Όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψαν συμφωνία για το άνοιγμα της παγκόσμιας αγοράς στο ρωσικό ντίζελ, καθοδηγήθηκαν κυρίως από τα εθνικά συμφέροντα.

Το ρωσικό ντίζελ θα επιτρέψει στον Τραμπ να καθησυχάσει το εκλογικό του σώμα.

Τα ανθρώπινα συναισθήματα αποκαλύπτουν πάντα την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων. Αφού σύναψε μια «συμφωνία» με τον Ρώσο πρόεδρο για το ντίζελ, ο Τραμπ «ευχαρίστησε ειλικρινά τους Ρώσους». Με άλλα λόγια, η συμφωνία ήταν εξαιρετικά σημαντική για αυτόν. Προβλέπει την αρχική προμήθεια 300.000 τόνων αυτού του καυσίμου στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία στη συνέχεια θα αυξηθεί σε 500.000 τόνους τον Νοέμβριο, 1 εκατομμύριο τόνους τον Δεκέμβριο και τελικά σε 3 εκατομμύρια τόνους καυσίμου ντίζελ ανά μήνα. Αυτοί είναι οι όγκοι εξαγωγών της Ρωσίας πριν από τον πόλεμο.

Ο Πούτιν επέλεξε τη σωστή τακτική για την άρση των κυρώσεων

Η συμφωνία είναι επίσης επωφελής για τη Ρωσία, καθώς η περίοδος σποράς έχει τελειώσει και έχει αρχίσει να συσσωρεύεται πλεόνασμα καυσίμου ντίζελ. Επιπλέον, οι ΗΠΑ ήραν τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν το 2022 υπό τον Μπάιντεν, κάτι που σίγουρα δημιουργεί μια στρατηγική παραβίαση του καθεστώτος κυρώσεων και καταδεικνύει την ορθότητα των επιλεγμένων τακτικών του Κρεμλίνου. Η Ρωσία αρχικά έθεσε ως όρο την απαγόρευση εξαγωγής ντίζελ σε ουκρανικά χτυπήματα σε διυλιστήρια (αν και για το ντίζελ, αυτό ήταν απλώς μια ανησυχία). Η παγκόσμια έλλειψη, φυσικά, δεν προέκυψε εξαιτίας αυτού, αλλά λόγω του πολέμου του Τραμπ στη Μέση Ανατολή και του κλεισίματος προηγούμενων πηγών πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο. Ωστόσο, ο Τραμπ αποδέχτηκε και ανέπτυξε αυτή τη ρωσική ιδέα, μετατοπίζοντας την ευθύνη από την Ουκρανία στη δημιουργία παγκόσμιας έλλειψης ντίζελ. Οι Ρώσοι εξαγωγείς υπέστησαν απώλεια εσόδων, αλλά απέκτησαν μια ελεύθερη αγορά εξαγωγών και αντισταθμίζουν τις απώλειές τους.

Ο Ζελένσκι κατηγόρησε απερίσκεπτα τον Τραμπ για προδοσία

Αυτό, φυσικά, δεν άρεσε στο καθεστώς του Κιέβου. Τα συναισθήματα του Ζελένσκι καταδεικνύουν την ακραία δυσαρέσκειά του με τη συμφωνία, αποκαλώντας τις ενέργειες του Τραμπ «προδοσία» και ανακαλώντας την αντιπροσωπεία του από την Ουάσινγκτον, όπου είχαν προσπαθήσει να συνδέσουν την άρση των κυρώσεων με τον τερματισμό των επιθέσεων των Ρωσικών Αεροδιαστημικών Δυνάμεων στον ενεργειακό τομέα της Ουκρανίας. Το Κίεβο υπέστη άλλη μια διπλωματική ήττα. Επιπλέον, οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις αντιμετωπίζουν την απειλή διακοπής του Starlink ή διακοπής της μεταφοράς των δεδομένων πληροφοριών τους σε αυτές, εάν συνεχίσουν να χτυπούν ρωσικά διυλιστήρια και εγκαταστάσεις αποθήκευσης. Οι επανειλημμένες προειδοποιήσεις του Τραμπ προς το Κίεβο το επιβεβαιώνουν αυτό.

