Είναι πανεύκολο και είναι το ιδανικό κέηκ για σήμερα

Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο γλυκό που  να ταιριάζει με το σημερινό καιρό. Αν το φτιάξεις τώρα, θα είναι έτοιμο – γλασαρισμένο μέχρι το απόγευμα. Ένα καλό τσάι (Earl Grey) και ένα γερό κομμάτι από αυτό το ζουμερό κέηκ με τα χειμερινά μπαχαρικά την καραμελένια γεύση της μαύρης ζάχαρης, τις σταφίδες και τα καρύδια και φυσικά τη γλύκα του χιονάτου frosting από κρεμώδες τυρί. Νομίζω πως αυτό είναι ο ορισμός του χειμώνα. Εγώ μπαίνω στην κουζίνα.

Λοιπόν. Πρώτα βουτυρώνω ένα ταψί 20cm και καλύπτω τη βάση του με λαδόκολλα που έχω κόψει στο σχήμα του πάτου του ταψιού. Να πούμε πως με το ταψί μπορεί να πειραματιστείτε. Να χρησιμοποιήσετε αυτό που σας προτείνω, ή να έχετε δύο ταψιά, μικρότερα, να ψήσετε δύο κέηκ χαμηλότερου ύψους και να τα ενώσετε σε ένα, να βάλετε ένα τετράγωνο τσέρκι και αφού το τελειώσετε να το κόψετε σε παστάκια, να πάρετε το μείγμα και να το κάνετε cupcakes, η επιλογή είναι δική σας. Εγώ που θέλω λιγότερη φασαρία σήμερα το βάζω σε ένα. Προθερμαίνω και το φούρνο στους 170 βαθμούς κελσίου.  

Χωρίζω κρόκους από ασπράδια σε τρία αυγά και χτυπάω τα ασπράδια σε μαρέγκα. Σε ένα μπολ περνάω από σίτα 250γρ αλεύρι που φουσκώνει μόνο του, 1 κουταλάκι baking powder, μισό κουταλάκι μαγειρική σόδα, 1 κουταλάκι κανέλα και από μισό γαρύφαλλο αλεσμένο, τζίντζερ, λίγο – ελάχιστο πιπέρι φρεσκοαλεσμένο και μια πρέζα αλάτι.  

Στον κάδο του μίξερ βάζω 250γρ ζάχαρη. Εδώ μπορούμε να πειραματιστούμε με τις μαύρες και ανεπεξέργαστες μορφές ζάχαρης που κυκλοφορούν στην αγορά. Αποφύγετε αυτές τις κρυσταλικές που είναι οι κρύσταλοι σαν παγόβουνα και που είναι για άλλες χρήσεις. Εγώ σήμερα χρησιμοποιώ μια μαύρη ζάχαρη muscovado. Θα την βρείτε παντού. Έχει σκούρο χρώμα, έντονη καραμελένια γεύση και δένει τέλεια με τα μπαχαρικά του κεηκ. Μαζί με τη ζάχαρη βάζω και 2οο ml ηλιέλαιο ή καλαμποκέλαιο. Χτυπώ στο μίξερ μέχρι να ενωθούν τα δύο υλικά, να έχουμε μια αφράτη κρέμα. Μην περιμένετε να γίνει κάτι σαν αυτό που έχετε δει όταν χτυπάτε βούτυρο με ζάχαρη στο μίξερ, δεν θα γίνει. Αυτό που ζητάμε εδώ είναι να έχουμε ένα ομογενοποιημένο μείγμα βασικά. Δύο τρία λεπτά στο μίξερ και είμαστε οκ. Σε αυτό το σημείο προσθέτουμε και τους τρεις κρόκους αυγών και συνεχίζουμε στο μίξερ μέχρι να ενσωματωθούν στο μείγμα. Βγάζουμε τον κάδο του μίξερ από το υπόλοιπο μηχάνημα διότι όλη η υπόλοιπη διαδικασία θα γίνει με τη χρήση μιας κουτάλας.  

