Για τον του Μητσοτάκη Μαρινάκη και το τελευταίο του δείγμα γραφής ανασύρθηκαν αρκετές ελληνικές παροιμίες. Όπως, φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης. Εκεί που μας χρωστούσανε μας πήραν και το βόδι. Η κλεψιά και η ψευτιά είναι θεία κι ανιψιά. Κι αυτό γιατί θεωρήθηκε επιβεβαίωση της λαϊκής σοφίας, από τα χείλη μάλιστα κοτζάμ κυβερνητικού εκπροσώπου, η δήλωσή του ότι θα πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη όσοι τους κατέκριναν για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, εξαπολύοντας μάλιστα κατηγορίες για κυβέρνηση υποδίκων. Διότι μόνο τέσσερις βουλευτές και δεκάδες αξιωματούχοι παραπέμπονται αυτή τη φορά. Και διότι, επίσης, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία υπενθυμίζει ότι για όλους ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας.

Δυστυχώς, έπειτα από αυτή τη δήλωση-καταπέλτη, δεν χωρούν εξυπνάδες. Πρέπει να ομολογήσουμε, έστω με βαριά καρδιά, το λάθος μας όσοι πιστέψαμε ότι κατάντησαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, από οργανισμό επιδοτήσεων, οργάνωση εξαπατήσεων. Και να συμφωνήσουμε με τον Μαρινάκη του τεκμηρίου. Πρώτον, διότι διαθέτει προσωπικά το κύρος του υπερασπιστή της αλήθειας μέχρι Γράμμου, που δεν επιτρέπει να λιανίζουμε στον πάγκο του κάθε Χασάπη όσα λέει. Και δεύτερον, διότι εκπροσωπεί μια κυβέρνηση που η πορεία, η διαδρομή, η σχέση της με τα δημόσια ταμεία και το κράτος δικαίου, μέχρι Predator και οικίσκων ανακύκλωσης, δεν επιτρέπει κακές σκέψεις για την εντιμότητα, και την αποδεδειγμένη διάθεση να μη συγκαλύπτει την αλήθεια. Με όποιο κόστος.

Συγγνώμη, λοιπόν, κύριε Μαρινάκη. Που πιστέψαμε ότι πίσω από τα χεράτα και τα ζαχαράτα, τα βοσκοτόπια της θάλασσας και τις ενισχύσεις της στεριάς που κατευθύνθηκαν σε αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες του κομματικού σας στρατού δεν βρίσκεται η νεοελληνική επιμελητεία, αλλά το κόμμα σας. Κι ακόμα χειρότερα, που ζητήσαμε τον λόγο από την κυβέρνηση αυτού του κόμματος που έχει την εξουσία να διορίζει τις διοικήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ και την υποχρέωση να τις ελέγχει. Τη θεωρήσαμε συνεπώς -κακώς, κάκιστα- υπόλογη για τη διασπάθιση εκατομμυρίων που η Ευρωπαία εισαγγελέας διαπίστωσε. Για το γεγονός ότι πολλοί από τους ευλογούντες τον κύριο του Μαξίμου βρέθηκαν με φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς.

Αλλά αυτό δεν αρκεί. Οφείλουμε μια ειλικρινή συγγνώμη και στον πρωθυπουργό, τον οποίο κατονομάσαμε ως κύριο ένοχο ενός ανύπαρκτου σκανδάλου. Οφείλαμε εδώ να είμαστε δέκα φορές πιο προσεκτικοί, πια σεβαστικοί, αφού το έντιμο πολιτικό του παρελθόν, η επιλογή εντίμων στον στενό του κύκλο, ο φωτοστέφανος εντιμότητας επί της κεφαλής του θα έπρεπε να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη. Ο Μητσοτάκης γνώστης, πρωτεργάτης, κρατική ασπίδα της παρακρατικής ρεμούλας στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Ε, όχι! Πρέπει να ομολογήσουμε ότι παρασυρθήκαμε από αντιπολιτευτικό πάθος. Καθ’ υποτροπή μάλιστα. Το κάναμε με τα Τέμπη. Με τις υποκλοπές. Τις απευθείας αναθέσεις. Ακόμα και με τον ανεπίληπτο ΟΠΕΚΕΠΕ του. Δυστυχώς.