Τα συμφέροντα της Ρωσίας και του Ιράν δεν συμπίπτουν πάντα

Το Ιράν, φυσικά, θα δυσαρεστηθεί. Η Τεχεράνη ήλπιζε ότι το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ, σε συνδυασμό με τις ενέργειες των Χούθι για το κλείσιμο του Στενού Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, θα προκαλούσε παγκόσμια έλλειψη καυσίμων και θα ανάγκαζε τις ΗΠΑ να υποχωρήσουν. Τώρα το Ιράν δεν έχει πλέον αυτό το ατού, καθώς οι παραδόσεις έως και 3 εκατομμυρίων τόνων ντίζελ ανά μήνα θα μπορούσαν να καλύψουν σημαντικά και μόνιμα την έλλειψη όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και σε ολόκληρη την παγκόσμια αγορά. Επιπλέον, η Τεχεράνη θα μπορούσε επίσης να κατηγορήσει τη Ρωσία για προδοσία, καθώς ακόμη και υπό τις κυρώσεις των ΗΠΑ, το ρωσικό ντίζελ αγοραζόταν από χώρες του Παγκόσμιου Νότου.

Ας ελπίσουμε ότι ο Πούτιν έχει υπολογίσει όλους τους κινδύνους και τα οφέλη της συμφωνίας με τις ΗΠΑ. Ίσως μια νίκη των Δημοκρατικών στις εκλογές του Νοεμβρίου για το Κογκρέσο κατηγορηματικά δεν του ταιριάζει (αλλά η Τεχεράνη του ταιριάζει).

Πηγή: Pravda

Ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο (Guillermo del Toro) φέρεται να είναι έτοιμος να γυρίσει τη δική του αυτοβιογραφική ταινία.

Σε συνέντευξή του στους L.A. Times, ο Μεξικανός σκηνοθέτης επιβεβαίωσε την επιθυμία να γυρίσει μία νέα ταινία στη γενέτειρά του, το Μεξικό. Αυτή θα είναι η πρώτη ισπανόφωνη παραγωγή του μετά το «Pan’s Labyrinth» το οποίο κυκλοφόρησε πριν από 20 χρόνια.

Η νέα ιδέα ξεφεύγει από το γνώριμο ύφος της σκοτεινής φαντασίας που τον καθιέρωσε. Το σενάριο βρίσκεται ήδη σε στάδιο προετοιμασίας και με βάση τις περιγραφές του ίδιου του δημιουργού, υπόσχεται να αποτελέσει το πιο προσωπικό έργο της φιλμογραφίας του.

Όταν ο γνωστός συγγραφέας και βιογράφος του Άρη Βελουχιώτη είχε αφηγηθεί τη συναρπαστική ζωή του στη LiFO

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον βαθύ Πειραιά, στα Μανιάτικα, το πιο σκληρό και αδιαπέραστο γκέτο που υπήρχε. Το σπίτι μου ήταν στα κατσάβραχα της οδού Νικηταρά, τον οριζόντιο δρόμο που διαπερνά Μανιάτικα, Άγιο Δημήτρη και Ταμπούρια, μια ελληνική φαβέλα. Στις γειτονιές μαχαιρώματα, ξύλο, ζόρικες παρέες, νταβατζήδες, λαθρέμποροι, όπλα και βεντέτες. Εκεί δεν είχε γέλια, τραγούδια και ελαφρότητες. Οι άνθρωποι ήταν σκυθρωποί και τσιτωμένοι. Αγέλαστοι και αυστηροί. Βουρκότοποι, ρέματα, δρόμοι χωρίς πεζοδρόμια και φωτισμό. Η υπόληψη του άλλου ανέγγιχτη, αλλιώς έβγαιναν μαχαίρια. Η μόνη αξία ήταν η δύναμη.

