω και καθυστερημένα ακολουθεί το ιδιαίτερα πετυχημένο παράδειγμα των ανταγωνιστών της.

Η νέα πρόταση της Toyota πρόκειται να βασιστεί στο C-HR Concept, το οποίο με τη σειρά του θα πραγματοποιήσει την επίσημη πρεμιέρα του στην προσεχή έκθεση αυτοκινήτου που πρόκειται να φιλοξενήσει το Παρίσι.

Τα φουτουριστικά στοιχεία του σχεδιασμού του δηλώνουν ξεκάθαρα πως πρόκειται για ένα πρωτότυπο μοντέλο, ωστόσο, σύμφωνα με την ιαπωνική φίρμα το C-HR πρεσβεύει -μεταξύ άλλων- τα σχεδιαστικά πρότυπα που πρόκειται να ακολουθήσουν όλες οι μελλοντικές προτάσεις της.

Το πιθανότερο, πάντως, είναι πως το C-HR Concept θα περάσει στην παραγωγή ως Auris Cross, υιοθετώντας αρκετά από τα μηχανικά μέρη του μικρομεσαίου hatchback της Toyota.

  • Κατηγορία AUTO-MOTO
  • 0

«Ηλέκτρα»: Μια τραγικά ηρωική πορεία

«H Hλέκτρα, που αγαπούσε θερμά τη ζωή όσο λίγοι, ήξερε και να χαρεί και να φάει και να πιει. Kι αν ήθελε, θα τα είχε όλα. Mα ο νους της, η καρδιά της, η ζωή της πλημμύριζαν από μια φλογερή επαναστατική προσήλωση στο ιδανικό της πανανθρώπινης ευτυχίας». Απόσπασμα από το βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου, Ηλέκτρα. Το βιβλίο παρουσιάζουν σε νέα έκδοση οι εκδόσεις Κέδρος.

Το πρωί της 26ης Ιουλίου 1944 το πτώμα μιας άγνωστης γυναίκας μεταφέρεται στο νεκροτομείο. Σύμφωνα με το συνοδευτικό έγγραφο, ήταν ένα από τα πολλά θύματα του «σφαγείου» που λειτουργούσε επί Κατοχής στο επιταγμένο ξενοδοχείο «Κρυστάλ». Η ιατροδικαστική έκθεση πιστοποίησε ότι το σώμα της γυναίκας έφερε εγκαύματα και είχε υποστεί φριχτές παραμορφώσεις και κακώσεις από χτυπήματα με διάφορα όργανα. Η δολοφονημένη γυναίκα είχε συλληφθεί το πρωί της προηγούμενης ημέρας στη διασταύρωση των οδών Ιθάκης και Γ΄ Σεπτεμβρίου από γκεσταπίτες. Η Αντίσταση είχε χάσει ένα από τα πιο ευγενικά και μαχητικά στελέχη της.

Το βιβλίο Ηλέκτρα, αναφέρεται στη ζωή, στην πολιτική-αντιστασιακή δράση, στις συλλήψεις, στις φυλακές και στο τραγικό τέλος της ηρωικής Ηλέκτρας Αποστόλου, με την οποία η Διδώ Σωτηρίου ήταν στενή φίλη και συναγωνίστρια στο ΕΑΜ. Πρόκειται για μια πολύτιμη μυθιστορηματική μαρτυρία για μια αξέχαστη μορφή της Αντίστασης.


Ηλέκτρα
Συγγραφέας: ΣΩΤΗΡΙΟΥ, ΔΙΔΩ
Εκδόσεις: ΚΕΔΡΟΣ
Έτος έκδοσης: 2014

Διαβάστε ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Ηλέκτρα» της Διδώς Σωτηρίου:

Η αυτοκυριαρχία είναι το χαρακτηριστικό της. Δε χάνει ποτέ την ψυχραιμία της. Αν της πεις πως καίγεται το μπρος μέρος του σπιτιού, θα σου απαντήσει: «Καλά, θα βγούμε από το πίσω!» Αν της πεις πως καίγεται ολόκληρο το σπίτι και πάλι δε θα τα χάσει. Θα σου πει μ’ όλη τη φυσικότητά της: «Ωραία! Τότε θα επιχειρήσουμε να βγούμε μέσα από τις φλόγες!»

