ενημέρωση 7:08, 9 November, 2026

Η ΕΕ αντιμετωπίζει τη χειρότερη ενεργειακή κρίση στην ιστορία

Ο Kirill Dmitriev κατηγόρησε τις Βρυξέλλες ότι δεν καταβάλλουν καμία προσπάθεια να αναλύσουν τις υποκείμενες αιτίες της κρίσης, όπως η σταδιακή κατάργηση των ρωσικών προμηθειών, και να προσαρμόσουν την πορεία τους.

«Η Ευρώπη αντιμετωπίζει τη χειρότερη ενεργειακή κρίση στην ιστορία», προειδοποίησε ο απεσταλμένος του Κρεμλίνου, Κίριλ Ντμίτριεφ, χαρακτηρίζοντας την κατάσταση ως «αυτοδημιούργητη». Έχει επανειλημμένα κατηγορήσει την απόφαση της ΕΕ να μειώσει τις εισαγωγές ενέργειας από τη Ρωσία ως βασικό παράγοντα πίσω από την κρίση.

Ο Ντμίτριεφ έκανε τις δηλώσεις αυτές μετά από αναφορές για επιδείνωση των ελλείψεων καυσίμων σε ολόκληρη την ΕΕ. Κυβερνητικά στοιχεία την Κυριακή έδειξαν ότι το 15% των γαλλικών βενζινάδικων αντιμετώπιζαν προβλήματα εφοδιασμού με τουλάχιστον έναν τύπο βενζίνης ή ντίζελ.

Τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν επίσης τιμές καυσίμων ρεκόρ, με τη βενζίνη Super E10 να φτάνει περίπου τα 2,3 ευρώ (2,6 δολάρια) ανά λίτρο και το ντίζελ να φτάνει κατά μέσο όρο τα 2,45 ευρώ. Σε ολόκληρη την ΕΕ, οι τιμές της βενζίνης είναι 24% υψηλότερες από ό,τι πριν από ένα χρόνο, το ντίζελ έχει αυξηθεί κατά 38% και το κόστος των καυσίμων για αεροσκάφη είναι υπερδιπλάσιο. Οι τιμές αναφοράς της βενζίνης έχουν αυξηθεί κατά 150% σε ετήσια βάση στα 81 ευρώ ανά μεγαβατώρα, με τους αναλυτές να προειδοποιούν ότι θα μπορούσαν να φτάσουν τα 100 ευρώ.

«Η Ευρώπη καταλαβαίνει επιτέλους ότι αντιμετωπίζει τη χειρότερη ενεργειακή κρίση στην ιστορία», έγραψε ο Ντμίτριεφ σε μια σειρά αναρτήσεων στο X το Σάββατο, αποκαλώντας την «μια αυτοδημιούργητη κρίση χωρίς καμία προσπάθεια ανάλυσης των βαθύτερων αιτιών και προσαρμογής της πορείας».

Το μπλοκ φέτος αντιμετώπισε αυξανόμενες πιέσεις στην προσφορά από τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, ο οποίος διέκοψε το Στενό του Ορμούζ, μια βασική διαδρομή για το παγκόσμιο πετρέλαιο και το LNG.

Σε συνδυασμό με τις επιθέσεις των Χούθι στη ναυτιλία της Ερυθράς Θάλασσας και στις ενεργειακές υποδομές της Σαουδικής Αραβίας, οι διαταραχές ώθησαν τις τιμές αναφοράς του αργού πετρελαίου περίπου 50% υψηλότερες, με τις τιμές να κυμαίνονται πάνω από τα 100 δολάρια ανά βαρέλι και να οδηγούν σε υψηλότερα κόστη καυσίμων και φυσικού αερίου. Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, δήλωσε αυτή την εβδομάδα ότι η ΕΕ έχει δαπανήσει περισσότερα από 90 δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον σε εισαγωγές ορυκτών καυσίμων από την έναρξη του πολέμου. Μεγάλο μέρος των πρόσθετων δαπανών μετακυλίστηκε στα νοικοκυριά. Οι Βρυξέλλες αναγνώρισαν επίσης προηγουμένως ότι οι τιμές του βιομηχανικού φυσικού αερίου και της ηλεκτρικής ενέργειας παραμένουν δύο έως τέσσερις φορές υψηλότερες από αυτές των μεγάλων εμπορικών εταίρων.

Ωστόσο, η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει ασκήσει περαιτέρω πιέσεις στις αγορές ενέργειας που ήδη δέχονται πιέσεις από την απότομη μείωση των ρωσικών προμηθειών από την Ευρώπη μετά τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν μετά την κλιμάκωση της ουκρανικής σύγκρουσης το 2022. Πριν από αυτό, η Ρωσία προμήθευε περίπου το 45% των εισαγωγών φυσικού αερίου της ΕΕ και το 27% του αργού πετρελαίου. Μέχρι το 2025, το μερίδιό της είχε μειωθεί στο 12% των εισαγωγών φυσικού αερίου και περίπου στο 2% του αργού πετρελαίου.

Ακόμη και οι υποστηρικτές των κυρώσεων, συμπεριλαμβανομένων των Γερμανών καγκελάριων Φρίντριχ Μερτς και Εμανουέλ Μακρόν, έχουν συνδέσει τις ενεργειακές προκλήσεις της Ευρώπης με την απώλεια φθηνών ρωσικών προμηθειών. Ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ προειδοποίησε νωρίτερα αυτόν τον μήνα ότι η ΕΕ δεν μπορεί να παραμείνει ανταγωνιστική όσο το κόστος ενέργειας παραμένει απαγορευτικά υψηλό.

Εν τω μεταξύ, η ΕΕ εισέρχεται στην περίοδο θέρμανσης με τα χαμηλότερα επίπεδα αποθήκευσης φυσικού αερίου εδώ και 15 χρόνια. Σύμφωνα με την Gas Infrastructure Europe (GIE), οι υπόγειες εγκαταστάσεις ήταν μόλις 69,3% μέχρι το Σάββατο, κάτω από τον μέσο όρο του 85% για αυτήν την εποχή του έτους τα τελευταία πέντε χρόνια, προκαλώντας προειδοποιήσεις για αυξημένη αστάθεια τιμών και υψηλότερους λογαριασμούς ενέργειας αυτόν τον χειμώνα.

