Ήταν λίγο μετά το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα όταν η αυτοκινητοβιομηχανία Nissan αποφάσισε να στήσει ένα newsroom άρτια εξοπλισμένο σε τεχνολογικό επίπεδο αλλά κυρίως με καλούς επαγγελματίες δημοσιογράφους στο τιμόνι του. Η παγκόσμια οικονομική κρίση που είχε προηγηθεί είχε οδηγήσει αρκετά διεθνή ΜΜΕ να κλείσουν τα γραφεία τους ανά τον κόσμο και η εταιρεία Nissan πολύ πριν το ατύχημα στη Φουκουσίμα, θεωρούσε ήδη ότι τα Μέσα παγκοσμίως δεν κάλυπταν σε ικανοποιητικό βαθμό τα νέα που την αφορούσαν. Το ατύχημα λοιπόν ήταν το «κερασάκι στην τούρτα» των ατυχών συμβάντων κι έτσι η εταιρεία πήρε την ιστορική απόφαση να δημιουργήσει η ίδια ένα Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης για να παράγει και να διανέμει δημοσιογραφικό υλικό που την αφορούσε.  

Στην πραγματικότητα αυτή η απόφαση της Nissan που θεωρείται σταθμός στην επικοινωνία αλλά και τη δημοσιογραφία, υλοποίησε μια τάση που είχε διαφανεί νωρίτερα σ'ενα μάλλον νέο χώρο που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια, αυτόν που τέμνει την επικοινωνία και ειδικά αυτό που λέμε PR και Publicity- με τη δημοσιογραφία. Αν έπρεπε να ορίσω ένα χρονικό σημείο από το οποίο ξεκινάει η αλλαγή των σχέσεων μεταξύ επικοινωνίας και δημοσιογραφίας τότε αυτό δεν θα μπορούσε να είναι παρά το 2007 όταν η εταιρεία Apple εισάγει το iPhone αλλάζοντας οριστικά τον τρόπο με τον οποίο οι χρήστες της τεχνολογίας καταναλώνουν προϊόντα και ειδήσεις αλλά η πραγματική επανάσταση βρίσκεται στο ότι για πρώτη φορά στην ιστορία οι χρήστες μπορούν να παράγουν τις δικές τους ειδήσεις και τις δικές τους ιστορίες την ώρα που αυτές τους συμβαίνουν δηλαδή, σε ενεστώτα χρόνο. Η διάδοση των social media που είχαν κάνει την εμφάνισή τους λίγα χρόνια νωρίτερα ήταν αναμενόμενο να εκτιναχθεί με την διάδοση των smart phones και μαζί να αλλάξει δραστικά το τοπίο τόσο της επικοινωνίας όσο και της παραγωγής των ειδήσεων.  

Η λεγόμενη δημοσιογραφία των πολιτών και ειδικά τα μπλογκ που ασχολούνται με το lifestyle δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά ν' αναπαράγουν την υπάρχουσα κουλτούρα Τύπου στη χώρα η οποία έχει πάρα πολλές παθογένειες. Είναι γνωστό στην αγορά της επικοινωνίας ότι με ένα εξευτελιστικό ποσό, μια μικρή και μεσαία επιχείρηση (το κάνουν πολύ συχνά και μεγάλες) μπορεί να εξασφαλίσει ένα δημοσίευμα σε κάποιο ψηφιακό Μέσο και ειδικά μπλογκ και προσωπικές ιστοσελίδες.  