Στο μείγμα λάδι – ζάχαρη προσθέτω 150γρ καρότα αλεσμένα. Ανακατεύω και προσθέτω, 150γρ καρυδόψιχα χοντροκομένη, 100γρ σταφίδες, τον χυμό από μισό λεμόνι, ξύσμα ενός πορτοκαλιού και λίγη βανίλια για έξτρα άρωμα. Αφού ανακατέψω να ενωθούν τα υλικά, προσθέτω το μείγμα με το αλεύρι και τα υπόλοιπα στερεά υλικά και ανακατεύω. Συνεχίζω με τα ασπράδια τα οποία προσθέτω στο μείγμα και αναδεύω απαλά και με κυκλικές κινήσεις για να τα εντάξω στο μείγμα χωρίς να αφαιρέσω τον αέρα που θα μου δώσουν για να γίνει το κέηκ μου ελαφρύ στην υφή.  

Αδειάζω στο ταψί και ψήνω για περίπου 45 λεπτά. Δοκιμάζω το κέηκ αν είναι έτοιμο, εισχωρώντας ένα μυτερό μαχαίρι στη μέση του κέηκ. Αν το μαχαίρι βγεί στεγνό χωρίς λασπωμένο μείγμα στη λάμα του, τότε είμαστε έτοιμοι. Κάπου εδώ έχεις μεθύσει από τα αρώματα που έχουν κατακλύσει και το σπίτι σου. Όταν ψηθεί το κέηκ, αφήνουμε για ένα δεκάλεπτο στο ταψί, βγάζουμε, αφαιρούμε τη λαδόκολλα και αφήνουνε να κρυώσει.  

Για το γλάσο θα χρειαστείς γύρω στα 500γρ κρεμώδες τυρί. Εδώ και πάλι μπορείς να πειραματιστείς. Φιλαδέλφια και μασκαρπόνε σε ίσες δόσεις είναι το πιο διαβολικό πράγμα που μπορείς να βάλεις πάνω σε αυτό το κέηκ. Εγώ αυτό κάνω σήμερα.

Τα βάζω λοιπόν στο μίξερ μαζί με 150γρ ζάχαρη άχνη και λίγο ξύσμα πορτοκάλι. Χτυπώ τα τυριά μέχρι να αφρατέψουν και να ενωθούν.   Όταν είναι έτοιμο το κέηκ, το μοιράζω στη μέση για να έχω δύο «ορόφους» και βάζω το μισό μείγμα από τα τυριά στη μέση, κλείνω με το υπόλοιπο κέηκ και τελειώνω με το frosting  στην κορυφή. Αν έχεις όρεξη στολίζεις και με καρύδια.   Καλή επιτυχία! 

Τρώγονται και ζεστές και κρύες, ενώ η κρέμα τυριού διατηρείται στο ψυγείο για τρεις ημέρες και είναι ιδανική για άλειμμα σε τοστ 

Για τη ζύμη 

350 γρ. σκληρό αλεύρι 

4 γρ. ξηρή μαγιά 

1 πρέζα αλάτι 

1 πρέζα ζάχαρη

2 κ.σ ελαιόλαδο

240 ml νερό, χλιαρό

Για την κρέμα τυριού 

300 γρ. τυρί μετσοβόνε, τριμμένο 

200 ml κρέμα γάλακτος 

2 κρόκους, χτυπημένους 

5-6 καρδιές αγκινάρας τουρσί*, ξεπλυμένες και κομμένες σε λεπτές φέτες (στα σουπερμάρκετ)

μαύρο πιπέρι, φρεσκοτριμμένο (προαιρετικά) 

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Σε καθαρό πάγκο εργασίας αναμειγνύουμε όλα τα υλικά της ζύμης και ζυμώνουμε καλά για 10 λεπτά. Σκεπάζουμε τη ζύμη με διάφανη μεμβράνη και την αφήνουμε να φουσκώσει για περίπου 1 ώρα. 


Μοιράζουμε τη ζύμη σε 4 κομμάτια, τα πλάθουμε σε μπάλες και τα αφήνουμε να σταθούν για 30 λεπτά. Σε αλευρωμένο πάγκο, ανοίγουμε με τα δάχτυλά μας κάθε μπάλα ζύμης σε ορθογώνιο παραλληλόγραμμο. Bάζουμε μια λαμαρίνα στον φούρνο και προθερμαίνουμε στους 200°C.

