Αυτές οι γυναίκες άλλαξαν την ιστορία για πάντα με τη δυναμική τους, την τόλμη τους την ανθρωπιά τους, ανεξάρτητα από τις προσδοκίες που είχε η κοινωνία για τις ίδιες. Αποτελούν μόνο μερικά από τα πολλά παραδείγματα που μας δείχνουν πως οι γυναίκες μπορούν να είναι πολλά περισσότερα από τα κυρίαρχα στερεότυπα.
 

Μουσουλμάνα καλύπτει το κίτρινο αστέρι της Εβραίας γειτόνισσάς της με τον φερετζέ της για να την προστατέψει από σύλληψη. Σαράγεβο, πρώην Γιουγκοσλαβία (1941).

Η Maud Wagner, η πρώτη γνωστή γυναίκα με τατουάζ στις ΗΠΑ (1907).

Η 18χρονη αγωνίστρια της γαλλικής Αντίστασης, Simone Segouin, στην απελευθέρωση του Παρισιού (9 Αυγούστου 1944).

Η Sarla Thakral, 21 χρονών, η πρώτη Ινδή που απέκτησε δίπλωμα πιλότου (1936).

Η Kathrine Switzer είναι η πρώτη γυναίκα που έτρεξε στο μαραθώνιο της Βοστώνης, παρά τις προσπάθειες των διοργανωτών να τη σταματήσουν (1967).

Αφγανές σε δημόσια βιβλιοθήκη πριν την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν ( δεκαετία του ‘50).

Η Annette Kellerman φωτογραφίζεται με μαγιό, γεγονός που οδήγησε στη σύλληψη της λόγω προσβολής της δημοσίας αιδούς (γύρω στο 1907).

Η πρώτη γυναικεία ομάδα μπάσκετ στο Κολέγιο Smith (1902).

Φωτογραφία πολεμίστριας σαμουράι (γύρα στα τέλη του 1800).

106χρονη Αρμένισσα προστατεύει το σπίτι της με όπλο τύπου AK-47 (1990).

Γυναίκες παίζουν μποξ σε μια ταράτσα στο Λος Άντζελες (1933).

Σουηδέζα επιτίθεται σε νεοναζί διαδηλωτή με την τσάντα της. Η γυναίκα αυτή ήταν επιζήσασα από στρατόπεδο συγκέντρωσης (1985).

Γυναικείο πρωτάθλημα σκέιτινγκ στη Νέα Υόρκη (10 Μαρτίου 1950).

Η ακτιβίστρια για το δικαίωμα στην ψήφο Annie Lumpkins στη φυλακή του Little Rock (1961).

Μέλη της συμμορίας Άγγελοι της Κόλασης (1973)

Κοπέλες μεταφέρουν βαριά κομμάτια πάγου λόγω της επιστράτευση αντρών εργατών (1918).

Η Komako Kimura, γνωστή Γιαπωνέζα σουφραζέτα σε διαδήλωση στη Νέα Υόρκη (23 οκτωβρίου 1917).

Η Marina Ginesta, μια 17χρονη κομμουνίστρια αντάρτισσα, με θέα τη Βαρκελώνη κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου (1936).

Η Anna Fisher, «η πρώτη μητέρα στο διάστημα» (δεκαετία του ’80).

Σουφραζέτα ακτιβίστρια διαδηλώνει μετά τη «Νύχτα του Τρόμου» (1917): 33 σουφραζέτες συνελήφθησαν για «παρεμπόδιση της κυκλοφορίας» και ξυλοκοπήθηκαν από σωφρονιστικούς υπαλλήλους.

Η Margaret Bourke-White, φωτογράφος, σκαρφαλώνει στο κτίριο της Chrysler (1934).

Μητέρα παίζει με το παιδί της στην παραλία (γύρω στα 1950).

