Ο Φλωρίδης, ως βουλευτής και υφυπουργός επί σειρά ετών, με το ΠΑΣΟΚ βεβαίως, πέρασε και δεν ακούμπησε κατά το κοινώς λεγόμενο

O Φλωρίδης, ως βουλευτής και υφυπουργός επί σειρά ετών, με το ΠΑΣΟΚ βεβαίως, πέρασε και δεν ακούμπησε κατά το κοινώς λεγόμενο. Ενας από το πλήθος των μετρίων που αναρριχήθηκε σε μικρομεσαία κυβερνητικά αξιώματα, και όταν το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε τις αμαρτίες του για τη χρεοκοπία και τα μνημόνια, αποχώρησε και ίδρυσε τον Κοινωνικό Σύνδεσμο.

Υστερα επανήλθε το 2015 στο κόμμα για να δώσει τον καλό αγώνα κατά της Αριστεράς και ύστερα ξεχάστηκε κάπου στα αζήτητα του σημιτικού σύμπαντος. Για να έρθει ο Μητσοτάκης και να τον ανασύρει από τη λήθη, ορίζοντάς τον υπουργό Δικαιοσύνης. Να διακονεί δηλαδή τη νηφαλιότητα και το αδιάβλητο της ελληνικής Δικαιοσύνης. Οπως τα καταλαβαίνει ο ευεργέτης του, όπως αποδείχτηκε.

Και επιτέλους ύστερα από χρόνια και χρόνια βρέθηκε στο επίκεντρο, αλλά για όλους τους λάθος λόγους. Πρώτον, από ένθερμος σοσιαλιστής ξέπεσε σε βαμμένο δεξιό, και δη δικολάβο του Μητσοτάκη. Δεύτερον, αντί για τους χαμηλούς τόνους και την πολιτική ψυχραιμία, που απαιτεί ο ρόλος του, έγινε ο χειρότερος εκφραστής του λεκτικού εξτρεμισμού. Τρίτον, έκανε τη Δικαιοσύνη σαν τα μούτρα του, ξεσήκωσε εναντίον του πλήθος λειτουργών της, πασάλειψε διάφορες τιμωρητικές διορθώσεις στον Ποινικό Κώδικα, προκατέλαβε αποφάσεις δικαστηρίων και εκτοξεύει κατά καιρούς γαβγίσματα αντάξια του Αδωνη. Ενα από τα τελευταία: Αν από τις εκλογές προκύψει ακυβερνησία, αν δηλαδή μαυρίσουμε τον Μητσοτάκη, θα κάνουν ντου οι Τούρκοι!

Πώς την πάτησε και έγινε κόκκινο πανί για την αντιπολίτευση, τους συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών κι ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, είναι γνωστό. Δήλωσε πριν από καιρό ότι όσοι μιλούν για μπάζωμα είναι για τα μπάζα, αλλά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, παραπέμπεται ο Τριαντόπουλος ακριβώς για το μπάζωμα, και έγινε έτσι η δήλωση εκείνη θηλιά στον λαιμό του. Κωλώνουν όμως τέτοια παλικάρια; Είμαι δικαιωμένος για τη δήλωσή μου εκείνη, δήλωσε χθες σε ραδιοσταθμό. Η αντιπολίτευση με καταδιώκει διότι αποκάλυψα τη συνωμοσία της. Και ο Τσίπρας που ζήτησε την παραίτησή μου να μη μιλάει, γιατί υπάρχει και το Μάτι. Για να καταλήξει ότι δεν βλέπει για ποιο λόγο θα έπρεπε να παραιτηθεί.

Είναι το μόνο που έχει δίκιο. Οχι και να παραιτηθεί! Ο «άλλος», που δίνει τις εντολές, δεν παραιτήθηκε για τα Τέμπη. Δεν παραιτήθηκε για τη συγκάλυψη. Δεν παραιτήθηκε για τις υποκλοπές. Δεν παραιτήθηκε για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα ενσταντανέ με τον «Φραπέ». Ο Φλωρίδης διέπραξε πταίσματα μπροστά στα εγκλήματα εκείνου. Θα πρέπει όμως να μην του διαφεύγει μια λεπτομέρεια. Οταν μια ομάδα ανθρώπων λειτουργεί με όρους ποινικής δικονομίας, τότε είναι εύλογο, αν τα πράγματα σφίξουν, να «τρώει τη σφαίρα» κάποιος για να σωθεί ο αρχηγός. Ποιος δεν θυμάται τον ανεψιό, τον διοικητή της ΕΥΠ, τον Καραμανλή, τον Βορίδη, μια διμοιρία υφυπουργών; Ποιος αποκλείει λοιπόν να τραγουδάει κι ο Φλωρίδης μια μέρα έξω από το Μαξίμου: Δεν είμαι εγώ ο Γιώργος που αγαπούσες μια φορά…