Η σχέση ανάμεσα στην επικοινωνία και τη δημοσιογραφία υπήρχε πάντα μάλιστα υπάρχει και ο σχετικός θρύλος στον κλάδο των δημοσίων σχέσεων ότι ο συγγραφέας Κουρτ Βόνεγκατ («Σφαγείο 55» κλπ) στα 40ies ήταν από τους πρώτους επαγγελματίες storytellers τριγυρνώντας ο ίδιος μέσα στο εργοστάσιο της General Electric αναζητώντας ιστορίες να αφηγηθεί για λογαριασμό της εταιρείας. Αυτό που άλλαξε όμως τα τελευταία χρόνια είναι το ότι για πρώτη φορά, άτομα και εταιρείες μπορούν να γίνουν οι ίδιοι πομποί ειδήσεων και ιστοριών επικοινωνώντας αδιαμεσολάβητα (δηλαδή, χωρίς την παρέμβαση του ρεπόρτερ-δημοσιογράφου) με το κοινό. Φυσικά αυτό γίνεται σε ποικίλες και διαφορετικές κλίμακες: από τη σελίδα στο facebook που διατηρεί η μικρή επιχείρηση της γειτονίας μας μέχρι το Global Newsroom της Nissan στη Γιοκοχάμα, όλοι προσπαθούν να παράγουν ένα μήνυμα και να το παραδώσουν οι ίδιοι (όπως λέμε στην επικοινωνία) στο κοινό.   

Μέσα σ'αυτό το τοπίο τη μεγαλύτερη αμηχανία την αισθάνονται οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ. Η παραγωγή της αξιόπιστης είδησης παραμένει μια πολύ ακριβή υπόθεση που εκτός από χρήμα απαιτεί ικανότητες και επάρκεια. Την ίδια στιγμή και με τις περικοπές των θέσεων εργασίας στα ΜΜΕ οι ρεπόρτερ βρίσκονται όλο και πιο συχνά στη θέση να εξαρτώνται από τις ειδήσεις που παράγουν οι χρήστες στο διαδίκτυο και ειδικά στο τουίτερ.  

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά με την έννοια ότι τα μήντια λειτουργούν σε εντελώς διαφορετική βάση και οι μεγάλες εταιρείες που μπορούν να παράγουν δημοσιογραφικό υλικό είναι οι πολυεθνικές που τις περισσότερες φορές χρειάζονται απλώς να προσαρμόσουν το υλικό που παράγει γιαυτές η «μαμά-εταιρεία». Επίσης, η λεγόμενη δημοσιογραφία των πολιτών και ειδικά τα μπλογκ που ασχολούνται με το lifestyle δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά ν'αναπαράγουν την υπάρχουσα κουλτούρα Τύπου στη χώρα η οποία έχει πάρα πολλές παθογένειες. Είναι γνωστό στην αγορά της επικοινωνίας ότι μ'ενα εξευτελιστικό ποσό μια μικρή και μεσαία επιχείρηση (το κάνουν πολύ συχνά και μεγάλες) μπορεί να εξασφαλίσει ένα δημοσίευμα σε κάποιο ψηφιακό Μέσο και ειδικά μπλογκ και προσωπικές ιστοσελίδες. Σ'αυτό το φαινόμενο βέβαια μεγαλύτερη ευθύνη έχουν οι άνθρωποι της επικοινωνίας οι οποίοι για να παρουσιάσουν στον πελάτη δημοσιεύματα απευθύνονται στα μπλογκ αφού εκεί δεν χρειάζεται να παρακάμψουν το τμήμα μάρκετινγκ των μεγάλων μήντια και με λίγα χρήματα μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους. Το πόσο καλά γίνεται η δουλειά που εν προκειμένω είναι η επιτυχής παράδοση του μηνύματος και η αύξηση των πωλήσεων είναι μια άλλη ιστορία.  

Το ερώτημα που ανακύπτει συχνά είναι το κατά πόσο σ'αυτο το τοπίο θα επιβιώσει το επάγγελμα του δημοσιογράφου. Προσωπικά είμαι βέβαιη γιαυτό: όσο αυξάνεται η παραγωγή του branded content από τις εταιρείες, δηλαδή, όσο οι εταιρείες παράγουν το δικό τους «δημοσιογραφικό» υλικό τόσο θ'αυξάνει και η ανάγκη για πραγματικούς δημοσιογράφους που θα ασκούν το επάγγελμα σύμφωνα με τους κανόνες δεοντολογίας, λειτουργώντας ως αυτό που είναι: ο τέταρτος πυλώνας της Δημοκρατίας. Ακόμα κι όταν μεταφέρουν τις ειδήσεις από το τουίτερ το μάτι του έμπειρου δημοσιογράφου που θα μπορέσει να διακρίνει την ακρίβεια στην είδηση θα παραμείνει ανανατικατάστατο.  