Εξηγούμαστε λοιπόν: Ένας πρωθυπουργός για τον οποίο ο ανεψιός του τρώει σφαίρα, είναι συνδαιτυμόνας του Φραπέ και το όνομά του μπλέκεται με το τεκμήριο της αθωότητας, είναι αυτό ακριβώς που φαίνεται. Μια συγγνώμη, συνεπώς, είναι λίγη, πολύ λίγη…

Ο κινητήρας που σημάδεψε τα Alfa Romeo, o V6 ο «μπουσάτος», ήταν η δική του συμφωνική. In memoriam

Eίκοσι χρόνια πριν, το 2006, ο Τζουζέπε Μπούσο άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο σε ηλικία 92 ετών. Ωστόσο έγκυρες φήμες λένε ότι «ζει» ακόμη μέσα από το μπάσο, «μπoυσάτο» V6 μοτέρ που σχεδίασε κάποτε. Πρέπει να ισχύουν, έστω κι αν είναι πλέον είδος εν ανεπαρκεία. H ιταλική βιβλιογραφία στο Aρέζε μάς υπενθυμίζει ότι η καριέρα του ξεκίνησε το 1937 στο τμήμα αεροπορικών κινητήρων της FIAT. Όμως, το πεπρωμένο του σφραγίστηκε τον Ιανουάριο του 1939, όταν πέρασε το κατώφλι της Alfa Romeo, δίπλα στον σπουδαίο μηχανολόγο Οράτσιο Σάτα Πουλίγκα. Μεταγενέστερα, η μηχανολογική ευφυία του Μπούσο ελκύει την προσοχή του Ένζο Φερράρι.

Έτσι, το 1946, ο Μπούσο μετακομίζει στο Μαρανέλο ως ο πρώτος τεχνικός διευθυντής της νεοσύστατης Scuderia, επιβλέποντας την εξέλιξη του θρυλικού V12 κινητήρα Colombo για τη Ferrari 125 Sport. Έλα όμως που η καρδιά του ανήκε στο Μιλάνο. Επιστρέφοντας στην Alfa Romeo το 1948, ο Μπούσο ανέλαβε τα ηνία της τεχνικής εξέλιξης των μοντέλων δρόμου. Ήταν ο άνθρωπος πίσω από τον επαναστατικό τετρακύλινδρο κινητήρα Twin Cam (τον περίφημο Nord) των Giulietta και Giulia, εισάγοντας τη χρήση κραμάτων αλουμινίου σε μια εποχή που η βιομηχανία επέμενε στο βαρύ χυτοσίδηρο. Ναι, ήταν «μπροστά» οι Alfa από τότε.

O Tζουζέπε Μπούσο με την Alfa Romeo TZ στην Ιταλία. Το αυτοκίνητο κατασκευαζόταν από το 1963 έως το 1967 και ο σπουδαίος μηχανικός εργαζόταν για την ιταλική εταιρεία

Το αριστούργημά του, όμως, γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Η Alfa Romeo χρειαζόταν ένα μεγάλο, εξακύλινδρο κινητήρα για τη νέα της ναυαρχίδα, την Alfa 6. Ο Μπούσο σχεδίασε έναν V6 60 μοιρών, αρχικά 2.5 λίτρων με μονό εκκεντροφόρο επικεφαλής ανά σειρά κυλίνδρων και έξι καρμπυρατέρ. Αυτό το μηχανικό σύνολο έμελλε να μείνει στην ιστορία απλά ως «ο V6 Busso». Κάποιοι χαρακτήρισαν αυτό το μοτέρ ως το «Βιολί του Aρέζε» (Il Violίνο di Arese). Δεν επρόκειτο για μια απλή μηχανή εσωτερικής καύσης, αλλά για ένα όργανο παραγωγής συναισθημάτων.