Παρά την άσχημη κατάσταση, η von der Leyen επιβεβαίωσε στην ομιλία της για την Κατάσταση της Ένωσης αυτή την εβδομάδα ότι η ΕΕ θα συνεχίσει το σχέδιο REPowerEU για τον οριστικό τερματισμό της εξάρτησης από τη ρωσική ενέργεια, με το ρωσικό LNG να πρόκειται να αποχωρήσει πλήρως από την αγορά της ΕΕ μέχρι το τέλος του 2026 και το φυσικό αέριο μέσω αγωγών μέχρι το φθινόπωρο του 2027.

Η Μόσχα έχει επικρίνει εδώ και καιρό τις δυτικές ενεργειακές κυρώσεις ως παράνομες και αντιπαραγωγικές, υποστηρίζοντας ότι έχουν ανακατευθύνει τις ρωσικές εξαγωγές, ενώ παράλληλα αναγκάζουν την Ευρώπη προς πιο ακριβές προμήθειες. Η Ρωσία έχει προσφερθεί να βοηθήσει στην κάλυψη των ελλείψεων πετρελαίου που προκλήθηκαν από τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή και στην επανέναρξη των παραδόσεων ενέργειας, αλλά λέει ότι δεν έχει λάβει απάντηση. Νωρίτερα φέτος, ο Ντμίτριεφ δήλωσε ότι η ΕΕ θα «παρακαλέσει αναπόφευκτα» για ρωσικό φυσικό αέριο καθώς οι τιμές της ενέργειας συνεχίζουν να αυξάνονται.

Πηγή: RT

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Το Ηνωμένο Βασίλειο μυρίζει ύποπτα την ΕΣΣΔ σε ύστερο στάδιο

Η Σκωτία, η Ουαλία και η Βόρεια Ιρλανδία ενώθηκαν για να αμφισβητήσουν το Γουέστμινστερ. Να γιατί έχει σημασία το Σύμφωνο του Κάρντιφ:

«Η εποχή του Γουέστμινστερ φτάνει στο τέλος της!», δήλωσαν αυτή την εβδομάδα οι εθνικιστές ηγέτες της Σκωτίας, της Ουαλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας.

Οι John Swinney, Rhun ap Iorwerth και Michelle O'Neill συγκεντρώθηκαν στο Κάρντιφ για να υπογράψουν μια συμφωνία που διεκδικεί το δικαίωμα των εθνών τους στην αυτοδιάθεση, καλώντας το Λονδίνο να μην παρεμποδίσει τα δημοψηφίσματα και σκιαγράφησαν το προτιμώμενο μέλλον τους πέρα ​​από το Ηνωμένο Βασίλειο, συμπεριλαμβανομένης της ένταξης στην ΕΕ για μια ανεξάρτητη Σκωτία και Ουαλία, και της επανένωσης της Ιρλανδίας για τη Βόρεια Ιρλανδία.
 
Στη Ρωσία, η συνάντηση έχει ήδη ονομαστεί η βρετανική εκδοχή των Συμφωνιών Μπελοβέζα, και η σύγκριση είναι δελεαστική επειδή, όπως και το 1991, πολιτικοί ηγέτες από τρία μέρη ενός κράτους συγκεντρώθηκαν γύρω από ένα τραπέζι για να συζητήσουν ένα πολιτισμένο διαζύγιο.
 
Αλλά η ομοιότητα σταματάει σε μεγάλο βαθμό εκεί, δεδομένου ότι η κινητήρια δύναμη πίσω από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η μεγαλύτερη δημοκρατία της, η Ρωσία, την οποία εκπροσώπησε ο Μπόρις Γέλτσιν. Συνεργάστηκε με τους ομολόγους του στην αποδόμηση του κράτους που έχτισε η Μόσχα, αλλά κανένας εκπρόσωπος της Αγγλίας δεν παρευρέθηκε στη συνάντηση του Κάρντιφ, και το Γουέστμινστερ έδειξε ελάχιστο ενθουσιασμό για την προεδρία της δικής του υποχώρησης.
 
Οι συμμετέχοντες ήταν επίσης σημαντικά πιο επιφυλακτικοί από τους Σοβιετικούς προκατόχους τους, επομένως υπέγραψαν ως ηγέτες κομμάτων, καθιστώντας τη διακήρυξη μια κοινή πολιτική πρωτοβουλία και όχι μια συμφωνία που δέσμευε τις κυβερνήσεις τους σε απόσχιση.
 
Αυτή η διάκριση αποκαλύπτει την κεντρική αδυναμία του Συμφώνου του Κάρντιφ. Οι υπογράφοντες θέλουν να αποχωρήσουν από το Ηνωμένο Βασίλειο παραμένοντας εντός του συνταγματικού πλαισίου που το κρατά ενωμένο. Οι φιλοδοξίες τους εξαρτώνται, επομένως, από πολιτικές και νομικές διαδικασίες που δεν ελέγχουν.
 
Η εμπειρία της Ιρλανδίας προσφέρει μια άβολη ιστορική σύγκριση, καθώς η διευθέτηση που άνοιξε τον δρόμο για την ανεξαρτησία ακολούθησε δύο χρόνια ανταρτοπόλεμου. Οι σημερινοί εθνικιστές ηγέτες επιδιώκουν μια εντελώς ειρηνική οδό, μέσω διαπραγματεύσεων, εκλογών και δημοψηφισμάτων, αλλά το αν το Λονδίνο θα τους δεχθεί είναι ένα άλλο θέμα.
 
Η Σκωτία έχει ήδη αντιμετωπίσει αυτό το εμπόδιο. Το 2022, το Ανώτατο Δικαστήριο του Ηνωμένου Βασιλείου αποφάνθηκε ότι το Κοινοβούλιο της Σκωτίας δεν μπορούσε να νομοθετήσει για δημοψήφισμα ανεξαρτησίας χωρίς τη συγκατάθεση του Γουέστμινστερ και, μετά την αμφίρροπη ψηφοφορία του 2014, το Λονδίνο δεν έχει ιδιαίτερη όρεξη για ένα ακόμη.
 
Η κοινή γνώμη παρουσιάζει μια περαιτέρω δυσκολία. Η Σκωτία παραμένει διχασμένη στη μέση, ενώ στη Βόρεια Ιρλανδία, το ποσοστό που αναφέρεται για την υποστήριξη της ιρλανδικής ενότητας είναι περίπου 36% και η ανεξαρτησία της Ουαλίας παραμένει μια μειοψηφική θέση, όσο κι αν έχουν κερδίσει πολιτικά οι υποστηρικτές της.
 