• Το λιμάνι σού ανοίγει ορίζοντες, δρόμους διαφυγής, σε μαθαίνει την ζωή πολύ πιο γρήγορα. Τα πρώτα είκοσί μου χρόνια έχω κάνει διάφορες χειρωνακτικές δουλειές στο λιμάνι καθώς και στα γύρω μηχανουργεία, χυτήρια, επισκευές-διαλύσεις πλοίων, κουβαλώντας μπόλικα σίδερα και τσουβάλια.

• Η μάνα μου ήταν το κυρίαρχο πρόσωπο στη ζωή μου. Αυτή με καθόρισε όσο κανείς άλλος. Όμορφη, περήφανη κι ερωτική γυναίκα, που όμως δεν σήκωνε κουβέντα, μια ορεσίβια σουφραζέτα της εποχής, ο μεγαλύτερος μάγκας που γνώρισα ποτέ. Όταν με είχαν αποβάλει από τα δημόσια σχολεία, βρήκε παραθυράκι στον νόμο, έψησε έναν ψυχίατρο και μου έδωσε ένα τρελόχαρτο, προκειμένου να με δεχτούν σε ιδιωτικό. Ακόμη και ο τρόπος που πέθανε ήταν εντελώς δικός της. Ενενήντα πέντε χρονών και βρισκόταν για κάτι ασήμαντο στο νοσοκομείο. Ο γιατρός τής είχε πει να μη σηκωθεί από το κρεβάτι, αλλά εκείνη, στα 95, είχε ακόμα δίψα για ζωή. Τη φλέρταρε ο συνομήλικός της κύριος Δημήτρης από τον διπλανό θάλαμο που κυκλοφορούσε με τρεις ορούς σε κάθε χέρι. Της πρότεινε να κάνουν βόλτα στον διάδρομο και η μάνα μου σηκώθηκε γιατί το έλεγε ακόμα η περδικούλα της. Όμως ζαλίστηκε, έπεσε και συνέβη το μοιραίο σπάσιμο των ηλικιωμένων. Την επόμενη μέρα χάθηκε. Είχε κάνει ακόμα μία φορά το δικό της.

• Το πρώτο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου ήταν η Γέφυρα των Στεναγμών. Το είχε ξεχάσει ένας ναυτικός σ' ένα «σπίτι» της Τρούμπας και το «κορίτσι» μού το χάρισε, γιατί δεν ήξερε τι να το κάνει. Το διάβασα, μαγεύτηκα και δεκατριών χρονών αποφάσισα ότι αυτό μου αρέσει να κάνω στη ζωή μου, να γράφω. Κι από τότε δεν μπορώ να γλιτώσω. Το γράψιμο είναι αναπόδραστο στοιχείο της ζωής μου. Μια αδήριτη εσωτερική ανάγκη, αυτό που λέμε «δεν γίνεται αλλιώς». Πιστεύω πως γράφω πρώτα για μένα και μετά για τους άλλους.

• Έκτοτε, με κάθε νέο βιβλίο χάνω κι έναν έρωτα. Οι όμορφες γυναίκες είναι πλάσματα 24ωρης απασχόλησης. Εκεί υστερώ δραματικά. Δεν σ' αντέχει η άλλη να κλείνεσαι μερόνυχτα στο γραφείο σου ή να είσαι παρών-απών.

