Ερωτήματα για το ρόλο και τον τρόπο που βρέθηκε στο γραφείο του πρωθυπουργού στη Βουλή ο κ. Μπεκίρης διατυπώνει η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, σημειώνοντας την αγορά πολυτελούς κατοικίας από τον συνεργάτη του κ. Μητσοτάκη σε τιμή αντικειμενικής.

Μια σειρά από ερωτήματα για το ρόλο του Μιχάλη Μπεκίρη στο γραφείο του πρωθυπουργού στη Βουλή και το πώς βρέθηκε εκεί διατυπώνει η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, ζητώντας απαντήσεις από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

«Θα απαντήσει ο πρωθυπουργός για τον διευθυντή του γραφείου του στη Βουλή ή θα επιβεβαιωθεί για άλλη μια φορά ότι στη ΝΔ το βαρέλι δεν έχει πάτο;» αναφέρει σε ανακοίνωση η ΕΛΑΣ, υπογραμμίζοντας ότι ο κ. Μπεκίρης παρουσιάζεται ως διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού στη Βουλή. «Στο βιογραφικό του, όπως εντοπίζεται στο διαδίκτυο, αναφέρεται ότι σπούδασε πολιτικές επιστήμες στη Γαλλία» συμπληρώνουν από την Αμαλίας.

Όπως σημειώνει η ΕΛΑΣ, «μία εβδομάδα νωρίτερα, το ίδιο μέσο είχε αποκαλύψει ότι ο κ. Μπεκίρης αγόρασε διαμέρισμα 141 τ.μ. ‘δίπλα στο κύμα’ στην αντικειμενική του αξία. Με όρους αγοράς, δηλαδή, κοψοχρονιά».

«Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να κάνει πως δεν άκουσε» τονίζει η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, υπογραμμίζοντας ότι ο κ. Μητσοτάκης οφείλει να δώσει αμέσως απαντήσεις στους πολίτες.

Τα ερωτήματα της ΕΛΑΣ για την υπόθεση Μπεκίρη:

• Ο άνθρωπος που έχει δίπλα του σε θέση με θεσμικό βάρος έχει πτυχίο ή όχι;

• Αμείβεται από κάπου; Με ποια ιδιότητα συμμετέχει στη λειτουργία του γραφείου;

• Υποβάλλει δήλωση περιουσιακής κατάστασης “πόθεν έσχες”;

• Πώς βρέθηκε πολυτελές ακίνητο σε τιμή αντικειμενικής, τη στιγμή που ένα νέο ζευγάρι δεν βρίσκει ούτε δυάρι να νοικιάσει;

• Και τέλος, μήπως τελικά η κυβέρνηση έχει λύσει το στεγαστικό, αλλά μόνο για όσα στελέχη της πέφτουν πάνω σε «μοναδικές ευκαιρίες»;

«Αν υπάρχουν απαντήσεις, θα δοθούν εύκολα. Διαφορετικά επιβεβαιώνουμε για άλλη μια φορά ότι στην περίπτωση της ΝΔ το βαρέλι δυστυχώς δεν έχει πάτο…» καταλήγει η ανακοίνωση της ΕΛΑΣ για την υπόθεση Μπεκίρη.

Ο σκηνοθέτης Εμανουέλ Μαρ αναμετριέται με το παρελθόν της οικογένειάς του στη βραβευμένη στις Κάννες ταινία για το καθεστώς του Βισύ, τον αριβισμό και τη συνενοχή, που θα προβληθεί στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, πριν βγει στις ελληνικές αίθουσες.