Ο Σουίνι επιθυμεί ένα ακόμη δημοψήφισμα στη Σκωτία έως το 2031, αλλά οι ομόλογοί του δεν έχουν προσφέρει κάποιο συγκρίσιμο χρονοδιάγραμμα και η συμφωνία τους καθορίζει μια κατεύθυνση πορείας, αλλά δεν παρέχει ούτε ημερομηνία αναχώρησης ούτε μια πειστική εξήγηση για το πώς θα φτάσουν εκεί.
 
Επομένως, η διάλυση της Βρετανίας δεν είναι καθόλου επικείμενη, αλλά παρ' όλα αυτά, το Λονδίνο θα ήταν ανόητο να απορρίψει το Κάρντιφ ως άσκηση εθνικιστικού θεάτρου.
 
Ορισμένα βρετανικά μέσα ενημέρωσης απέδωσαν τη συνάντηση σε μια άστοχη παρέμβαση του πρωθυπουργού Άντι Μπέρναμ, όταν υπαινίχθηκε ότι θα μπορούσαν να εξεταστούν δημοψηφίσματα στη Σκωτία και τη Βόρεια Ιρλανδία εάν υπάρχει ευρεία δημόσια συναίνεση, προτού επιχειρήσει να περιορίσει τις επιπτώσεις των σχολίων του.
 
Οι όροι σπάνια έχουν την ίδια έκταση με την αρχική δήλωση και οι εθνικιστές άκουσαν ένα άνοιγμα και έδρασαν αναλόγως.
 
Ωστόσο, μια ατυχής επιλογή λέξεων δεν μπορεί να εξηγήσει τις δυνάμεις πίσω από αυτή τη συγκέντρωση. Το πιο άμεσο πολιτικό υπόβαθρο ήταν η ήττα των Εργατικών στις τοπικές εκλογές τον Μάιο, η οποία ενίσχυσε τα εθνικιστικά κόμματα και δημιούργησε ευνοϊκές συνθήκες για συνεργασία, και το Κάρντιφ έδωσε σε αυτή τη συνεργασία μια κοινή πλατφόρμα.
 
Ωστόσο, το βαθύτερο πρόβλημα είναι η κατάσταση του ίδιου του βρετανικού κράτους. Το 2014, πολλοί Σκωτσέζοι υποστήριξαν την ανεξαρτησία επειδή πίστευαν ότι το Λονδίνο αγνοούσε τα συμφέροντά τους και κυβερνούσε άσχημα - και έκτοτε, το Γουέστμινστερ τους έχει δώσει ελάχιστους λόγους να το επανεξετάσουν, καθώς η οικονομική στασιμότητα και οι εκπαιδευμένες δημόσιες υπηρεσίες έχουν διαβρώσει σταθερά την εμπιστοσύνη στην καθεστηκυία τάξη.
 
Οι Συντηρητικοί και οι Εργατικοί έχουν υποσχεθεί ανανέωση, μόνο και μόνο για να αφήσουν τους ψηφοφόρους να αναρωτιούνται αν το καθένα διαθέτει ένα αξιόπιστο σχέδιο, ενώ τα Μεταρρυθμιστικά και τα εθνικιστικά κόμματα έχουν εισέλθει στον χώρο που δημιουργήθηκε από αυτή την αποτυχία. Οι προτεινόμενες λύσεις διαφέρουν, αλλά η ελκυστικότητά τους βασίζεται στην κοινή πεποίθηση ότι οι παλιές ρυθμίσεις δεν λειτουργούν πλέον.
 
Το Brexit όξυνε αυτό το επιχείρημα, καθώς η αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ το 2020 άλλαξε τον υπολογισμό για όσους σκέφτονται ένα μέλλον εκτός Ηνωμένου Βασιλείου. Προηγουμένως, η ανεξαρτησία σήμαινε την αποχώρηση από ένα κράτος που ήδη προσέφερε πρόσβαση στην ΕΕ, αλλά τώρα οι εθνικιστές μπορούν να παρουσιάσουν τον διαχωρισμό ως μια οδό επιστροφής σε αυτήν.
 
Η επιλογή, όπως την παρουσιάζουν, είναι μεταξύ της ένταξης σε μια μεγαλύτερη, πιο επιτυχημένη οικονομική και πολιτική κοινότητα και της παραμονής προσκολλημένης σε ένα φθίνον αυτοκρατορικό κέντρο, το οποίο εξακολουθεί περιστασιακά να πειράζεται να αντισταθμίσει την αποδυναμωμένη θέση του με επιδείξεις παλιού μεγαλείου.
 
Αυτό το επιχείρημα δεν εξαλείφει τους οικονομικούς κινδύνους της ανεξαρτησίας, ούτε εγγυάται την ένταξη στην ΕΕ, αλλά δίνει στους αυτονομιστές κάτι πιο πειστικό από ένα ιστορικό παράπονο: Μια αντικρουόμενη εξήγηση για το πού μπορεί να βρίσκεται η ευημερία και η ασφάλεια.
 
Το Κάρντιφ έχει σημασία κυρίως για αυτόν τον λόγο. Δεν δημιούργησε έναν μηχανισμό για την αποδόμηση του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά έφερε κοντά πολιτικούς που ήταν πρόθυμοι να φανταστούν τι θα μπορούσε να ακολουθήσει, και μια εναλλακτική λύση που συζητήθηκε ξεχωριστά στο Εδιμβούργο, το Κάρντιφ και το Μπέλφαστ έχει αποκτήσει μια κοινή πολιτική έκφραση.
 
Είναι πολύ νωρίς για να υποθέσουμε ότι ο Μπέρναμ θα είναι ο τελευταίος πρωθυπουργός της Βρετανίας, καθώς οι πολιτείες μπορούν να επιβιώσουν χρόνια απογοήτευσης και οι εθνικιστικές διακηρύξεις είναι πιο εύκολο να υπογραφούν παρά να εφαρμοστούν.
 
Αλλά το πρόβλημα του Γουέστμινστερ είναι ότι η διατήρηση της ένωσης απαιτεί κάτι περισσότερο από το να εμποδίζει τους αντιπάλους της, και απαιτεί επίσης να δοθεί στους ανθρώπους ένας πειστικός λόγος για να παραμείνουν.
 
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην ηλεκτρονική εφημερίδα Gazeta.ru και μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από την ομάδα του RT.