• Η πατρίδα μας προσδιορίζει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας. Δίνει μορφή και περιεχόμενο στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Τη στρατιωτική μου θητεία ως έφεδρου ανθυπολοχαγού την πέρασα στον Έβρο την περίοδο της δικτατορίας. Ένας τόπος αντιθέσεων. Μια ευθεία χωρίς τέλος. Οι νύχτες περνούσαν δύσκολα. Στρατόπεδα, γυμνά δωμάτια, χαρτοπαιξίες, κορίτσια και ποτά. Ζωή πάμφθηνη και μια εποχή που μύριζε πόλεμο. Ένα σημείο της Ελλάδας που το ερωτεύεσαι. Εκεί την ομορφιά πρέπει να την ανακαλύψεις. Ήταν τότε που χάθηκε η Κύπρος οριστικά, όταν αποσύρθηκε η μεραρχία από το νησί και άνοιξε η πόρτα στους Τούρκους.

H ψήφος έχει χάσει τη σημασία της, όταν οι επιλογές σου περιορίζονται, όπως λένε οι Αμερικάνοι, «στα κρύα ή στα ζεστά σκατά». Τραμπ ή Χίλαρι, Μακρόν ή Λεπέν, Τσίπρας ή Μητσοτάκης; Βλέπεις τον Τσίπρα και οργίζεσαι, βλέπεις τον Μητσοτάκη και γελάς. Μια εποχή ανθρώπινης παρακμής από τότε που η οικονομία καπέλωσε οριστικά την πολιτική.

• Όσες φορές έχω ψηφίσει, είναι πάντα ΚΚΕ, όχι για τα πρόσωπα αλλά για την έξοχη ιδέα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αλλά καμιά ιδέα δεν αξίζει τη ζωή ενός ανθρώπου και, δυστυχώς, χύθηκε αίμα για να επιβληθεί με τη βία μια απολύτως ουμανιστική ιδέα. Ίσως ήταν πολύ νωρίς για την κοινωνία μας. Δεν είναι ακόμα διατεθειμένοι οι άνθρωποι να παραχωρήσουν, να μοιραστούν και να κάνουν υποχωρήσεις. Αλλά το χάος ανάμεσα στους φτωχούς και στους πλούσιους δεν θα κρατήσει επ' άπειρον. Κάποια στιγμή θα σαρωθούν όλα και αυτή η ιδέα της κοινωνικής δικαιοσύνης θα επιστρέψει, ίσως με άλλη ονομασία. Σήμερα η ψήφος έχει χάσει τη σημασία της, όταν οι επιλογές σου περιορίζονται, όπως λένε οι Αμερικάνοι, «στα κρύα ή στα ζεστά σκατά». Τραμπ ή Χίλαρι, Μακρόν ή Λεπέν, Τσίπρας ή Μητσοτάκης; Βλέπεις τον Τσίπρα και οργίζεσαι, βλέπεις τον Μητσοτάκη και γελάς. Μια εποχή ανθρώπινης παρακμής από τότε που η οικονομία καπέλωσε οριστικά την πολιτική.

• Όταν κάποιος λέει ότι είναι αριστερός, το εκλαμβάνω απλώς ως μια δήλωση κοινωνικής ευαισθησίας. Και λοιπόν; Όλοι έχουμε τις ευαισθησίες μας, για τα ζώα, τους κήπους, τα μαλλιά μας που πέφτουν. Το ζήτημα είναι τι κάνεις στην πράξη. Μήπως λες αριστερός και ψαρεύεις σε θολά νερά; Μήπως, όπως έλεγε ένας μόρτης, βγάζεις φλας αριστερά και στρίβεις δεξιά για την πάρτη σου; Μήπως, λέω εγώ, είσαι μόνο λόγια, δεν με σέβεσαι καθόλου, ψηφίζω «όχι» κι εσύ μου το κάνεις «ναι»;