Πηγή: efsyn

του Χουάν Κόουλ | Informed Comment

Εξεπλάγην κάπως όταν διαπίστωσα ότι το βιετναμέζικο διαδικτυακό ειδησεογραφικό πρακτορείο Vietnam.vn διαθέτει και αραβόφωνη υπηρεσία. Χθες δημοσίευσε άρθρο της εφημερίδας Báo Tiền Phong σχετικά με την πλήρη αποχώρηση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από το Ιράκ. Οι ειρωνείες είναι πολλές.

Είμαι πλέον στα εβδομήντα μου, οπότε θυμάμαι πολύ καλά την καταστροφική τελική αποχώρηση των ΗΠΑ από το Βιετνάμ το 1975, επί προεδρίας Τζέραλντ Φορντ, του μοναδικού προέδρου μας που δεν εξελέγη ποτέ. Ο πόλεμος είχε ουσιαστικά τελειώσει το 1973, ή ίσως ακόμη και το 1971, αλλά ο Ρίτσαρντ Μίλχαους Νίξον και ο Χένρι Κίσινγκερ φοβούνταν να επαναπατρίσουν απότομα 500.000 άνδρες, θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να προκαλέσει κοινωνικές αναταραχές. Έτσι, τερμάτισαν τον πόλεμο σταδιακά, σε μικρές δόσεις, μέσα σε διάστημα αρκετών ετών. Οι στρατιώτες που έστελναν να πεθάνουν μάταια σε μια ζούγκλα της Νοτιοανατολικής Ασίας είχαν τόσο μικρή αξία γι’ αυτούς, ώστε προτιμούσαν να τους αφήνουν να συνεχίζουν να διακινδυνεύουν τη ζωή τους παρά να ρισκάρουν το ενδεχόμενο, επιστρέφοντας, να συμμετάσχουν σε κάποια -ω, τι φρίκη!- διαδήλωση. Αυτά για την Πρώτη Τροπολογία.

Την άνοιξη του 1975, η μία πόλη μετά την άλλη έπεφτε στα χέρια των προελαυνόντων Βιετκόνγκ και γινόταν ολοένα και πιο σαφές ότι πολλοί αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων του Νοτίου Βιετνάμ, τους οποίους οι ΗΠΑ θεωρούσαν φίλους και συμμάχους τους, είχαν περάσει κρυφά στο πλευρό των κομμουνιστών. Οι κομμουνιστές αποτελούσαν εξαρχής έκφραση του βιετναμέζικου εθνικισμού, γεγονός που τους κατέστησε τελικά την πιο ελκυστική πολιτική δύναμη.

Στην Ουάσιγκτον επικρατούσε η παράλογη φοβία ότι, αν το Νότιο Βιετνάμ έπεφτε στα χέρια των κομμουνιστών, θα ακολουθούσαν η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες, η Ταϊλάνδη και ίσως ακόμη και η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα. Το αποκαλούσαν «φαινόμενο του ντόμινο». Ήταν ένα ψέμα για το οποίο πέθαναν δεκάδες χιλιάδες Αμερικανοί και -ποιος ξέρει- τρία έως πέντε εκατομμύρια Βιετναμέζοι. Τελικά, τα τελευταία αμερικανικά ελικόπτερα εγκατέλειψαν την αμερικανική πρεσβεία στη Σαϊγκόν, τη σημερινή Πόλη Χο Τσι Μινχ, ενώ πανικόβλητοι Βιετναμέζοι σύμμαχοι των ΗΠΑ κρέμονταν από τους ολισθητήρες τους.