Οι ΗΠΑ επιβάλλουν σαρωτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας - Ποιος θα μπορούσε να πληγεί;

Ο νέος νόμος επιτρέπει δευτερεύοντες δασμούς για τους βασικούς αγοραστές ρωσικής ενέργειας

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε νόμο που επεκτείνει σαρωτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, δίνοντας στην Ουάσινγκτον νέες εξουσίες να στοχεύσει τη Μόσχα, καθώς και τους μεγάλους αγοραστές ρωσικής ενέργειας. Η νομοθεσία επιτρέπει δασμούς έως και 100% σε αγαθά από ορισμένες χώρες που αγοράζουν ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, ενώ οι εισαγωγές από τη Ρωσία θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν δασμούς έως και 500%.

Ο νόμος Lindsey O. Graham για την επιβολή κυρώσεων σε Ρωσία και Ιράν επεκτείνει επίσης τους περιορισμούς σε Ρώσους αξιωματούχους, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και άλλες οντότητες που συνδέονται με την κυβέρνηση. Ο Λευκός Οίκος έχει δηλώσει ότι η νομοθεσία αποσκοπεί στην αύξηση της οικονομικής πίεσης στη Μόσχα λόγω της ουκρανικής σύγκρουσης, δίνοντας παράλληλα στον πρόεδρο ευρεία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τις εξαιρέσεις και την τελική λήξη των κυρώσεων.

Το RT εξετάζει τις βασικές διατάξεις του νόμου, ποιοι θα μπορούσαν να επηρεαστούν και τι θα μπορούσαν να σημαίνουν τα μέτρα για τους εμπορικούς εταίρους της Ρωσίας.

Τι καλύπτουν οι κυρώσεις;

Η νομοθεσία εγκρίθηκε από τη Γερουσία με 86 ψήφους έναντι 11 τον Αύγουστο, προτού περάσει από τη Βουλή των Αντιπροσώπων με 262 ψήφους έναντι 159 την Τετάρτη. Προήλθε από τον Ρεπουμπλικάνο γερουσιαστή Λίντσεϊ Γκράχαμ και τον Δημοκρατικό γερουσιαστή Ρίτσαρντ Μπλούμενθαλ.

Σε αντίθεση με προηγούμενες κυρώσεις που επικεντρώνονταν κυρίως σε συγκεκριμένες εταιρείες και άτομα, ο νόμος διευρύνει τους περιορισμούς που καλύπτουν αξιωματούχους, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και επιχειρήσεις που συνδέονται με τη ρωσική κυβέρνηση. Στοχεύει επίσης σε πλοία που, σύμφωνα με την Ουάσινγκτον, χρησιμοποιούνται για την παράκαμψη των περιορισμών στις ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου.

Μία από τις πιο σημαντικές διατάξεις του δίνει στον πρόεδρο την εξουσία να επιβάλλει δασμούς έως και 100% σε αγαθά από χώρες που συγκαταλέγονται στους πέντε μεγαλύτερους αγοραστές ρωσικού αργού πετρελαίου ή φυσικού αερίου. Αυτό το ποσό είναι σημαντικά χαμηλότερο από τον δευτερογενή δασμό του 500% που προτάθηκε σε προηγούμενες εκδόσεις της νομοθεσίας.

Ποιος θα μπορούσε να γίνει στόχος;

Η Κίνα και η Ινδία είναι μεταξύ των χωρών που είναι περισσότερο εκτεθειμένες στις δευτερογενείς δασμολογικές διατάξεις λόγω των μεγάλων αγορών ρωσικού αργού πετρελαίου.

Η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, είναι επίσης σημαντικός εισαγωγέας ρωσικής ενέργειας, ενώ οι χώρες της ΕΕ συνεχίζουν να αγοράζουν ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο παρά τις προσπάθειες του μπλοκ να καταργήσει σταδιακά τις ρωσικές προμήθειες.

Η εικόνα είναι ιδιαίτερα σημαντική για το φυσικό αέριο, όπου η ΕΕ παραμένει μια σημαντική αγορά για τη Ρωσία. Η Κίνα έχει επίσης επεκτείνει τις αγορές της, ενώ η Τουρκία παραμένει ένας άλλος σημαντικός προορισμός.

Ο νόμος, ωστόσο, δεν καθιστά τους μέγιστους δασμούς αυτόματους. Περιέχει εξαιρέσεις και δίνει στον πρόεδρο των ΗΠΑ ευρεία διακριτική ευχέρεια ως προς την εφαρμογή τους, πράγμα που σημαίνει ότι ο τελικός αντίκτυπος θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση θα τον εφαρμόσει.

Πώς αντιδρούν οι μεγάλοι αγοραστές;

Η Κίνα και η Ινδία απέρριψαν τις πιέσεις των ΗΠΑ σχετικά με το ενεργειακό τους εμπόριο με τη Ρωσία και τόνισαν ότι τα οικονομικά και ενεργειακά τους συμφέροντα θα καθοδηγήσουν τις πολιτικές τους.

Το Υπουργείο Εμπορίου της Κίνας δήλωσε ότι το Πεκίνο διατηρεί το δικαίωμα να λάβει «όλα τα απαραίτητα μέτρα» για να προστατεύσει την κυριαρχία του, τα αναπτυξιακά του συμφέροντα και τις κινεζικές εταιρείες, ενώ παράλληλα ζήτησε διάλογο με την Ουάσινγκτον.

Το Υπουργείο Εξωτερικών της Ινδίας επανέλαβε την «σταθερή δέσμευση του Νέου Δελχί να διασφαλίσει την ενεργειακή ασφάλεια για το 1,4 δισεκατομμύριο κατοίκους του», λέγοντας ότι θα συνεχίσει να διαφοροποιεί τον εφοδιασμό ανάλογα με τις συνθήκες της αγοράς.

Θα μπορούσε το εμπόριο ΗΠΑ-Ρωσίας να σταματήσει;

Η νομοθεσία διατηρεί δασμούς 500% στα προϊόντα που εισάγονται απευθείας από τη Ρωσία στις ΗΠΑ.

Στην πράξη, ωστόσο, η νομοθεσία περιέχει εξαιρέσεις και δίνει στον πρόεδρο σημαντική εξουσία απαλλαγής. Ο Λευκός Οίκος τόνισε αυτή τη διακριτική ευχέρεια υποστηρίζοντας το νομοσχέδιο, συμπεριλαμβανομένης της εξουσίας του προέδρου να άρει τις κυρώσεις μετά από μια ειρηνευτική συμφωνία.