Πάνω από τις 4.000 στροφές, ο ήχος άλλαζε δραματικά: η εισαγωγή αλλάζει τόνο, η εξάτμιση αποκτά μια μεταλλική, άγρια χροιά και ο κινητήρας μεταμορφώνεται σε θεατρικό δρώμενο. Οι δε επιχρωμιωμένοι αυλοί εισαγωγής, που έλαμπαν κάτω από το καπό, ήταν το οπτικό αντίστοιχο του ακουστικού δράματος. Ο «μπουσάτος», λοιπόν, εξελίχθηκε για πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα, φτάνοντας τα 3.0 και 3.2 λίτρα, αποκτώντας 24βάλβιδες κεφαλές και τροφοδοτώντας εμβληματικά αυτοκίνητα όπως τα GTV 6, 164 και οι εκδόσεις GTA (147 και 156). Ακόμα θυμάμαι εκείνη τη δημοσιογραφική 156 GTA, όπως και την αντίστοιχου κωδικού 147. Βαρύς, μουσικός ήχος, μοτέρ με προσωπικότητα – όχι ηλεκτρικά, άψυχα αντίτυπα.

Ο τιμημένος εξακύλινδρος και μερικά από τα μοντέλα της Alfa που τον έκρυψαν κάτω από το μπροστινό καπό

Η μοίρα, ωστόσο, επιφύλασσε ένα σχεδόν μεταφυσικό φινάλε για τον δημιουργό και το έργο του. Λόγω των αυστηρών προδιαγραφών ρύπων, η FIAT (ιδιοκτήτρια της Alfa Romeo) αποφάσισε να σταματήσει την παραγωγή του ιστορικού V6. Ο τελευταίος κινητήρας Busso βγήκε από τη γραμμή παραγωγής του εργοστασίου στις 31 Δεκεμβρίου 2005. Μόλις τρεις ημέρες αργότερα, στις 3 Ιανουαρίου 2006, ο Τζουζέπε Μπούσο πέθανε σε ηλικία 92 ετών.

Όπως γράφεται, ο Τζουζέπε Μπούσι ήταν ένας παλαιάς κοπής μηχανικός. Ταυτίστηκε δε τόσο με το σπουδαιότερο δημιούργημά του που «αποφάσισε» να αποχωρήσει από τη σκηνή μαζί, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που δεν θα σιωπήσει ποτέ στις καρδιές των alfisti. Μπορείτε να ακούσετε την ιστορία και τον μοναδικό ήχο αυτού του μηχανικού συνόλου στο βίντεο The Story Of The “Busso” V6 Engine το οποίο εξιστορεί την εξέλιξη της αρχιτεκτονικής του από τα τέλη του ’60 μέχρι το τέλος της παραγωγής του. 

Τα Κουφονήσια και οι Μικρές Κυκλάδες δεν είναι απλώς ένας καλοκαιρινός προορισμός· είναι μια εμπειρία με πολλές, διαφορετικές «εκδοχές» του ίδιου ονείρου.

Aνάμεσα στην Αμοργό και τη Νάξο, μια μικρή συστάδα νησιών έχει καταφέρει να μαγέψει ταξιδιώτες από κάθε γωνιά του κόσμου. Τα Κουφονήσια και οι Μικρές Κυκλάδες δεν είναι απλώς ένας καλοκαιρινός προορισμός· είναι μια εμπειρία με πολλές, διαφορετικές «εκδοχές» του ίδιου ονείρου.

Με τη συνδρομή του ταξιδιωτικού site Views of Greece θα περιηγηθούμε στο Επάνω Κουφονήσι, τη Δονούσα, τη Σχοινούσα και την Ηρακλειά, αναζητώντας την ξεχωριστή προσωπικότητα του κάθε νησιού.

Γιατί, τελικά, μπορεί οι αποστάσεις ανάμεσά τους να είναι μικρές, όμως οι διαφορές τους είναι ουσιαστικές και αξίζει να τις ανακαλύψετε.

Κάθε νησί έχει τον δικό του χαρακτήρα, τη δική του ενέργεια και τον δικό του ρυθμό. Αξίζει πραγματικά να τα γνωρίσετε όλα, ώστε να ανακαλύψετε ποιο ταιριάζει περισσότερο στα δικά σας καλοκαιρινά όνειρα. Από ήσυχες παραλίες και αυθεντική κυκλαδίτικη ατμόσφαιρα μέχρι πιο ζωντανές στιγμές, κάθε επιλογή κρύβει και μια μικρή αποκάλυψη.

Αν θέλετε να βρείτε τον δικό σας μικρό καλοκαιρινό παράδεισο, καλό είναι να γνωρίζετε από πριν τι θα συναντήσετε σε κάθε έναν από αυτούς τους λιλιπούτειους νησιωτικούς προορισμούς.