Η σημερινή αποχώρηση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από το Ιράκ δεν είναι ούτε κατά διάνοια τόσο δραματική. Ίσως μάλιστα να μην είναι καν αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε «είδηση πρώτης σελίδας» – τότε που υπήρχαν ακόμη πρώτες σελίδες.

Ο Τραμπ είναι ο βασικός λόγος γι’ αυτή την αποχώρηση. Η δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί και ενός εξέχοντος Ιρακινού διοικητή πολιτοφυλακής τον Ιανουάριο του 2020 εξόργισε τους Ιρακινούς σιίτες. Οι σιιτικές πολιτοφυλακές, οι οποίες είχαν αποκτήσει μεγάλη ισχύ κατά τη διάρκεια του αγώνα εναντίον της ριζοσπαστικής σαλαφιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος (ISIL), άρχισαν να βομβαρδίζουν αμερικανικές βάσεις.

Το ιρακινό κοινοβούλιο συνεδρίασε αμέσως και απαίτησε από τον πρωθυπουργό της χώρας να μεριμνήσει για την ταχεία αποχώρηση των ΗΠΑ από το Ιράκ. Ο Τραμπ και ο Μπάιντεν αντιστάθηκαν για κάποιο διάστημα σε αυτή την απαίτηση. Αν και το πρόσχημα για την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στο Ιράκ ήταν ο αγώνας κατά του ISIL, η οργάνωση είχε υποστεί αποφασιστική ήττα ήδη από το 2017-2018. Η συνεχιζόμενη αμερικανική παρουσία λειτουργούσε εν μέρει ως αντίβαρο στην ιρανική επιρροή στο Ιράκ και ως ένδειξη της συνεχιζόμενης αμερικανικής κυριαρχίας.

Οι Ιρακινοί πρωθυπουργοί, υπό την πίεση του κοινοβουλίου, εργάστηκαν σταδιακά για να πείσουν τους Αμερικανούς να αποχωρήσουν. Ο Μπάιντεν έδωσε τελικά την έγκρισή του το 2024, επιθυμώντας να αφήσει οριστικά πίσω του τον «Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας» του Τζορτζ Μπους, αλλά και επειδή τα αμερικανικά στρατεύματα βρίσκονταν διαρκώς σε κίνδυνο από τα πυρά όλμων και τις επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη των σιιτικών πολιτοφυλακών. Μετά την εξόντωση του Σολεϊμανί από τον Τραμπ, οι Αμερικανοί στρατιώτες απλώς δεν ήταν πλέον ευπρόσδεκτοι.

Ο ανεγκέφαλος πόλεμος Νετανιάχου-Τραμπ εναντίον του Ιράν αποτέλεσε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο. Ανάλογα με το πώς ορίζει κανείς μια «βάση», υπήρχαν περίπου 20 αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στη Μέση Ανατολή πριν ο Μπεν και ο Ντον δολοφονήσουν τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Οι ιρανικές στρατιωτικές δυνάμεις απάντησαν με μια στρατηγική «υποβάθμισης» των αμερικανικών δυνατοτήτων, στοχοποιώντας αυτές τις εγκαταστάσεις.

Οι Ιρανοί κατέστησαν «μη επιχειρησιακή» την αμερικανική ναυτική βάση στη Μανάμα του Μπαχρέιν, όπου βρίσκεται το αρχηγείο του Πέμπτου Στόλου. Βάσεις στο Κουβέιτ, στο Κατάρ και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δέχθηκαν επιθέσεις. Εξαιτίας του ειδησεογραφικού μπλακάουτ που επέβαλε η κυβέρνηση Τραμπ σχετικά με τις ταπεινωτικές απώλειές της, είναι δύσκολο να γνωρίζει κανείς πόσες αμερικανικές βάσεις -αν υπάρχουν- παραμένουν ακόμη επιχειρησιακές. Όλες φαίνεται να έχουν υποστεί τουλάχιστον κάποιες ζημιές, ενώ και άλλες, πέρα από τη Μανάμα, ενδέχεται να έχουν καταστραφεί. Και δεν ήταν μόνο το Ιράν που επιτέθηκε σε αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις.Το ίδιο έκαναν και οι σύμμαχοί του στις σιιτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ.