Η Ουάσινγκτον έχει χρησιμοποιήσει παρόμοιες εξαιρέσεις στο παρελθόν. Η απαγόρευση του 2024 στις εισαγωγές ρωσικού ουρανίου περιελάμβανε εξαιρέσεις που επέτρεπαν τη συνέχιση των αγορών υπό ορισμένες συνθήκες. Στη συνέχεια, η Μόσχα επέβαλε προσωρινούς δικούς της περιορισμούς στις εξαγωγές εμπλουτισμένου ουρανίου προς τις ΗΠΑ, επιτρέποντας παράλληλα εξαιρέσεις.

Τι έχει δηλώσει η Μόσχα;

Η Μόσχα έχει επικρίνει τη νομοθεσία, με τον εκπρόσωπο του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ να λέει ότι οι νέοι περιορισμοί δεν θα επιτύχουν τους δηλωμένους στόχους τους και θα μπορούσαν να περιπλέξουν τις προσπάθειες για την επίτευξη διευθέτησης της ουκρανικής σύγκρουσης.

«Προφανώς, αυτό δεν μπορεί να έχει θετικό αποτέλεσμα», δήλωσε ο Πεσκόφ σε δημοσιογράφους το Σάββατο.

Η Ρωσική Πρεσβεία στην Ουάσινγκτον υποστήριξε ότι τα μέτρα θα μπορούσαν επίσης να έχουν συνέπειες για την οικονομία των ΗΠΑ, ιδίως εν μέσω περιορισμένων παγκόσμιων ενεργειακών αποθεμάτων. Προειδοποίησε ότι οι πρόσθετοι περιορισμοί στις ρωσικές εξαγωγές θα μπορούσαν να ασκήσουν ανοδική πίεση στις τιμές των καυσίμων και δήλωσε ότι η κλιμάκωση της οικονομικής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία και την Κίνα θα ήταν επιζήμια για όλες τις πλευρές.

Πηγή: RT

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Πιερρακάκης - Η ενεργειακή κρίση απαιτεί στήριξη των πολιτών και επενδύσεις που θα μειώσουν μόνιμα το κόστος

πάλι το μπαλάκι στους πολίτες - Δηλαδή μας καλείτε να κάνουμε και ατελείωτη υπομονή και θα πρέπει πληρώσει ο καθένας από εμας ένα τσουβάλι λεφτά για να βάλουμε φωτοβολταϊκά;

Η τοποθέτηση του υπουργού Οικονομικών στο Συνέδριο για τις Μικρές Επιχειρήσεις και την Επιχειρηματικότητα, που διοργάνωσε το κόμμα Fine Gael στο Δουβλίνο 

Στην αντιμετώπιση του διαρκώς αυξανόμενου ενεργειακού κόστους, τις πιστοληπτικές αναβαθμίσεις της Ελλάδας αλλά και την Τεχνητή Νοημοσύνη αναφέρθηκε ο υπουργός Οικονομικών και πρόεδρος του Eurogroup Κυριάκος Πιερρακάκης ο οποίος συμμετείχε μαζί με τον αντιπρόεδρο της ιρλανδικής κυβέρνησης και υπουργό Οικονομικών Σάιμον Χάρις, στο Συνέδριο για τις Μικρές Επιχειρήσεις και την Επιχειρηματικότητα, που διοργάνωσε το κόμμα Fine Gael στο Δουβλίνο. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο κ. Πιερρακάκης αναφέρθηκε στις κοινές εμπειρίες της Ελλάδας και της Ιρλανδίας από την οικονομική κρίση, στην ανάγκη επιτάχυνσης των ευρωπαϊκών μεταρρυθμίσεων, καθώς και στις προκλήσεις που δημιουργούν η ενεργειακή κρίση και η ραγδαία ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Ακολουθούν τα βασικά σημεία της τοποθέτησης του υπουργού.

Για την ενεργειακή κρίση και τις πιέσεις στις τιμές: «Εάν εξετάσουμε τη συνολική εικόνα, από τη μία πλευρά έχουμε τις αυξημένες τιμές της ενέργειας. Αυτό είναι το κυρίαρχο ζήτημα στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Από όσα αντιλαμβάνομαι, αποτελεί αναμφίβολα βασική πηγή ανησυχίας και στην Ιρλανδία. Αυτή ακριβώς είναι η ανησυχία που έχουμε και εμείς για το πετρέλαιο θέρμανσης στα νοικοκυριά, για τις τιμές στα πρατήρια καυσίμων και για όλα τα συναφή ζητήματα. Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε ότι οι αγορές ομολόγων και οι αποδόσεις τους παρουσιάζουν αυξημένη μεταβλητότητα. Και, περιττό να πω, προερχόμαστε και οι δύο από χώρες για τις οποίες αυτό είχε μια πολύ συγκεκριμένη σημασία το 2009 και το 2010.

Επομένως, η δημοσιονομική και η μακροοικονομική πολιτική καλούνται να υπηρετήσουν παράλληλους στόχους. Αφενός, πρέπει να στηρίξουμε τις επιχειρήσεις, τις οικογένειες και τους πολίτες και, αφετέρου, δεν πρέπει να αποσταθεροποιήσουμε τη μακροοικονομία, διότι μάθαμε με τον δύσκολο τρόπο τι σημαίνει μακροοικονομική αποσταθεροποίηση. Και αυτό ακριβώς προσπαθούμε να διαχειριστούμε, στο πλαίσιο των δημοσιονομικών μας δυνατοτήτων: να στηρίξουμε εκείνους που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη και να σχεδιάσουμε μέτρα που μπορούν να στηρίξουν τις οικογένειες. Το κάνουμε αυτό στο πλαίσιο των προϋπολογισμών μας.

Και οι δύο προσπαθούμε να διαχειριστούμε την κατάσταση, ακολουθώντας συγκεκριμένες ευρωπαϊκές πολιτικές, οι οποίες θα πρέπει να διέπονται από μια αρχή: να είναι τα μέτρα στοχευμένα, προσωρινά και προσαρμοσμένα στις ανάγκες (targeted, temporary and tailored). Καμία χώρα στην Ευρώπη δεν εφαρμόζει πλήρως αυτή την αρχή, διότι ορισμένα από τα μέτρα που λαμβάνουμε έχουν πιο πολύ οριζόντιο χαρακτήρα. Ωστόσο, προσπαθούμε να στηρίξουμε τους πολίτες που έχουν ανάγκη. Και πιστεύω ότι αποτελεί απόδειξη των επιτυχιών της ιρλανδικής και της ελληνικής οικονομίας το γεγονός ότι διαθέτουμε τη δυνατότητα να στηρίζουμε τους πολίτες.