Σε ένα μπολ αναμειγνύουμε το τυρί με την κρέμα γάλακτος και τους κρόκους. Απλώνουμε το μείγμα επάνω στα κομμάτια της ζύμης. Προσθέτουμε από πάνω τις φέτες της αγκινάρας. Αν θέλουμε, πασπαλίζουμε με φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι. 

Μεταφέρουμε τις πίτσες στην καυτή λαμαρίνα και τις αφήνουμε να ψηθούν για περίπου 15 λεπτά, έως ότου ροδίσει η κρέμα.     

*Μπορείτε να αντικαταστήσετε τις αγκινάρες τουρσί με φρέσκες μαριναρισμένες: κόβουμε τα κεφάλια από 3 αγκινάρες στα τέσσερα, αφαιρούμε τα σκληρά φύλλα και το εσωτερικό χνούδι και τις βράζουμε για λίγα λεπτά σε νερό. Αφού κρυώσουν, τις κόβουμε σε πιο λεπτές φέτες, τις πασπαλίζουμε με αλάτι και τις περιχύνουμε με ξίδι και ελαιόλαδο. Τις αφήνουμε να σταθούν για 30 λεπτά προτού τις χρησιμοποιήσουμε. 

Είναι πολιτικά ανήθικο, αν και αποδεκτό εδώ και χρόνια, να είσαι βουλευτής κι η σχέση σου με το ψέμα να είναι πιο ισχυρή από αυτή με τις υποσχέσεις - ακόμη χειρότερα αν στη συνάρτηση βάλουμε το παραγόμενο έργο. Είναι επαγγελματικά αυτοκαταστροφικό να ψεύδεσαι δημοσίως, ακόμη κι αν έχει χρειαστεί να ανασκευάσεις δηλώσεις και να ρίξεις την ευθύνη στα ΜΜΕ για την ερμηνεία τους. Στην τελική, το ψέμα συνιστά και αμαρτία, για να μιλήσουμε λίγο με τη γλώσσα στην οποία αρέσκεται τελευταία η Νέα Δημοκρατία.

Η Σοφία Βούλτεψη θα έπρεπε να τα γνωρίζει αυτά, ειδικά από την ώρα που ανέλαβε κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Με βάση το ρεπορτάζ, η Βούλτεψη είναι αυτή που προκάλεσε (είτε ως αφορμή, είτε ως πραγματική αιτία) την παραίτηση των δύο επικεφαλής της ΝΕΡΙΤ προχθές. (Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναγνωρίζει τη διάδοχη κατάσταση της ΕΡΤ. Κάποιος, όμως, πρέπει να καλύψει την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα απόψε και τη συνέντευξή του αύριο στη ΔΕΘ. Η ΝΕΡΙΤ είναι η μόνη που μπορεί να το κάνει και να δώσει το κύκλωμά της στους ιδιωτικούς σταθμούς. Ο πρώην πρόεδρος του οργανισμού, προχώρησε σε συμφωνία με την Κουμουνδούρου για τηλεοπτική κάλυψη με όρο να δεχθεί να απαντήσει ο Τσίπρας σε ερώτηση από δημοσιογράφο της ΝΕΡΙΤ, άρα εμπράκτως να την αναγνωρίσει. Win/win κατάσταση, δηλαδή. Μαθαίνουμε πως η Βούλτεψη δεν δέχθηκε να παίξει δύο συνεχόμενες ημέρες ο Τσίπρας και μία ο Σαμαράς, άσχετα με το εάν ήταν επιλογή του τελευταίου να φύγει βιαστικά από τη Θεσσαλονίκη χωρίς να δώσει συνέντευξη στα ΜΜΕ).Χρειάστηκε να περάσουν 24 ώρες για να διαψευστεί το ρεπορτάζ. Όχι με επίσημη ανακοίνωση, αλλά μέσω διαρροών. Όχι με σκληρή γλώσσα, αλλά απλά με το κλασσικό «όλα όσα λέγονται ουδεμία  σχέση έχουν με την πραγματικότητα». Περιττό να θυμίσουμε τι γίνεται σε άλλες περιπτώσεις με τρεις και τέσσερις επίσημες ανακοινώσεις και επιστολές ακόμη και την ίδια ημέρα...