Στο Ιράκ είχε απομείνει μόλις μία ταξιαρχία αμερικανικών στρατευμάτων. Οι δυνάμεις αυτές αποσύρθηκαν και μεταφέρθηκαν στην Ιορδανία. Οι αμερικανικές βάσεις στην Ιορδανία έχουν αποτελέσει στόχο του Ιράν σε αρκετές περιπτώσεις.

Αυτή η αμερικανική αποχώρηση από το Ιράκ αποτελεί ένα ατιμωτικό τέλος στον πόλεμο του Μπους, για τον οποίο έγραφα στο ιστολόγιό μου σχεδόν καθημερινά επί πολλά χρόνια. Αν και η ήττα δεν ήταν τόσο δραματική όσο εκείνη στο Βιετνάμ, αποτέλεσε και αυτή μια μεγάλη ήττα για τις ΗΠΑ.

Ο Μπους έφερε στην εξουσία στο Ιράκ μια φιλοϊρανική σιιτική πλειοψηφία. Παρότι η Βαγδάτη δεν είναι ο ανάλογος εχθρός της Ουάσιγκτον που υπήρξαν ο Σαντάμ Χουσεΐν και το κόμμα Μπάαθ, ισχυρές δυνάμεις στο κοινοβούλιο και στους δρόμους, στους κόλπους της πλειοψηφικής σιιτικής κοινότητας του Ιράκ, περιφρονούν τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την επίθεσή τους στο Ιράν.

Επιπλέον, ο πόλεμος Νετανιάχου-Τραμπ έχει πλήξει σοβαρά την ιρακινή οικονομία, παρεμποδίζοντας τις εξαγωγές πετρελαίου. Έχουμε κάνει έναν πλήρη κύκλο. Νομίζω ότι ο τότε αντιπρόεδρος Ντικ Τσέινι πίεζε για πόλεμο εναντίον του Ιράκ με στόχο την αλλαγή καθεστώτος και, κατ’ επέκταση, την άρση των κυρώσεων στις εξαγωγές ιρακινού πετρελαίου, ώστε να μπορέσουν να επωφεληθούν αμερικανικές εταιρείες.

Τώρα, τα ιρακινά δεξαμενόπλοια δυσκολεύονται και πάλι να εξέλθουν από τα Στενά του Ορμούζ – όχι εξαιτίας κυρώσεων του Κογκρέσου, αλλά λόγω των συνεπειών της καταστροφικής εκστρατείας του Μπεν και του Ντον εναντίον του Ιράν.

Η βιετναμέζικη εφημερίδα έχει, ταιριαστά, τον τελευταίο λόγο. Επισημαίνει ότι η αποχώρηση των ΗΠΑ θα προσφέρει στο Ιράν μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στο Ιράκ.

Πηγή: infowar

Η Ευρώπη είναι η μόνη σημαντική περιοχή όπου η χαλυβουργική ικανότητα συρρικνώνεται, επεσήμανε ο Γενικός Διευθυντής της EUROFER, Άξελ Έγκερτ.

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ, 1 Οκτωβρίου. /TASS/. Η παραγωγή χάλυβα στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μειωθεί σε ιστορικά χαμηλό εν μέσω της απότομης αύξησης των τιμών της ενέργειας, των αμερικανικών δασμών και του αντίκτυπου των προμηθειών χάλυβα από την Κίνα, ενώ οι εξαγωγές έχουν μειωθεί κατά περίπου 20%, ανέφεραν οι Financial Times (FT).

Η Ευρώπη είναι η μόνη σημαντική περιοχή όπου η χαλυβουργική ικανότητα συρρικνώνεται, δήλωσε στην εφημερίδα ο Γενικός Διευθυντής της EUROFER, Άξελ Έγκερτ, σημειώνοντας ότι η βιομηχανία δεν θα επιστρέψει στα προηγούμενα υψηλά επίπεδα παραγωγής, περίπου 155 εκατομμύρια μετρικούς τόνους, το 2015. Η ΕΕ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη περιοχή παραγωγής χάλυβα στον κόσμο, αντιπροσωπεύοντας το 14% της παραγωγής, αλλά ο ευρωπαϊκός όγκος παραγωγής είναι πολύ χαμηλότερος από αυτόν της Ασίας, η οποία αντιπροσωπεύει σχεδόν τα τρία τέταρτα της παγκόσμιας παραγωγής ακατέργαστου χάλυβα, σημείωσε η εφημερίδα.