Υπάρχουν αυτή τη στιγμή άλλες χώρες στην Ευρώπη, των οποίων τα δημοσιονομικά ελλείμματα είναι τόσο υψηλά, που δεν μπορούν να προσφέρουν την ίδια στήριξη που εσείς και εγώ, ως Υπουργοί Οικονομικών, σχεδιάζουμε και προσπαθούμε να κατευθύνουμε με τον αποτελεσματικότερο δυνατό τρόπο στους πολίτες που τη χρειάζονται, ιδιαίτερα σε αυτές τις συνθήκες. Θα ήθελα να ολοκληρώσω με μια γενικότερη παρατήρηση για την ενέργεια. Οι αποφάσεις που λαμβάνουμε βραχυπρόθεσμα έχουν μακροπρόθεσμες συνέπειες. Ποιες ήταν, για παράδειγμα, οι συνέπειες της πετρελαϊκής κρίσης της δεκαετίας του 1970; Η Γαλλία επέκτεινε την παραγωγική της ικανότητα στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας.

Ενισχύθηκαν οι έρευνες για πετρέλαιο στη Βόρεια Θάλασσα. Ιδρύθηκε ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (IEA). Και παράλληλα, αυξήθηκε το ενδιαφέρον για τους σοβιετικούς ενεργειακούς πόρους. Τέσσερις συνέπειες που αποδείχθηκαν μακροχρόνιες. Διατηρήθηκαν για πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Επομένως, όσα κάνουμε σήμερα θα έχουν συνέπειες που θα διαρκέσουν. Και όλοι μας έχουμε πλήρη επίγνωση αυτού του γεγονότος. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μάς επισημαίνει ότι, ασφαλώς, πρέπει να στηρίξουμε τους πολίτες βραχυπρόθεσμα. Ωστόσο, οι επενδύσεις που θα πραγματοποιήσουμε στον τομέα της ενέργειας, οι οποίες θα μειώσουν με βιώσιμο τρόπο το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας και συνολικά το ενεργειακό κόστος για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις, είναι πολύ πιο σημαντικές, ακόμη και αν χρειάζονται δύο, τρία ή τέσσερα χρόνια για να αποδώσουν.

Εφόσον, βεβαίως, είμαστε σε θέση να τις χρηματοδοτήσουμε και να τις υλοποιήσουμε. Αυτός είναι ο κεντρικός μας στόχος. Σε αυτόν πρέπει να παραμείνουμε προσηλωμένοι. Και, παράλληλα, στο πλαίσιο των δημοσιονομικών μας δυνατοτήτων, να κάνουμε όλα τα υπόλοιπα. Και γνωρίζω ότι σε αυτό το ζήτημα, οι απόψεις μας ταυτίζονται πλήρως». Σχετικά με την αναβάθμιση της Ελλάδας από την Moody’s και την Scope Ratings: «Μιλώντας για την Ελλάδα, χάσαμε 25 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ μας κατά τη διάρκεια της κρίσης, η οποία διήρκεσε δέκα χρόνια. Και αυτό ήταν εξαιρετικά σημαντικό. Η ανεργία έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο της ιστορίας μας.

Η ανάπτυξη κατέρρευσε. Μπορείτε, λοιπόν, να φανταστείτε τις κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες. Και χθες το βράδυ, εν μέσω της σημερινής γεωπολιτικής συγκυρίας, η πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας αναβαθμίστηκε από τη Moody’s και τη Scope. Για όσους βρίσκονται στην αίθουσα και δεν γνωρίζουν τα στατιστικά μας στοιχεία, το δημόσιο χρέος μας μετά την πανδημία έφτασε στο 208% του ΑΕΠ. Σήμερα, όμως, καταγράφουμε την ταχύτερη αποκλιμάκωση δημόσιου χρέους στον κόσμο. Η πρόβλεψη για φέτος είναι ότι το χρέος θα διαμορφωθεί στο 136,8% του ΑΕΠ, από περίπου 210% του ΑΕΠ, ενώ μέχρι το τέλος της δεκαετίας θα έχει υποχωρήσει κάτω από το 120%.

Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αναβαθμιζόμαστε διαρκώς. Είναι αποτέλεσμα της δημοσιονομικής σύνεσης που επιδεικνύουμε. Με μια φράση, αυτό που λέμε στην Ελλάδα, είναι ότι δεν πρόκειται να μεταφέρουμε τον λογαριασμό στην επόμενη γενιά. Ακριβώς όπως είπατε και εσείς, διότι αυτό έκαναν όλες οι προηγούμενες γενιές. Και πρόκειται για ένα πολύ ισχυρό πολιτικό μήνυμα προς τις αγορές. Ξέρετε, τα συλλογικά τραύματα δημιουργούν διδάγματα για την άσκηση πολιτικής. Για την Ελλάδα, αυτή η κρίση αποτέλεσε ένα συλλογικό τραύμα. Η απώλεια 25 ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ είναι αντίστοιχη με εκείνη της Μεγάλης Υφεσης στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το μέγεθος της απώλειας ήταν ακριβώς το ίδιο. Βεβαίως, εμείς το βιώσαμε υπό διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες. Η δομή της ελληνικής οικογένειας διαδραμάτισε διαφορετικό ρόλο στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, αλλά το κόστος ήταν τεράστιο. Επομένως, δεν σκοπεύουμε να επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος. Οπως λέει και το γνωστό απόφθεγμα: όσοι δεν θυμούνται το παρελθόν είναι καταδικασμένοι να το ξαναζήσουν». Για την Ιρλανδία, τις κοινές εμπειρίες και την ευρωπαϊκή συνεργασία: «Πιστεύω ότι υπάρχει και ένας ισχυρός συμβολισμός εδώ, διότι, όπως αναφέρατε, η Ιρλανδία είχε προηγουμένως την προεδρία του Eurogroup μέσω του Πασκάλ (Ντόναχιου).