Ένας απένταρος μηχανικός φτάνει στο Βισύ, τον Σεπτέμβριο του 1940, κρατώντας ένα πολιτικό μανιφέστο για τη σωτηρία της Γαλλίας. Πιστεύει ότι η ήττα της χώρας του μπορεί να γίνει η ευκαιρία για τη δική του αναγνώριση. Θέλει να συμμετάσχει στην εθνική αναγέννηση που επαγγέλλεται ο στρατάρχης Φιλίπ Πετέν, να αποκτήσει μια θέση στην εξουσία, να γίνει επιτέλους κάποιος. Σταδιακά, η φιλοδοξία του θα τον οδηγήσει στη συνεργασία με τον διοικητικό μηχανισμό ενός καθεστώτος που υπηρετεί τη ναζιστική Γερμανία.

Ο άνθρωπος αυτός υπήρξε πραγματικό πρόσωπο. Ονομαζόταν Ανρί Μαρ και ήταν προπάππους του Γαλλοβέλγου σκηνοθέτη Εμανουέλ Μαρ, ο οποίος μετέτρεψε την ιστορία του σε ταινία. Το «Ένας άνθρωπος της εποχής του» («Notre salut», διεθνής τίτλος «A Man of His Time»), που απέσπασε το Βραβείο Σεναρίου στο φετινό Φεστιβάλ Καννών, θα κάνει την ελληνική του πρεμιέρα στις Ειδικές Προβολές του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, προτού κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες.

Πρόκειται για μια ασυνήθιστη κινηματογραφική προσέγγιση της περιόδου του καθεστώτος Βισύ, η οποία δεν αναζητεί ήρωες της Αντίστασης ούτε επικεντρώνεται στους πρωταγωνιστές των ναζιστικών εγκλημάτων. Παρακολουθεί έναν συνηθισμένο άνθρωπο, που χωρίς να ανήκει ποτέ πραγματικά στους ισχυρούς, γίνεται μέρος του μηχανισμού τους.

Το οικογενειακό παρελθόν

Η ιστορία του Ανρί Μαρ δεν αποτελούσε οικογενειακό μυστικό. Ο σκηνοθέτης γνώριζε ότι ο προπάππους του είχε υπηρετήσει το καθεστώς του Βισύ, αλλά η εμπλοκή του αντιμετωπιζόταν περισσότερο ως μια αποτυχημένη προσωπική διαδρομή παρά ως πολιτική και ηθική ευθύνη.

Ο Σουάν Αρλό στην ταινία «Ένας άνθρωπος της εποχής του».

«Η ιδιότητά του ως δημοσίου υπαλλήλου του καθεστώτος του Βισύ δεν αποκρύφθηκε ποτέ στην οικογένειά μου. Θρηνούσαμε μάλιστα περισσότερο για την αποτυχημένη καριέρα του παρά για την υποστήριξή του στον Πετέν», αναφέρει ο Εμανουέλ Μαρ σε συνέντευξή του στο γαλλικό κινηματογραφικό περιοδικό Le Rayon Vert.

Στην οικογενειακή βιβλιοθήκη υπήρχαν αντίτυπα του βιβλίου «Notre salut», που είχε γράψει ο πρόγονός του, με τις σελίδες ακόμη άκοπες. Κανείς δεν είχε μπει στον κόπο να τις διαβάσει. «Θέλουμε να δείχνουμε ότι δεν αρνούμαστε το παρελθόν μας, αλλά αρνούμαστε να το κοιτάξουμε πραγματικά κατάματα», παρατηρεί ο σκηνοθέτης.

Η έρευνα αποκάλυψε και κάτι περισσότερο από τις πολιτικές αυταπάτες του προπάππου του. Σε συνέντευξή του στη Le Monde, ο Μαρ περιγράφει την ανακάλυψη της υπογραφής του σε υπηρεσιακό έγγραφο που διέτασσε την καταγραφή Εβραίων εργαζομένων της αρμοδιότητάς του. Η έρευνά του έφερε επίσης στο φως τη συμμετοχή υπηρεσιών του υπουργείου Εργασίας στις διαδικασίες που διευκόλυναν τις συλλήψεις Εβραίων στη μη κατεχόμενη ζώνη της Γαλλίας, τον Αύγουστο του 1942.

Από την ταινία «Ένας άνθρωπος της εποχής του».