• Η αλήθεια είναι ότι η αριστερά μάς έμαθε γράμματα, αλλά σε λάθος βιβλία. Από την άλλη, θεοποίησε τους μέτριους και τους έκανε υπογραφές για συλλαλητήρια. Συγγραφείς που δεν διαβάζονται, σκηνοθέτες για κλοτσιές, ανίδεοι πανεπιστημιακοί και όλοι αυτοί, επειδή ήταν στην αριστερά, απέκτησαν τεράστια υπεραξία. Άχρηστοι που το μόνο τους προσόν ήταν ότι ανήκαν στην αριστερά.
Ο Άρης Βελουχιώτης είναι μεγάλο κεφάλαιο της χώρας μας. Είχε υπερβεί την κομματική του ταυτότητα, ήταν πατριδολάτρης και οραματιστής. Μου αρέσει το ότι ήταν άνθρωπος που διάβαζε πολύ, άκουγε μουσική, τραγουδούσε, πήγαινε στην όπερα, ενώ το αδύνατο σημείο του ήταν η χαμηλή του αυτοεκτίμηση –οι άξιοι δεν ξέρουν συνήθως πόσο αξίζουν–, κάτι που τον οδήγησε σε λάθη. Το βιβλίο Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων διαπέρασε το πολιτικό σύστημα και χάρη σε αυτό η ελληνική κοινωνία πέρασε από τη λήθη στη μνήμη. Ήρωες σήμερα είναι οι μεροκαματιάρηδες που παλεύουν για να επιβιώσουν οι οικογένειές τους

• Ο Ολυμπιακός παραμένει η μεγάλη μου αγάπη. Η ομάδα αποτελεί προέκταση του εαυτού μας. Είναι κάτι που δεν θα αλλάξει ποτέ. Το γήπεδο και η κερκίδα είναι χώρος ανάσας και ελευθερίας. Μπήκα στο γήπεδο Καραϊσκάκη το 1953, όταν ήμουν έξι ετών, ακόμα είχε κάτω καρβουνόχωμα και το έλεγαν Ποδηλατοδρόμιο. Με τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι άλλαξαν η συμπεριφορά και η σύνθεση των θεατών. Αντί να κάνουν πλάκα και καζούρα, έχουν γίνει παράλογα επιθετικοί. Σκοτώνονται για κάτι που στα χρόνια μου ήταν για τους φτωχούς η ανάσα και η χαρά της εβδομάδας.

• Η Ελλάδα πάσχει από το σύνδρομο των μικρών χωρών, σαν τον κοντό άνθρωπο που γαυριά και πάνω απ' όλα απαιτεί σεβασμό. Είμαστε εύθικτοι και γκρινιαρούληδες. Αλλά και λαός αγαπησιάρικος, ανέμελος κι ελάχιστα ενοχικός. Είμαστε πανέμορφη χώρα και η Αθήνα καταπληκτική πόλη. Δεν εκτιμάμε αυτό που έχουμε. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρωτεύουσα ανεβαίνει συνεχώς τουριστικά. Μια ξεχωριστή πόλη με αρχαία και τη θάλασσα στα πόδια της.

• Δεν υπάρχει διαρκής ευτυχία, υπάρχουν μόνο στιγμές. Κάποιες αναλαμπές ανάμεσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας ή τη δυστυχία. Σύντομοι ενδιάμεσοι σταθμοί της πορείας μας. Αν κρατήσει πολύ, χαλάει. Όταν ακούω κακό λόγο, ξέρω ότι αυτός που τον λέει έχει μαράζι μέσα του. Άνθρωπος πληρωμένος άσχημη κουβέντα δεν θα πει. Δεν τον ενδιαφέρει, είναι υπεράνω. Έχω ακούσει πολλά από πολλούς. Έχω φίλους, αλλά δεν είμαι ο άνθρωπος που θα πάρω τηλέφωνο να ζητήσω βοήθεια από τους άλλους. Κλείνομαι στον εαυτό μου μέχρι να περάσει, σαν το άρρωστο ζώο στη φωλιά του.