Τώρα, την ασκεί η Ελλάδα μέσω εμού. Αυτό αποτελεί απόδειξη όσων χρειάστηκε να αντέξουν οι χώρες μας. Και οι δύο βιώσαμε υπαρξιακές κρίσεις». «Η κριτική που δεχόμαστε στην Ευρώπη είναι ότι τα πράγματα προχωρούν, αλλά δεν προχωρούν αρκετά γρήγορα. Θέλω να το πω αυτό δημόσια: θέλω να αναγνωρίσω την ηγετική σας συμβολή στο ECOFIN. Πιστεύω ότι αυτό που κάνετε με τη δέσμη μέτρων για την ενοποίηση των αγορών και την εποπτεία (Market Integration and Supervision Package – MISP), επιδιώκοντας την ολοκλήρωσή της μέσω του καθορισμού μιας ιδιαίτερα απαιτητικής πολιτικής προθεσμίας, είναι ο σωστός δρόμος. Πιστεύω, επίσης, ότι πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμά σας και στα υπόλοιπα πεδία αρμοδιότητας και στα υπόλοιπα θέματα της ατζέντας, όπως η Τραπεζική Ένωση. Και θεωρώ ότι αυτό αποτελεί συνολικά απόδειξη της ηγετικής συμβολής της ιρλανδικής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτή την περίοδο».

«Ο τρόπος με τον οποίο ανταποκρινόμαστε στην Τεχνητή Νοημοσύνη και στις προκλήσεις που αυτή δημιουργεί, είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίσει η Ευρώπη. Σε όλα τα μέτωπα έχουμε σημειώσει πρόοδο, αλλά με καθυστέρηση. Αυτή τη στιγμή, ωστόσο, παρατηρείται μια αλλαγή δυναμικής. Πιστεύω ότι αυτή η αλλαγή δυναμικής οφείλεται στη μεταβολή των συνθηκών που αντιμετωπίζει η Ευρώπη. Η εποχή της γεωπολιτικής αθωότητας έχει τελειώσει. Ταυτόχρονα, πιστεύω ότι η τεχνολογική επιτάχυνση που βιώνουμε, ιδίως στο πεδίο της Τεχνητής Νοημοσύνης, μας επηρεάζει όλους. Θεωρώ ότι όλοι όσοι καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι αντιλαμβανόμαστε αυτή την πραγματικότητα.

Θα έλεγα ότι διακρίνω μια ομοιότητα, τουλάχιστον με την Ελλάδα, υπό την εξής έννοια: Αφού βγήκαμε από την κρίση και χρειάστηκε να αρχίσουμε ξανά να αναπτυσσόμαστε, να μειώνουμε την ανεργία και να δημιουργούμε πλεονάσματα αντί για ελλείμματα, έπρεπε να προχωρήσουμε σε μια σειρά μεταρρυθμίσεων. Και μέσα από αυτές τις μεταρρυθμίσεις αποκομίσαμε αυτό που θα περιέγραφα ως το μέρισμα του προφανούς. Είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Όταν υλοποιείς κάτι αυτονόητο, το οποίο δεν έχεις κάνει για πάρα πολύ καιρό, προκύπτει ένα προφανές αναπτυξιακό μέρισμα, εφόσον διαθέτεις την πολιτική βούληση να το πραγματοποιήσεις.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι υπάρχει εδώ μια αναλογία με την Ευρώπη. Είτε μιλάμε για την Ένωση Κεφαλαιαγορών, είτε για τις τράπεζες, είτε για την τεχνολογική μας πρωτοπορία ή την τεχνολογική μας στρατηγική, είτε για την Ενεργειακή Ένωση και όλα αυτά τα πεδία, γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε. Η διάγνωση δεν είναι πλέον το πρόβλημα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι υλοποίηση. Αυτό που κάνατε με τη δέσμη MISP αποτελεί παράδειγμα ηγεσίας που δίνει έμφαση στην υλοποίηση. Όλοι μας πρέπει να κάνουμε το ίδιο σε κάθε επιμέρους προτεραιότητα αυτής της μεταρρυθμιστικής ατζέντας. Η σημερινή γενιά των υπευθύνων χάραξης πολιτικής δεν πρέπει να δώσει προτεραιότητα σε μία από τις πέντε ή σε μία από τις έξι μεταρρυθμίσεις.

Πρέπει να προσπαθήσουμε να προωθήσουμε και τις έξι ταυτόχρονα, προκειμένου να απελευθερώσουμε το πλήρες δυναμικό της Ευρώπης. Και, παρεμπιπτόντως, αυτό θα ωφελήσει την Ιρλανδία, θα ωφελήσει την Ελλάδα, θα ωφελήσει όλα τα κράτη μέλη. Έχετε επιδείξει ισχύ και ηγετική ικανότητα μέσα από την εξωστρέφεια. Πιστεύω ότι αυτό είναι ένα μάθημα από την Ιρλανδία για την Ευρώπη συνολικά. Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε με όρους εξωστρέφειας των οικονομιών μας, με όρους δυναμισμού, χωρίς να φοβόμαστε αυτό που έρχεται, αλλά αξιοποιώντας το κύμα των αλλαγών. Και έχουμε όλες τις δυνατότητες να το πετύχουμε».

Για την Τεχνητή Νοημοσύνη και την παραγωγικότητα: «Πριν μιλήσουμε για την Τεχνητή Νοημοσύνη, πρέπει να δούμε τη συνολική εικόνα. Η τεχνολογική καινοτομία υπάρχει από την εποχή της εφεύρεσης του τροχού και της ανακάλυψης της φωτιάς. Στην οικονομική επιστήμη, τη διαδικασία αυτή την περιέγραψε ο Σουμπέτερ με τη θεωρία της δημιουργικής καταστροφής (Schumpeterian creative destruction). Πρόκειται για μια διαδικασία εκθετικής εξέλιξης που μετασχηματίζει τις οικονομίες μας. Κάτι αντικαθιστά κάτι άλλο. Το αυτοκίνητο αντικαθιστά τα άλογα. Το Netflix αντικαθιστά το Blockbuster. Στη δική μας γενιά, οι προηγούμενες τεχνολογικές καινοτομίες χρειάζονταν 10 ή 15 χρόνια για να υλοποιηθούν και να επιφέρουν έναν πλήρη μετασχηματισμό σε διάφορους επιχειρηματικούς κλάδους.