Η Elspeth Beard, στην προσπάθειά της να είναι η πρώτη Αγγλίδα που θα ταξιδέψει όλο τον κόσμο με μοτοσυκλέτα (δεκαετία ’80): ταξίδεψε 3 χρόνια και κάλυψε 48.000 μίλια.

Δύο γυναίκες βγαίνουν στο δρόμο με ακάλυπτα πόδια για πρώτη φορά στο Τορόντο (1937).

Γυναίκα πίνει τσάι μετά το βομβαρδισμό των Γερμανών μετά τη «δεύτερη μεγάλη πυρκαγιά του Λονδίνου» (1940).

Winnie η συγκολλήτρια (1943): η Winnie ήταν μία από τις 2.000 γυναίκες που δούλεψαν στα ναυπηγεία των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου Πολέμου.

Η Jeanne Manford διαδηλώνει με τον γκέι γιο της σε Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (1972): η Jeanne ίδρυσε την ομάδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα «Γονείς, Οικογένειες και Φίλοι των Λεσβιών και των Γκέι».

Η Sabiha Gökçen από την Τουρκία φωτογραφίζεται στο αεροπλάνο της. Το 1937 ήταν η πρώτη γυναίκα πιλότος μαχητικού αεροσκάφους.

Εθελόντριες μαθαίνουν να σβήνουν φωτιές στο Περλ Χάρμπορ (γύρω στα 1941-1945).

Ουκρανή γυναίκα δίνει νερό σε σοβιετικό στρατιώτη κατά την αιχμαλωσία του (1941).

Χτίστρια ψηλά πάνω από το Βερολίνο (γύρω στα 1900).

Σιδηροδρομικοί εργάτες και εργάτριες στο μεσημεριανό τους διάλειμμα. Πολλές ήταν γυναίκες ακόμα και μανάδες των εργατών που πήγαν στον πόλεμο (1943).

Μερικές από τις πρώτες γυναίκες που ορκίζονται στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ (Αύγουστος 1918).

Η Ellen O’Neal, μία από τις πρώτες επαγγελματίες γυναίκες σκέιτερς (1976).

Παριζιάνες μητέρες προστατεύουν τα παιδιά τους από τα πυρά Γερμανών ελεύθερων σκοπευτών (1944).

Φιλιππινέζα αντάρτισσα, η καπετάνισσα Nieves Fernandez, δείχνει σε Αμερικανό στρατιώτη πως σκότωσε Ιάπωνες στρατιώτες κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1944).

 Δανέζα αρνείται να αφήσει τον άντρα της, έναν Γερμανό στρατιώτη, μετά την αιχμαλωσία του από τον στρατό των Συμμάχων. Τον ακολούθησε στην αιχμαλωσία (1944).

Η Gertrude Ederle είναι η πρώτη γυναίκα που κολύμπησε τη Μάγχη (1926).

Η αεροπόρος Amelia Earhart είναι η πρώτη γυναίκα που πέταξε με αεροσκάφος πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό (1928).

Αφγανές γυναίκες φοιτήτριες ιατρικής (1962).

Βρετανός λοχίας εκπαιδεύει μέλη του «στρατού των μητέρων» του Βρετανικού Στρατού στη μάχη της Βρετανίας (1940).

Η φωτογραφία μιας ανήσυχης εργάτριας που μαζεύει μπιζέλια και μητέρας εφτά παιδιών κατά τη διάρκεια των θυελλών σκόνης στην Αμερική (1936).

Η διαδήλωση από το Κίνημα Απελευθέρωσης των Γυναικών στο Ντιτρόιτ, Μίτσιγκαν (1970).

Γυναίκα αστυνομικός του Λος Άντζελες προσέχει εγκαταλελειμμένο μωρό στο συρτάρι του γραφείου της (1971).

Γυναίκες ελεύθεροι σκοπευτές του σοβιετικού στρατού (4 Μαΐου 1945).

Μητέρα δείχνει φωτογραφία του γιού της σε αιχμαλώτους πολέμου που επιστρέφουν, στην προσπάθειά της να τον βρει (Βιέννη, 1947).