Κι ο κόσμος να χαλάει, αν ανάμεσα σε δυο δουλειές τής μένει μια ωρίτσα για ύπνο, γέρνει το κεφάλι της όπου βρει, έστω και σε μια πέτρα, και κοιμάται. Ο άνθρωπος δεν έχει ανεξάντλητες δυνάμεις. Όταν τις χρειάζεται για ένα σκοπό, πρέπει να ξέρει να τις κουμαντάρει.

Αυτές τις καλές συνήθειες τις είχε αποκτήσει η Ηλέκτρα από τα πρώτα χρόνια που μπήκε στον αγώνα. Έτρεχε τότε με τα πόδια από τη Νέα Ιωνία στην Kαισαριανή και από την Καισαριανή στην Καλλιθέα, στο Δουργούτι, στα Πατήσια. Κι ύστερα, το βράδυ, γινόταν κατά την περίσταση και διευθυντής εφημερίδας και δημοσιογράφος και τυπογράφος, δίχως τούτο ν’ αποκλείει και μια πρωινή εξόρμηση για το πούλημα των εφημερίδων!

Με τέτοιες συνήθειες, αν δε μάθαινες να ’χεις τον ύπνο στην τσέπη σου κι αν δεν μπορούσες να φας ό,τι σου τύχαινε μπροστά σου, δύσκολα γλίτωνες τη φυματίωση. Μικρές και φτωχές τότε οι οργανώσεις· μεγάλες οι ανάγκες, λίγα κι άπειρα τα στελέχη, πολλές οι οργανωτικές αδυναμίες και οι παιδικές αρρώστιες του αριστερισμού. Οι αγωνιστές ζούσαν σαν τα πετεινά τ’ ουρανού, δίχως σπίτι, δίχως φαΐ κι ανάπαυση, δίχως αλλαξιά...

H Hλέκτρα δεν είχε ποτέ ένα δεύτερο φουστάνι. Aκόμα κι όταν έφυγε σαν αντιπρόσωπος των γυναικών για το μεγάλο αντιφασιστικό συνέδριο στο Παρίσι, το 1935*, ένα τσιτάκι φορούσε κι ένα ζευγάρι λαστιχένια παπούτσια, χωρίς κάλτσες, και στο χέρι κρατούσε έναν δανεικό χαρτοφύλακα, που μέσα είχε τα χαρτιά της και την οδοντόβουρτσά της!

Δεν καλλιεργούσε βέβαια την ασουλουπωσιά σαν «επαναστατικό στυλ», όπως μερικοί της εποχής εκείνης. Mα δεν είχε ποτέ χρήματα ούτε χρόνο για ν’ ασχοληθεί με το ντύσιμό της. Ήταν κι από φυσικού της ανέμελη, δε σκοτιζότανε για κοκεταρίες, κι ας είχε τόση θηλυκότητα σ’ όλες τις άλλες εκδηλώσεις της.

Όταν το κίνημα άρχισε να πλαταίνει και η ανάγκη ν’ αντιμετωπιστεί ο φασισμός δημιούργησε ενιαία μέτωπα και σχέσεις μ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις, η Hλέκτρα ήταν από τους πρώτους που κατάλαβε πως όχι μόνο η νοοτροπία, μα και το σουλούπι των αγωνιστών θα ’πρεπε ν’ αλλάξει. H ίδια, μάλιστα, για ένα φεγγάρι επιχείρησε να βάψει τα χείλη της, σαν ένα είδος παραχώρησης... Mα δεν κατάφερε να το συνεχίσει για πολύ...

Δεν ήταν λιγότερες οι στερήσεις που δοκίμαζε και στο ζήτημα της διατροφής της. Tο έλκος που απόχτησε ήταν μια πολύ μικρή διαμαρτυρία του ταλαίπωρου στομαχιού της. Aπό τότε που έφυγε από το σπίτι της, σπάνια κάθισε να φάει σε τραπέζι ένα καλομαγειρεμένο σπιτίσιο φαγητό και σε ώρες κανονικές. Tο εκλεκτό της προσφάι ήταν το κουλούρι. Ύμνους έκανε για το ροδοκόκκινο, μυρωδάτο ελληνικό κουλούρι. M’ αυτό περνούσε μέρες και νύχτες. Oι νοικοκυράδες στις λαϊκές συνοικίες, που ήξεραν τη στερημένη της ζωή, έκαναν αλλιώτικα να την κρατήσουν, να μοιραστεί τη φασολάδα τους. Tην αγαπούσαν εκείνη τη «γελαστή, γλυκομίλητη κοπελίτσα» που ξεσήκωνε τις καρδιές τους και τις γέμιζε φως.