Το κακό της κοινοτοπίας

Στην ταινία, ο Ανρί, τον οποίο υποδύεται ο βραβευμένος με δύο Σεζάρ Σουάν Αρλό, γνωστός από την «Ανατομία μιας πτώσης» και τον «Άγνωστο της Μεγάλης Αψίδας», προσπαθεί να ανέλθει στην κρατική ιεραρχία. Είναι ένας οπορτουνιστής που τρέφεται από αυταπάτες, ένας άνθρωπος που πιστεύει ότι μπορεί να αναδειχθεί σε εθνικό οραματιστή, ενώ στην πραγματικότητα παραμένει ένα μεσαίο στέλεχος.

«Ένας άνθρωπος της εποχής του» σε σκηνοθεσία Εμανουέλ Μαρ.

Η καθημερινότητά του εξελίσσεται μέσα σε έναν λαβύρινθο διοικητικών διαδικασιών. Η επίβλεψη μιας μνημειακής τοιχογραφίας για τη νέα αποστολή της Γαλλίας και η οργάνωση της μεταφοράς Εβραίων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μετατρέπονται σε υπηρεσιακές υποθέσεις που πρέπει να διεκπεραιωθούν. Η ανθρώπινη τραγωδία χάνεται πίσω από τη γλώσσα της γραφειοκρατίας.

Αυτό ακριβώς το στοιχείο ξεχώρισε ο Τόμας Φλιου στην κριτική του για το βρετανικό Sight and Sound. Αν η «Ζώνη Ενδιαφέροντος» του Τζόναθαν Γκλέιζερ πραγματεύεται την κοινοτοπία του κακού, γράφει, η ταινία του Μαρ εστιάζει στο κακό της κοινοτοπίας. Δεν εξυμνεί τους αγωνιστές της Αντίστασης ούτε βυθίζεται στα έγκατα της ναζιστικής φρίκης. Εξετάζει πώς η επιθυμία για φήμη και αναγνώριση μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο στη συνενοχή σε φρικαλέες πράξεις – ένα ζήτημα επίκαιρο που αντανακλά τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η Γαλλία και όλη η Ευρώπη στην εποχή μας με διαφορετικές γεωπολιτικές συγκρούσεις να μαίνονται.

Επιπλέον η ιστορική περίοδος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και το ναζιστικό παρελθόν απλών πολιτών έχει συγκεντρώσει τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον των ερευνητών και του κοινού, κάτι που φαίνεται και από την πρόσφατη επιτυχία βιβλίων που αναφέρονται σε εκείνη την περίοδο, όπως το Επί Σκοπώ Πλουτισμού της Ελισάβετ Χρονοπούλου ή Οι Δωσίλογοι του Μενέλαου Χαραλαμπίδη.

Η αυτοσυγκράτηση του σκηνοθέτη Εμανουέλ Μαρ στην ψύχραιμη αποτύπωση της εποχής εκείνης αποτελεί, σύμφωνα με τον κριτικό του Sight and Sound, ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της ταινίας. Οι επιστολές των προπαππούδων του, με την προσωπική και συχνά ποιητική γλώσσα τους, συνυπάρχουν με την πραγματικότητα μιας χώρας που βυθίζεται πολιτικά και ηθικά.

Ο ίδιος ο Μαρ εξηγεί στο Le Rayon Vert ότι τον ενδιέφερε να εξετάσει «πώς ένα δικτατορικό καθεστώς μπορεί να δημιουργεί χώρους έτοιμους να υποδεχθούν τις νευρώσεις των ανθρώπων». Η εμμονή με την επιτυχία, η ανάγκη να θεωρείται κάποιος καλός οικογενειάρχης, η επιθυμία να βρίσκεται στο επίκεντρο μπορούν, όπως παρατηρεί, να στρατολογήσουν χιλιάδες ανθρώπους χωρίς άμεση βία ή καταναγκασμό.