Η Leola N. King, η πρώτη γυναίκα τροχονόμος της Αμερικής (Ουάσινγκτον, 1918).

Η Erika, μια 15χρονη Ουγγαρέζα αγωνίστρια, που πολέμησε για ελευθερία  ενάντια στη Σοβιετική Ένωση (Οκτώβριος 1956).

Αμερικανίδες νοσοκόμες αποβιβάζονται στη Νορμανδία (1944).

Υπάλληλος της Εταιρείας Lockheed δουλεύει σε ένα πολεμικό αεροσκάφος τύπου P-38 στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνια (1944).

Νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού σημειώνει τις τελευταίες λέξεις Βρετανού στρατιώτη (γύρω στο 1917).

Γυναίκες πιλότοι μπροστά από το αεροσκάφος τύπου B-17, το λεγόμενο «Pistol Packin’ Mama» (γύρω στα 1941 – 1945).

Θα κάνει δυναμική εμφάνιση με ένα εφ'όλης της ύλης πρόγραμμα, μια αναδρομή στο σύνολο της καριέρας του και με τις πρώτες επιτυχίες του που τον απογείωσαν. 

Το ελληνικό κοινό θα περιηγηθεί στον κόσμο της electro - swing, ενώ ειδικά για την περίπτωση φώτα, τεράστιες LED γιγαντoοθόνες και άλλες εκπλήξεις θα δυναμιτίσουν τις συναυλίες. 

Τέλος η μουσική γιορτή θα ολοκληρωθεί με ένα μοναδικό after show party με Dj set από τους παραγωγούς του Pepper 96.6 στην ταράτσα του Gazarte. 

Μερικές πόλεις αλλάζουν πολύ γρήγορα. Τίποτα δεν διαρκεί πολύ. Μερικές φορές οι ζωές μας μένουν στάσιμες, μετά, ξαφνικά, αλλάζουν πολύ γρήγορα, τίποτα δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς, δεν ξέρεις τι πραγματικά θέλεις. Χρειάζεσαι να πάρεις μια ανάσα, μια απόσταση, όπως σ’ έναν πίνακα που κάνεις ένα δυο βήματα πίσω για να τον δεις πραγματικά, να τον καταλάβεις.

Η παραλία αλλάζει, κάθε χρόνο είναι διαφορετική. Μετράει απώλειες, σημειώνει αφίξεις. Η παραλία είναι γεμάτη, αλλάζει, μόνο το νερό μένει ίδιο, σ’ αγκαλιάζει, βυθίζεσαι, ακούς μόνο τον εαυτό σου. Δεν σου λέει πάντα ευχάριστα πράγματα.

Το αυτοκίνητο χαλάει. Σιγά-σιγά, φεύγουν τασάκια, πέφτει ο καθρέφτης, χαλάνε οι καθαριστήρες. Θέλει κάτι να μου πει; Σκονισμένο, ανεβαίνει χωματόδρομους, κατεβαίνει μονοπάτια, βρώμικο και περήφανο, ο πιο πιστός μου φίλος, το αυτοκίνητο των διακοπών, όλη η ενήλικη ζωή μου, το αυτοκίνητο της αμεριμνησίας, της διασκέδασης. Τι χρώμα έχει κάτω από τη σκόνη; γελάνε, το υπερασπίζομαι πάντα, έχει πολύ λίγα χιλιόμετρα, το δικαιολογώ, όλα χαρούμενα, όλα τα θυμάμαι. Στα τζάμια γράφουν μηνύματα σε μυστικές γλώσσες, μλπς, μια καρδιά, το γράμμα Μ. Τόσες αδύνατες υποθέσεις, τόσοι εναλλακτικοί δρόμοι που θα μπορούσε να πάρει η ζωή σου αν.