Αλλά το πρόβλημα είναι πιο βαθύ και ξεπερνά τη Βούλτεψη και το όποιο πλήγμα στο κύρος της. Δικό της θέμα είναι, εξάλλου. Το ζήτημα είναι με ποια λογική δεν καλύπτεται η ομιλία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Θεσσαλονίκη. Αφού δεν έγινε καμία πολιτική παρέμβαση, έτσι; Κι αν αρμόδιο να απαντήσει σε αυτό είναι «το ελληνικό BBC» (πόσο χιούμορ έχουν όσοι από την κυβέρνηση χαρακτήρισαν έτσι τη ΝΕΡΙΤ;) και δεν το κάνει τότε θα έπρεπε το ίδιο υπουργείο που προΐσταται η Βούλτεψη να το ζητήσει. Αυτό επιτάσσουν οι κανόνες δεοντολογίας.

Η Σοφία Βούλτεψη, επίσης, είναι αυτή που προσβάλλει βάναυσα τη λογική μας.  Γιατί η κοινή λογική λέει πως παίρνεις φόρα και πηδάς από την ταράτσα του σπιτιού σου όταν την ακούς να ανασκευάζει τις δηλώσεις της για το εάν έχει ακίνητα. Το πόθεν έσχες όμως λέει άλλα. Μιλάει για ένα διαμέρισμα άνω των 200 τμ. στη Γλυφάδα (και για άλλους βοηθητικούς χώρους 130τμ.), μιλάει για μια οικία στο Λαγονήσι (οικόπεδο μισού στρέμματος), μιλάει για πάνω από δύο στρέμματα σε οικόπεδα στο Ντράφι μέσα σε δασική έκταση και μιλάει και για ένα αγροτεμάχιο 750τμ στη Μάνδρα. Το «δεν ξέρει τι έχει» δεν είναι μεταφορικό, αλλά κυριολεκτικό.

Το πρόβλημα με τον οποιονδήποτε ψεύτη είναι πως για να τη σκαπουλάρεις με κάποιον τρόπο πρέπει να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις. Στην ελληνική πολιτική σκηνή, ακόμη κι εκεί είμαστε ερασιτέχνες.
(Μετά το 06:51 το επίμαχο σημείο, η ίδια αργότερα μίλησε πως εννοούσε πως δεν έχει ουσιώδη ακίνητη περιουσία)

 Update: Σήμερα το πρωί, η κα. Βούλτεψη στον ΣΚΑΪ δήλωσε: «Τι είναι ο κ. Τσίπρας; Ο Σωτήρας του κόσμου. Τι είναι, ο Κάστρο, να μιλάει οκτώ ώρες και να τον καλύπτουμε με εξακάμερο;». Τελικά, έγινε ή δεν έγινε πολιτική παρέμβαση;

Οδηγούσα στην Εθνική αρτηρία μόνος, αργά και βαριεστημένα το τρέιλερ που ήταν φορτωμένο το SΤΙ και όλος ο καθρέφτης είχε γεμίσει από λευκή μουσούδα. Στο κέντρο, ξεχώριζαν οι Πλειάδες. Σκεφτόμουν ότι, πέρα από την ιστορία, πάντα υπάρχει κάποιο θύμα, ακόμα και στη μυθολογία. Έτσι η δυσδιάκριτη Μερόπη, η έβδομη από τις θυγατέρες του Άτλαντος και της Πλειόνης, δεν εμφανίζεται στο σήμερα και το όμορφο σήμα της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας κοσμούν μόνον οι έξι αδελφές της.

Subaru λοιπόν

Πρωταθλήτρια κατασκευαστών σε επίπεδο παγκοσμίου πρωταθλήματος ράλι τρεις φορές (΄95, '96, '97) και πρωταθλήτρια οδηγών στον ίδιο θεσμό άλλες τόσες. Με Colin McRae ('95), Richard Burns ('01) και Petter Solberg ('03). Αυτό που ξεκίνησε διστακτικά το 1990, η εμφάνιση δηλαδή της ιαπωνικής φίρμας τα δρώμενα του WRC, έκλεισε τον κύκλο του το 2008, απότοκο και αυτό της διεθνούς οικονομικής ύφεσης.