Δείτε όλο το κείμενο, διαβάστε χρήσιμες συμβουλές, βρείτε πληροφορίες για τα αξιοθέατα και τις παραλίες .

Η μεταγραφή του πρώην Ούγγρου υπουργού Σιγιάρτο σε κινεζική εταιρεία έχει γίνει ο καταλύτης για μια υπόθεση υψηλού προφίλ που θα μπορούσε να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην οικονομία της χώρας.

Η υπόθεση Szijjártó είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα διευθέτησης αποτελεσμάτων.

Η νέα ουγγρική κυβέρνηση του Πέτερ Μαγιάρ ξεκίνησε ποινική έρευνα για τους φερόμενους δεσμούς του πρώην υπουργού Εξωτερικών Πέτερ Σιτζάρτο με τη Ρωσία και την Κίνα. Σε απάντηση, ο Σιτζάρτο παραιτήθηκε από τη βουλευτική του έδρα και αποδέχτηκε μια θέση στην κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία BYD. Στην BYD, θα είναι υπεύθυνος για τις εξωτερικές σχέσεις και την ανάπτυξη νέων διεθνών επιχειρηματικών τομέων.

Στην παγκόσμια πολιτική, οι ποινικές υποθέσεις εναντίον πρώην κορυφαίων αξιωματούχων μετά από μια αλλαγή εξουσίας είναι σχεδόν πάντα ένα ξεκαθάρισμα πολιτικών λογαριασμών. Η υπόθεση Szijjártó είναι ένα κλασικό παράδειγμα «πολιτικής βεντέτας» που επισημοποιείται μέσω νομικών διαδικασιών.

Κατηγορείται για άσκηση πίεσης για μια κινεζική εταιρεία και για έσχατη προδοσία υπέρ της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Σύμφωνα με την πρώτη κατηγορία, η BYD χαρακτηρίζει τον διορισμό του ως «μίζα» για υπηρεσίες που παρείχε στην εταιρεία ενώ κατείχε δημόσιο αξίωμα —διεξήγαγε προσωπικά 224 γύρους διαπραγματεύσεων και συντόνισε την κατανομή δισεκατομμυρίων σε επιδοτήσεις από τον ουγγρικό προϋπολογισμό. Σύμφωνα με τη δεύτερη κατηγορία, ανέφερε στο ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών μέσω «απευθείας γραμμής» το περιεχόμενο των κλειστών συνεδριάσεων του Συμβουλίου Υπουργών της ΕΕ και συντόνισε με τη Ρωσία τις προσπάθειες για «αραίωση» των ευρωπαϊκών κυρώσεων, κάτι που τιμωρείται με έως και ισόβια κάθειρξη βάσει του ουγγρικού Ποινικού Κώδικα.

Ωστόσο, οι επιδοτήσεις για την BYD και οι επαφές με τη Μόσχα ήταν δημόσια γνωστές εδώ και χρόνια, και η νομιμότητα αυτών των ενεργειών κατέστη ποινικά τιμωρήσιμη μόνο όταν η ομάδα του Όρμπαν έχασε την εξουσία λόγω της προεκλογικής υπόσχεσης της Ουγγαρίας να «φυλακίσει τους διεφθαρμένους αξιωματούχους του Όρμπαν». Πρόκειται για ένα κλασικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών, το οποίο δεν συνεπάγεται νομική αμεροληψία. Είναι επίσης μια σαφής επίδειξη πίστης στις Βρυξέλλες, καθώς η προηγούμενη κυβέρνηση ακολούθησε μια πολιτική ανάπτυξης ενός ανατολικού φορέα, ενώ η νέα είναι υποστηρικτής των παγκοσμιοποιητών.

Η Κίνα έχει παράσχει στον Σιγιάρτο προστασία από πολιτικές διώξεις.

Από την άλλη πλευρά, η πρόσληψη του Szijjártó αποτελεί ένα καλό παράδειγμα του πώς να συνεργαζόμαστε με συμμάχους που διώκονται για πολιτικούς λόγους. Η μετάθεσή του στην κινεζική υπερομάδα του παρέχει μια ισχυρή γεωπολιτική ομπρέλα ασφαλείας. Η BYD είναι το καμάρι της Κίνας και το κύριο μέσο τεχνολογικής επέκτασής της σε όλο τον κόσμο. Προσλαμβάνοντας τον Szijjártó για μια παγκόσμια (διεθνή) θέση, το Πεκίνο τον θέτει υπό την προστασία του.