Από την ταινία «Ένας άνθρωπος της εποχής του».

Ένα ιστορικό δράμα με σύγχρονη γλώσσα

Ο «Ένας άνθρωπος της εποχής του» δεν ακολουθεί τις συμβάσεις μιας κλασικής ταινίας εποχής. Η κινηματογράφηση έχει σύγχρονη, σχεδόν ντοκιμαντερίστικη αίσθηση, με το παράλογο της γραφειοκρατίας να δημιουργεί στιγμές πικρού χιούμορ. Η προσέγγιση έχει προκαλέσει συγκρίσεις τόσο με τον κινηματογράφο του Γκλέιζερ όσο και με εκείνον του Γιώργου Λάνθιμου.

Ο Μαρ χρησιμοποίησε κινηματογραφικό εξοπλισμό εμπνευσμένο από τα συνεργεία επικαίρων της δεκαετίας του 1940, ενώ δεν δίστασε να εισαγάγει αναχρονισμούς. Στην αρχή της ταινίας ακούγεται μουσική των Alphaville, ενώ σε άλλη σκηνή οι χαρακτήρες χορεύουν το «Pop Corn».

«Προτιμούμε πάντοτε την αλήθεια της στιγμής από την ιστορική ακρίβεια», εξηγεί στο Le Rayon Vert. Δεν επιδίωξε μια αναπαράσταση που να εμφανίζεται απολύτως βέβαιη για τον εαυτό της, αλλά μια κινηματογραφική εικόνα που διατηρεί την αβεβαιότητα και την ευθραυστότητά της.

Δίπλα στον Αρλό, η Σαντρίν Μπλανκ υποδύεται την Πολέτ, τη σύζυγο του Ανρί, της οποίας η σχέση με τον άνδρα της δοκιμάζεται όσο εκείνος απορροφάται από τις φιλοδοξίες του. Η προσωπική ζωή δεν λειτουργεί ως διάλειμμα από την πολιτική ιστορία, αλλά ως αναπόσπαστο μέρος της.

Η μεγάλη υποδοχή

Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Μαρ, μετά το «Rien à foutre», που συνσκηνοθέτησε με τη Ζιλί Λεκούστρ, απέσπασε στις Κάννες το Βραβείο Σεναρίου, το Prix des Cinémas Art et Essai και ειδική μνεία στο Prix de la citoyenneté. Στο φεστιβαλικό ταξίδι της περιλαμβάνονται επίσης η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, η Βαγιαδολίδ και το Μπουσάν.

Η Libération την παρουσίασε ως αριστούργημα των Καννών, ενώ η ταινία βρέθηκε στα εξώφυλλα των ιστορικών γαλλικών περιοδικών Cahiers du cinéma και Positif, μια σπάνια σύμπτωση που είχε σημειωθεί την προηγούμενη χρονιά με το «The Secret Agent» του Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιου. Τόσο το Sight and Sound όσο και το Les Inrockuptibles την ανέδειξαν ως την κορυφαία ταινία της διοργάνωσης.

Η Γουέντι Άιντ του Screen International ξεχώρισε την ερμηνεία του Σουάν Αρλό ως κινητήρια δύναμη της φιλόδοξης παραγωγής, ενώ η Ντέμπορα Γιανγκ του The Film Verdict επαίνεσε την ανασύσταση της καθημερινότητας του Βισύ μέσα από τα μάτια ενός δημοσίου υπαλλήλου.

Στη Γαλλία, όπου κυκλοφόρησε στις 30 Σεπτεμβρίου, η ταινία συγκέντρωσε ιδιαίτερα θετικές κριτικές, με μέση βαθμολογία 4,5 στα 5 στο AlloCiné, σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής διανομής. Τη δεύτερη εβδομάδα προβολής της βρέθηκε στην τέταρτη θέση του γαλλικού box office.