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ένωση Χάλυβα (EUROFER), οι εξαγωγές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικότερα, μειώθηκαν κατά 29% σε ετήσια βάση το πρώτο εξάμηνο του 2026, αφότου η Ουάσινγκτον επέβαλε δασμούς 50% στις εισαγωγές χάλυβα από την ΕΕ. Οι αποστολές προς την Τουρκία, την Ινδία και την Κίνα μειώθηκαν κατά τουλάχιστον 18%, καθώς οι ευρωπαϊκές εταιρείες έχασαν έδαφος έναντι άλλων προμηθευτών όσον αφορά τις τιμές. Οι συνολικές εξαγωγές μειώθηκαν κατά 20%, ενώ η παραγωγή ακατέργαστου χάλυβα της ένωσης μειώθηκε κατά 3% σε 126 εκατομμύρια μετρικούς τόνους το 2025, σύμφωνα με τους ειδικούς.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος της ArcelorMittal Europe Steel, Geert Van Poelvoorde, δήλωσε ότι το υψηλό κόστος στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προκύπτουν από τα περιβαλλοντικά πρότυπα, δημιουργεί μια επικίνδυνη κατάσταση: τα προϊόντα χάλυβα γίνονται πολύ ακριβά για πελάτες όπως οι αυτοκινητοβιομηχανίες, καθιστώντας δύσκολη την εξαγωγή τους.

Κλιμακώνει την προκλητική ρητορική το τουρκικό υπουργείο Αμυνας για την ηλεκτρική διασύνδεση - Βολές και για τη στρατιωτική παρέλαση στην Κύπρο

Την απαίτηση να προηγηθεί δική της έγκριση για τις εργασίες ηλεκτρική διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου επαναφέρει η Τουρκία, συντηρώντας την αντιπαράθεση γύρω από το έργο.

Στην ενημέρωση της 1ης Οκτωβρίου, το τουρκικό υπουργείο Αμυνας υποστήριξε ότι δεν θα επιτρέψει μη αδειοδοτημένες δραστηριότητες σε περιοχές που θεωρεί τουρκική υφαλοκρηπίδα.

Επικαλέστηκε τις συμφωνίες θαλάσσιας οριοθέτησης με τη Λιβύη και το ψευδοκράτος, καθώς και τα όρια που κοινοποίησε στον ΟΗΕ το 2020.

«Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, οποιαδήποτε εγκατάσταση καλωδίων, αγωγών ή επιστημονική έρευνα στην υφαλοκρηπίδα μας οφείλει να συντονίζεται εκ των προτέρων με τη χώρα μας ως παράκτιο κράτος», αναφέρει το τουρκικό ΥΠΑΜ, συμπληρώνοντας: «Στο πλαίσιο των δικαιωμάτων μας στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν θα επιτρέψουμε καμία μη αδειοδοτημένη δραστηριότητα».

Η θέση της Αθήνας

Η ελληνική θέση, πάντως, έχει ήδη διατυπωθεί δημοσίως: η ενημέρωση για τις εργασίες δεν συνεπάγεται αναγνώριση τουρκικής αρμοδιότητας αδειοδότησης. Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, μιλώντας στον ΣΚΑΪ στις 29 Σεπτεμβρίου, τόνισε ότι το σχετικό αίτημα θα υποβληθεί στην ελληνική κυβέρνηση. «Άδεια όμως θα δοθεί μόνον από την Ελλάδα», δήλωσε, εξηγώντας ότι η NAVTEX εξυπηρετεί την ενημέρωση των παρακείμενων κρατών και των ναυτιλλομένων για την ασφάλεια των πλόων.

Η τουρκική απαίτηση μετατοπίζει τη συζήτηση από την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στην αποδοχή δικαιοδοσίας επί των εργασιών. Για την Αθήνα, ωστόσο, το διακύβευμα υπερβαίνει την κατασκευή μιας ενεργειακής υποδομής: αφορά και το ενδεχόμενο δημιουργίας προηγουμένου για μελλοντικές δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό εξηγεί γιατί η διάκριση μεταξύ ενημέρωσης και άδειας βρίσκεται στο επίκεντρο των ελληνικών τοποθετήσεων.