• Ο τίτλος της ζωής μου θα μπορούσε να ήταν «έγινα αυτό που είμαι» προς εκπλήρωση του νιτσεϊκού «να γίνεις αυτό που είσαι». Στη ζωή ερχόμαστε για να ζήσουμε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Σαν τουρίστες που βλέπουμε όσα προλάβουμε και φεύγουμε. Πίσω μας έρχονται άλλοι και σπρώχνουν για να δουν κι αυτοί. Όταν αναζητάς το νόημα αλλού, έξω από σένα, αρνείσαι τον εαυτό σου, την ίδια σου την ύπαρξη. Το νόημα είμαστε εμείς, ό,τι ζούμε. Ο τρόπος εναπόκειται στον καθένα ξεχωριστά, σε γκρίνιες, γλεντοκόπια, έρωτες, μίση, πάθη, απληστία, μιζέρια, μικρότητες. Δεν είσαι πιόνι ενός ευρύτερου σχεδίου. Δεν είναι η ζωή που σε απογοητεύει αλλά ο εαυτός σου. Η ζωή δεν είναι καλή ή κακή. Είναι απλώς ζωή και είναι αυτό που βλέπουμε γύρω μας, άλλο δεν υπάρχει. Στη ζωή δεν ήρθαμε για να κάνουμε καριέρα, λεφτά, όνομα. Ήρθαμε για να ζήσουμε. Και για να αφήσουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο απ' ό,τι τον βρήκαμε γι' αυτούς που θα ακολουθήσουν.

Πηγή: lifo

Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Πιτ Χέγκσεθ είχε ανακοινώσει ότι ο στρατός θα εκτελέσει δημοσίως τον Νιντάλ Χασάν

Χιλιάδες άνθρωποι παρατάχθηκαν στις όχθες ενός ποταμού στο Κεντάκι, των ΗΠΑ, το μακρινό 1936 για το δημόσιο απαγχονισμό ενός άνδρα που είχε καταδικαστεί για βιασμό και δολοφονία μιας ηλικιωμένης χήρας.

Ήταν 14 Αυγούστου στο Όουενσμπορο του Κεντάκι, μια αποπνικτική Παρασκευή εν μέσω ενός θρυλικού καύσωνα. Κάποιοι κοιμήθηκαν όλη τη νύχτα κοντά στην αγχόνη για να εξασφαλίσουν τις θέσεις τους, ενώ έφηβοι πωλούσαν ποπ κορν και αναψυκτικά στους θεατές.

Μέχρι την ώρα της εκτέλεσης, στις 5 το πρωί, το πλήθος είχε φθάσει τις 20.000 περίπου.

Η τελευταία δημόσια εκτέλεση στις ΗΠΑ

Τότε ήταν που ο Ρέινι Μπέθια, ένας ορφανός στα 20 του, ανέβηκε στην αγχόνη – καταδικασμένος σε θάνατο αφού φέρεται να ομολόγησε τη ληστεία, τον βιασμό και τη δολοφονία της 70χρονης Λίσκια Έντουαρντς.

Το προηγούμενο απόγευμα, είχε φάει το τελευταίο του γεύμα που περιλάμβανε τηγανητό κοτόπουλο, χοιρινά παϊδάκια, πουρέ πατάτας, αγγουράκια τουρσί, ψωμί καλαμποκιού, λεμονόπιτα και παγωτό.

Πολλοί από τους συγκεντρωμένους – συμπεριλαμβανομένων δημοσιογράφων που είχαν έρθει από τόσο μακριά όσο το Σικάγο και η Νέα Υόρκη – ήρθαν για να δουν την εκτέλεση. Ο τοπικός σερίφης είχε πεθάνει τέσσερις μήνες νωρίτερα και η χήρα του ανέλαβε απροσδόκητα τη θέση του. Ωστόσο, αρνήθηκε να τραβήξει η ίδια το μοχλό και τελικά ήταν μισθωτοί δήμιοι που έστειλαν τον Μπέθια στον θάνατο.