Η ιστορία του Ανρί Μαρ, ενός ανθρώπου που πίστευε ότι υπηρετούσε τη σωτηρία της πατρίδας του ενώ συνέβαλλε στη λειτουργία ενός εγκληματικού καθεστώτος, αφήνει ένα ερώτημα που ξεπερνά την ιστορική περίοδο του Βισύ: πόσο εύκολα η προσωπική φιλοδοξία και η προσαρμογή στην εξουσία μπορούν να μετατραπούν σε συνενοχή σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας;

INFO Η ταινία θα κυκλοφορήσει 10 Δεκεμβρίου στις αίθουσες από την One from the Heart.

Άλλη μια σύνοδος κορυφής της ΕΕ, άλλη μια απόδειξη της αδυναμίας λήψης πραγματικών αποφάσεων

Άλλη μια σύνοδος κορυφής της ΕΕ, στην επίσημη ορολογία των Βρυξελλών ένα Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, τελείωσε. Βγήκαν κάποια συμπεράσματα, έκαναν και οι ηγέτες τις απαραίτητες δηλώσεις, συνήθως για εσωτερική κατανάλωση, προηγήθηκαν και οι απαραίτητες διαρροές για το ποιες ήταν οι δραματικές στιγμές.

Και τι έγινε τελικά;

Γιατί δεν θα πρέπει να έχουμε καμία αμφιβολία. Οι κρίσιμες αποφάσεις στην ΕΕ δεν λαμβάνονται στις συνεδριάσεις του Ευρωκοινοβουλίου, ακόμη και εάν έχουν αναβαθμιστεί οι αρμοδιότητές του, ούτε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όσο και εάν παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση της ευρωπαϊκής καθημερινότητας. Οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται στο επίπεδο των αρχηγών κρατών και αφορούν διαπραγμάτευση μεταξύ κρατών.

Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί ξέρουμε καλά – το είδαμε άλλωστε και στην πανδημία – ότι όσες φορές και εάν κλίνουν την αλληλεγγύη σε όλες τις πτώσεις όταν έρχεται η ώρα της ανάληψης του κόστους, τότε προέχουν οι εθνικές προτεραιότητες. Ιδίως σε μία εποχή όπου απουσιάζουν εκείνοι οι ηγέτες που θα αντιλαμβάνονταν την προτεραιότητα της ευρωπαϊκής συνοχής και θα συνέδεαν την πρόοδο της δικής τους χώρας με το βάθεμα της ενοποίησης.

Φαίνεται αυτό στο πώς αντιμετωπίζεται το θέμα του προϋπολογισμού της ΕΕ, που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για τη χώρα μας σημαίνει αγροτικές επιδοτήσεις και ΕΣΠΑ. Παρότι παραμένει ένα μικρό ποσοστό του ΑΕΠ της Ευρώπης και στην πραγματικότητα ακόμη και οι πιο εύπορες χώρες, αυτές που θα δώσουν περισσότερα από όσα θα πάρουν, στο τέλος της ημέρας ωφελούνται από τις πολιτικές της ΕΕ (λόγω εξαγωγών, μεγάλης αγοράς κ.λπ.) περισσότερο από ό,τι οι λιγότερο εύπορες, εντούτοις στην εσωτερική συζήτηση των μεγάλων χωρών κυριαρχούν αντανακλαστικά του τύπου «δεν θα πληρώσει ο Γερμανός φορολογούμενος τον τεμπέλη Έλληνα». Καμιά σημασία δεν έχει ότι οι εθνικές οικονομίες και οι προϋπολογισμοί της Γερμανίας ή της Ολλανδίας δεν θα κινδυνεύσουν από τη συνεισφορά στην Ευρώπη: σε μια εποχή όπου ο πολιτικός διαγκωνισμός γίνεται στον ακροδεξιό λαϊκισμό όλα αυτά αποκτούν μεγάλη «συμβολική» αξία.