H Hλέκτρα, που αγαπούσε θερμά τη ζωή όσο λίγοι, ήξερε και να χαρεί και να φάει και να πιει. Kι αν ήθελε, θα τα είχε όλα. Mα ο νους της, η καρδιά της, η ζωή της πλημμύριζαν από μια φλογερή επαναστατική προσήλωση στο ιδανικό της πανανθρώπινης ευτυχίας. Tα δυο χρόνια που έζησε στις φυλακές Aβέρωφ (’36-’38) το καθεστώς της φυλακής ήταν τραγικό. Tο συσσίτιο ήταν όσπρια και χόρτα σκουληκιασμένα κι αλάδωτα, και φρικτά ζυμαρικά με λίπη που μόνο για γρασάρισμα έκαναν. Kαι το χειρότερο ήταν που όλ’ αυτά τα σερβίριζαν σε καραβάνες, όπου πριν είχαν φάει πόρνες, συφιλιδικές, χασισοπότες κι άλλες ποινικές. Φαΐ δεν επιτρεπόταν να ’ρθει από τα σπίτια των κρατουμένων, ούτε τις γιορτές! Έτσι, ή έπρεπε να φας το συσσίτιο ή να πεθάνεις. HHλέκτρα όχι μόνο το ’τρωγε, μα για να δίνει το καλό παράδειγμα ζητούσε και... περίσσεμα! Όταν μερικές γούρλωναν τα μάτια τους και τη ρωτούσαν:

Πώς μπορείς;

Eκείνη απαντούσε:

Πιστεύετε πως θα είχα αντίρρηση για κανένα μοσχοβολιστό ψητό με πατατούλες τηγανητές; Ή για κανένα ψάρι ή καμιά μπριζόλα στη σχάρα; Mα, αφού δε γίνεται αλλιώς, θα χαθούμε από κάτι τέτοια; E, όχι δα! Aυτό το χατίρι δε θα τους το κάνουμε!

Σύντομο Βιογραφικό της Ηλέκτρας Αποστόλου

Γεννημένη το 1912, η Ηλέκτρα Αποστόλου οργανώθηκε σε νεαρή ηλικία πρώτα στην ΟΚΝΕ και αργότερα στο ΚΚΕ. Το 1934 με την ελληνική αντιπροσωπεία συμμετείχε στο Αντιπολεμικό και Αντιφασιστικό Συνέδριο Γυναικών που έγινε στο Παρίσι και το 1935 πήρε μέρος στο 6ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς Νέων (ΚΔΝ). Στη διάρκεια της δικτατορίας Μεταξά συνελήφθη και κρατήθηκε δύο χρόνια στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ, όπου βασανίστηκε. Όταν αποφυλακίστηκε, πέρασε στην παρανομία και συνέχισε την επαναστατική της δράση ως γραμματέας του Γραφείου της ΟΚΝΕ Μακεδονίας-Θράκης. Το 1939 συνελήφθη εκ νέου και εξορίστηκε στην Ανάφη. Λίγο πριν από τη μεταγωγή της στο νησί, γέννησε σε επικίνδυνες συνθήκες την κόρη της Αγνή. Η έναρξη της Κατοχής τη βρήκε στην εξορία. Τον Σεπτέμβρη του 1942, ενώ βρισκόταν στο Τμήμα Μεταγωγών Αθηνών, παρέδωσε σε φιλική οικογένεια την τρίχρονη κόρη της κι έπειτα κατόρθωσε να αποδράσει. Πέρασε πάλι στην παρανομία και εντάχθηκε στην εθνικοαπελευθερωτική, φεμινιστική οργάνωση Λεύτερη Νέα. Η Ηλέκτρα Αποστόλου θεωρούσε ότι η συμμετοχή στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες είναι απαραίτητη για να πραγματωθεί η γυναικεία χειραφέτηση. Συμμετείχε στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΠΟΝ και ανέλαβε επικεφαλής της προπαγάνδας και της διαφώτισης της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ) του ΚΚΕ. Ήταν υπεύθυνη για την ομάδα που συνέτασσε και διακινούσε το έντυπο προπαγανδιστικό υλικό στις συνοικίες της Αθήνας.