Αυτή η στιγμή σηματοδότησε τον τελευταίο δημόσιο απαγχονισμό υψηλού προφίλ στην Αμερική. Το «τσίρκο» γύρω από τον θάνατο του Μπέθια έφερε σε δύσκολη θέση πολλούς στο Κεντάκι, και ο κυβερνήτης απαγόρευσε τις δημόσιες εκτελέσεις 18 μήνες αργότερα.

Μέχρι τότε, οι περισσότερες πολιτείες είχαν καταργήσει τη θανατική ποινή ενώπιον του κοινού, καθώς οι κοινωνικές αντιλήψεις στρέφονταν προς πιο ανθρώπινες και κλειστές μεθόδους. Το 1937, στο Μιζούρι, μερικές εκατοντάδες άτομα παρευρέθηκαν σε έναν άλλον απαγχονισμό, αλλά το γεγονός αυτό ήταν λιγότερο γνωστό και σηματοδότησε την τελευταία δημόσια εκτέλεση στην Αμερική — μέχρι σήμερα.

«Είναι απλά φρικτό»

Λίγο περισσότερο από 90 χρόνια μετά τη δολοφονία του Μπέθια, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Πιτ Χέγκσεθ ανακοίνωσε ότι ο στρατός θα εκτελέσει δημοσίως τον Νιντάλ Χασάν, ο οποίος σκότωσε 13 άοπλους συναδέλφους του το 2009 στη στρατιωτική βάση Φορτ Χουντ στο Τέξας.

Το Πεντάγωνο πρόσθεσε ότι η εκτέλεση θα μεταδοθεί ζωντανά.

«Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι υπάρχουν σοβαρές συνέπειες για τέτοιου είδους πράξεις», δήλωσε ο Χέγκσεθ.

Ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κολοράντο Μάικλ Ραντελέτ, μακροχρόνιος μελετητής της θανατικής ποινής, έμεινε σοκαρισμένος.

«Ποτέ δεν φαντάστηκα [άλλη] δημόσια εκτέλεση», δήλωσε στο BBC.

Σημείωσε ότι η υποστήριξη του κοινού για τη θανατική ποινή γενικά μειώνεται σταθερά. Το 1994, για παράδειγμα, ήταν 80%, ενώ σήμερα ανέρχεται στο 52%.

«Έχει μειωθεί κατακόρυφα, ειδικά όταν προσφέρεται η εναλλακτική λύση της ισόβιας κάθειρξης χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης», είπε.

Είναι πολύ νωρίς για να γνωρίζουμε τι σκέφτεται το αμερικανικό κοινό για την ιδέα της ζωντανής μετάδοσης μιας εκτέλεσης. Ωστόσο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι εκατομμύρια ή και περισσότεροι άνθρωποι θα την παρακολουθήσουν.

Με την ανακοίνωση του Χέγκσεθ, ο Ραντελέτ δήλωσε: «Η δικαιολογία για τη θανατική ποινή μετατρέπεται σε "ψυχαγωγία"… φέρτε το ποπ κορν σας, καλέστε τους φίλους σας».

Η Σόνια Λέα, η οποία μόλις πέρυσι εξέδωσε ένα βιβλίο για την εκτέλεση του Μπέθια, «ένιωσα απόλυτη φρίκη για τους απογόνους μας» όταν έμαθε για την ανακοίνωση της ζωντανής μετάδοσης της εκτέλεσης από το εκτελεστικό απόσπασμα.

«Αυτό που το αποκαλούσαν το 1936 ήταν ένα καρναβάλι σαδισμού», είπε. «Το γεγονός ότι διαθέτουμε πλέον την τεχνολογία που μπορεί να το κάνει να φτάσει σε ευρύτερο κοινό από τους 20.000 ανθρώπους που είχαν συγκεντρωθεί… για να παρακολουθήσουν στο Όουενσμπορο του Κεντάκι, το καθιστά ακόμα πιο φρικιαστικό».