Αντίστοιχα, γύρω από το ένα θέμα όπου η Ευρώπη οφείλει να βρει μια κοινή αντιμετώπιση, που είναι η κρίση κόστους ζωής και ιδίως ως προς τα ενεργειακά, πάλι απουσιάζει η κοινή βούληση να ληφθούν τώρα μέτρα και όλα παραπέμπονται στο όταν και εάν χρειαστεί. Πράγμα που σημαίνει ότι στο τέλος οι πολίτες θα πληρώσουν το κόστος και άμεσα και μέσα από τη συνολικότερη αύξηση του πληθωρισμού.

Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι σε μεγάλο βαθμό η αδυναμία της Ευρώπης να είναι πραγματικά μια δύναμη σταθερότητας και ειρήνης και σε σχέση με τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία και σε σχέση με τη Μέση Ανατολή, που επιτείνει το πρόβλημα με τις τιμές των καυσίμων. Ακόμη χειρότερα: ειδικά σε σχέση με τον πόλεμο στην Ουκρανία η Ευρώπη συμπεριφέρεται ως να θέλει να παραταθεί ο πόλεμος, αντί να πρωταγωνιστεί στην προσπάθεια για ειρήνευση.

Από την άλλη, αυτό στο οποίο δείχνουν να συμφωνούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι απλώς να προωθήσουν ακόμη περισσότερο την ατζέντα της Ακροδεξιάς σε σχέση με το μεταναστευτικό και το προσφυγικό, υιοθετώντας ακόμη πιο σκληρή ρητορική, αλλά και πολιτική. Δεν είναι τυχαίο ότι τη μόνη χώρα της Ευρώπης, που προσπαθεί να ενσωματώσει πρόσφυγες και μετανάστες, την Ισπανία, την αντιμετωπίζουν ως «μαύρο πρόβατο».

Αναρωτιέται κανείς, όταν τα βλέπει αυτά, πώς θα μπορούσε αυτή η Ευρώπη να αντιμετωπίσει τις μεγάλες προκλήσεις του μέλλοντος, από τους πολέμους και τις γεωπολιτικές διαιρέσεις ως τα ανοιχτά ερωτήματα για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Και μπορεί να κάνει εξαγγελίες ότι θα ενισχύσει την εγχώρια βιομηχανική παραγωγή και θα περιορίσει τις εισαγωγές από την Κίνα, αλλά την ίδια στιγμή εξακολουθεί να εξαρτάται από κρίσιμες εισαγωγές πρώτων υλών και τεχνολογίας.

Και βέβαια το πρόβλημα δεν είναι απλώς ζήτημα ηγεσίας. Όχι γιατί οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν αποδεικνύονται σήμερα στις περισσότερες περιπτώσεις κατώτεροι των περιστάσεων, αλλά γιατί το πρόβλημα είναι βαθύτερο και αφορά την αδυναμία των ευρωπαϊκών πολιτικών ελίτ, από τα κόμματα και τα think tanks μέχρι τα ΜΜΕ, να μπορούν να στοχαστούν αποτελεσματικά και πέρα από κλισέ το τι σημαίνουν έννοιες όπως δημοκρατία, κοινωνικό κράτος, και διεθνής τάξη με κανόνες σε μια εποχή όπως η σημερινή.

Σε αυτό συμβάλει και η κρίση της χριστιανοδημοκρατίας που μετατρέπεται σε μια εκδοχή αυταρχικού νεοφιλελευθερισμού με έντονα ακροδεξιά στοιχεία και η αδυναμία της σοσιαλδημοκρατίας να είναι η παράταξη των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων με ένα όραμα κοινωνικής δικαιοσύνης, την ώρα που το «Ακραίο Κέντρο» με την πολιτική του απλώς στρώνει το χαλί για μια Ακροδεξιά, που εκμεταλλεύεται ιδεολογικά την αποτυχία της Ευρώπης να σταθεί στο ύψος της ίδιας της της ρητορικής.