Το πρόβλημα σήμερα, ή μάλλον η πρόκληση, είναι ότι η καινοτομία που συντελείται μέσω της Τεχνητής Νοημοσύνης εξελίσσεται πλέον μέσα σε εβδομάδες. Επομένως, δεν έχουμε αρκετό χρόνο για να την αφομοιώσουμε. Εμείς τείνουμε να σκεφτόμαστε γραμμικά, ενώ, γενικότερα, σε θεσμικά πλαίσια κατακερματισμένης πολιτικής λήψης αποφάσεων, όπως αυτό της Ευρώπης, οι αποφάσεις λαμβάνονται με πιο αργούς ρυθμούς. Αυτή, λοιπόν, είναι μια πρόκληση που έχουμε μπροστά μας. Τα οφέλη που μπορούμε να αποκομίσουμε από την Τεχνητή Νοημοσύνη σε επίπεδο παραγωγικότητας είναι τεράστια. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει πραγματοποιήσει μια σειρά υπολογισμών, όπως και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Η ΕΚΤ εκτιμά ότι μπορούμε να επιτύχουμε πρόσθετη αύξηση της παραγωγικότητας κατά 0,3% έως 0,4% μόνο χάρη στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Το ΔΝΤ προβλέπει ότι η αύξηση αυτή μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερη σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ οι υπολογισμοί της ΕΚΤ αφορούν την Ευρώπη. Αυτό που πρέπει όλοι να σκεφτούμε είναι πώς μπορούμε να ενσωματώσουμε έξυπνες εφαρμογές της Τεχνητής Νοημοσύνης στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Αυτό αφορά τόσο τις επιχειρήσεις όσο και τους θεσμούς που χαράσσουν πολιτική. Συνολικά, αυτή η συζήτηση δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την τεχνολογία και την ψηφιακή πολιτική, διότι παράλληλα πρέπει να ψηφιοποιήσουμε τις οικονομίες των χωρών μας.

Δεν το έχουμε κάνει στον βαθμό που θα έπρεπε. Παρεμπιπτόντως, ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες το έχουν κάνει στον βαθμό που θα έπρεπε. Εάν συγκρίνετε την Ουάσιγκτον με τη Silicon Valley, πρόκειται για δύο διαφορετικούς κόσμους. Οι καινοτομίες που αναπτύσσονται στη Δυτική Ακτή δεν έχουν ακόμη ενσωματωθεί στον σχεδιασμό πολιτικής της Ανατολικής Ακτής. Και όταν συζητάμε για την Τεχνητή Νοημοσύνη, οι πολίτες σκέφτονται την καθημερινότητά τους και τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούν με το κράτος. Πώς ανανεώνεις την άδεια οδήγησής σου; Πώς εγγράφεις το παιδί σου στο νηπιαγωγείο; Πώς πληρώνεις τους φόρους σου; Αυτού του είδους οι διαδικασίες, σε πολλές περιοχές της Ευρώπης και του κόσμου, δεν έχουν ακόμη ψηφιοποιηθεί πλήρως.

Η Ιρλανδία αποτελεί εξαίρεση. Και εμείς προσπαθήσαμε να αποτελέσουμε εξαίρεση σε αυτόν τον τομέα τα τελευταία επτά χρόνια. Έχουμε προχωρήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό στην ψηφιοποίησή μας. Ομως, πρέπει να κάνουμε και τα δύο. Και εφόσον καταφέρουμε να προχωρήσουμε ταυτόχρονα στην ψηφιοποίηση και στην αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης, μπορούμε να απελευθερώσουμε τεράστιες δυνατότητες. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα από την Ελλάδα. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμη στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Μπορούμε να αναλύουμε τα δεδομένα των φορολογουμένων και να εντοπίζουμε αποκλίσεις από την αναμενόμενη φορολογική συμπεριφορά.

Εχουμε ήδη καταφέρει να το κάνουμε αυτό σε πολύ μεγάλο βαθμό, αξιοποιώντας ψηφιακά μέσα. Οι απώλειες εσόδων από ΦΠΑ στην Ελλάδα βρίσκονταν στο 30%. Σήμερα είναι κάτω από το 9%. Αλλά μπορούμε να κάνουμε περισσότερα. Μπορούμε πάντα να βελτιώνουμε τον τρόπο με τον οποίο παρακολουθούμε και καταγράφουμε τις δαπάνες μας. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί, επίσης, να έχει εξαιρετικά σημαντικές εφαρμογές στο εκπαιδευτικό σύστημα, προσφέροντας εξατομικευμένη εκπαίδευση για κάθε παιδί. Μπορεί να συμβάλει σημαντικά σε αυτό. Επομένως, πρέπει να προχωρήσουμε και στα δύο. Για να συνοψίσω, κατά την άποψή μου, πρέπει να αξιοποιήσουμε πλήρως τις θετικές δυνατότητες που προσφέρει η Τεχνητή Νοημοσύνη.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ένα σχέδιο δράσης. Και αυτό το σχέδιο πρέπει να αφορά κάθε υπουργείο, κάθε οργανισμό και κάθε επιχείρηση. Παράλληλα, πρέπει να περιλαμβάνει και τη διαχείριση των πιθανών κινδύνων. Διότι, στην πραγματικότητα, αυτή η τεχνολογία δημιουργεί και σημαντικές προκλήσεις. Ας αναλογιστούμε το Mythos της Anthropic. Εάν διαθέτουμε μια τεχνολογία που μπορεί ουσιαστικά να παραβιάσει οποιοδήποτε σύστημα, τότε ανακύπτει μια πολύ μεγάλη πρόκληση ως προς το πώς μπορούμε να προστατευτούμε αποτελεσματικά από αυτήν. Και πέρα από την ενίσχυση των δυνατοτήτων των κρατών μας στον τομέα της κυβερνοασφάλειας, κάτι που όλοι προσπαθούμε να κάνουμε, χωρίς να υπεισέλθω εδώ σε δημόσια συζήτηση για το σχετικό νομικό πλαίσιο, απαιτείται και ένας βαθμός θεσμικού συντονισμού σε παγκόσμιο επίπεδο.

Απαιτείται να συνομιλήσουμε, εσείς και εγώ, με τους συναδέλφους μας από όλο τον κόσμο, προκειμένου να συντονίσουμε λύσεις σε επίπεδο διακυβέρνησης. Και καλούμαστε να το κάνουμε αυτό σε μια περίοδο κατά την οποία η πολυμερής συνεργασία βρίσκεται σε χαμηλό επίπεδο. Επομένως, η πρόκληση είναι ιδιαίτερα σημαντική».