Στο μεσοδιάστημα πέτυχε σημαντικά πράγματα, όπως: Να γίνει το δεύτερο ιαπωνικό εργοστάσιο, μετά την Toyota που κέρδισε παγκόσμιους τίτλους και το μόνο που έχει τρεις στη σειρά. Πάνω απ' όλα όμως, να μεταβληθεί σε μια δυνατή διεθνή εικόνα. Υπήρξαν διάφοροι συντελεστές που συνέβησαν όλα αυτά. Το ιδιαίτερο μπλε χρώμα, τα πολλά χρήματα της British American Tobacco, η συμβολή της Prodrive και ασφαλώς το πληθωρικό ταλέντο του Colin και οι τίτλοι των Burns και Solberg.

Στην πατρίδα μας

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '70 δεν ήταν ιδιαιτέρως γνωστά ως αυτοκίνητα αγώνων. Από τις πρώτες εμφανίσεις στους ημεδαπούς αγώνες ήταν το κίτρινο GFT, δίπορτο κι αυτό που οδηγούσε ο Ευριπίδης Κορρές και στο τέλος της δεκαετίας ('78), το ασημένιο 1,6 που χειριζόταν ο Παύλος Βαλεντής με μερικές εντυπωσιακές εμφανίσεις. Το '90 μας έφθασε για πρώτη φορά το Legacy αλλά τόσο εκείνη τη χρονιά όσο και την επόμενη, η πείρα του Markku Alen δεν στάθηκε αρκετή να το φέρει στον τερματισμό. Το '92 όμως, μαζί με τη αξιοπιστία, κατέφθασε και ο Colin ο οποίος άμεσα έκλεψε τις καρδιές του ελληνικού κοινού. Δυο χρόνια αργότερα ήρθαν και οι διακρίσεις. Με τα μπλε Impreza κατέκτησαν την νίκη το '92 (Carlos Sainz), το '96 και το '98 (Colin) για να σπάσει το διαδοχή των ζυγών ετών το '99 ο Richard Burns και να κλείσει τον κύκλο των επιτυχιών στο «Ακρόπολις», ο Petter Solberg to '04. Πέρα όμως από εργαλείο κορυφαίων επαγγελματιών οδηγών έγινε και πολύ δημοφιλές σε χέρια σοβαρών ερασιτεχνών. Πρόχειρα να θυμίσω την πιο ξεχωριστή, ίσως, περίπτωση, εκείνη του Frederic Dor, που είχε τη δυνατότητα να τρέχει στο παγκόσμιο και μάλιστα στα ακριβότερα ράλι όπως στη Ν. Ζηλανδία, στην Αργεντινή ή στο Σαφάρι χωρίς χορηγό. Το Impreza στα χέρια του Γάλλου ήταν ολόλευκο!

Τα αυτοκίνητα της ομάδας Α και αργότερα τα WRC, ήταν εξαιρετικά ακριβά για τους ερασιτέχνες, κάνοντας εκείνα της ομάδας Ν, σαφώς πιο προσιτά, πιο εύκολα στη συντήρηση και στην οδήγηση σε αξιοπρεπείς ρυθμούς.

Στις μέρες μας

Οι Πλειάδες δεν υπάρχουν εκεί όπου αναδείχθηκαν, εκεί που πρωταγωνίστησαν, στο WRC. Υπάρχουν όμως στους δρόμους του κόσμου και ηλεκτρίζουν με το ίδιο μπλε χρώμα τις συνειδήσεις των απαιτητικών και με το BRZ που αποτελεί αρκτικόλεξο για τις έννοιες Boxer (διάταξη κινητήρα), Rear-wheel drive (κίνηση στον πίσω άξονα) και Ζenith (ζενίθ της οδηγικής χαράς). Για να είμαστε συνειδητοποιημένοι είναι το ίδιο αυτοκίνητο με το Toyota GT 86. Το όνομα έχει αλλάξει και το χρώμα. Αντί για Toyota αναγράφει Subaru και αντί για κόκκινο είναι μπλε. Ολα τα υπόλοιπα είναι όμοια και ίδια.