Οι παππούδες της Λέα ήταν έφηβοι νεόνυμφοι ανάμεσα στο πλήθος του 1936. Το έμαθε μόνο μετά το θάνατο της γιαγιάς της το 2002, όταν διάβασε μια περιγραφή που είχε δώσει η γιαγιά της, στην οποία εξηγούσε λεπτομερώς πώς ήταν αρκετά κοντά ώστε να ακούσουν το σπάσιμο του λαιμού του Μπέθια.

Τα επόμενα χρόνια έρευνας της συγγραφέως της έδειξαν ότι πολλοί κάτοικοι του Κεντάκι «στοιχειώνονταν» από εκείνη την εκτέλεση.

«Πραγματικά πίστευα, με όλη μου την καρδιά, ότι είχαμε αφήσει αυτό το θέμα πίσω μας, αυτό το επίπεδο τρόμου που μόνο λίγες χώρες στον κόσμο εφαρμόζουν – το Ιράν, η Βόρεια Κορέα, το Αφγανιστάν», είπε. «Μήπως τώρα, ως Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, θεωρούμε τους εαυτούς μας μέρος αυτού του είδους κυβέρνησης; Είναι απλά φρικτό».

Η πόλωση γύρω από την απόφαση

Ωστόσο, η πόλωση και η ρητορική στην αμερικανική πολιτική ενδέχεται, κατά κάποιον τρόπο, να έχουν προετοιμάσει το έδαφος για μια τέτοια ανακοίνωση, δήλωσε ο Κερτ Γκρέι, καθηγητής κοινωνικής ψυχολογίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Οχάιο.

«Μερικοί Αμερικανοί μπορεί να διψούν για αίμα, αλλά πιστεύω ότι πολλοί άλλοι δεν το επιθυμούν, και, αν μη τι άλλο, νομίζω ότι πολλοί άλλοι Αμερικανοί έχουν απλώς κάπως απευαισθητοποιηθεί», είπε. «Δεν είναι λοιπόν ότι επευφημούν μια δημόσια εκτέλεση, απλώς σκέφτονται: "Ναι, μάλλον εκεί βρισκόμαστε τώρα"».

Άλλες έρευνες δείχνουν ότι ο Χέγκσεθ και η κυβέρνηση ίσως να ερμηνεύουν λανθασμένα τη διάθεση της χώρας.

Ο Γκάρεν Γουίντεμιουτ, διευθυντής του Προγράμματος Έρευνας για την Πρόληψη της Βίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ, δήλωσε ότι τα στοιχεία των ερευνών δείχνουν μια φθίνουσα τάση προς τη βία στις ΗΠΑ.

«Σήμερα το πρωί, ο πρόεδρος της Αμερικανικής Συνόδου Καθολικών Επισκόπων χαρακτήρισε αυτή την [ανακοίνωση για τη ζωντανή μετάδοση της εκτέλεσης] ως βάρβαρη», είπε. «Και νομίζω ότι εκφράζει την άποψη πολλών ανθρώπων».

«Νομίζω ότι το θέμα είναι το εξής: Μια δημόσια εκτέλεση δεν αντιπροσωπεύει αυτό που είμαστε», πρόσθεσε. «Δεν είναι αυτό που φιλοδοξούμε να είμαστε ως χώρα».

Ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος είναι καθολικός, δήλωσε ότι δεν θα παρακολουθήσει την εκτέλεση.

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απέφυγε να απαντήσει στο ερώτημα αν θα την παρακολουθήσει ο ίδιος – επιβεβαίωσε όμως ότι ενέκρινε την απόφαση για τη ζωντανή μετάδοση του θανάτου του Χασάν.

«Πραγματικά δεν με νοιάζει πώς θα πεθάνει, αρκεί να πεθάνει», είπε ο Τραμπ. «Και πιστεύω ότι η θανατική ποινή είναι ένας πολύ αξιοπρεπής τρόπος να πεθάνει».

Με πληροφορίες από BBC