Μέχρι τότε από αυτό το μπρα ντε φερ μεταξύ δημοσιογραφίας και επικοινωνίας κερδισμένοι θα είναι οι καταναλωτές και δεν θα έχουν κερδίσει από την καλύτερη πληροφόρηση αλλα σίγουρα από το εντυπωσιακότερο θέαμα.  

Πηγή: lifo

Λονδίνο 

Μούφα press

Με το σχόλιο «PARTY ALL NIGHT ΑΜΦΙΠΟΟΟΟΟΟΛΗΗΗΗΗΗ» η γνωστή δημοτική σύμβουλος θέλησε να μοιραστεί με τους διαδικτυακούς της φίλους, τις ευχάριστες στιγμές που περνάει με τα ευρήματα του τάφου

• Αγκαλιασμένες, δημοτική σύμβουλος και εύρημα, απαθανατίζουν τις ξέγνοιαστες καλοκαιρινές τους στιγμές για να τις μοιραστούν με τους διαδικτυακούς τους φίλους

Η οικειότητα και η βαθιά φιλία που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στην απεσταλμένη του Νίκου Χιωτάκη και την καρυάτιδα που φυλάει το μνημείο της Αμφίπολης, είναι πλέον εμφανής και έχει εντυπωσιάσει τους πάντες.
 
Όπως αναφέρουν οι αρχαιολόγοι που εργάζονται στην ανασκαφή του τύμβου Καστά, η κα Κορογιαννάκη περνάει πολλές ώρες της ημέρας με τη δυτική καρυάτιδα. Κουβεντιάζοντας και γελώντας. Πράγμα που δείχνει πως έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη της.

Κατά πάσα πιθανότητα, η αρχαιολάτρης Χιωτακηκόφιλη δημοτική σύμβουλος που επιστατεί των ανασκαφών, σκοπεύει να αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις της καρυάτιδας, μια και λόγω της εμπειρίας της είναι η καταλληλότερη να την μανατζάρει στον δύσκολο και γεμάτο παγίδες χώρο των πολιτικών show biz.

Στο χώρο των ανασκαφών, ήδη έχουν τοποθετηθεί ισχυροί προβολείς ώστε να διευκολύνεται η φωτογράφιση των μνημείων από την έμπιστη απεσταλμένη του Νίκου Χιωτάκη καθώς και κεραία κινητής τηλεφωνίας, ώστε να μπορεί να ενημερώνει απρόσκοπτα τα profiles της στα social media για την πορεία των ανασκαφών.

Πηγές από την πλευρά Ν. Χιωτάκη, ισχυρίζονται ότι η επιλογή της κας Κορογιαννάκη ήταν επιβεβλημένη, αφού (προφανώς καθόλου τυχαία), το όνομα «Άννα», αποτελεί συνθετικό του «IndiΑννα», του διάσημου κινηματογραφικού αρχαιολόγου Indiana Jones, ενώ το «Ίντι» τονίζει την ανεξαρτησία της.

Επίσης οι ίδιες πηγές, διευκρινίζουν ότι η ιδιότητα «Υπεύθυνη Επικοινωνίας Τάφου», δεν αφορά μόνο τον έλεγχο των πληροφοριών που θα διοχετεύονται στα ΜΜΕ για την εξέλιξη των ανασκαφών, αλλά και την αποκατάσταση της επικοινωνίας του τάφου και των ευρημάτων του με το παρελθόν, με τη βοήθεια της τηλεπαθητικής δύναμης που διαθέτει η Χιωτακηκολάτρης δημοτική σύμβουλος.  