Σε αυτό το τοπίο η χώρα μας στην πραγματικότητα αδυνατεί να παίξει ουσιαστικό ρόλο. Μπορεί ο επίσημος δελφίνος του Πρωθυπουργού να πήρε θέση του επικεφαλής του Eurogroup, αλλά η πραγματική επιρροή της χώρας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι είναι περιορισμένη. Βοηθάει σε αυτό και το ότι μια σειρά από σκάνδαλα με κυβερνητική υπογραφή, από τις υποκλοπές μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αρχίζουν και ταυτίζουν τη χώρα με τη θεσμική παραβατικότητα. Κυρίως, όμως, ευθύνεται ότι, όπως και συνολικά στην εξωτερική πολιτική, η λογική του «πάνω από όλα ας είμαστε με την σωστή πλευρά της ιστορίας» στην πράξη σε πολύ λίγα πραγματικά προβλήματα απαντάει. Ούτε είναι τυχαίο ότι τις πιο αποτελεσματικές συμμαχίες τις έχουμε αυτή τη στιγμή με τις χώρες που θέλουν ακόμη πιο σκληρή και ακροδεξιά πολιτική για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό, και όχι γύρω από ζητήματα όπως η μεγαλύτερη αλληλεγγύη και το σπάσιμο των υποχρεωτικών πολιτικών λιτότητας, ακριβώς γιατί πρωτίστως ενδιαφέρει την κυβέρνησή το «αφήγημά» της παρά η αντιμετώπιση της κοινωνικής κρίσης.

Και αυτό απλώς προσθέτει έναν ακόμη λόγο γιατί είναι αναγκαία σήμερα μια ριζική αλλαγή πολιτικής στη χώρα. Γιατί είναι ο μόνος δρόμος ώστε μια εναλλακτική διακυβέρνηση να μπορέσει να δώσει, πολύ πιο αποτελεσματικά, τη δύσκολη μάχη μέσα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς για μια Ευρώπη που δεν περνάει κάτω από τον πήχη.

Πηγή: in

Νέα πυρά κατά της κυβέρνησης εξαπέλυσε ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ο οποίος με γραπτό χαιρετισμό του στο Συνέριο της Ομοσπονδίας Επαγγελματικών, Βιοτεχνικών και Εμπορικών Σωματείων Μεσσηνίας υποστήριξε ότι η αύξηση του κόστους για μια μικρομεσαία επιχείρηση μόνο την τελευταία διετία έφτασε στο ιλιγγιώδες 35%.

Με νέα «καρφιά» επανήλθε ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ο οποίος με γραπτό του χαιρετισμό στο Συνέδριο της Ομοσπονδίας Επαγγελματικών, Βιοτεχνικών και Εμπορικών Σωματείων Μεσσηνίας έβγαλε στη… σέντρα την οικονομική πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Με τον χαιρετισμό του στην επετειακή εκδήλωση για τα 100 χρόνια της ΟΕΒΕΣ Μεσσηνίας ο Αντώνης Σαμαράς έστειλε πολλαπλά μηνύματα με στόχο την κυβέρνηση κατηγορώντας της για την εκτόξευση του κόστους για τη μικρομεσαία επιχείρηση σημειώνοντας ταυτόχρονα ότι «απέναντι στην διαχειριστική, νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση, επιλέγω τον κοινωνικό φιλελευθερισμό».

«Πυρά» Σαμαρά

Στην αρχή του χαιρετισμού του υποστήριξε ότι «ο Συνέδριό σας διεξάγεται σε μια δύσκολη συγκυρία. Η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα είναι αντιμέτωπη με μία μεγάλη ιστορική πρόκληση. Ιστορική, διότι ενώ εσείς αποτελείτε τη σπονδυλική στήλη της ελληνικής οικονομίας, τα τελευταία χρόνια ο κλάδος είναι αντιμέτωπος με μια βαθιά και δομική κρίση. Τα στοιχεία μιλάνε από μόνα τους» είπε για να προσθέσει.