Φοράω ένα άσπρο πουκάμισο που έχει την ίδια ηλικία με το αυτοκίνητο. Στις διακοπές φοράς ότι αγαπάς, όχι ότι πρέπει. Υπάρχουν ρούχα που έχουν ένα παρελθόν. Από ταξίδια, όνειρα, αγάπες. Κάθε σημάδι τους λέει μια ιστορία, κάθε σκίσιμο είναι μια περιπέτεια. Όπως ένα ημερολόγιο, φοράμε την ιστορία μας.

Ετοιμάζονται για το μπαρ, βάφουν τα μάτια. Κοιτάζω μαγεμένος τη μεταμόρφωση, την κατασκευή ενός υπερόπλου. Πέντε η ώρα το πρωί, πολλά τζιν τόνικ αργότερα, το ρίμελ ξεβάφει στα πρόσωπα, μικρές σκιές σαν δάκρυα. Έχουμε βάψει πολλά ανδρικά πουκάμισα, εμείς που μας βλέπεις, καμαρώνουν ζαλισμένα. Χτες βράδυ κανείς ντιτζέι δεν έσωσε τη ζωή μου. Περιμένεις ν’ ακούσεις ένα τραγούδι που δεν έρχεται ποτέ, σ’ ένα πρόγραμμα «ότι να ’ναι», αυτό που νομίζεις ότι είναι ηλεκτρονικά, ότι είναι ραπ και τελικά είναι ελληνικό, αλλά δεν έχει καμία σημασία γιατί κανείς δεν δίνει πια σημασία σε είδη και όλα γίνονται ένας ρυθμός που θυμίζει πάντα κάτι άλλο παλιότερο. Κάποια χορεύει με ένα κοντό μπλουζάκι, σηκώνει τα χέρια όσο πρέπει να, αλλά όχι περισσότερο, πώς τα καταφέρνει να σταματάει ακριβώς στη σωστή στιγμή; Αυτός που είναι μαζί της τραβάει βίντεο, χορεύει για την κάμερα. Αύριο θα το ανεβάσει, φωτογραφίες προφίλ. Είναι μια παράσταση για ένα άλλο κοινό, μεγαλύτερο αλλά απόν σήμερα. Τα βλέμματα στρέφονται στη θάλασσα, δυο κορίτσια μπαίνουν στο νερό, χορεύουν, σηκώνουν τα φουστάνια για να μη βραχούν, δήθεν, το μπαρ ενθουσιάζεται. Κάθε κύμα, ακόμα πιο ψηλά, το δικό τους κοινό είναι εδώ, ζωντανό, ευγνώμον για την ξαφνική γενναιοδωρία. Χορεύουν, η χορογραφία της πρόκλησης μέσα στο νερό, πιάνουν τα μπλουζάκια, τα σηκώνουν λίγο στο ρυθμό, με μια ξαφνική κίνηση γυρνάνε ανάποδα, βγάζουν τα μπλουζάκια με αυθάδεια στο πέλαγος. Στεναγμοί απογοήτευσης. Ακολουθούν δυο αγόρια. Φωνάζουν, σπρώχνει ο ένας τον άλλον, πέφτουν με δύναμη στο νερό, παφλασμός των κυμάτων, θόρυβος. Η διαφορά των ειδών. Οι άντρες όταν θέλουν να τραβήξουν την προσοχή κάνουν φασαρία. Οι γυναίκες δίνουν υποσχέσεις.