Πάντως, εντύπωση έχει προκαλέσει το γεγονός ότι ενώ η σχέση της δημοτικής συμβούλου με τη μια καρυάτιδα είναι άριστη, η άλλη καρυάτιδα (η ανατολική), δεν συμμετέχει στη συντροφιά. Κάποιο μάλιστα λένε ότι άκουσαν τις δύο φίλες να την σχολιάζουν κοροϊδευτικά, με τη φράση «γιατί δε μας μιλάς; Φοβάσαι μη σου πέσουν τα μούτρα; Χαχαχαχαχα»... 

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα.

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είναι στιγμές που πιστεύω ότι ο καβγάς του Χιωτάκη με τον Βάρσο γίνεται για ένα πάπλωμα που δεν έχει ούτε πούπουλο μέσα. Διότι, εντάξει, η ιστορική μνήμη έχει πάντα ειδικό βάρος και  συναισθηματικά ενισχυμένο φορτίο. Όμως στα σοβαρά τώρα, ποιο είναι το ακροατήριο που παραμένει ευσυγκίνητο και με τους δύο;

Ακόμα και ο Θωμάκος, που πήγε να το πλευρίσει, κατάλαβε ότι δεν αξίζει τον κόπο – τους πολίτες τους πιάνεις πλέον και από αλλού. Και άντε, ο Χιωτάκης, έχει το όνομα και την οικογενειακή σχέση με το brand. Ο Βάρσος; Είχε τη σφραγίδα, θα μου πείτε. Όμως και οι δύο, αν όντως διεκδικούν πολιτική προοπτική, θα πρέπει να βγάλουν το παλιό Χιωτακικό-Βαρσικό από το στόμα και να το αφήσουν στα κάδρα.

Πρώτον, είναι γελοίο να πουλάς σουβενίρ αυθεντικού Χιωτακισμού, όταν οι εν δυνάμει πελάτες έχουν ακουμπήσει τα πάντα στο τωρινό πρόγραμμα του Θωμάκου. Και ποιος έφερε τον Θωμάκο στην πόλη; Έτσι μπράβο, σωστή απάντηση. Δεύτερον, το να πολιτεύεσαι σήμερα «με οδηγό» την Χιωτακική-Βαρσική ιδέα είναι σαν να πουλάς εκδρομές στην Αιδηψό. Να πάρεις αυτούς που ήταν στου Τσιλιγκίρη, να τους πας για λουτρά. Ωραίο μέρος, αλλά τα εγγόνια τους δεν θα ακολουθήσουν.

Ειδικά ο Βάρσος θα είναι σαν να κοροϊδεύει, εκτός από μας, τον εαυτό του. Δεν γίνεται να εγκαλείς τον Θωμάκο για λαϊκισμό και δημαγωγία και ταυτοχρόνως να σηκώνεις το σχετικό manual όπως ο Μωυσής τις πλάκες. Διότι τι είναι η διακήρυξη της αρπαχτής; Πέρα από τη μοναδική μουσειακή της αξία, είναι και το αλφαβητάρι του καλού δημαγωγού.

Ο Βάρσος κατηγορεί τον Θωμάκο ότι θέλει να μας γυρίσει πίσω. Εντάξει. Όμως εκεί πίσω είναι η Κηφισιά του Χιωτάκη -Βάρσου, για την οποία πάει και κάνει εκδήλωση. Τρόπος του λέγειν εκδήλωση, μια ξαναφορεμένο ξεθωριασμένο πουκάμισο. Δεν λέω, καλά περάσαμε τότε, αλλά αυτό σήμερα εξαργυρώνεται μόνο με θυμό.

Γι' αυτό οι κινήσεις πρέπει να είναι προσεκτικές. Μέρες που είναι, να ξαναβρεθούν στους μπαξέδες, αλλά να έχουν τον νου τους στις ντομάτες.