«Η αύξηση του κόστους για μια μικρομεσαία επιχείρηση -μόνο την τελευταία διετία- έφθασε στο ιλιγγιώδες 35%…!

Το μέτρο των 72 δόσεων για το ιδιωτικό χρέος απέτυχε παταγωδώς. Ούτε καν το 10% των επιχειρήσεων δεν συμμετείχε τελικά σε αυτό. Αλλά και οι πρώτες ενδείξεις για τη νέα ρύθμιση των 120 δόσεων είναι αποθαρρυντικές. Γιατί, με τα πρόστιμα, τις προσαυξήσεις και με ένα επιτόκιο που ακουμπά το 6%, ματαιώνεται κάθε δυνατότητα ουσιαστικής επίλυσης του προβλήματος».

Την ίδια ώρα -και αυτό δυστυχώς σκοπίμως αποσιωπάται- το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών – προσθέτει ο κ. Σαμαράς – έχει ξεπεράσει τα 9 δισεκατομμύρια ευρώ!

Να θυμίσω μόνο ότι μετά από το 1948, μια μόνον χρονιά η χώρα μας είχε θετικό ισοζύγιο: το 2013! Να προσθέσω ακόμα ότι από τις 900.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις, μόλις οι 70.000 έχουν το αξιόχρεο…».

«Το ζήτημα είναι βαθιά πολιτικό»

Σε άλλο σημείο, ο πρώην πρωθυπουργός υποστηρίζει ότι «το ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Γιατί είναι πολιτική η απόφαση ποιους κλάδους της οικονομίας ενισχύεις ή αποδυναμώνεις, πού στηρίζεσαι και πού όχι. Είναι πολιτική η απόφαση για το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Είναι πολιτική η απόφαση το κατά πόσον ενδιαφέρεσαι ή αδιαφορείς για τις κοινωνικές επιπτώσεις των οικονομικών σου προτεραιοτήτων.
Απέναντι λοιπόν στην διαχειριστική, νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση, επιλέγω τον κοινωνικό φιλελευθερισμό».

Αυτό σημαίνει – συμπληρώνει – «ότι δεν μπορεί να ενδιαφέρεσαι μόνο για την μακροοικονομική επίδοση μέσα από υπερπλεονάσματα, τα οποία δημιουργεί κυρίως η υψηλή έμμεση φορολογία. Ούτε και πρέπει να ενθαρρύνεις την καρτελοποίηση της οικονομίας σε βάρος της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Ιδιαίτερα σε εποχές κοινωνικής και οικονομικής κρίσης στην πραγματική οικονομία.

Αντιθέτως, απαιτείται η λήψη άμεσων και έκτακτων μέτρων για τη στήριξη της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας. Θα σας αναφέρω, ενδεικτικά, τρία από αυτά:

-Πρώτον, άμεσες παρεμβάσεις για τη μείωση του κόστους της ενέργειας.

-Δεύτερον, τη μείωση έμμεσων φόρων. Θέλω στο σημείο αυτό να επιμείνω στην ανάγκη για τη μείωση του ΦΠΑ στην Εστίαση. Πρέπει ο ΦΠΑ στην Εστίαση να επανέλθει στο 13%, το οποίο επί δικής μου κυβερνήσεως καθιέρωσα – και μάλιστα κόντρα στην Τρόϊκα τότε- μέτρο το οποίο πέτυχε απολύτως και μάλιστα επέφερε περισσότερα έσοδα.
-Τρίτον, τη χρηματοδότηση αποκλειστικά της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας, μέσω ενός Εθνικού Ταμείου ή μιας Τράπεζας Ειδικού σκοπού.

Με αυτές τις σκέψεις θέλω να σας ευχηθώ να έχετε στην Καλαμάτα μας έναν ουσιαστικό και ειλικρινή διάλογο στο Συνέδριό σας και να σας διαβεβαιώσω ότι είμαι σταθερά στο πλευρό σας».