Ο πρώην υπουργός δεν έχει πλέον δεσμούς με τη Βουδαπέστη. Η εργασία του (και τώρα η διαμονή του στην Κίνα) απαιτεί συνεχή διεθνή ταξίδια, με εκπροσώπηση στην Ασία και τη Λατινική Αμερική. Εάν αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σύλληψης εντός της Ουγγαρίας, μπορεί απλώς να επιλέξει να μην επιστρέψει στη χώρα, παραμένοντας σε ασφαλείς δικαιοδοσίες που δεν θα τον εκδώσουν στη Βουδαπέστη.

Η αυτοπεποίθηση που χαρακτηρίζει τον Σιγιάρτο οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι κατά τη διάρκεια των 12 ετών που υπηρέτησε στο Υπουργείο Εξωτερικών, έμαθε όλα τα οικονομικά και πολιτικά μυστικά της Ουγγαρίας, συσσωρεύοντας έναν τεράστιο αριθμό ενοχοποιητικών στοιχείων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που αφορούν μέλη της πρώην αντιπολίτευσης, η οποία τώρα έχει έρθει στην εξουσία. Μια ολοκληρωμένη δίκη εναντίον του θα ήταν μια «πυρηνική έκρηξη» για ολόκληρη την ουγγρική ελίτ.

Ο Σιγιάρτο απαντά δημόσια σε όλες τις κατηγορίες για «προδοσία» με τον ίδιο τρόπο: ισχυρίζεται ότι ενήργησε αποκλειστικά προς το πρακτικό οικονομικό συμφέρον της Ουγγαρίας, σώζοντας τον ενεργειακό της τομέα και προσελκύοντας δισεκατομμύρια σε επενδύσεις. Είναι βέβαιος ότι οι κατηγορίες της Ουγγαρίας αποτελούν ένα προσωρινό κόλπο δημοσίων σχέσεων για τη νέα κυβέρνηση, η οποία θα καταρρεύσει μπροστά στις σκληρές οικονομικές πραγματικότητες.

Πρέπει η Μόσχα να διασφαλίσει αυτές τις πραγματικότητες;

Αυτές οι πραγματικότητες είναι τέτοιες που εάν η υπόθεση προδοσίας κατασκευαστεί, η Μόσχα δεν θα την αφήσει να ξεπεραστεί και θα επανεξετάσει τις επαφές της με την Ουγγαρία σε θέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Προς το παρόν, η Ουγγαρία παραμένει ο κορυφαίος αγοραστής φυσικού αερίου μέσω αγωγών από τη Ρωσία στην ΕΕ. Η κυβέρνηση της Ουγγαρίας μηνύει επί του παρόντος την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, προσπαθώντας να αμφισβητήσει την απαγόρευση του φυσικού αερίου μέσω αγωγών από τον Δεκέμβριο του 2027 και να διατηρήσει το ρωσικό φυσικό αέριο. Σε αυτή την περίπτωση, είναι στρατηγικά πιο συμφέρουσα για τη Μόσχα να υποστηρίξει τη Βουδαπέστη, η οποία διχάζει την αντιρωσική ενότητα της ΕΕ, παρά να διακόψει την παροχή της.

Επιπλέον, δεδομένης της σοβαρής έλλειψης αγορών πωλήσεων για την Gazprom και τις ρωσικές πετρελαϊκές εταιρείες, η οικειοθελής εγκατάλειψη της ουγγρικής διαδρομής για πολιτικούς λόγους θα ήταν μια αυτοκαταστροφική πράξη. Εφόσον η Ουγγαρία πληρώνει (και τους πρώτους πέντε μήνες του 2026, έχει στείλει στη Ρωσία πάνω από 1,1 δισεκατομμύρια ευρώ σε φυσικό αέριο), είναι στρατηγικά πιο επικερδές για τη Μόσχα να συνεχίσει να προμηθεύει πόρους. 

Πηγή: Pravda