Στο τραπέζι της ταβέρνας αυτός σιωπηλός, αυτή δακρυσμένη, είμαι μια μικρή ανόητη ανασφαλής, λέει, τα έκανα όλα λάθος, όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία. Θέλει να της πει ότι υπήρξαν δεκάδες δεύτερες ευκαιρίες αλλά είναι πολύ κουρασμένος να εξηγήσει, η ζωή είναι σκληρή, λέει. Είναι τόσο σκληρή όσο εμείς την κάνουμε να είναι. Δεν υπάρχει πιο έντονη ανθρώπινη ανάγκη από την επιθυμία για μια δεύτερη ευκαιρία. Αλλά υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που χάνουν όλες τις ευκαιρίες. Η ζωή κυλάει και εμείς πληγώνουμε ο ένας τον άλλον. Μέχρι να καταλάβεις ότι κάνεις λάθος είναι πια αργά να γυρίσεις πίσω. Μικρά καλοκαιρινά δράματα στις ταβέρνες και τα καφενεία των νησιών. Κανείς δεν προσέχει τι συμβαίνει, κανείς δεν θέλει να δει, κάποιοι συνταράσσονται, κάποιοι πνίγονται, ασφυκτιούν, ζαλισμένες ψυχές θέλουν να ξεφύγουν, να ξεσπάσουν, βουβή απελπισία και ξαφνικές εκρήξεις, το καλοκαίρι είναι δραματική εποχή. Ποιος παίρνει τις αποφάσεις; Ποιος τις αλλάζει; Ποιος μας προειδοποίησε ποτέ για ότι πρόκειται να συμβεί;

Το μαγαζί λέγεται «Εύθραυστον» και είναι. Κάποιος χορεύει ζεϊμπέκικο με βερμούδα και αθλητικά παπούτσια, που πας ρε φίλε; Μόνο οι άντρες χορεύουν ζεϊμπέκικο αλλά όχι όλοι. Κάποια σηκώνεται, χορεύει σοβαρά και πολύ ωραία. Και λίγες γυναίκες μόνο, γιατί αυτές ξέρουν την κρισιμότητα του χορού.

Παρατηρώ γύρω μου δράματα, φόβους, ματαιωμένες επιθυμίες, ελπίδες και πόθους, απελπισία και εκδίκηση, κούραση, νιώθω συναισθήματα στον αέρα, απλώνω τα χέρια μου ν’ αγγίξω τις αύρες με μια οξυδέρκεια που με τρομάζει. Κόκκινα, μαύρα, πράσινα χρώματα στο νυχτερινό αέρα. Βαριές αναπνοές. Άμα τα βλέπεις όλα καθαρά, σαν να ’ναι πείραμα που εκτυλίσσεται μπροστά σου, τότε δεν συμμετέχεις. Είσαι παρατηρητής, ένας ξένος. Δεν ανήκεις πουθενά. Ανήκες ποτέ κάπου; Πρέπει να πίνω περισσότερο.

Πού θα πάμε για ένα τελευταίο ποτό; Είμαι κουρασμένος, είναι αργά. Έλα, καημένε, πόσες φορές ακόμα θα πας; Φύγαμε, λέω πανικόβλητος γιατί είδα ξαφνικά καθαρά μπροστά μου την ανάποδη κλεψύδρα. Η μουσική είναι δυνατή, τα ποτά καθαρά, κάποιοι γελάνε, αυτό το βράδυ απότομα γίνεται επιτακτικά σημαντικό, χαρούμενο, μέχρι το πρωί. Υπάρχει πάντα χρόνος μέχρι να σου τελειώσει ο χρόνος.

Αργά τη νύχτα, σχεδόν πρωί, ιδρωμένος στο κρεβάτι. Κλειστά φώτα, ανοιχτά μάτια. Τίτλος, ο Φ. σκέφτεται τη ζωή και το θάνατο. Σιγανή μουσική. Η μουσική μιλάει πάντα για τις δικές σου απώλειες. Ένας σκύλος βλέπει όνειρα και στριφογυρίζει στον ύπνο του. Βλέπουν οι σκυλήδες εφιάλτες; Απ’ το διπλανό δωμάτιο μια γυναικεία φωνή κλαίγοντας λέει όχι. Το παράθυρο χτυπάει από τον αέρα, αύριο θα έχει μελτέμι. Ακούγεται το κύμα. Κάποιος βάζει μπροστά τη μηχανή, μαρσάρει. Χαράζει, οι γρίλιες φωτίζονται. Κλείνω το φως, τον ήχο στο αθόρυβο. Αύγουστος 2014. Πού πάει ο χρόνος που φεύγει;