Έχουν περάσει σχεδόν δυο χρόνια από τότε που το οδηγήσαμε ως GT 86 στην πίστα Castelloli της Ισπανίας μα και σε όλη τη διάρκεια του '12 όπου γράψαμε αρκετά χιλιόμετρα στον Μπράλο, στον Βαρνάβα, στην Επίδαυρο, και χαρήκαμε αυτή τη σπάνια, στις μέρες μας αυτοκινητική αίσθηση. Αναλλοίωτη η αίσθηση ως Subaru BRZ. Είναι όμορφο διότι, ακόμα και ακίνητο ελκύει το βλέμμα, είναι ένα ισορροπημένο κουπέ, που δεν κουβαλά τις συχνές αποανατολίτικες σχεδιαστικές ανορθογραφίες, αλλά μεταφέρει στο μέταλλο μια γλυκιά αρμονία.

Ευχάριστο διότι, είναι η χαρά του παιδιού που κρύβει σχεδόν κάθε αρσενικός μέσα του. Παρά τους 200 ίππους του, δεν είναι εντυπωσιακά γρήγορο, αλλά στρίβει, γυρνάει και ταξιδεύει με το πλάι κατά το δοκούν.

Ζυγισμένο διότι, αν πληροίς τα βασικά του “κάτι παραπάνω”, σε βοηθά να πάρεις τεράστια ευχαρίστηση, χωρίς να σε τρομάζει, δίχως να το φοβάσαι. Οσο υψηλότερη κατάρτιση, με τόσο υψηλότερη ταχύτητα θα γλιστρήσεις, βασισμένος ακριβώς στο ζύγισμα Διόλου πομπώδες διότι, τηρουμένων των αναλογιών, δεν είναι πανάκριβο, δεν “φωνάζει” με τρελά ηλεκτρονικά, δεν επαίρεται για την καταγωγή του, δεν είναι απόμακρο. Ειλικρινές διότι, παρά το γεγονός ότι δεν έχει περιοχή ξεσπάσματος και πρέπει να φτάσεις ψηλά για να πάρεις τη δύναμη του, δεν θα σου λείψει η ισχύς. Ας θυμηθούμε τέλος πάντων πως ήταν η οδήγηση, η σπορ οδήγηση, πριν την έλευση των τούρμπο, Έντιμο διότι δεν υπόσχεται τίποτα που δεν έχει και έχει και σου προσφέρει όλα όσα σου υπόσχεται.

Να προσθέσουμε εδώ, τις τελευταίες προσλαμβάνουσες καθώς το οδηγήσαμε σε άλλες συνθήκες, στην ετάπ των Σκούρτων, την οποία οι παλαιότεροι θυμούνται ως χωμάτινη. Μόνο που τα χρόνια περνούν, ο οδικός άξονας άνοιξε στο σύνολό του και δεκάδες νταλίκες, βαριά οχήματα ανεβαίνουν τα υψώματα για να περάσουν από τα Οινόφυτα στη Μάνδρα, βγάζοντας εκτός χάρτη τις ασφάλτινες ετάπ του Αγίου Θωμά των Σκούρτων και της Στεφάνης.

Το κομμάτι από τη μοναστήρι της Ανάληψης μέχρι την τελευταία αριστερή φουρκέτα και πίσω είναι γρήγορο, απαιτητικό και αναγκάζει το χειριστή να είναι ακριβής. Η καλή άσφαλτος δεν αποτελεί σύμμαχο στην ευκολία της χαράς, καθώς απαιτεί από τον χειριστή να κρατά πάντα ψηλά τις στροφές του κινητήρα εκεί που αποδίδει το μέγιστο της ισχύος του, διότι το άριστο πλαίσιο και οι αναρτήσεις δεν το αφήνουν να γλιστρήσει. Αν το επιδιώξεις θα πρέπει να μην το φοβηθείς.

Ζύγισμα, αίσθηση, εξαιρετική συνάδει απόλυτα με την οδηγοκεντρική του ιδεολογία και ανήκει στη μικρή χωρία των αυτοκινήτων που δεν μας νυστάζουν, που μας κεντρίζουν που μας ζωντανεύουν.

Στα λευκά χώματα

Κι εκεί που έχουμε μπει σε μια σειρά και προχωρούσε η δουλειά, με την οποία ο καλλιτέχνης μας, ο Γ. Κούτος είναι από αγχωτικός έως και κουραστικός προκειμένου να βγάλει την καλύτερη δυνατή εικόνα, ο Δ. Βαζάκας εξαφανίζεται σε παρακείμενο χωματόδρομο εξακοντίζοντας σύννεφα λευκής σκόνης, γεμίζοντας αντάρα το βουνό από τις κοφτά διαφορετικές ανάσες του επίπεδου κινητήρα. Με τα πολλά επέστρεψε, συνετίστηκε μέχρι την επόμενη φορά που έχασε τον έλεγχο.