Σε κάθε περίπτωση, οι δημόσιες τοποθετήσεις της Ελλάδας δεν αφορούν κάποια καινούργια κυβερνητική γραμμή. Τον Ιούλιο του 2025, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε δηλώσει ότι η όδευση ενεργειακών και τηλεπικοινωνιακών καλωδίων δεν απαιτεί έγκριση παράκτιου κράτους, χαρακτηρίζοντας αδικαιολόγητες τις τουρκικές ενστάσεις. Είχε επισημάνει, ωστόσο, και την ανάγκη δίκαιου επιμερισμού του κόστους κατασκευής, αναδεικνύοντας την οικονομική παράμετρο της διασύνδεσης.

Το προηγούμενο της Κάσου παραμένει κρίσιμο υπόβαθρο. Μετά την παρουσία τουρκικών πολεμικών πλοίων στην περιοχή των ερευνών το καλοκαίρι του 2024, ο κ. Γεραπετρίτης είχε υποστηρίξει στη Βουλή ότι οι εργασίες ολοκληρώθηκαν σύμφωνα με τον προγραμματισμό, χωρίς να ζητηθεί τουρκική άδεια και χωρίς αναγνώριση τουρκικών αξιώσεων. Είχε επίσης επαναλάβει ότι η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Η Αθήνα προβάλλει ταυτόχρονα την ευρωπαϊκή διάσταση του έργου. Στις 12 Σεπτεμβρίου, ο υπουργός Εξωτερικών το χαρακτήρισε Έργο Κοινού Ευρωπαϊκού Ενδιαφέροντος και ανέφερε ότι Ελλάδα, Γαλλία και Κύπρος έχουν εκφράσει την πολιτική στήριξή τους στην υλοποίησή του. Απέφυγε, ωστόσο, να συνδέσει εκ των προτέρων μια υποθετική παρεμπόδιση με ενεργοποίηση της ευρωπαϊκής ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής.

Το επόμενο κρίσιμο στάδιο θα είναι η ημερομηνία έναρξης των εργασιών: Εκεί θα φανεί εάν η τουρκική επιμονή θα παραμείνει στο επίπεδο των ανακοινώσεων ή θα εκδηλωθεί με κινήσεις παρεμπόδισης, δοκιμάζοντας στην πράξη τις ελληνικές δεσμεύσεις και την πολιτική στήριξη των εταίρων

Βολές και για τη στρατιωτική παρέλαση στην Κύπρο

Παράλληλα, το τουρκικό υπουργείο Άμυνας στρέφει τα βέλη του κατά της Αθήνας και της Λευκωσίας με αφορμή τη στρατιωτική παρέλαση για την 66η επέτειο από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, κάνοντας λόγο για «προκλητικές ενέργειες».

«Παρακολουθήσαμε στενά τη στρατιωτική παρέλαση. Είναι σαφές ότι οι προβοκατόρικες ενέργειες της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν συμβάλλουν στην εμπιστοσύνη, αλλά αντίθετα οξύνουν την ένταση και τορπιλίζουν το περιβάλλον σταθερότητας στο νησί», καταλήγει η ανακοίνωση της Άγκυρας.

Στα κατεχόμενα το Oruc Reis για αγωγό φυσικού αερίου

Η νέα παρέμβαση της Άγκυρας εκδηλώνεται την ίδια ώρα που η Τουρκία θέτει σε εφαρμογή τους σχεδιασμούς της για την κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου μήκους 101 χιλιομέτρων προς τα κατεχόμενα.

Ήδη έχει εκδοθεί η NAVTEX 0953/26, με την οποία προαναγγέλλεται η έξοδος του ερευνητικού σκάφους Oruc Reis —συνοδευόμενου από τρία υποστηρικτικά πλοία— στη θαλάσσια περιοχή από την Αττάλεια και τη Μερσίνη έως τα νότια των κατεχομένων. Οι έρευνες, που θα διαρκέσουν έως τις 25 Οκτωβρίου, αποτελούν το πρώτο βήμα υλοποίησης της συμφωνίας που υπέγραψε η Τουρκία με το ψευδοκράτος στις 10 Ιουλίου, επιβεβαιώνοντας τη βούληση της Άγκυρας να επιβάλει τετελεσμένα στην περιοχή.