Ο Δημήτρης λοιπόν (κάποτε και: Δημητράκη παιδί μου αυτά δεν είναι χίλιατριακόσα, θα βγούμε και θα σκοτωθώ, όπως έχει χαρακτηριστικά εκφραστεί ο μέγιστος Γιώργος Μοσχούς) έχει μεγάλη, βαθιά και σημαντική πορεία στο ελληνικό μότοσπορ. Έχει διανύσει πολύ χιλιόμετρο, έχει οδηγήσει, έχει πολεμήσει, έχει πληγωθεί, ενώ τον διακρίνει και μια διαχρονικότητα. Μάλλον δεν είναι ο άρχων της επιμελητείας, αλλά ποιος είναι τέλειος στις μέρες μας;

Στο αντικείμενο τώρα. Αυτό το δίπορτο Impreza είναι φτιαγμένο εξ ολοκλήρου στην Prodrive πριν από 15 χρόνια. Πρωτοβρέθηκε στην Ελλάδα στα χέρια του Θ. Πεταλίδη και τον έκανε πρωταθλητή κατηγορίας Ν, στην πρώτη κιόλας χρονιά εμπλοκής του σε χωμάτινους αγώνες. Μου το είχε εμπιστευθεί τον Σεπτέμβρη του 2000, ο Θοδωρής λίγες μέρες πριν από το Χαλκιδικής και λιγότερες πριν από το φθινοπώρου, βαμμένο με τα χρώματα της Avin και ήταν άλλη μια ένδειξη στο γενικό συλλογισμό ότι: Ενα καλό τετρακίνητο αγωνιστικό κατηγορίας Ν, είναι μια χρυσή τομή ανάμεσα σε ένα ήσυχο ερασιτέχνη – ερασιτέχνη που μπορεί να κινηθεί αξιοπρεπώς και σε έναν λυσσάρη ερασιτέχνη που έχει τα εχέγγυα να του “πιει το αίμα”.

Τόσα χρόνια αργότερα παραμένει όχι μόνο ζωντανό, όμορφο, ευχάριστο αλλά κρατά απόλυτα τον αγωνιστικό του χαρακτήρα κι αν δεν είχε μεσολαβήσει η ύφεση που προφανώς εμπόδισε τον Δημήτρη σε λιγότερη χρήση και ακολούθως συντήρηση θα ήταν ακόμα καλύτερο. Το χαρακτηρίζει η εύκολη αλλαγή τροχιάς, το καλό κιβώτιο, οι επιλογές του διαφορικού που προσαρμόζονται σε κάθε συνθήκη και το ηλεκτρονικό χειρόφρενο που διευκολύνει στις κλειστές φουρκέτες.

Όλα αυτά μεταφράζονται σε μια συνθήκη σχετικά εύκολης ευχαρίστησης. Αν τώρα το ζητούμενο είναι η επίδοση όλα δυσκολεύουν. Προσπαθείς να κόψεις από παντού χρόνο, να σταματήσεις τα χαζογλιστρήματα, να φρενάρεις όσο πιο αργά γίνεται και οι πρώτες στάλες του ιδρώτα βολτάρουν στο μέτωπο.

Όπως και να έχει

Η Subaru έχει καταφέρει να φτιάξει ένα λαμπρό όνομα στις ετάπ του παγκοσμίου, το οποίο σε μεγάλο βαθμό φρενάρισε με την αποχώρηση της ομάδας λόγω της οικονομικής ύφεσης. Το κληροδότημα είναι μια έντονη εικόνα που δεν μπορεί να απομακρυνθεί από τις μνήμες των φίλων του εργοστασίου. Σε αυτή συμβάλλει και η παραγωγή μοντέλων σαν το BRZ που μας θυμίζει ότι υπάρχουν ακόμα και σήμερα αυτοκίνητα ικανά να συγκινήσουν, να κάνουν την ψυχή του οδηγού να ταξιδέψει με άλλες γωνίες.